Панядзелак
У тую ноч спаць нам было спакойна. Канешне, столькі выпіта зьедзена. Яшчэ перад сном мы дамовіліся, што назаўтра (г.зн. у панядзелак) едзем дахаты. Бо гаёвыя запрашалі нас ізноў жа ўвечары на чарговую п’янку, дзе мне было б сумна, а Мікола і Юрась болей піць не хацелі.
Прачнуліся позна, але ад гэтага меней есьці зусім ня сталі. 
Тым болей што ў чаканьні, пакуль зьедзе экскурсыя аднекуль ці то зь Літвы, ці то з Латвіі (і вызваліцца кавярня), падагрэлі апэтыт Лэхам.
Болей я ўжо знакаў ня ставіў, бо пайшоў да Яна Йвана захоўваць усё гэтае багацьце на кружэлкі. Атрымалася тры CD. І ведаю цяпер, у каго Мірэкс перадраў свае Maestro.
Разьвітаньне. Выехаць вырашылі раней, каб пабачыць нармалёва нарэшце Бяльск і мо Белавеж. Як тры дні таму - першым, Анатоль стаўся і апошнім беларусам Польшчы. Прычым ён яшчэ надаваў нам у дарогу (гы-гы, нейкія няшчасныя 40 кілямэтраў ад мяжы да дому 
) кілбасы, хлеба і нават відэльцаў з нажамі аднаразовых.
А ў Бельску-Падляскім я ўпершыню стрэў нарэшце таварна-грашовыя адносіны. Набыў на пошце нарэшце нармалёвых польскіх, савецкіх і, здаецца, румынскіх марак да калекцыі (як я даўно іх ня бачыў нідзе!) і паштоўкі да 85-годзьдзя Нацыянальнага парку "Белавеская пушча". А ўвогуле - пабегалі толькі паўгадзіны па крамах, бы нехта нас выпусьціў з клеткі паглядзець на вялікі горад (хоць ён і зусім невялікі насамрэч).
Адпаведна і па Белавежы паблукаць не атрымался. Вёска стала магнітам для агратурыстаў з Захаду. Ехаць сюды праз усю Польшчу, каб засяліцца тут і ўжо адсюль ізноў езьдзіць на экскурсыі па ўсёй Польшчы?.. Хм… У багатых свае дзівацтвы.
На мяжы палякі нас хутка "абслужылі", як і мінулым разам. А вось "беларусы" - аднесьліся наплявацельскі. Добра, што Рома "запрэг" палячку дастукацца да беларускага боку. А то б сядзелі там мо да ночы.
