Сёньня роўна тыдзень…
…як нічога ня чуў і ня ведаю пра Цябе.
Затое было пра што (то бок каго) падумаць учора, ля Ружанскага палігону, у грыбах. Перасьпяваў усе песьні, якія толькі лезьлі ў галаву. Але яны не маглі заглушыць усё адно думак пра… Высновы - несуцяшальныя. Для мяне. Прагнозы?.. Пакуль што ня ведаю, ці можна што-небудзь зьмяніць. І як.
Грыбоў шмат. Але і грыбнікоў - ці ня болей, чым грыбоў. Прычым я да іх не адношуся. Ну так, назьбіраў тое-сёе. Затое ня толькі грыбалоўляй займаўся, але й паляваньнем (ну, на кэнан, натуральна 
). Нарэшце уламаў коніка папазіраваць.
З дапамогаю Міколу справа пайшла хутчэй (я пра грыбы). Увесь час дождж то пачынаў марасіць, то выходзіла сонейка ізноў. Потым пайшлі грымоты. Але без дажджу. А раптам пачуліся адзін за адным два глухія выбухі, і мы ўзгадалі, што шрубалёты лётаюць вакол нас ня проста так, а грыміць гэта ня толькі маланка… Але тады мы ўжо былі адышлі на пару кілямэтраў ад палігону…
Задаўбаліся ўшчэнт па дарозе назад. Хадзілі разгружацца, бо ўжо ўся тара была забітая грыбамі. 
Мікола нават заблукаў (я нават і не прэтэндаваў на тое, што дарогу ведаю), але неяк выблыталіся. Прыпёрліся позна, я бяз задніх ног адразу брыкнуўся на бок і нічога не хацеў усьведамляць. Грыбоў паеў толькі сёньня.
