Пасьля мянтуры
Прагуляліся з Наташкай (нашым бугальтарам і па сумяшчальніцтве добрым чалавекам) да працы пешкі. Ля Палацу Культуры я пакінуў яе адну - убачыў чалавека, зь якім хацеў пагаварыць. Ён са мной хацеў пагутарыць наконт аплаты фотаздымкаў па безнаяўным разьліку. А паколькт побач быў і дырэктар Палацу, дык ён нарэшце (ці ў чарговы раз) пераканаўся, у якой дэбільнай краіне мы жывем (ці проста сказаў гэта пры мне). Але відаць, што іх дапякла немажлівасьць выдаткаваць выдадзеныя ім на гэтыя мэты (!) грошы.
Я ж са свайго боку распытаўся, як прасьцей да іх прымазацца ў "Ойру". Пакуль да верасьня нічога будзе не вядома. Але ж пагаварылі зь Сашам (пазнаёміліся ўрэшце - каб не забыцца, як зваць), і ён паставіўся да гэтае задумы прыхільна. Абяцаў паведаміць, калі вернуцца з вандроўкі ў Польшчу.
