Спадзяюся, гэта наблізіць мяне да першага месца між беларусаў калі не па колькасьці надасланых паштовак, дык хаця б па максымальнай сумарнай іхняй адлегласьці (зараз я 35-ы). 
Першы мой досьвед удзелу ў аўкцыёнах прыйшоўся на спробу набыць вінчэсьцер у 
Ката́ на тут.баі. Паколькі Некаму вінт патрэбен быў болей, чым мне, то я гэты аўкцыён пасьпяхова прайграў, пра што ніколечкі не шкадую. 
Не прыпомню зараз ужо, як і якім ветрам мяне занесьла туды яшчэ раз. Але гэтым разам я напароўся тамака на сваю галаву на разьдзел "калекцыянаваньне", адным з падпунктаў якога былі… зразумела, марачкі! Першым падвопытным стаўся чалавечык, які за пяць набытых ягоных лотаў "прастаўляў" бясплатную перасылку (бо сам ён з Полацку). Мяркуючы па водгуках пра яго, яму можна было давяраць, і неўзабаве пяць лотаў "знайшліся".
Ну а ў тым, каб іх выйграць, праблемы асаблівае не было - гэта ня гандаль навыперадкі за каці́ны вінт. Сярэдняя колькасьць ставак па лотах у катэгорыі "маркі" па маіх (вельмі прыблізных) прыкідах складае 1,05. А вось чакаць заказнога жаданага лісту давялося чакаць ледзь ня месяц пасьля аплаты - але на тое былі розныя прычыны… Галоўнае, што дачакаўся. Такім вось чынам у мяне зьявілася марка СССР 1957-га году зь Янкам Купалам (як усё зьвязана). Ну, канечне, акрамя яе, яшчэ 12 марачак на розныя тэмы, але яны-то па сутнасьці былі прыдаткам да першае, і ўсё дзеля таго, каб не пераплачваць за дастаўку. 
З поўнымі штанамі радасьці і растусаванымі ў "савецкі" альбом марачкамі я прыняўся за новы штурм аўкцыёнаў. Вой, там ёсьць такія прывабнасьці, як "100 марак за 10.000", толькі яны пакуль што чакаюць да заробку… 
можно сделать комментирование только для зарегистрированных пользователей (самый тупой вариант из мною виденных).
мафкі-з-гарэлкай. Ня ведаю, як там наконт засуспэнджваньня было, але зараз 
Арцемій Лебедзеў ізноў запрашае на адкрытыя фотасэсыі. Ну а наўздагон пасыпаліся крыятывы… Што можна (паспрабаваць) зрабіць дзеля запабяганьня такой сытуацыі?
Для тых, хто не пасьпеў яшчэ далучыцца, па спасылцы ёсьць мажлівасьць спампаваць і раздрукаваць ліст (пажадана б даслаць поштай, а не электронкай). Я ж з улікам сваіх 
Кацярыны Легастаевай - гэтым разам пра тое, што ўсё ў нас усіх (нават насуперак усялякім МТС’ам) будзе добра. Нас - я маю на ўвазе беларусаў. Цераз два гады пасьля першага падарожжа Юльлян Сямёнаў у другі раз наведаў Гішпанію (а разам зь ёй Францыю і Андору). Што адбывалася ў пэрыяд між 71-м і 73-м гадамі мінулага стагодзьдзя ў Старым Сьвеце, нам падкажа болей падрабязна, вядома ж, Вікіпэдыя, а што памянялася за гэты час на Пірэнэях, і вядзецца ў аповесьці “Пачатак семдзесят трэцяга”. Хаця хто-ніхто, магчыма, правядзе паралелі зь сёньняшнім часам. Такім чынам…
«Прычым эканамічнае разьвіцьцё Гішпаніі цяпер нельга разглядаць ізалявана ад праблемаў “Агульнага рынку”. Як вядома, краіны “Агульнага рынку” адмовіліся прыняць Гішпанію ў Эўрапейскую эканамічную супольнасьць, прычым галоўны аргумэнт, які быў вылучаны супраць Мадрыду, фармулюецца так: “адсутнасьць у краіне інстытуту дэмакратычных свабодаў”. Лёндан, які падтрымоўвае расыстаў Солзбэры і калянізатараў у Кэйптаўне, вядзе барбарскую вайну супраць патрыётаў Ірляндыі, клапоціцца пра дэмакратычныя свабоды!»
«Эканамічныя праблемы Гішпаніі яшчэ неяк дыскутуюцца ў прэсе, аднак пытаньні палітычнага жыцьця краіны падлягаюць цэнзурнаму “табу”. Гэта й зразумела: калі ў эканоміцы відавочны “бум”, няхай нават папяровы, няхай нават ён пагражае магчымым крызысам, дык палітычныя інстытуты не трывалі аніякіх зьменаў за апошнія дзесяцігодзьдзі.»
«Каб адцягнуць увагу працоўных ад клясавае падаплёкі падзеяў, рэжым падаграе сэпаратысцкія тэндэнцыі ў краіне, дзе з даўніх часоў існуюць тры асноўныя нацыянальныя групы: галісійцы, каталёнцы й баскі. Кажуць, што сакрэтная паліцыя цераз падстаўных асоб арганізуе падпольле нацыяналістаў, якія патрабуюць поўнага аддзяленьня ад Гішпаніі Краіны Баскаў (дзе, між іншым, сканцэнтравана болей за палову вытворчых магутнасьцяў краіны), Каталёніі, якая здаўна імкнулася да Францыі, і Галісіі. Год дзесяць таму гэты трук, магчыма, і прайшоў бы, але цяпер – чым далей, тым болей – гішпанцы разумеюць, што нацыяналізм благі лекар эканомікі.»
«З Мадрыду я выехаў увечары, людзі на пэроне плакалі так, нібы зьяжджаеш не за пяцьсот кілямэтраў, а прынамсі за пяць тысячаў: відаць, параўнальна малыя адлегласьці Гішпаніі кампэнсуюцца агромністым тэмпэрамэнтам яе жыхароў.
[…]
У тым, як ходзяць аўтобусы, таксама выяўляецца стаўленьне да мясцовых адлегласьцяў: пасьля кожных ста кілямэтраў – прыпынак ля маленькае кавярні, бо сто кілямэтраў – гэта шмат для тутэйшых, ахінутых у цяжкія вясковыя пледы пасажыраў.»
У нашай краіне няма судоў, бо ўсе підарасы.
У нашай краіне няма законаў, бо ўсе підарасы.
У нашай краіне няма СМІ, бо ўсе підарасы.
У нашай краіне няма сэціва, бо ўсе підарасы.
У нашай краіне няма адукацыі, бо ўсе підарасы.
У нашай краіне няма аховы здароўя, бо ўсе підарасы.
У нашай краіне няма навукі, бо ўсе підарасы.
У нашай краіне няма вытворчасьці, бо ўсе підарасы.
У нашай краіне няма культуры, бо ўсе підарасы.
У нашай краіне няма апазыцыі, бо ўсе підарасы.
У нашай краіне няма бізнэсу, бо ўсе підарасы.
Затое мы маем СУПЕРЛОТО - правільна, бо ўсе підарасы.
Ну вось, значыцца, я не памыліўся - гэтая фіча ў іх зусім новая: Postcrossing Blog | Postcards Traveling The World > Minor update - Postcrossing.
Задача: трэба перакласьці слова "прайшоў". Заходзім на Гугаль транслэйт (пара "расейская -> ангельская" ўжо будзе выбраная), пішам слова, націскаем… Ааа! І тут ён!
Ну хоць нехта са знаёмых (ну хоць крышачку знаёмых) далучыўся! Мы спаткалі Воллічэн выпадкова на галоўпаштамце, дзе я заўважыў у яе ў рукох паштоўку і чамусьці здуру пацікавіўся, ці не для посткросынгу гэта яна? Бы ў ваду глядзеў! Панаракалі абодва тады на тое, што няма нармалёвых паштовачак нідзе, і таму, пэўна, мне здалося, што яна ўдзельнічае ў праекце ўжо… ну прынамсі некалькі месяцаў. Але ж не - высьвятляецца, усё толькі пачынаецца - 12 дзён. Спадзяюся, ёй вытрымкі хопіць на крыятыў для паштовачак ці проста пошукі нармалёвых, каб ня сорамна было перад іншымі.
А яшчэ заўважыў выпадкова - пачалося з прагляду нейкага італійскага юзэра - можа новаўвядзеньне, а можа не трапляў на такіх проста… Але гэта неістотна, а галоўнае, праверыў у сябе ў профілі - і ў мяне зьявілся! Што?! А вось:
А ўсяго колькі беларусцаў тамака, трэба глянуць…
Дробязь, а прыемна. Зьявіўся дадатковы імпэт "даганяць і пераганяць Амэрыку", а таксама Фінляндыю і Нямеччыну (самыя частыя трапляньні паштовак туды/адтуль).
Значыцца, ня ўсё так і страшна на гэтым блёгу, калі 2 чэрвеня па запыце ў гуглі "радавацца" на гэты вось пост 
завітаў чалавечык зь Вільні.
А ўвогуле проста цікава пачытаць сьпіс ключавых словаў, па якіх людзі наведваюць цябе. Ажывім парачку запісаў у памяці… "Будзеш фігню казаць", "Гацькі", "Лад срал", "сэкс верш", "100 правіл гопніка", "23.6x15.8" 
, "august 12 vasilinka", "аладка", "афтаб пакістану", "Бахарэвіча чытаю", "бахарэвіча+я+не+чытаю" і "Альгерд Бахарэвіч" (некалькі запытаў з рознымі пераходамі), шмат запытаў са словам "верш" (нешта я даўно забыўся пра гэты "плённы" на наведвальнікаў цэтлік), "Езус падае першы раз", "мой друг сабака", "серце,малюнки-фотки"… Вой, не, гэта надоўга можа зацягнуцца. А, ну вось яшчэ "кніга Бахарэвіча". Досыць пакуль што.
Ну што ж, субота, і, як і плянавалася, я-ткі нацягнуў самую "жоўтую" вопратку, што ёсьць, і выбраўся на "Лягенду зь пяску"-08.
Ад самога сябе не чакаў, што буду выконваць іншую ролю, акрамя як фатаграфаваць. Але, відаць, Геніку Лойку і кампаніі сапраўды не ставала рабочых рук - наколькі я зразумеў, ніхто, акрамя іх, болей не зьявіўся. Дарэчы, слова "кампанія" ўжыта ня проста так, а таму што сапраўды - там усе людзі сабраліся творчыя, і ўсе ўкладалі ў скульптуру Яна Залатавуснага калі не душу, дык хоць дух.
Парадаваўся за маладое пакаленьне. Для іх беларускамоўны асяродак - самая што ні на ёсьць натуральная рэч з самага дзяцінства. Дзякуючы бацькам, зразумела. Схацелася ці самому вярнуцца ў іхні ўзрост, каб сябраваць з такімі вось аднагодкамі, ці тое неяк "праскочыць" пэрыяд гадаваньня грудных дзетак з тым, каб яны ўжо далучыліся да гэтака пакаленьня, якое ўжо ня ведае Леніна, ды яшчэ ня ведае другога прэзыдэнта Беларусі…
Як заўсёды, я ў працэсе пачуў і шмат цікавых гісторыяў. Спадар Генік аказаўся такім добразычлівым, хоць і старэй, чым я сабе яго ўяўляў. А я, дарэчы, нават ня ведаю, чым скончылася ягонае змаганьне за праўду па месцы працы некалькі месяцаў таму… Спадарыня Арына аказалася такой ахвочай да вывучэньня новай тэхнікі, што ў фотаздымках недахопу быць ня можа. 
Можа й шкада, што ўсю працу перапыніў дождж… Але ж заадно й пакупаліся.
P.S. Яшчэ ня позна далучыцца: працяг заўтра! Такім чынам, апранайма жоўтую вопратку, не забываемся сяброў і знаёмых, і - хай у краіне пад бела-жоўта-белымі сьцягамі гучыць родная мова! Дзея адбываецца з самага ранку ў раёне станцыі мэтро "Каменная горка", а там пешкі мэтраў сто да кар’еру, дзе будзе ўзьведзены касьцёл сьв. Яна Эвангеліста. Удакладненьні па тэлефонах (029) 955 92 04 (Генадзь), (029) 312 54 71 (Валя).
Навуковае Абгрунтаваньне
Каханьне - гэта праблема хіміі, сэкс - фізыкі.
Прынцып Памяці
Жанчына ніколі не забываецца мужчын, якія ў яе былі; мужчына - жанчын, якія яму адмовілі.
Прынцып Пошуку
Перш чым вы знойдзеце сваю дзівосную прынцэсу, перацалуеце мноства лягушак.
Прынцып адрозьненьня
Каханьне ёсьць памылкай, нібыта адна жанчына адрозьніваецца ад іншае.
Закон Спадчыннасьці
Сэкс - гэта спадчыннае. Асьлі твае бацькі ніколі не рабілі гэтага, ёсьць шанец, што ты таксама ня будзеш.
Індыйская Мудрасьць
Сэкс - гэта адна зь дзевяці прычынаў для рэінкарнацыі; астатнія восем ужо ня маюць значэньня.
Закон Блюмляйна
Каханьне - гэта трыюмф уяўленьня над розумам.
Закон выключнасьці
Ёсьць шмат усялякіх заняткаў горш за сэкс; ёсьць такія, што лепш за сэкс; але няма дакладна такіх самых, бы сэкс.
Жытомір не зьдзівіў чысьцінёй на вуліцах - усё той самы срач, бы ў Кыіве. Хоць людзей значна меней жыве, ага. Відаць, гэты паказьнік найбольш цікавіў некаторых зь беларускіх гасьцей дзеля параўнаньня, "у колькі разоў Жытомір больш забіты за Менск". Вялікія гарады таксама разбэшчваюць чалавечыя норавы, угу.
Але затое, як і ў Кыіве (а зрэшты, чаму гэта павінна быць дзіўным?) украінцы любяць і паважаюць украінскую мову. Гэта я ўпершыню пачуў у сябе за сьпінай у маршрутцы (дарэчы, у іхніх аўтобусаў такія дзіўныя насы ) ад малога дзіцяткі і канчаткова ўпэўніўся, наведаўшы вянчаньне ў пратэстанцкай царкве. Але ж мова нічога б не азначала без жаданьня ведаць сваю гісторыю (для параўнаньня - пасьля выкладаньня гісторыі Беларусі на чужой мове цераз год і сам прадмет нашай гісторыі ўжо стаўся непатрэбным), і таму ў гарадзкім транспарце вісяць абвесткі з прозьбамі дапамагчы ў зборы зьвестак пра жудасныя часы Галадамору.
Гасьцей зь іншых краін жытомірцы, на жаль, зусім не любяць і не паважаюць 
. Асабліва ў выходныя і сьвяточныя дні, а яшчэ асаблівей - у гэтыя ж дні пасьля 15-16-ці гадзін дня. Гэткім чынам мы абышлі ў суботу ці не паўгораду ў спробах разьмяняць валюту ў банку (таму што жадаючых разьмяняць нам яе на вуліцы было даволі шмат). І толькі адзін банк быў адчынены! Гэта задаволіла ўсе нашыя патрэбы да канцу дню, а ў нядзелю ўсё паўтарылася (пошукі абменьнікаў), бо ў цэнтар (дзе й месьціцца банк "Храшчатык") мы тады ня выбраліся. Так і не дабіўшыся нічога, вырашылі адкласьці абмен на панядзелак, бо ж у працоўны дзень павінны працаваць усе, нават казлы банкі. Хех, як мы памыляліся…
Якраз у нядзелю была Тройца. А ва Ўкраіне ў выпадку, калі сьвята прыпадае на выходны дзень, то яно… пераносіцца на наступны працоўны. Такім чынам, панядзелак быў выходным днём… Аднак нас ізноў выратаваў ад галоднае сьмерці банк "Храшчатык"! Хапіла адарвацца і на галоўпаштамце (адразу пайшлі шукаць яго, бо іншыя паштовыя аддзяленьні нават і не спадзяваліся ўбачыць адчыненымі, займеўшы такі вопыт бадзяньня па чужым горадзе ў вызодныя дні) на марачках (праз што ў сваю чаргу займеў яшчэ адзін клопат - акрамя таго, што не магу ніяк знайсьці апошні знак задыяку ў калекцыі польскіх марак, дык цяпер яшчэ такая самая лухта і з украінскім наборам 
, але й добра што хоць так, а то мог і не ўпрасіць прадаць мне зусім нічога), і нават на пЫва хапіла ў выпадкова знойдзенай краме, у якой (нават) былі кошыкі для прадуктаў амаль як у сапраўднай краме! А значыцца, можна было са спакойнай душой пакідаць гэты горад… каб пасьля на адным з прамежкавых прыпынкаў ледзь не спазьніцца на цягнік з-за доўгіх пошукаў чарговае пляшкі. Дарэчы, увоз напояў слабей за 7% абаротаў не абмяжоўваецца. Але гэта ўжо зь іншае вопэры…
Ай, фоткі па-дурацку ўстаўляюцца. Давядзецца так расказаць, што ўразіла яшчэ, і гэта асаблівасьць толькі Жытоміра (ну і яшчэ некалькіх гарадоў Украіны, але ня Кыіву): наяўнасьць карткі для паездкі ў ліфце. Так мы й хадзілі туды-сюды на дзявяты паверх 9-ціпавярховае хаты. Але самы экстрым быў, калі пасьля вясельля засталося паўтарашак сто нераспачатае мінэралкі/газыроўкі, і калі мы з Хведзем загрузілі яе ў ліфт, высьветлілася, што ў нашае "гаспадыні" скончылася картка (яна, дарэчы, разьлічаная на 100 паездак у ліфце). Хведзя вельмі нам дапамог тады…
Вох, і цяжка ажывіць у памяці падзеі тыднёвай даўніны. Буду болей карыстацца фоткамі, чым словамі - на шчасьце, першых, як заўжды, аж занадта.
Першае, што адразу кідаецца ў вочы, альбо рэжа слых, альбо, калі хочаце, прыводзіць у роспач - гэта татальнае панаваньне маскальскай мовы ў гутарках, абвестках арганізатараў і г.д., карацей - паўсюль. Суцэльнае ігнараваньне беларускае мовы адбывалася ў такіх мясьцінах!.. Зрэшты, пра мясьціны крыху пазьней.
Яшчэ дзякуй Богу, што прыехалі мы ў пятніцу на Высокі Бераг пазьней за астатніх і "не пасьпелі" на цырымонію ўзьняцьця "закату над балотам". Таксама першы дзень запомніўся халаднюськім вечарам (але ўжо абышлося без дажджу, як ва ўсе папярэднія дні, і гэта вельмі абнадзейвала на ўвесь ўік-энд) і выступамі тых каманд, якія сапраўды падрыхтавалі прэзэнтацыі, асабліва тых зь іх, якія былі апранутыя не па надвор’і, затое прыгожа.
На другі дзень (о, так! ) цэлых хвілін мо зь пяць паперакідваліся ўсе ўчатырох талерачкай. Пакуль Дзіма пасьпеў абярнуцца дзеля пераапрананьня, на гэтым нашыя подзьвігі ўжо скончыліся. Праўда, траёх таксама даволі працяглы час дзяўчаткі пратрымаліся.
У афіцыйных (гэта значыць, тых, што ішлі ў камандны залік) спаборніцтвах паўдзельнічаць не дабеглі - былі лепшыя кандыдатуры. Але затое якая ў нас каманда сабралася на "Вясёлыя старты"! Ня тое што ня так страшна саступіць было, а прыемна ж і перамагчы дзякуючы каманднаму духу і супольнасьці. Што праўда, узнагароды потым уручылі толькі за першае каманднае, так што для нас гэтае трэцяе месца хутчэй дзеля задавальненьня, якое мы й сабраліся тамака атрымаць.
Калі ўжо пра каманду, то яшчэ немажліва абмінуць групу падтрымкі. Усё-ткі мне здалося, што самая дружная яна была менавіта ў нас. Ці - ня дружная, а шчырая, вось. Гэта, зразумела, яшчэ й таму, што нашая фірма паклапацілася, каб мы мелі два камплекты фірмовае вопраткі: для ўсіх супрацоўнікаў (гэтай часткай мы шчыра дзяліліся зь несупрацоўнікамі) і для спаборніцтваў. Вельмі мала было такіх каманд, дзе таксама было два камплекты формы. Таму й ішлі на розныя выкрутасы. Але, паўтаруся, нашыя заўзятары падтрымоўвалі сваю каманду неяк… арганізаваней, ці што, за ўсіх. (Хоць я й ведаю, што многа чаго ў фірме ня так, і што шмат каму што не падабаецца, і г.д. І ні ў якім разе не выхваляюся, што вось, круцейшыя за нас могуць быць толькі яйкі. Не. Проста вось перадаю свае эмоцыі на той час)
Ну, зразумела, у апошні дзень на цырымоніі ўзнагароджаньня нічога адносна беларускай мовы не зьмянілася. Хіба што прыемна было пачуць словы падтрымкі на адрас фірмы з боку арганізатараў. Сапраўды, нам для перамогі не хапіла зусім крышачку. Аднак там і сапраўды неістотна сама перамога. Заўважыў на прыкладзе нашых супрацоўнікаў плён тымбілдынгу: некаторыя дагэтуль незнаёмыя людзі абмяняліся нумарамі тэлефонаў.
Сапраўднае сьвята беларушчыны нас чакала кілямэтраў у двух ад лягеру. Гэта філія літаратурнага музэю Якуба Коласа ў Смольні. Мы заехалі туды на адваротным шляху, а нашыя партнэры зь ІВы дык і проста зайшлі туды з турбазы сваім ходам. Ізноў і тутака давялося пачуць ад бабулі-гіда шмат прыемных словаў у бок "моладзі, што ўсё разумее" на тле астатняе маскальскае хэўры. Канечне, бяз гэтай бабулі музэй шмат страціць (а ў яе за плячыма столькі жывых гісторый пра Якуба Коласа і яго сям’ю, а яшчэ ж асабістая сустрэча з паэтам і пісьменьнікам); але дзякуй Богу, што ў яе ёсьць пасьлядоўніца і (цудоўна) дачка. Ад яе мы й дасталі найлепшы падарунак - кнігу. А таксама зразумелі, што ўсе нашыя веды пра Коласа з Купалам сканчаюцца максымум на гадох біяграфіі і месцах, неяк зьвязаных з гэтымі прозьвішчамі (прычым як зьвязаных, невядома).
Ну, пры прыроду асобная размова. Але ж можна знайсьці мясьціны, дзе будзе тое самае зь меншым наплывам людзей. А яшчэ я згарэў - і гэта стаўся галоўны напамін пра паездку для тых, хто на яе не паехаў.
Хоць ёсьць і ў нас тутака свае самыя кітайскія тралейбусы ў сьвеце. Блін, пакуль пад дожджыкам ішоў да прыпынку, змок менш, чым у траліку. Блін, у яго ж, гада, паміж пераборкамі зазорыскі, цераз якія вада льецца ня горш чым зь вядра!
А ў краму сёньня зайшоў толькі дзеля таго, каб паехаць… у краіну перамоглага сацыялізму і татальнага маразму цэнзуры. Праўда, зьвестак пра гэты конкурс няма ўжо ні ў самой краме, ні на бачыне банку-прадстаўніка паслуг па маёй плястыкавай картцы. А можа мне гэта здалося? Ну і правільна - нямашака там рабіць. Ну, акрамя як у турме сядзець за праўду.
Get free blog up and running in minutes with Blogsome
Theme designed by Helga Cleve
