We are the greatest!

Жапарэз наладжаны, Агіля пастаўленая, учора ўвесь вечар вучыўся набіраць кірыліцай на апаратнай кляве.

Ммс не адсылаецца/не забіраецца… 

Выпадкова прачытаў Твае адкрыцьці на форуме. Блін, ну колькі можна ўжо сябе (і мяне) мучаць?

Цябе няма ўжо трэці дзень (калі не лічыць сноў), а я ўсё адно не магу аніяк выспацца.

- Скажіте, а у вас эті діскі по 1.600 продаются?

-  

…калі ўчора Ты ўжо тэлефанавала. Добра, што я быў недасяжны.

…тады б гэтым разам усё прайшло б лягчэй.

З самага пачатку ўсё пайшло ня так. Ваняша цэлы дзень тэлефанаваў, я пэўна ж не падымаў, але якраз у той момант, як я дарыў ружы, ён патэлефанаваў ізноў, урод .

Вельмі ўразіў Tigron. Прыемна - тым, што я называю "мужчынскай салідарнасьцю". І агаломшыў тым, што я пра Цябе, высьвятляецца, нічога ня ведаю. Непрыемна чуць такое, калі гэта ня зь першых вуснаў. Ці - хаця б тады не кажы няпраўду наконт "лепшага сябры".

Словы засталіся несказаныя, але на справе атрымаецца, відаць, так, як пасьля кожнае сэсыі. Мля, гэты сраны 31-ы аўтобус праяжджае міма Тваёй хаты! Якія тут нах два месяцы пратрымацца, калі ледзь на прыпынку ў той жа дзень ня выйшаў!

Настрою заставацца не было аніякага (а Алесь запрашаў), а вось лепей бы заначаваў. Няхай бы яны тут самі ўночы езьдзілі сыгналізацыю ставіць, заКАЛябалі! Па дарозе дахаты зайшоў у "Эўрыку". Зашыбісь, блін, гэта ж Лёшаў апошні дзень працы там. На разьвітаньне пабегалі (мо апошнім разам) ў контру. Яшчэ адзін спосаб забіцьця вольнага часу адсечаны.

Michelle, які самы апошні з усіх мяне абнадзейваў, заваліўся у "Эўрыку" ў аніякім стане. Натуральна, размаўляць зь ім не хацелася. Ды й плакацца - тым болей. Дзіўна, як хутка ў вас зьмяняюцца парады - ад "вам адна дарога - жаніцца" да "забудзься на Яе". Як быццам, калі б я мог, даўно не зрабіў гэтага.

Такім чынам, я ня проста эгаіст. Я ўнікальны. Не, я ня проста ўнікальны - я эгаіст. Не, я ўнікальны эгаіст.

Ай, карацей, ня ведаю хто я. І ня ведаю, нашто ў гэтым блёгу цэтлікі, калі…

И в каждой песне моей

Несколько строчек

Всё равно о Тебе,

Как ни читай…

© Садъ

Назіраньні.

Учора не ўзяў з сабой фоціка і таму толькі мог моўчкі назіраць (і скрыгатаць зубамі) за тым, як распілоўваюць гарадзкую елку. Прычым ня тое што забыўся, а сьвядома ня ўзяў з сабой.

Сёньня лужыны пазамярзалі. Божа, няўжо зімой будзе зіма??! Хачу сьнегу… 

Памяняў фотку ў кантакце на адну з апошніх, запампаваную ў Цябе. Дык ізноў зьявіуся… ммм… поцяг?

Дарэчы, калі б не мая мабілка, дагэтуль бы яшчэ ня ведаў, што Ты таксама ляўша. А ў астатнім - мы вельмі розныя.

Хацеў як лепей - а атрымалася, што камплімэнты ня ўмею казаць. Але ж я сапраўды балдзю ад Твайго голасу клёкату менавіта перад сном!..

На Танькаў фоцік адпрацавалі мы ўдарна: яна забіла галаву ўсялякай вучонай лухтой; Андрэй флэшку прыцягнуў; ну а мне давялося аднавіць кантакт зь ім ну і адпаведна наладзіць кантакт між намі ўсімі.

…Па дарозе да вакзалу (і найболей да аўтобусу) нарэшце здолелі з Танькай выгаварыцца (наколькі гэта ў такім стане мажліва), наплакацца, наабдымацца і г.д… Аднак да "дарослых" пацалункаў усё-ткі не дайшлі. Не хацелася б стаць раз… Карацей, мяне задавальняе стан найлепшага сябры, аднак не з усімі… Праўда, ня ведаю ўжо нават тады, колькі трэба выпіць, каб зьдейсьніць (урэшце) нешта падобнае з Табой…

Гы, Наташа паводзіць сябе так, нібы на 5 год дур меншая за Цябе (а не наадварот). Але ж яна прынамсі тэлефануе…

Тым ня меней, не хацелася б пераканацца, што гульні - адзінае мажлівае выйсьце. Паслухаю ды зраблю наадварот.

Зараз прапанавалі 50 грамаў каньяку. Узгадаў, што было на новы год. Адмовіўся.

 

Сёньня прыедзе Танька.

Самае складанае - гэта разьвітвацца. Таму - прасьцей, калі гэта нядоўга цягнецца: проста ўскочыў ў маршрутку - і ўсё.

А вось такім чынам…  Цяпер фоткі ў Цябе. Хутка канец сэсыі. Цікава, як гэта будзе выглядаць гэтым разам?

Хацелася б хаця б не смс-кай, а вось так, у вочы.

Застаецца чакаць. 

пра ўчорашні дзень, але ж запомніцца хіба паездка ўтраёх (ня лічачы кіроўцу ) на пярэднім сядзеньні маршртукі. Мяне яшчэ зьдзівіла, чаму кіроўца толькі адзін раз раней бачыў такое. А потым, убачыўшы, што нам сігналяць мянты, міма якіх мы праяжджалі, зразумеў. Усё абышлося. Праўда, суседка зьлева панэрвавалася. Відаць, таксама схацелася на каленях пасядзець.

Ну і набыў нарэшце альбом для марак. 

Ну як жанчына і мужчына могуць зразумець адно аднаго, бо яны ж абодва хочуць рознага: мужчына хоча жанчыну, а жанчына хоча мужчыну…     © Фрыдэш Карынці

Ня тое каб яна абяцала, але тым ня меней Нэлька не патэлефанавала разабрацца (і пагрызьціся адпаведна) наконт фоткі. А шкада, бо так і ня выпала высьветліць, чаго яна хацела дабіцца. А я ўжо такую прамову падрыхтаваў быў…

Канечне, я здагадваўся, што раблю ўсё ня так. Але каб выцягнуць гэтыя словы з Наталькі, давялося выслухаць цэлы аповед пра… пра абнадзейваньне. Зь якога я, праўда, нічога не зразумеў, пакуль… Праўду сказаў Валера на апошнім моладзевым (ізноў жа патрапіў з тэмай, ёлкі!): "Ня трэба нам намёкаў. Як што-небудзь хочаце сказаць - проста скажыце."

З Наташай-у-цягніку таксама атрымалася нагаварыцца. І добра, што не давялося вырашаць аніякіх глябальных пытаньняў, проста ўспомніць старое (у сэнсе працу) і старых знаёмых адтуль. Дзіва яшчэ што ўчора не ператэлефанавала (гэта было б несусьветны цуд aka поўны кайф). Відаць, не зразумела, чаго я гэтым хацеў дабіцца. Ні пуха, ні пер’я.

Але пасьля гэтага ўсяго паглядзеў на сытуацыю (і на Цябе, натуральна) іншымі вачыма. Заблытаўся яшчэ больш. Цярпець не магу такіх гульняў. Аніяк не нагаворымся ўсё, хіба ў рэале? Пасьля дожджыку ў чацьвер (ну ня сьнег жа выпадзе, у рэшце рэшт). Проста і лёгка стала дамаўляцца. Ад гэтага? Ад душы?.. Ад часу? Ці ўсё-ткі праз абяцаныя чортавы fucking фоткі?

Працягнуў плакацца размову па душах з Танькай. Пачалося, зрэшты, усё ізноў жа з фоціку… А скончылася - ізноў жа - абнадзейваньнем. Вы што, усе змовіліся? І якраз у гэты час? Здалося і на гэты раз, што Танька ўсё пра нас ведае. Прычым "нас" - гэта як пра нас дваіх, так і пра мужыкоў агулам. Ну, ня кажучы ўжо пра дзяўчын. Мдзя, колькі ж ёсьць cruel intensions, якія можна ненавідзець. Спадзяюся зрабіць наадварот. "Лепшы сябар"… Хацелася б, каб у дадзеным выпадку яна мела на ўвазе мяне. Дамовіліся на прыезд у госьці, найхутчэй у яе атрымаецца, чым у мяне. Дарэчы, пра фотаздымачы Танька сапраўды шмат пералапаціла і стала значна болей шарыць. Зусім як я ў свой час пры выбары фоціку.

Зараз быў перад працай навуліцы, вядома. Ёлкі, сапраўдная вясна. Чаго чакаць, калі па такім сама надвор’і я змагу ўбачыць Цябе хмм… прыгожай. Хіба толькі вецер перашкодзіць…

На гэтым думка абрываецца. 

А ўжо, блін, у ваенкамат выклікалі.

Ну схадзіў сёньня. Зашыбісь, блін. Завербавалі нах. Пасьпеў нават ужо ЗьміЛ‘у налякаць. Ён нават не схацеў паслухаць, куды.

А запісалі мяне шнырком пасыльным, блін, у нейкую службу апавешчаньня грамадзянаў аб абароне. Ну, калі там каму пара ў партызаны зьбірацца ці вучэньні якія.

Карацей, адно сьвінства наўкол.

Урэшце пабываў у гасьцёх у Валеры па справе. Бо ж калі на моладзевае прыйдзеш - дык да кампу там жа пэўна ня будзе як дарвацца. А гэтым разам пасядзелі паслухалі "Псальмяроў" і тую песьню, што мушу сыграць і сасьпяваць у імя Езуса. Акорды, аднак, цяжкія, блін.

Выбар чаго паслухаць, канечне, у яго небагаты. Дык паглядзелі фоткі з Аўстраліі, а напрыканцы ўжо ўратаваў ад немінучае пагібелі капэрту ад ягонага брата. Ёсьць першая аўстралійская марка ў калекцыю! Шкада, што ня ведаў пра гэта раней і да іншых марак не дабег… А. Паколькі ў суботу валяйбол адмяняецца, дык схаджу тады, відаць да іх на сьпеўку… Страаашна…

Апраўдаў сябе, што вось жа цэлы дзень быў "заняты" (ну патыркаўся яшчэ там крышачку з акумулятарам ад скутара, выпрастаў адшуканую зь Міколам срэбную манэту, пераклаў іх па-новаму і г.д.)… Але насамрэч я проста ня ведаю, як быць з Наташай. Пакуль на працы - зь ёй можна было папрышпільвацца. Як даўно гэта было… І як хутка скончылася.

Прыйшло віншаваньне з ЭШКН з навагоднімі сьвятамі. Крыху запозьнена, але справа ж ня ў гэтым… А ў тым, што я сам сабе паабяцаў, што калі яны прышлюць наступны ліст, запішуся ў рэшце рэшт на навучаньне. Гэта здарылася, чорт. Але пакуль ня ведаю, што абраць. Найхутчэй гэта будзе па прынцыпе "трох П". А! Не! Ведаю, на які курс пайду. Завецца ён "які-небудзь".

Хех, Ты не патэлефанавала, і добра. Усё адно песьню гэтую я б ніасіліў. Але ж вунь у адсутнасьць мажлівасьці пабачыцца стаў абалдзяваць часам ужо ад Твайго голасу. Асабліва такога, як у тую ноч, калі абудзіла а палове на трэцую, у мну заплятаўся спрасоньня язык, а Твой клёкат-выбачэньне я быў бы рады паслухаць яшчэ доўга.

Але - вучоба…

• Ніколі яшчэ не даводзілася сустрэць прыход новага году у царкве. Неяк дзіўнавата было падчас размовы з Андрусём даведацца, што пад бой курантаў убачу ня пырскі шампанскага, а малітву. Неспадзявана "аддзякаваў" за запрашэньне - запрасіў чалавека з вуліцы, што прыехаў забраць дахаты сваю бабулю. Дык бабулю ён забраў… але ўжо пасьля сканчэньня службы. Прызнаўся, што сьпевы нашыя ён сапраўды ўпадабаў і ніколі не плянаваў такім чынам сустрэць новы год. Зрэшты, ня ён адзін.
• Прыемна было ў тую ноч пачуць усіх, хто патэлефанаваў сам, канечне… Няхай дзеля гэтага і даводзілася выйсьці з царквы і памерзнуць. Каму змог дазваніцца сам - таксама быў рады пачуцца. Прыемна, што першай сама аб’явілася Наташа. Ня ведаю, ці можна што было адчуць у маім голасе, як у ейным - горыч растаньня, але… я не хацеў бы, каб гэта сканчалася вось так. Здаецца, крышачку яе супакоіў.
• Наконт віншаваньняў астатніх - чамусьці запомнілася з тае кучы ўсяго, што мне нажадалі… Ну, па-першае, што я столькі ніколі ў жыцьці не падыму панесьці, а па-другое, што двое чалавечкаў пажадалі ўзаемнага каханьня (яны што, усё яшчэ вераць у казкі, а мо’ й у дзеда Мароза?), а яшчэ двое - у гэтым годзе ажаніцца (цікава, і як сумяшчальная гэтая частка пажаданьняў з папярэдняй?).
• Ну, зразумела, што на плошчы рабіць не было чаго пасьля царквы, бо культурная частка тамака ўжо скончылася ды працягнулася безкультурная. Але ж правадзіў дахаты Алеся зь Інай і за гэта быў пачаставаны 50-цю грамамі каньяку. Ледзь дапіў. Хоць быў жа наедзены торцікамі з царквы (пераспрабаваў усе) і не хацеў есьці зусім, але ж давялося закусваць, бо нізавошта гэтую чарку не асіліў бы. Што ж, радуець хоць, што падобныя напоі (па градусе) відавочна не для мяне.
• Паспаў усяго гадзіны чатыры і прачнуўся зусім бы агурок. Ня ведаю, зь якога пераляку спаць не хацелася. Ведаю хіба, што ўсе нармалёвыя людзі адсыпаліся да вечара і я нікога ня здолеў дабудзіцца. Першай - ужо пасьля абеду - стала Танька, якая (калі б ня я) - падумаць толькі, не зьбіралася на "Ойру"! Прыемна было пабачыць яе не на рэпэтыцыі, а… хм… прыгожай. Як і ёй - нас усіх. Што ж да маёй ролі - гэтым разам я быў у ролі вешалкі для вопраткі нашых выступоўцаў, ну і фатографам, несумненна. Другая роля мне спадабалася болей. Матэрыял для стварэньня новага (нефармальнага) буклету (чытай - кампрамат) назапашаны.
• Далей расштурхваньне людзёў пайшло весялей, аднак радасьці гэта не дадало. Стала зразумела, што ў пушчу ехаць ня мае сэнсу. Блін, Katalize, я, канечне, рады быў бы цябе пабачыць, але ж май сумленьне - падзяліся ў рэшце рэшт сваім Шчасьцем! Ну, не падзяліся, канечне, а проста пазнаём хаця б.
• Таму наступным днём сабраўся і паехаў… у процілеглы бок ад пушчы. Болей ня мог трываць захопленых расповедаў брата пра мой (мой!) мабільны. Няхай яму спакайней экзамены вучацца. Забраў. Вось і пост гэты набіраю ўжо на ім. Толькі набіраю. Сэціва пакуль што не дапёр як наладзіць.
• Добра, дарэчы, што меў кампутар. Дык наступны дзень прысьвяціў узаемадзеяньню яго з тэлефонам. Вынік, зрэшты, як заўсёды: беларускія мэлёдыі званкоў. Разбавіў іх, праўда, некалькімі іншымі. І астатняе ўсё да болю знаёмае. Уцешна, што нічога прынцыпова новага СонЭрыкі прыдумляць ня сталі і інтуітыўна ўсё зразумела, калі мяняеш адну іхнюю мадэль на другую. Канечне, думаць тутака трэба болей - статус смартфону абавязвае, але ж дзеля гэтага і існуюць форумы. Так што пакуль што кінуў чытаньне блёгаў і вывучаю гэны форум. Большасьць пералічаных там праблемаў мяне (дзякуй Богу) абышла, ад астатніх дапамагае (пакуль што) перазагрузка; нешта карыснае знайшоў, несумненна, але высьветлілася, што гэта апісана і ў інструкцыі. А вось што да праблемы наладкі жапарэзу - тут я не ўнікальны. Пакуль яе не перамагу - ня варта яшчэ за што брацца круціць. А, ну і яшчэ не ўнікальны мой тэлефон тым, што зборка французкая (калі б на форуме не прачытаў - далібог, не зьвярнуў бы ўвагі), бо ўжо дасталі гэтыя кітаяйцагаловыя. Такім чынам, я душой і хвастомцелам з той паловай форуму, што ў захапленьні ад тэлефону, адназначна, панімаіш.
• Першай, хто адгукнуўся на каляднае ліставаньне, стала (пэўна ж) Наталька. Праўда… ай, карацей, разумею сам, што цяжка прыдумляць нешта неардынарнае ў дзясяты раз. Адзіным з палітвязьняў, хто адказаў, стаў Паша Севярынец (хто б сумняваўся), а тое, што ліст да сп.Красоўскага вярнуўся назад, не засмучвае ні ў якім разе, бо яго ж выпусьцілі! Цікава было б даведацца, каго я яшчэ натхніў на напісаньне лістоў палітвязьням. Ці яшчэ натхню. Бо гэта ніколі ня позна зрабіць.
• Апошняй (пакуль што) даслала паштоўку Аліска. Пакуль што - бо ведаю бякаў (каб не паказваць пальцам), якія яшчэ не падарваліся нават капэрту набыць. Але можа з праблемамі сваімі разьбярэцца неўзабаве - і ўзгадае. Добра, што хоць сама прызналася. Шкада, што ад іншых ні слыху ні дыху. А мо’ паперапісвацца здуру яшчэ з Аліскай? Почырк у яе ня тое каб непрыгожы, але… ну недзявочы і ўсё тут. Хіба што у 2086 годзе так усе пісаць пачнуць. Тады - не хачу я туды.
• Першы дзень працы… Нязвыкла было хадзіць міма спусьцелага аддзелу, дзе раней маглі пасьміхнуцца, масажык… паабяцаць, а зараз тамака цёмна і страшна. Ну гэта быў першы і пакуль што апошні дзень, калі Наташа зайшла ўжо не як супрацоўніца, а проста ў госьці. Але я папярэджваў, што буду заняты. Усё адно часта так не находзісься - сапраўды на працы не да гэтага. І па тэлефоне - гэта ня тое, чаго б хацелася. Тэлефон пакінем для Тае, Каго мне і так ужо не хапае. Сёньня, дарэчы, пачынаецца сэсыя…
• Ай, ёлкі… Праз тыдзень сэсыя пачнецца і у Наташы таксама… Так што наконт тэлефону я, мажліва, і памыляўся.
• Ня ведаю, якім чынам Валера выбірае тэмы для моладзевае сходкі… Не чытае ж ён думкі, у рэшце рэшт! Ай, не, наўрад ці: "зачапіла" не аднаго мяне. І, як заўжды, ён выразна сфармуляваў па палічках тое, што ў маёй галаве круцілася як варыянт адказу на пытаньне, чаму Нічога Нельга Зьмяніць. Зашыбісь, блін, пачынаецца годзік…
• Гэта яшчэ ня ўсё. Што хацелася б пакінуць у памяці. Паабяцаў Валеру падумаць пра песьню, калі ён паабяцае падабраць да яе акорды. Ён паабяцаў без праблемаў. Можа занесьці яму кружэлку цалкам узамен на абяцаныя (даўно, між іншым!) акорды "Новага Ерусаліму" і іжэсьнімі. Карацей, час зьбіраць камяні выконваць абяцаньні.
• У "Эўрыцы" новая замарочка - Кантра з элемэнтамі ЎорКрафту. Празь яе спазьніўся на гадзіну на валяйбол і да таго ж прыйшоў бяз формы. Затое нарэшце і ў новым сьвінскім годзе папілі пЫва. На валяйболе, як заўжды, надралі ўсіх. Усіх - гэта ўсіх, каго спаймалі. Шкада, што дзеля перамогі хапіла намаганьняў усяго двух чалавек. Астатнія, як заўжды, прысутнічалі на пляцоўцы.
• Прыйшоўшы нарэшце дахаты, даведаўся, што на Раство-па-старым-стылі еду на курганы. Цудоўна, усё адно наўрад ці бы што добрага паказалі ў Палацы культуры. Уночы узгадаў (дзякуй, Юрась), што варта было б парассылаць смс-кі. Цікава, хоць хто-небудзь што-небудзь у іх зразумеў?
• Але Мікола, блін, усё паставіў на галаву. Мы паехалі пад Кобрын шукаць ягоны згублены мабільнік. Ну і яшчэ нешта. Я ня меў аніякае веры, што на такім велізарным полі можна знайсьці такую іголку. Тым болей што адказ быў адзін: "Абанэнт часова недасяжны". Але пакуль Мікола яго знаходзіў (і знайшоў жа, на дзіва), мы з татам вывучалі мэталашукальніка і таксама шмат чаго пазнаходзілі. Так у мяне зьявілася (ня першая ўвогуле, але першая знойдзеная мной) баратынка. А далей - пайшло-паехала… Дахаты вярнуліся позна, усе перапэцканыя (тату дасталося меней за ўсіх) і, несумненна, шчасьлівыя. Пачау абтэлефаноўваць усіх, з кім не было мажлівасьці пагаварыць удзень. Але ж вы мяне шукалі!
• Што я распавёў Натальцы, яна і так распавядзе (калі яшчэ не зрабіла) у сваім блёгу… Добра, што ў Цябе усё добра, а да астатняга няма справы, і добра: сэсыя як-ніяк. Я буду адцягваць гэты момант як мага надалей. Бо надакучыла папраўляць непапраўнае. Трэ’ будзе яшчэ раз парэфлексаваць і распавесьці каму-небудзь яшчэ адзін эпізод з жыцьцёвага шляху. Які я б вельмі хацеў… не, не вярнуць. Паправіць. Дарэчы, мы пра гэта якраз учора (і сёньня) размаўлялі з Нэлькай. Мажліва, Apreliya і сапраўды таксама была б радая гэтаму. Блін, ізноў усё ўпіраецца у праблему сабраць вас усіх разам. Нэлька ужо ў Менску…
• Наташа яшчэ раз нагадала, што ўважае гарэлку за хм… годнае баўленьне часу? Ня бачу сэнсу. Пакуль што ня толькі ў гарэлцы. Пажадаў дабраночы.
• Алесь сёньня дазваніўся сам. Гы, мог і не тэлефанаваць: усё адно ж у рэшце рэшт прыехаў. Так, ломка дала пра сябе знаць. Акрамя фотак атрымаў яшчэ й сувянір зь Менску. А вось бутэльку хатняга віна (салодкага ў меру) з сабою ў Берасьце ўжо не давёз… І пазнаёміўся яшчэ (і пасябраваў нават) з Дружком. Як там? Сябар майго сябра - мой сябар? Хто пасьля гэтага мне будзе даказваць, што шабачкі дурнейшыя за людзей?
• Гэтым разам на прагулянцы Дружок ня уцёк.