We are the greatest!

• Мне пашэнціла з акампанiятарам для нашых танцаў. Iван Iванавiч мала таго што анэкдоты падчас гэтага распавядае, дык яшчэ танчыць пад… ммм… нейкую папсу - гэта трэба ўмець прыдумаць.
• На працы мала таго што даўно ўжо выконваю функцыю цi-як-гэта-абазваць кладаўшчыка, дык зь нядаўняга часу праз гэтыя дурацкiя замарочкi з цэньнiкамi ледзь ня стаў таваразнаўцам (але гэта хутка скончылася, дзякуй Богу), а зараз вось яшчэ i ўсе заказы на ўсе магчымыя фирмы на мне вiсяць. Ваняша ўжо раз прышпiльваўся быў, пабачыўшы, як я ў асьцы гутару адразу з Усьпехаўцам и Джэтаўцам. Але пасьля таксама прывык i ставiцца да гэтага спакойна.
• Пакуль тыркалiся з гэтай хрэнавай ME’шкай у Алiка, давялося апаражнiць дзьве бутэлькi пЫва. I ў вынiку ўсё адно паставiць Win98 (з двух зол трэба выбiраць меншае). Адзначаць гэта ён працягнуў i ўчора яшчэ ў рэстаране. Гэххх, добра, што я тады быў ад яго далёка. Цi наадварот?
• Высьветлiлася, у гiсторыi нашага места Вiцяня разьбiраецца цi ня лепей за мяне. I хоць сьпярша я не хацеў аддаваць старыя фоткi, надыбаныя з такой цяжкасьцю, але вiдавочна, што яны яму патрэбныя ня меней як мне. Дык учора на ягоным кампе рэфлексавалi i расказвалi адно аднаму: ён у асноўным пра даўнейшыя часы, а я пра 80-я гады, якiя яшчэ ўсплываюць у памяцi. Вох, як шмат з таго часу зьмянiлася настолькi, што анiяк ня вернеш - i мала таго, цяжка яму нават паверыць, што так гэта было.
• Патэлефанавала ўчора Танька. Я на яе сьпярша накрычэў быў - ажно высьветлiлася, што яна не была на "Ойры", бо ляжала цi то з тэмпературай, цi то проста з прастудай. Але абяцала да заўтра выздаравець i наказвала тэлефанаваць. Гэх, шкада, ня веру ў проста сяброўства…

Сёньня. Скончылася нарэшце эпапэя з маiм жалезным канём. Тэхагляд за сёлета пройдзены. Надалей можна праходзiць самому (ня ў сэнсе без матацыклю, а - бяз таты).

У раёнцы адразу два артыкулы ўпамянулi маё iмя ўсуе. На першай старонцы… Не, будзем у храналягiчным парадку. Сьпярша тата заўважыў (цяжка было не заўважыць ) на развароце мой фотаздымак на працоўным месцы. Ну, акрамя ўласна здымку там болей мяне нiчога i не датычна: рэкляма фiрмы. А падвечар ужо паказаў ён мне, што i на першай старонцы ёсьць маё прозьвiшча як аднаго зь пераможцаў фотаконкурсу "Прыгажосьць роднае прыроды" цi нешта падобнае. Ну, не пераможцам, а (як яны там напiсалi?) ўручаць, здаецца, суцяшальны прыз. Ведаю, чаму я не перамог: той, хто заняў першае месца, "задавiў колькасьцю". А я нешта доўга чухаўся i не заўважыў, як конкурс завяршыўся. Што ж, ёсьць куды разьвiвацца.

Сёньня падумалi (праўда, тата думаў даўно, але ён так мог бы думаць да пэнсыi - зразумела, маёй) - i нарэшце ў нас зьявiлася спадарожнiкавая талерка. Нэх бэндзе. Адпаведна цяпер паўстае праблема новага тэлевiзару. Брат яшчэ нiчога ня ведае. Хай будзе сюрпрыз, як i са скутарам.