Учорашняе, альбо Ніхто не Заменіць мне Цябе
Павёз кампутара на дастаўку ў дом, як высьветлілася, дзе жыве Дзімазаўрык. Дык па дарозе зайшоў заадно да іх у госьці. Хех, у трох першых пад’ездах дамафоны стаяць, а далей - не дайшлі. Добра, бо нумар кватэры я так не памятаю, толькі ведаю які паверх і куды далей зварочваць. Яны, натуральна, не чакалі. І таму Дзімазаўрыка выцягнуць на валяйбол не атрымалася. Пакуль што. 
Але будзе цяпер нагода яшчэ раз завітаць: узяў пачытаць у яго кнігу Рычарда Баха "Nothing by chance". А наконт валяйболу - ён шмат згубіў не пайшоўшы…
Гэта было проста нейкае сьвята валяйболу. 
Гулялі амаль без перапынку ажно да 9-ці вечара. Каб можна было болей - далібог, засталіся б і да 12-ці. З маёй любімай малышкай апынуліся ў розных камандах, і хоць мы надралі іх ва ўсялякіх позах, і нават утраёх перамаглі супраць пяцярых іх, усё адно ммм… хвосьцік разрываўся, за каго хварэць: за сваіх ці за яе. 
У тым невялічкім перапынку гулялі ў "гарачую бульбачку". І калі я выбіў яе з кола (нямоцна, але па галаве дасталося 
), яна выйшла паправіць валасы. Расправіла іх усяго на сэкунду і запляла ізноў, але ж… Да гэтага я ніколі ня бачыў яе з распушчанымі валасамі. Уууууууууууууууаааааааааааааааааа!!!
Пра што гэта я? А, дахаты вяртаўся, як заўжды, не адзінокім. З Табой. Але адзін.
