Нядзеля
Гэта якраз быў тыдзень, як Ты даслала гэтую смс-ку… Але пра гэта пазьней.
Пакатаўся на скутэры. Хондзе. Потым начальнік прапанаваў навыперадкі - дарма. 
Скуцер - зьвер штука. Нават мне спадабаўся, як я на яго дагэтуль ні глядзеў з вышыні свайго жалезнага каню. Відаць, маме сапраўды не пашкодзіў бы. Правоў ня трэба…
Яшчэ на працы пачаў абтэлефаноўваць ўсіх патэнцыйных плыўцоў. Адна за адной магчымасьці схадзіць на возера паадпадалі: каго альбо дзень не задавальняў, а хто ўжо з ранку пакупаўся. Андрэю па парадзе Дзімазаўрыка тэлефанаваць ня стаў, і добра што адключыў тэлефон. Патэлефанавала (на хатні) Танька.
Убачыў-такі 
Дзінулю ў купальніку (і Таньку, адпаведна - прывітаньне, Ільлюха ).
Ня думаў, што без акуляраў пабачыць яе будзе цяжэй. 
Ну, гэтую фразу ня я прыдумаў. 
Фоткі на месцы з 610-га Кэнану забраць не атрымалася, але буду чакаць. 
Па дарозе да аўтастанцыі, ужо разьвітаўшыся з Танькай (ёй на дрыськатэку) спаймашлі Сярогу Зайко. Гэты добры чалавечык ня толькі даў нам мажлівасьці папіцы нармалёва пЫва ў Аранчыцах у чаканьні цягніку, але і забраў пасьля мяне дахаты! Сярога!!! 
У выніку мы мелі гадзіну вольную, якую правялі ў размовах і між іншым ня толькі адно з адным, а і, як выразілася Дзіна, "з просты народам" (ну няма спакою ад кліентаў нават у выходны дзень увечары 
).
Гэх. Шкада, што ўсё калі-небудзь сканчаецца. А ў Тушыне хадзіць цьвярозым… Прасьцей перачакаць год. 
Чакаем! Дзякуй, што хаця б гэтыя пару гадзінаў я здолеў ня думаць пра…
…Але я хацеў падзяліцца з Табой гэтым днём… Але працьверазеў праспаўся, перачытаў тую_самую_смс-ку пасярод ночы і ўбачыў, што Табе гэта не патрэбна.
