January 9, 2007 - 18:42:17
Ніколі яшчэ не даводзілася сустрэць прыход новага году у царкве. Неяк дзіўнавата было падчас размовы з Андрусём даведацца, што пад бой курантаў убачу ня пырскі шампанскага, а малітву. Неспадзявана "аддзякаваў" за запрашэньне - запрасіў чалавека з вуліцы, што прыехаў забраць дахаты сваю бабулю. Дык бабулю ён забраў… але ўжо пасьля сканчэньня службы. Прызнаўся, што сьпевы нашыя ён сапраўды ўпадабаў і ніколі не плянаваў такім чынам сустрэць новы год. Зрэшты, ня ён адзін.- Прыемна было ў тую ноч пачуць усіх, хто патэлефанаваў сам, канечне… Няхай дзеля гэтага і даводзілася выйсьці з царквы і памерзнуць. Каму змог дазваніцца сам - таксама быў рады пачуцца. Прыемна, што першай сама аб’явілася Наташа. Ня ведаю, ці можна што было адчуць у маім голасе, як у ейным - горыч растаньня, але… я не хацеў бы, каб гэта сканчалася вось так. Здаецца, крышачку яе супакоіў.
- Наконт віншаваньняў астатніх - чамусьці запомнілася з тае кучы ўсяго, што мне нажадалі… Ну, па-першае, што я столькі ніколі ў жыцьці не падыму панесьці, а па-другое, што двое чалавечкаў пажадалі ўзаемнага каханьня (яны што, усё яшчэ вераць у казкі, а мо’ й у дзеда Мароза?), а яшчэ двое - у гэтым годзе ажаніцца (цікава, і як сумяшчальная гэтая частка пажаданьняў з папярэдняй?).
- Ну, зразумела, што на плошчы рабіць не было чаго пасьля царквы, бо культурная частка тамака ўжо скончылася ды працягнулася безкультурная. Але ж правадзіў дахаты Алеся зь Інай і за гэта быў пачаставаны 50-цю грамамі каньяку. Ледзь дапіў. Хоць быў жа наедзены торцікамі з царквы (пераспрабаваў усе) і не хацеў есьці зусім, але ж давялося закусваць, бо нізавошта гэтую чарку не асіліў бы. Што ж, радуець хоць, што падобныя напоі (па градусе) відавочна не для мяне.
Паспаў усяго гадзіны чатыры і прачнуўся зусім бы агурок. Ня ведаю, зь якога пераляку спаць не хацелася. Ведаю хіба, што ўсе нармалёвыя людзі адсыпаліся да вечара і я нікога ня здолеў дабудзіцца. Першай - ужо пасьля абеду - стала Танька, якая (калі б ня я) - падумаць толькі, не зьбіралася на "Ойру"! Прыемна было пабачыць яе не на рэпэтыцыі, а… хм… прыгожай. Як і ёй - нас усіх. Што ж да маёй ролі - гэтым разам я быў у ролі вешалкі для вопраткі нашых выступоўцаў, ну і фатографам, несумненна. Другая роля мне спадабалася болей. Матэрыял для стварэньня новага (нефармальнага) буклету (чытай - кампрамат) назапашаны.- Далей расштурхваньне людзёў пайшло весялей, аднак радасьці гэта не дадало. Стала зразумела, што ў пушчу ехаць ня мае сэнсу. Блін,
Katalize, я, канечне, рады быў бы цябе пабачыць, але ж май сумленьне - падзяліся ў рэшце рэшт сваім Шчасьцем! Ну, не падзяліся, канечне, а проста пазнаём хаця б.
- Таму наступным днём сабраўся і паехаў… у процілеглы бок ад пушчы. Болей ня мог трываць захопленых расповедаў брата пра мой (мой!) мабільны. Няхай яму спакайней экзамены вучацца. Забраў. Вось і пост гэты набіраю ўжо на ім. Толькі набіраю. Сэціва пакуль што не дапёр як наладзіць.
- Добра, дарэчы, што меў кампутар. Дык наступны дзень прысьвяціў узаемадзеяньню яго з тэлефонам. Вынік, зрэшты, як заўсёды: беларускія мэлёдыі званкоў. Разбавіў іх, праўда, некалькімі іншымі. І астатняе ўсё да болю знаёмае. Уцешна, што нічога прынцыпова новага СонЭрыкі прыдумляць ня сталі і інтуітыўна ўсё зразумела, калі мяняеш адну іхнюю мадэль на другую. Канечне, думаць тутака трэба болей - статус смартфону абавязвае, але ж дзеля гэтага і існуюць форумы. Так што пакуль што кінуў чытаньне блёгаў і вывучаю гэны форум. Большасьць пералічаных там праблемаў мяне (дзякуй Богу) абышла, ад астатніх дапамагае (пакуль што) перазагрузка; нешта карыснае знайшоў, несумненна, але высьветлілася, што гэта апісана і ў інструкцыі. А вось што да праблемы наладкі жапарэзу - тут я не ўнікальны. Пакуль яе не перамагу - ня варта яшчэ за што брацца круціць. А, ну і яшчэ не ўнікальны мой тэлефон тым, што зборка французкая (калі б на форуме не прачытаў - далібог, не зьвярнуў бы ўвагі), бо ўжо дасталі гэтыя кітаяйцагаловыя. Такім чынам, я душой і
хвастомцелам з той паловай форуму, што ў захапленьні ад тэлефону, адназначна, панімаіш.
- Першай, хто адгукнуўся на каляднае ліставаньне, стала (пэўна ж) Наталька. Праўда… ай, карацей, разумею сам, што цяжка прыдумляць нешта неардынарнае ў дзясяты раз. Адзіным з палітвязьняў, хто адказаў, стаў Паша Севярынец (хто б сумняваўся), а тое, што ліст да сп.Красоўскага вярнуўся назад, не засмучвае ні ў якім разе, бо яго ж выпусьцілі! Цікава было б даведацца, каго я яшчэ натхніў на напісаньне лістоў палітвязьням. Ці яшчэ натхню. Бо гэта ніколі ня позна зрабіць.
- Апошняй (пакуль што) даслала паштоўку Аліска. Пакуль што - бо ведаю бякаў (каб не паказваць пальцам), якія яшчэ не падарваліся нават капэрту набыць. Але можа з праблемамі сваімі разьбярэцца неўзабаве - і ўзгадае. Добра, што хоць сама прызналася. Шкада, што ад іншых ні слыху ні дыху. А мо’ паперапісвацца здуру яшчэ з Аліскай? Почырк у яе ня тое каб непрыгожы, але… ну недзявочы і ўсё тут. Хіба што у 2086 годзе так усе пісаць пачнуць. Тады - не хачу я туды.
- Першы дзень працы… Нязвыкла было хадзіць міма спусьцелага аддзелу, дзе раней маглі пасьміхнуцца, масажык… паабяцаць, а зараз тамака цёмна і страшна. Ну гэта быў першы і пакуль што апошні дзень, калі Наташа зайшла ўжо не як супрацоўніца, а проста ў госьці. Але я папярэджваў, што буду заняты. Усё адно часта так не находзісься - сапраўды на працы не да гэтага. І па тэлефоне - гэта ня тое, чаго б хацелася. Тэлефон пакінем для Тае, Каго мне і так ужо не хапае. Сёньня, дарэчы, пачынаецца сэсыя…
- Ай, ёлкі… Праз тыдзень сэсыя пачнецца і у Наташы таксама… Так што наконт тэлефону я, мажліва, і памыляўся.
- Ня ведаю, якім чынам Валера выбірае тэмы для моладзевае сходкі… Не чытае ж ён думкі, у рэшце рэшт! Ай, не, наўрад ці: "зачапіла" не аднаго мяне. І, як заўжды, ён выразна сфармуляваў па палічках тое, што ў маёй галаве круцілася як варыянт адказу на пытаньне, чаму Нічога Нельга Зьмяніць. Зашыбісь, блін, пачынаецца годзік…
- Гэта яшчэ ня ўсё. Што хацелася б пакінуць у памяці. Паабяцаў Валеру падумаць пра песьню, калі ён паабяцае падабраць да яе акорды. Ён паабяцаў без праблемаў. Можа занесьці яму кружэлку цалкам узамен на абяцаныя (даўно, між іншым!) акорды "Новага Ерусаліму" і іжэсьнімі. Карацей, час
зьбіраць камяні выконваць абяцаньні.
- У "Эўрыцы" новая замарочка - Кантра з элемэнтамі ЎорКрафту. Празь яе спазьніўся на гадзіну на валяйбол і да таго ж прыйшоў бяз формы. Затое нарэшце і ў
новым сьвінскім годзе папілі пЫва. На валяйболе, як заўжды, надралі ўсіх. Усіх - гэта ўсіх, каго спаймалі. Шкада, што дзеля перамогі хапіла намаганьняў усяго двух чалавек. Астатнія, як заўжды, прысутнічалі на пляцоўцы.
- Прыйшоўшы нарэшце дахаты, даведаўся, што на Раство-па-старым-стылі еду на курганы. Цудоўна, усё адно наўрад ці бы што добрага паказалі ў Палацы культуры. Уночы узгадаў (дзякуй, Юрась), што варта было б парассылаць смс-кі. Цікава, хоць хто-небудзь што-небудзь у іх зразумеў?
Але Мікола, блін, усё паставіў на галаву. Мы паехалі пад Кобрын шукаць ягоны згублены мабільнік. Ну і яшчэ нешта. Я ня меў аніякае веры, што на такім велізарным полі можна знайсьці такую іголку. Тым болей што адказ быў адзін: "Абанэнт часова недасяжны". Але пакуль Мікола яго знаходзіў (і знайшоў жа, на дзіва), мы з татам вывучалі мэталашукальніка і таксама шмат чаго пазнаходзілі. Так у мяне зьявілася (ня першая ўвогуле, але першая знойдзеная мной) баратынка. А далей - пайшло-паехала… Дахаты вярнуліся позна, усе перапэцканыя (тату дасталося меней за ўсіх) і, несумненна, шчасьлівыя. Пачау абтэлефаноўваць усіх, з кім не было мажлівасьці пагаварыць удзень. Але ж вы мяне шукалі!- Што я распавёў Натальцы, яна і так распавядзе (калі яшчэ не зрабіла) у сваім блёгу… Добра, што ў Цябе усё добра, а да астатняга няма справы, і добра: сэсыя як-ніяк. Я буду адцягваць гэты момант як мага надалей. Бо надакучыла папраўляць непапраўнае. Трэ’ будзе яшчэ раз парэфлексаваць і распавесьці каму-небудзь яшчэ адзін эпізод з жыцьцёвага шляху. Які я б вельмі хацеў… не, не вярнуць. Паправіць. Дарэчы, мы пра гэта якраз учора (і сёньня) размаўлялі з Нэлькай. Мажліва, Apreliya і сапраўды таксама была б радая гэтаму. Блін, ізноў усё ўпіраецца у праблему сабраць вас усіх разам. Нэлька ужо ў Менску…
- Наташа яшчэ раз нагадала, што ўважае гарэлку за хм… годнае баўленьне часу? Ня бачу сэнсу. Пакуль што ня толькі ў гарэлцы. Пажадаў дабраночы.
Алесь сёньня дазваніўся сам. Гы, мог і не тэлефанаваць: усё адно ж у рэшце рэшт прыехаў. Так, ломка дала пра сябе знаць. Акрамя фотак атрымаў яшчэ й сувянір зь Менску. А вось бутэльку хатняга віна (салодкага ў меру) з сабою ў Берасьце ўжо не давёз… І пазнаёміўся яшчэ (і пасябраваў нават) з Дружком. Як там? Сябар майго сябра - мой сябар? Хто пасьля гэтага мне будзе даказваць, што шабачкі дурнейшыя за людзей?- Гэтым разам на прагулянцы Дружок ня уцёк.
The URI to TrackBack this entry is: http://renessaince.blogsome.com/2007/01/09/p242/trackback/
RSS стужка камэнтароў да гэтага запісу.
Line and paragraph breaks automatic, e-mail address never displayed, HTML allowed: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <code> <em> <i> <strike> <strong>
После концерта в ДК я тоже подумала, что все у вас будет хорошо и в следующем году наверняка оформите свои отношения.
Коньяк - это очень даже неплохо (но только в малых дозах!)
Я от Алиски сегодня открытку получила. Кстати, у нее очень хороший почерк.
Так что ты придумал ответить на ННЗ?
Ничего я не буду рассказывать в своем ЖЖ. Это твоя привилегия.
Comment by Niki — January 10, 2007 @ 0:29:43
А я ж казаў, што я… ммм… усё раблю ня так.
Каньяк - не для мяне. І ня толькі каньяк.
Значыцца, табе яна напісала іншым почыркам.
Каму адказаць? Значыцца, не заслугоўваю.
Comment by Renessaince — January 11, 2007 @ 12:49:49
//Каму адказаць?//
Наверное, самому себе… Ведь этот вопрос ты чаще всего самому себе задаешь…
Comment by Niki — January 13, 2007 @ 21:44:37
Дзякуй за размову ў асьцы.
Comment by renessaince — January 14, 2007 @ 10:22:01
заходите еще
Comment by Niki — January 14, 2007 @ 20:14:09