Як у людзей…
У Макараўны хата пустой не была: сына ў войска забралі - старшыня калгасу на парог. Аграномку, кажа, прыслалі, а пасяліць няма дзе… Можа, у кватаранткі возьмеце?
Не зьбіралася яна - умаліў.
А потым рада была: жывы чалавек у доме. І загаварыць ёсьць з кім, і падлогу калі памые, і граду праполе… Сын ёй спачатку прывітаньні з арміі слаў, распытваў…
Усё, як ёсьць, маці пісала: што непрыгожая, што амаль нікуды ня йдзе, спакойная…
Ён (як бы жартам сьпярша?): "верная жонка будзе" . А ў водпуск прыйшоў - і закруцілася… За тры дні пажаніліся.
І… сем гадоў пражылі. Пакуль ён - прыгожую не сустрэў. У суседняй вёсцы.
Перабраўся. Банальная гісторыя.
І не пераказвала б яе, калі б не… сабака. Ня мог ён, бедны, зразумець, што адбылося. Раніцай зрываўся з ланцуга і праз усё сяло пакорліва бег да хаты, дзе зараз жыў гаспадар. Вечарам - зрываўся з другога і трусіў дамоў. "Бедны, гаротны," - шкадавалі сабаку людзі. Бо бачылі, як пакутуе.
А ў жонкі былой, у дзіцяці, у мужыка і той разлучніцы, у іх бацькоў (зьнешне) усё выгладала нармалёва. Ну, сышліся, ну, разышліся… Усё ж як у людзей?
© В.Доўнар, "Праз каханьне"
Партугальцам
