We are the greatest!

Абвестка ў адным з карпусоў БДУІРу

Зьміцер Вайцюшкевіч і WZ-Orkiestra з праграмай Паравіны году + лепшыя песьні.

Даведкі: (029) 649 08 88.
Квіткі: ад 20 000 до 40 000.
Колькасьць месцаў абмежаваная!

12 лютага Зьміцер Вайцюшкевіч выступіць у Гародні ў Тэатры лялек.
Пачатак: а 19:00.
Квіткі: 15 000 руб.
Даведкі: 8 (0152) 74 59 30.

Сёньня давялося пачакаць на прыпынку аўтобуса. Вось ён нарэшце прыйшоў.

З тых дзьвярэй, куды я намерваўся ўлезьці (як заўжды, аўтобус у гэты час «гумовы»), выйшаў хлапак і нічога не заўважаючы рушыў да будынку галоўпаштамту, размаўляючы зь некім па тэлефоне. А з кішэні (ці аднекуль яшчэ) вылецела 100-тысячная банкнота…

Я меў выбар. Сесьці ды паехаць з грашыма ці дагнаць чалавека і, як сьлед, чакаць наступнага аўтобусу. Але ў адным з варыянтаў я б ня змог тутака пра гэта распавесьці.

У мінулым годзе я наважыўся скласьці заяву на адпачынак па-беларуску. У кадравічкі, як і чакаліся, паўстала праблема з ідэнтыфікацыяй беларускіх назваў месяцаў (у нашым выпадку – лістапад). З тае пары задумаў пры нагодзе падараваць ёй беларускі каляндарык.

Але сьпярша яго трэба было яшчэ набыць… Самым простым шляхам – зьезьдзіць на ТБМ ці БНФ – так і не пайшоў, бо не выпадала. Вырашыў адкласьці справу да навагодніх сьвятаў.

У «Звяздзе» пад Новы год паднялі пытаньне пра малую колькасьць беларускіх паштовак. Ну паднялі хоць бы пад Новы год – і тое добра, я-то з малым выбарам сустракаюся шторазу, як наведваю якія кнігарні (у прыватных прадпрымальнікаў дык і глядзець нават ня мае сэнсу – спрэс маскальшчына). З каляндарыкамі атрымалася тое самае: між шырачэзнага выбару маскальскамоўных на любую тэматыку знайшліся толькі тры (!) беларускія, да таго ж з аднае сэрыі… Вырашыў узяць усе.

Сёньня падышоў з падарункамі ў аддзел кадраў. Кадравічка вельмі ўзрадавалася, што будзе цяпер мець беларускія каляндарыкі. Распавяла, што тады яе слова «лістапад» зьбіла з панталыку, бо палічыла, што «лісьце падае дзе-небудзь у пачатку восені» (то бок у верасьні), але цяперака будзе куды глядзець; што сама яна беларускую мову ў школе вучыла (ды надта даўно тое было); дык цяпер некаторыя словы бы чужыя, нават блізка значэньня не разумее; але прыгадвала выпадак са сваёй працы ў банку, як прыемна было чуць ад аднае з кліентак чысьцюткую беларускую мову; а яшчэ дзіўна, калі бачыць у транспарце малое дзіцятка, якое гаворыць чыста па-беларуску (гэххх, вось бы так)…

Адным словам, падарунак прышоўся вельмі даспадобы. Да таго ж я паабяцаў, што і ў гэтым годзе прыкладу ўсе намаганьні, каб яна скарысталася ім прынамсі раз-два.

Знайшоў інтэрнэт-краму, якая, відаць, прынцыпова гандлюе кітайскім г***ом. Прынамсі, паглядзеў у іх на шырачэзны выбар мабілак вельмі вядомых брэндаў…

Аднойчы кніжнікі і фарысэі прывялі да Езуса жанчыну, злоўленую на чужаложстве. А Настаўнік кажа людзям:
-Хто з вас бязгрэшны, першы кінь камень у яе.
Неўзабаве камень і сапраўды ляціць у бок жанчыны. Езус перастае пісаць на зямлі, заўважае непадалёку ад жанчыны Панну Марыю, без граху першароднага пачатую, ды ўсклікае:
-Мама! Ну я ж Вас столькі разоў прасіў - калі ласка, ня ўмешвайцеся ў мае справы…

Падарыла я свайму праваслаўнаму начальніку іконку з выяваю Найсьвяцейшай Панны Марыі. А ён яе вельмі ўпадабаў і павесіў у сваёй машыне. Аднойчы падвозіў ён сваячніцу-каталічку, а тая заўважыла іконку ды кажа:
-Дарма ты яе павесіў…
Начальнік:
-?
Сваячніца:
Дык ты ж праваслаўны, а гэтая Дзева Марыя - каталічка. Яна цябе ўсё роўна ня бачыць…

Сёстры распавядаюць, як падчас іхняй размовы з жыхарамі адной з кватэраў у тых згарэлі пакінутыя на пліце макароны.

- Спачатку ўсё было цудоўна, - кажуць яны. - У нас было натхненьне і людзі зь цікавасьцю нас слухалі. Яны не былі абыякавымі. Было заўважна, што ў іхных сэрцах пачаў разгарацца агеньчык Веры. Яны ўжо пачалі задаваць нам пытаньні, і тут - нА табе: дымішча, смурод, сапсаваныя ежа, посуд ды настрой… На нашую думку, ўсё гэта ўчыніў шатан. Гэта былі ягоныя хітрыкі, бо ён не жадаў, каб нашыя суразмоўцы наблізіліся да Бога.

Усе пагаджаюцца зь сёстрамі і спачуваюць ім. І толькі адна легіянэрка ставіць пад сумніў іхнія высновы ды кажа:

-Ну чаму ж адразу шатан?.. А я думаю, што гэта быў Дух Сьвяты! Бо мы ж нават у песьні сьпяваем: "Прыйдзі, Дух Святасьці; прыйдзі, Дух Сьвятла; прыйдзі, Дух Агню; прыйдзі і нас агарні…". Вось Ён і прыйшоў ва ўсёй сваёй моцы, проста і без разьлікаў, і агарнуў сабою ўсіх і ўсё - і кватэру, і вас, і тых людзей, зь якімі вы размаўлялі,… і нават іхнія макароны…

Ксёндз кажа з амбона:
- Нашы жанчыны часам паводзяць сябе вельмі дзіўна. Зьбіраючыся ісьці на працу, ці ў краму, ці нават проста на вуліцу, яны вельмі прыгожа апранаюцца, і прычоску сабе робяць, і падфарбоўваюцца. А вярнуўшыся дадому, апранаюць які-небудзь стары халат і часам выглядаюць у ім ну проста жахліва. І нават не задумваюцца, а ці прыемна мужу бачыць іх вось у такім выглядзе?… А муж… Ой… Здаецца, я занадта захапіўся тэмаю… Ну ўсё… Зараз вернікі пачнуць думаць: а адкуль жа наш ксёндз усё гэта ведае?..

Разам з братам А. ляцім пасьля заданьня на цягнік на станцыі мэтро “Інстытут культуры”. Дабягаем да апошняга вагону. Я:
- Давай сюды заскочым, бо зараз мо’ паедзе!
Брат, зазірнуўшы ў вагон:
О-о-о!.. Не-е-е!..
Бяжым далей. Я:
- Мо’ давай у перадапошні?!
Брат, заглядваючы ў адчыненыя дзьверы:
- Сястра Агнешка, прашу цябе, толькі не сюды!… Хапае мяне за руку і цягне далей.
Я, натуральна, нічога не магу зразумець. Нарэшце мы дабягаем да першага вагону і ледзьве пасьпяваем у яго заскочыць, як дзьверы цягніка зачыняюцца. Я, крыху раздражнёна:
- У чым справа? Навошта нам трэба было ляцець праз увесь пэрон?!
Брат, зь вінаватым выразам твару:
- Справа ў тым, што там з усіх вагонаў выглядвалі прыгожыя дзявочыя ногі… Вось… У кароткіх спадніцах і калготах … А я ж мужчына… Агнешка… Я ж мужчына… Мяне гэта спакушае… Ну не магу я спакойна на ўсе гэтыя жахі глядзець!

У нас сёньня на ўсіх вокнах пазавешвалі жалюзі. Бо ў нейкіх <ВЦ> з камітэту горадабудаўніцтва й архітэктуры, што насупраць, бяз гэтага настрой псуецца.

Паводле народнай легенды Зюзя напачатку зімы пакінуў пад елкай у лесе гляк зь нейкім напоем. Вярнуўшыся туды на Каляды, ён выявіў, што напой зьялчэў, стаў ёлкім. "Ёлка", - усклікнуў ён і распырскаў вадкасьць вакол сябе (так, дарэчы, зьявіўся й аўтэнтычны беларускі звычай распрыскваць на зімовыя сьвяты шампанскае).

via Бывай, мова

Чакаем Цябе, наш Ісус

Чакаем Цябе, наш Ісус,
I молім: прыдзі Ты да нас. 
Мы любім сваю Беларусь,
I хочам, каб Ты яе спас.

Прыдзі ў яе Ты двары,
У вёскі прыдзі, у гарады, 
Жыві ў яе сэрцы, Ісус,
Чакае Цябе Беларусь!

Засмучана моцна яна, 
Нялёгкі дастаўся ёй лёс. 
I колькі ўжо слёз праліла, 
Суцеш яе, любы Хрыстос! 

Прыдзі ў яе Ты двары,
У вёскі прыдзі, у гарады, 
Жыві ў яе сэрцы, Ісус,
Чакае Цябе Беларусь!

У грахах яе гіне народ, 
Няпраўда, як цемень, лягла. 
Знімі ж, Ісус, гэты гнёт,
I вызваль ад лютага зла. 

Прыдзі ў яе Ты двары,
У вёскі прыдзі, у гарады, 
Жыві ў яе сэрцы, Ісус,
Чакае Цябе Беларусь!

Як добра з Табою, Ісус,
Як хораша там, дзе Ты ёсць,
Няхай Табе ўся Беларусь 
Аддасць сваё сэрца і лёс!

Прыдзі ў яе Ты двары,
У вёскі прыдзі, у гарады, 
Жыві ў яе сэрцы, Ісус,
Чакае Цябе Беларусь!

————————————————

Аўтар невядомы (дакладней, я не адшукаў)