We are the greatest!

• Оба-на!
• За капейкі.
• Гудвін.
• ШчасьлівыЛот.

Ня ведаю, хто зь іх першы, хто прэтэндуе на першынство, а які самы малады - зьмяшчаў у парадку азнаёмленьня. Цікава, што аўкцыёны №№ 1 і 4 працуюць цілодобово (слова падабаецца, у нас пакуль што такога прыгожага аналягу ня ведаю), а два астатнія (№№ 2 і 3) - толькі ў прыстойны час.

 

На "закапейках" і "шчасьлівымлоце" можна рабіць стаўкі нават па смс. Гэта атрымоўваецца яшчэ даражэй, відаць, чым проста сядзець у інэце ўтаропіўшыся ў манітор.

На "шчасьлівымлоце" можна выйграны тавар абмяняць… правільна, назад на стаўкі. 

Я тут зараз дзялюся сваімі ўражаньнямі "на ляту", выкладаючы тое цікавае, што знайшоў на адным з сайтаў. Таму магчыма, што гэткія самыя магчымасьці ёсьць і на іншых аўкцыёнах, проста я іх не заўважыў.

 

Спадабаўся выраз аднаго з удзельнікаў форуму, на якім складаюць чорны сьпіс лахатронаў у сэціве: "можна толькі зьдзіўляцца прадпрымальніцкім здольнасьцям вытворцаў чыпсаў, што здольныя прадаць адну бульбіну па цане аднаго кіляграму бульбы."

• Чорны сьпіс сайтаў сеткавых круцялёў. І яшчэ адна цытата адтуль, спадабалася: "Калі за права рабіць стаўкі патрэбна плаціць, дык гэта адназначна лахатрон".
• Новыя лахатроны ў сэціве.
• Яшчэ пра прынцып работы скандынаўскіх аўкцыёнаў. Для дужа кемлівых - там дзьве старонкі!

Заўважыў, што зьвяртаюць увагу на нейкую таемную сувязь некалькіх расейскіх сэрвісаў па правядзеньні скандынаўскіх аўкцыёнаў між сабой. Ня ведаю, ці ў нас ёсьць такое. Але заўважыў на трох з чатырох анансаваных вышэй сайтаў удзельніка-пераможцу розных аўкцыёнаў зь нікам barazna. Вось і задумаўся: а ці ёсьць сярод "нашых" удзельнікаў боты альбо падстаўныя асобы?.. Каб ня быць галаслоўным, напрыканцы прывяду тры выйграныя "баразной" лоты.

 

• На "закапейках".
• На "оба-не".
• На "гудвіне".

Гэххх, і навошта яму столькі ўсяго? Хай бы падзяліўся чым-небудзь на справядлівых аўкцыёнах за палову кошту.

P.S. Пра справядлівыя аўкцыёны як-небудзь іншым разам. 

8 траўня па ўсім сьвеце, за выключэньнем краінаў былога СССР, адзначаецца Дзень перамогі над фашысцкай Нямеччынай у Другой сусьветнай вайне. Разыходжаньне ў даце сьвяткаваньня Дня перамогі вынікае з таго, што на патрабаваньне Сталіна капітуляцыя гітлераўскай Нямеччыны была падпісаная двойчы.

Фактычна, баявыя дзеяньні ў Эўропе закончыліся 7 траўня 1945 году. На наступны дзень, 8 траўня, у Бэрліне быў падпісаны акт безумоўнай капітуляцыі Трэцяга Рэйху. Акт капітуляцыі, які быў пазьней названы «папярэднім пратаколам», ад імя нямецкай арміі падпісаў генэрал Альфрэд Ёдль у прысутнасьці амэрыканскага генэрала Ўолтэра Сміта і савецкага генэрала Івана Суслапарава.

У адказ на катэгарычнае патрабаваньне з боку Сталіна, позна ўвечары 8-га траўня (22:43 паводле цэнтральнаэўрапейскага часу або 00:43 паводле маскоўскага) падпісаньне капітуляцыі было паўторанае ў штаб-кватэры маршала Жукава. Паводле маскоўскага часу, гэта ўжо было 9 траўня. Гэтым разам капітуляцыю падпісаў нямецкі фэльдмаршал Вільгэльм Кэйтэль у прысутнасьці прадстаўнікоў ЗША, Вялікай Брытаніі й Савецкага Саюзу.

Варта адзначыць, што Дзень перамогі заўсёды адзначаўся надзвычай ўрачыста ў краінах камуністычнага лягеру. Асноўная заслуга ў перамозе над нацысцкай Нямеччынай прыпісвалася выключана Савецкаму Саюзу. Пасьля краху камунізму краіны былога сацлягеру пачалі адзначаць сьвята ўсьлед за заходнімі краінамі 8 траўня і ня так урачыста, як за савецкім часам.

9-га траўня Дзень перамогі па-ранейшаму адзначаюць Расея і некаторыя былыя савецкія рэспублікі.

Тым часам у Эўрапейскім Зьвязе 9-га траўня адзначаецца Дзень Эўропы, у гонар Дэклярацыі Шумана, абвешчанай 9 траўня 1950 году, якая заклікала да аб’яднаньня Эўропы і стала пачаткам руху да аб’яднанай Эўропы.

© «Радыё Свабода» (дастаў з кэшу)

…як мы езьдзілі у Львіў

Мы ехалі самі (то бок без экскурсыяў усялякіх) і хоць я напачатку плянаваў хоць нешта пачытаць, каб ведаць, тым ня меней намеры гэтыя так і засталіся намерамі… Таму мы проста ішлі куды вочы бачаць. І гэта ў Львіве не найгоршы варыянт: там куды ні плюнеш - калі не царква, дык помнік.
Падвечар мы набылі мапу Львіву…
Так, тут лірычнае адступленьне. Усё ж я на трэці дзень вандроўкі схіліўся да варыянту беларускае назвы ня "Львіў", а менавіта "Львоў". Бо менавіта так ён пішацца па-польску, а значыцца, так зваўся і за часамі Рэчы Паспалітай. Дарэчы, на шмат якіх будынках можна пабачыць адбітую тынкоўку з надпісамі па-польску.
Дык вось, без мапы мне цяжка арыентавацца, а яе нават проста пачытаць цікава. Якія там вуліцы (я маю на ўвазе - назвы)! Вуліца Францішка Скарыны і Івана Фёдарава (хоць помнік гэтай асобе падпісаны як Івану Федаровічу - ён беларус таксама); помнік Адаму Міцкевічу і вуліца Сьцяпана Бандэры; вуліцы Джахара Дудаева і Джорджа Вашынгтана… Грэка-каталіцкія храмы на кожным кроку. Як я глыбока памыляўся, калі думаў, што мы можам пахваліцца сваёй грэка-каталіцкай царквой…
На вуліцах Львову зьдзіўляесься, калі пачуеш маскальскую гаворку - так гэта не пасуе ўсяму духу гэтага месца. Так, ну тут я ўжо ў лірыку кінуўся. Карацей, па-ўкраінску я гаварыў, прыблізна напалову ўстаўляючы беларускія словы. Ня ведаю, як завецца гэтая сумесь.
З карыснага: грошы на вакзале не мяняць ні ў якім разе - курс там абсалютна нявыгадны, лепей прайсьціся 500 мэтраў у бок цэнтру. Вакзал зусім побач ад яго. На вакзале касір хацеў нам прадаць жэтон у аўтаматычную камэру захаваньня за 45 грывень замест 10-ці. Цяпер-то я ўжо ведаю, што варта паводзіць сябе з такімі людзямі адпаведна, а тады мы проста завярнуліся ды пайшлі ў іншае месца. Але ні ў якім разе ня варта пагаджацца на іхнія ўмовы. Ну, прынамсі адразу.
Разам з мапай Львову мы набылі і кніжку-кіраўнічку па цікавых мясьцінах. Мне падабаецца іхняя вэрсыя назвы: "путівник" (калі хто ня ведае, чытаецца гэта "путівны́к"). Праўда, за тры дні мы яго так і не адчынялі: проста шкада было марнаваць час. Дарэчы, як мы ні бегалі па горадзе, тры дні - гэта вельмі мала. І калі нам здавалася, што ў першы дзень у нас адвальваюцца ногі, дык мы яшчэ ня ведалі, што значыць стаміцца ў другі дзень…
І калі ў першы дзень я яшчэ выкотваў вочы на кожны старажытны будынак і вапіў бы шалёны ад захапленьня, то на трэці дзень эмоцыі неяк прыгасьлі, і мы толькі варочалі галовы туды-сюды бы кітайскія балванчыкі. Ці не кітайскія. Кітайцаў, дзякуй Богу, дарэчы, было мала.
Так-ссс… Калі не былі ва Ўкраіне ні разу, дык будзьце гатовыя акрамя ўсяго гэтага ўбачыць страшэнны… даруйце за слова… срач на вуліцах. І гармідар. Хадзіць можна дзе заўгодна, аднак там паўсюль брукаванка, таму ногі можна паламаць нават у зручным абутку. А абцасы ў такім горадзе катэгарычна забараняюцца! Шкада таксама і машын: ня ведаю, колькі яны там вытрымваюць.
Карацей, зьменны абутак і парасоны не перашкодзілі нам: надвор’е ўвесь час зьмянялася. Штодня ішоў дождж, але максымум па паўгадзінкі, і потым пачынала парыць. Ветру ні павеву. Уффф, туды трэба езьдзіць, мабыць, увесну ці ўвосень, калі ня так задушна. Да таго ж яшчэ машыны і людзі, як я ўжо заўважыў.
У спадарынькі, у якой мы жылі, гарачая вада адключалася штодня рэгулярна. Праўда, ня ведаю дакладна, у які час. Але, відаць, і ў гатэлях тое самае - крызіс. Таму ў гатэлях жыць няма сэнсу, ды й дорага, са словаў нашае гаспадынькі. Цудоўна, як ё да каго прыехаць у госьці.
Нягледзячы на праблемы з вадой (спадзяюся, часовыя) ўся астатняя цывілізацыя працуе спраўна. Ёсьць і супэрмаркеты з неблагімі коштамі, і рынкі, і кавярні, дзе пахарчавацца. Мы па аналёгіі з Кыівам абіралі "Пузату хату" - як каму, а нам там падабаецца. Хутка, смачна, па-белаукраінску.

• http://kamocki.livejournal.com/6999.html
• http://www.racyja.com/news/materyyaly/kultura/16553.html
• http://www.graffiti.by/2009/cddvdbook-change/

Нарэшце дачакаліся візыту Волічэн. Як і абяцала, пастаралася, павыбірала паштовачкі. Ніводнае не паўтарыліся з тымі, што з мае нашай калекцыі. Што праўда, я забыўся, што гэта ж далёка ня ўся ейная калекцыя, а толькі прыблізна палова…

Ну а нам такога дасьведчанага чалавека не заставалася зьдзіўляць нічым іншым, як пачастункамі ды колькасьцю жывёлаў, што блыталіся пад нагамі.

Абмен атрымаўся слабенькі. Лепей атрымаліся падарункі: цэлая капэрта марачак з розных краінаў (і адкуль яна ведала пра гэта) і намёкі на далейшае супрацоўніцтва ў гэтай галіне.  Карацей, дух суперніцтва адсутнічаў.

Адно засмучала: што Волька так і не даведалася за гэты вечар ні пра водную беларускую страву. Не пастараўся. А яна ж нават сваю адрэсу ў лацінскай транскрыпцыі піша чамусьці па-расейску. Незразумела.

Хаця… зразумела. Патрэбны штуршок. У добрым сэнсе. Ці прынамсі ў смачным.

P.S. Ну а затое адкрыліся вочы на сутнасьць выразу пра "верблюжынае вуха і голку".

Адной з самых выбітных цікавостак Лінкальну зьяўляецца Ньюпарцкая арка - адзіныя ў Ангельшчыне старажытнарымскія вароты, якія ня проста выдатна захаваліся, але і дагэтуль служаць гараджанам… Побач з асноўнай брамай захавалася маленькая бакавая арка з красамоўнай назвай "Ігольнае вушка". Мне падаецца, што большасьць людзей схільная літаральна ўспрымаць вядомы біблейскі выраз пра вярблюда і гольнае вушка. Асьлі так, дык Ньюпарцкая арка дапаможа ім лепей разабрацца ў вядомай цытаце.

За часамі рымлянаў усходнія брамы зачыняліся пасьля заходу сонца, затое "Гольнае вушка" заставалася адчыненым. Караваны, што прыпазьняліся, вымушаныя былі заставацца на ноч па-за гарадзкімі сьцянамі. Але вось іхнія гаспадары маглі скарыстацца мініятюрнай бакавою аркай (куды вярблюдам было не праціснуцца пры ўсім жаданьні), і такім чынам атрымаць жаданую ўтульнасьць у гарадзкіх гатэлях…

Алесь Камоцкі запрашае ўсіх: і тых, хто ведае, у чым справа, і тых, хто ня ў курсе, - абсалютна бясплатна паслухаць старых і новых песень, і падумаць разам, як далей жыць будзем.

9 чэрвеня, 18:00. Купалаўскі музэй

«Выкручваю і станаўлюся на сьветлафоры з Маякоўскага. Масквіч ззаду нярвова бікае. Яму такія круцялі рабіць нельга, яму зайздросна. Купіў бы сабе ровар і езьдзіў бы як чалавек.»

Незразумела? На адрыў!

Чыгунная патэльня (з высокімі сьценкамі, цяжкая) - брытван.

Гаворым з жывёламі па-беларуску

Кот	мяў-мяў, курняў; вур-вур	мяўкае, курняўкае, курню пяе; вуркоча
Сабака	гаў-гаў, ууу	брэша, вые, вяхае
Мыш	пі-пі-пі	пішчыць
Пацук
Сьвіня	рох-рох	рохкае
Карова	муу	рыка́е, мычыць
Конь	і-го-го, тпррр	іржэ, сапе
Каза	меее	мекае
Авечка	беее	бекае, бляе
Воўк	ууу	вые
Ліса	дзяў-дзяў	дзяўгае
Мядзьведзь	ррр	рычыць, раве
Алень		трубіць
Лось		трубіць
Жаба	ква	кумкае
Зьмяя	шшш, сссс	шыпіць, сыкае
Пугач	уфф, ку-га, угу	ухае, кугае, угукае
Бусел	клёк	клёкае, клякоча
Журавель	курлы	курлыкае, курлыча
Голуб	уррр, врр	буркуе, буркоча, варкуе
Гусь	го-го-го	гагоча, га́гае
Качка	кра-кра	крача
Курка	кудах-кудах, ко-ко-ко, квох-квох	квокча, сакоча, кудахча
Певень	кукарэку	кукарэкае
Зязюля	ку-ку, ку-ва	кувае
Салавей	шчоўк-шчоўк	шчоўкае, заліваецца
Верабей	чык-чырык	чырыкае
Жаўрук		цьвіркае, зьвініць, сьпявае
Дзяцел	тук-тук	стукае, грукае, доўбіць, дзяўбе
Драч	дзярэ горла	крычыць
Дрозд
Крумкач	крум-крум	крумкае
Варона	кар-кар	каркае
Шпак
Бугай		скрыпіць
Сініца	ціў-ціў, цінь-цінь	ціўкае, цінькае
Глушэц	тук-тук	такуе
Цецярук	тук-тук	такуе
Кнігаўка	кі-гі	кігікае
Каня	піць	канькае
Перапёлка		плача
Чмель	бом-бом	бомкае, гудзе
Жук	жжж	жужжыць
Камар	ззз, пі-пі	зьвініць, пішчыць
Конік		стракоча
Цвыркун	цвыр-цвыр	цвыркае
Муха	зум-зум	зумкае

Яшчэ адзін прадстаўнік азіяцкае краіны, да якое так імкнецца рэжым.

Што чакае ў недалёкай будучыні.

У наступны чацьвер тэма «Беларускае стравы» - заедкі. Гугаль выдаў усяго чатыры старонкі па запыце «беларускія заедкі»; зь іх дзьве аднолькавыя на розных бачынах; адна з чатырох не загрузілася. Ну а самая першая аказалася надзвычай цікавай і інфарматыўнай.

Па-першае, падзел страваў па ролі ў харчаваньні:

• Прыварак
• Закрась
• Закалота
• Затаўка
• Валога
• Прысмак
• Прыправы

Па-другое, розныя спосабы цеплавой апрацоўкі прадуктаў:

• смажаньне
• абсмажваньне
• падсмажваньне
• пражаньне
• сквараньне
• падскварваньне
• вараньне
• тушэньне
• смажаньне на ражне, варочаючы над вугольлем
• вараньне ў люце (лют – герметычная апрацоўка прадуктаў у жары)

Разнастайныя рэцэпты беларускіх страваў. Ды іх там проста безьліч! Усе пералічваць няма сэнсу, а заедкі працытую. Гэта тое, выглядае, з чаго пачыналася харчаваньне. Ды й само слова «заедкі» пра тое, уласна кажучы, цьвердзіць.

Звараны бурак парэзаць саломкаю. На дробнай тарцы нацерці хрэну (2-3 ст. лыжкі). Бурак, хрэн, соль, цукар добра перамяшаць і заправіць алеем.

У чорнай рэдзькі зняць шалупеньне, нацерці на дробнай тарцы, адціснуць сок (сок можна дадаць да мёду: добра дапамагае ад кашлю). Цыбуліну дробна пасекчы і зьмяшаць з рэдзькаю і сьмятанаю. Для мяккасьці можна дадаць цертую моркву.

Сьвіную галавізну і ногі вымачыць у халоднай вадзе гадзінаў з 5. Потым ваду зьліць, заліць халоднай вадою і давесьці да кіпеньня. Кіпяціць хвілінаў 10, зноў ваду зьліць. Галавізну і ногі прамыць вадою. Пачысьціць дзьве морквы, дзьве цыбуліны, пяць-шэсьць зубкоў часныку і разам са сьвінымі галавізнай і нагамі варыць гадзінаў пяць-шэсьць, дадаўшы соль, перцу гарошкам і духмяны лаўровы ліст. Калі мяса пачне добра аддзяляцца ад костак, закончыць варыць. Дастаць сьвініну, даць ахаладаць, каб пазбавіцца ад костак, парэзаць невялікімі кавалачкамі і раскласьці па глыбокіх талерках. Праз часныкаціснаўку на кожную порцыю мяса выціснуць па 1-1,5 зубкі часныку, заліць булёнам, пасыпаць дробна парэзанымі кропам і пятрушкаю. Ахалодзіць. Спажываць з хрэнам, гарчыцаю альбо воцатам.

Шчыпяры цыбулі абчысьціць, памыць, дробна парэзаць. У талерцы, пасаліўшы, даць пастаяць хвілін 15. Потым дадаць сьмятаны ці кіслага малаку, ці 1 ст. лыжку воцату, чорнага молатага перцу і алею, ці тварагу і сьмятаны.

 

Астатняе - тутака.

Слухаў тут праграму ці то Алега Хаменкі (па сумяшчальніцтве лідар «Палацу»), ці то яшчэ каго. Відаць, усё ж гэта была «Брама існасьці», запрошаным госьцем зьяўляўся Ўладзімер Пугач (па сумяшчальніцтве лідар «J:морс-у»). Заўважна, што абодва чалавекі інтэлігентныя, адукаваныя, дасьціпныя. Заўважна нават з таго кавалачку праграмы, які давялося пачуць.

Вынес асноўныя «пастуляты»:

1. Што ж такое ёсьць беларуская нацыянальная ідэя? Гэта альбо цэнтральнаатлянтычная дыктатура, альбо ядзернае праваслаўе.
2. Гаворка зайшла пра нацыянальны гонар, пра талярантнасьць; пра тое, што варта ганарыцца хаця б тым, што Беларусь - краіна 30.000 азёраў - сінявокая. «А зараз паслухаем Дэвіда Боўі» - «Дарэчы, вочы ў яго даволі талярантныя. І адно зь іх сінявокае». 
3. Сэксуальная разбэшчанасьць вядзе да заняпаду нацыі. І ўрэшце рэшт мы дойдзем да таго, што здарылася праз оргіі ды сымпозыюмы з Вялікай Рымскай імпэрыяй. То бок, нас заваюе які-небудзь барбар…

У 1940-х Дональд Грэй Барнхаўз, прэсьвітарыянскі пастар, задаў пытаньне: «Што сталася б, калі б у наш горад прыйшоў сатана?» І працягнуў разважаньні:

«Калі б д’ябал прыйшоў у Філядэльфію, ён зачыніў бы ўсе бары, забараніў парнаграфію, па чыстых вуліцах хадзілі б акуратныя пешаходы і ўсьміхаліся адзін аднаму. Не было б лаянак, праклёнаў. Дзеці б адказвалі: «Так, спадар» і «Не, спадарыня,» - кожную нядзелю людзі хадзілі б у цэрквы… у якіх няма Хрыста.»

У сваёй кнізе «Хрысьціянства без Хрыста» доктар Майк Хортан засьцерагае, што ў Амэрыцы гіпатэтычны Барнхаўзаў сцэнар хутка спраўдзіцца. Паводле Хортана, кіраўнічаю мантраю для мноства эвангельскіх цэркваў сёньня сталася «рабі больш, спрабуй яшчэ». Пропаведзі напханыя разнастайнымі «сям’ю ці дванаццацьцю крокамі на шляху да лепшага шлюбу ці паляпшэньня фінансавага стану». Па гіроніі лёсу, у той час як маладое пакаленьне пратэстуе супраць строгага выкананьня законаў сваіх бацькоў, яно само замяняе іх больш мяккай (але больш садысцкай) формай. Вядомыя тэлевізыйныя прапаведнікі (напрыклад, Джоэль Осьцін і Джойс Мэер) пераможна сьцьвярджаюць, што яны ўсьвядомілі той хвакт, што хрысьціянства ня ёсьць выкананьне нейкіх правілаў. Тым ня меней яны працягваюць казаць аўдыторыі, што гэта ўсяго толькі «любоў да Госпада і да свайго бліжняга». Рэфармат XVI-га стагодзьдзя Ян Кальвін чуў падобныя выказваньні ад рыма-каталіцкае царквы (яны таксама рэагавалі на жорсткае выхаваньне бацькамі) і зазначаў: «Нібыта гэта [любоў да Госпада і да бліжняга] лягчэй!» Паводле Езуса, любоў да Госпада і да свайго бліжняга ёсьць сутнасьцю ўсяго старазапаветнага закону. Любоў да Госпада і да бліжняга - найцяжэйшая рэч у сьвеце для любога чалавека!

Адзін вядомы эвангельскі пастар нядаўна зрабіў папулярным выраз «справы, а ня вера». Эвангелісты маюць слушную дактрыну, кажа гэты пастар, проста яны яе не выконваюць. Гэтае меркаваньне доктар Хортан абвяргае тым, што многія эвангелісты насамрэч ня маюць слушнае дактрыны, альбо прынамсі прапаведуюць яе няслушна. Эвангелісты зблыталі грунтоўныя катэгорыі Закону і Эвангельля, павярнуўшы пасланьне Эвангельля (якое ёсьць дабравесьцем пра тое, што Хрыстос ужо зрабіў для нас) у патрэбны бок. Жывіце паводле Эвангельля (чытайце штодня Біблію, прымайце ўдзел у пэўным накірунку дзейнасьці царквы, спрабуйце стацца прыкладам для іншых) і будзеце здаровыя, багатыя й разумныя. Задавайце самому сабе пытаньне: «Што б зрабіў Езус?» - а не «Што рабіў Езус?» Аднак Хортан кажа, што гэта - блытаніна паняткаў. Эвангельле па сваёй прыродзе - не даведнік па тым, што вы можаце рабіць. Гэта аповед пра тое, што ўжо было некім зьдзейсьнена. Вынікам блытаніны гэтых паняткаў ёсьць благая пропаведзь. Замест таго, каб прапаведаць Хрыста й Эвангельле, пастары нярэдка спрабуюць прыстасаваць біблійныя тэксты для «практычных» парадаў, што дапамогуць зрабіць лепшым ваш шлюб, вашыя фінансы, стасункі з дзецьмі і г.д. Як вынік, мноства эвангельскіх цэркваў сёньня ня кажуць таго, чаго нельга пачуць ад доктара Філа, доктара Лаўры ці, напрыклад, Опры (найчасьцей, нават доктар Лаўра гаворыць лепей). Усё гэта вядзе да тае зьявы, якую Хортан называе «Хрысьціянствам без Хрыста». Можна схадзіць у нядзелю ў эвангельскую царкву і пайсьці, нават не пачуўшы ніводнага слова пра Эвангельле ці Хрыста.

* * *

Трывожны запіс у блёгу «Эвангельскі фарпост». На жаль, ня маю магчымасьцяў перакладаць яго напоўніцу, таму пакідаю спасылку.

Ствараецца навучальны гурток па вывучэньні традыцыйнай беларускай кухні. У чым асаблівасьці штодзённай, сьвяточнай і абрадавай кухні нашых продкаў? Якую сымболіку несьлі стравы? Як аздобіць сучасны стол традыцыйнымі беларускімі стравамі? Першая сустрэча пройдзе 21 траўня.

Будзем разам шукаць адказы на пытаньні, вывучаць традыцыі і гатаваць. Пры чым навыкі гатаваньня абсалютна не абавязковыя

У праграме заплянаваныя 8 смачных і цікавых сустрэчаў у Менску. Першая пройдзе 21 траўня. Кантактныя тэлефоны: +375 29 615 56 26, +375 29 5666247 — Кацярына, +375 29 3305 304 — Воля.

 

Гэта маецца на ўвазе, што дзень блёгера праводзіцца ў чацьверты раз, ажно я ніводнага разу пастоў з такім назовам не ствараў. Зрэшты, і ў чацьвертай акцыі «Дзень блогера» таксама не паўдзельнічаў, бо гэты запіс зроблены на наступны дзень пасьля сканчэньня акцыі. Таму і завецца адпаведна: «пост – дзень…»

1. Буду ў скароце. Эканамічны крызіс толькі багатых закране. А нам, бедным, сынку, гамон.
2. Вайна – гэта зло.
3. Дарэчы, хто такія бэнгальцы? А то надоечы мне з Новай Зэляндыі прыгожую марачку з паштовачкай даслалі…
4. Ды пофіг мне ваш Менск.
5. У, дзеўкі – гэта добра. Паэткі – гэта горш. Ці аніяк.
6. А вось уяўляеце сытуацыю: кліент тэлефануе ў арганізацыю, дзе яму адказваюць на незразумелай мове. Альбо калі прыходзіш у краму і спрабуеш растлумачыць прадавачцы, што хочаш набыць, без тыканьня пальцам у вітрыну і кіраваньня пальцам «лявей!.. ніжэй!..». У першым і другім выпадках чалавеку адмаўляюць ў абслугоўваньні на дзяржаўнай мове. Адпаведна, службовая асоба (альбо прадавачка, альбо арганізацыя, альбо прадстаўнік паслуг) не застаецца без пакараньня ў выглядзе прынамсі запісу ў кнізе скаргаў. Вы ж атрымоўваеце з боем тое, што павінны былі мець па першым патрабаваньні. Цяпер самае цікавае. Калі вы гэта падаяце ў якасьці прыкладу, як трэба адстойваць свае правы, людзі не асуджаюць аўтара, а пераймаюць яго прыклад сабе на ўзбраеньне. Вось тады і паўстане доўбаны беларускі нацыяналізм!
7. А таму што не паўстаў доўбаны беларускі нацыяналізм. Мне ўвогуле незразумела, як у дзясятыя-дваццатыя гады здолелі вылучыцца ў асобныя краіны пасьля развалу Расейскае імпэрыі, напрыклад, прыбалтыйскія краіны, і як яны нагрэліся «паміж Польшчай і Расеяй», у той час як цяпер мала хто ведае пра такую выдатную магчымасьць для Беларусі, як Сярэдняя Літва. Можа, і ва ўкраінцаў Украінская Народная Рэспубліка мела свае адгалоскі ў 20-х гадох, ды мне таксама пра гэта нічога не вядома…
8. І нарэшце – пазаўчора чарговы раз ніхто не падтрымаў дзень ганьбаваньня дзяржаўнага сьцягу акупантамі-калхозьнікамі…

А яшчэ падзівіла тое, што ці ня ўсе ўдзельнікі «дзён блогераў» «месьцяцца» на ЖЖ. Мдзяяя, адстаем ад цывілізаванага сьвету (маецца на ўвазе не азіяцкая краіна, якой прыналежаць правы на жж з даўніх пор) на некалькі год…

P.S. «Правільныя» пытаньні (і, магчыма, адказы) глядзець на маёўцы блогераў на «Свабодзе».

Гэты альбом выйшаў не таму, што яго аўтар вырашыў распавесці навакольнаму свету пра свой багаты ўнутраны свет. Гэты альбом выйшаў не таму, што камусці захацелася зарабіць грошай або трапіць у выпускі навінаў. Гэты альбом выйшаў таму, што надыйшоў яго час. У гэты год, у гэты месяц, у гэты дзень, у гэтае імгненне. Прыйшоў час у поўны голас прамовіць тыя словы, да якіх Крывія ішла многія і многія гады…

…"Малітвы вайны" — паўнафарматны альбом Алеся Мікуса, лідэра гурта КРЫВАКРЫЖ. Не шукайце на гэтай кружэлцы прыгожых мелодый, салодкіх галасоў вакаліста, уражвальнай студыйнай работы або багатых аранжыровак. Не намагайцеся нават слухаць "Малітвы вайны", калі галоўнае для вас - гэта атрымаць задавальненне ад музыкі. Задавальнення не будзе. Не будзе "фармату". Не будзе клубных хітоў. Не будзе нічога з таго, што сёння асацыюецца з шоўбізнэсам. "Малітвы вайны" - гэта песні, што гучаць па вечарам ля вогнішчаў пад сценем святых дубоў Крывіі. "Малітвы вайны" - гэта маршы, пад якія героі новай Імперыі будуць уваходзіць у вызваленыя гарады. "Малітвы вайны" - гэта малітвы, якія зляцяць з матчыных вуснаў, калі будуць выпраўляюць крывічоў за славай…

Крывакрыж

16 траўня 2009 году ўпершыню на тэрыторыі беларускага дзяржаўнага музэю народнай архітэктуры і побыту моладзевая танцавальная вечарына "ТАНЦЫ Ў СКАНСЫ":

17 траўня 2009 году:

Зоркі

Зоркі нашыя ў небе бяз нас
Пазнаёміліся выпадкова.
Мы якраз на зямлі ў гэты час
Прашапталі спрадвечныя словы.

Зоркі нашыя ў небе бяз нас
Шчырасьцю незямной пакляліся
Мы якраз на зямлі ў гэты час
Зазірнулі ў прадонныя высі.

Зоркі нашыя ў небе бяз нас
Весьці нас па зямлі захацелі.
Мы якраз на зямлі ў гэты час
Думалі аб патайным вясельлі.

Зоркі нашыя, толькі б ня згас
Позірк ваш і ў начы, і ў блакіце!
I апошнюю сьцежку для нас
Велікодным сьвятлом асьвяціце.

————————————————

© Рыгор Барадулін

Дайшоў да мяне дзякуючы Зьмітру Вайцюшкевічу

1. Трэба ў цырку бываць часьцей.
2. Зямля пад бамбёжкай.
3. Або пан, або пані.
4. Малая і дурная яшчэ кніжка.
5. Тысяча пяцьсот дваццаць дзевяць, тысяча пяцьсот шэсцьдзесят шэсьць — няма дзе прылегчы, і нават прысесьць.
6. Ворагам прыйдзе трындзец.
7. Агульная млявасьць і гэта не валчанка.
8. Узяўся за яйца і пачасаў.
9. Закапаць кроплі вам у вочы.
10. Ты не чакай, кіна ня будзе, кіншчык сьпіўся.
11. Разумнаму гадасьць - дурню радасьць.
12. А можа вас яшчэ і марозівам пачаставаць?
13. Паміж Польшчай і Расеяй ня ходзіць мэтро.
14. Не пакідайце ж недапалкі міма сьметніц.
15. Грантасос-паравоз.
16. Сын за бацьку, бацька за рэпку, цягнуць-пацягнуць, і не выцягнуць.
17. Каго любіш? Таго і чубіш!
18. Не разьбіць, не спыніць нашых вялікіх баявых чалавекападобных робатаў.
19. Мёртвым можна без чаргі.
20. Мой родны вечна галодны.
21. Не хачу разуць, бо вы шкарпэткі даўно не пралі.
22. Абое на габое.
23. Саша і прастакваша.
24. Зьявілася вада гарачая ў душы.
25. Намацаць у майтках сонца.
26. Пане ня ў стане.
27. Ідзіце ў дупу, калі ласка.
28. Асьцярожна, яны кусаюцца.
29. Ні Богу сьвечка, ні ў войска не возьмуць.
30. Дзьве дзюркі ў носе і тыя з казяўкамі.