We are the greatest!

Прачнуўся без пятнаццаці праца. Ёлкі, Натальля Віктараўна ж прасіла не затрымвацца доўга, каб ёй ня мёрзнуць! Без пяці быў на месцы. Хоць кавай сагрэўся.

Аладка, калі так, то трэба было зранку абудзіць хаця б… Сама нябось жа прачнулася. А ўвогуле - было чудо́во.

via Журнал-ліст

Пятніца. "Трэба пагаварыць" - "Калі? Не, толькі ня заўтра! Я буду занятая, у мяне рэпэтыцыя і т.д. і т.п."

Субота. "Не хвалюйся, я ведаў, што ты мела на ўвазе пад рэпэтыцыяй. Але з гэтым вось… удотам?" - Гістэрыка. Моўчкі. пЫва.

Нядзеля. "Я гэта і хацела сказаць. Я зьбіралася. Прабач" - пЫва вярнулася. Не хачу нікога. Нарэшце буду спаць.

Я вдpyг pасстался с тобой, я понимаю сейчаc,
Что это был всего лишь сон в тот полyночный час.
И я не знаю, почемy ты сделала так,
И почемy ты вдpyг pешила, что тепеpь я твой вpаг.
Мне говоpили дpyзья, что ты не стоишь меня,
А я не слyшал никого, я так любил тебя.
Я потеpял дpyзей и нажил кyчy вpагов,
Ты посоветyй скоpей, как избежать твоих оков.
Твои нежные плечи я любил обнимать,
Ты целовала меня, не в силах больше ждать.
Открой мне тайну сейчас, тепеpь не стоит молчать,
Кто был счастливей из нас, боясь любовь потеpять?
Я не бyдy с тобой…

Я возвpащался домой, когда светила лyна.
Мы так любили с тобой ночь коpотать до yтpа.
Hежный солнечный лyч твои глаза откpывал,
Я yходил, и то, что бyдет потом, я не знал.
А ты звонила томy, кто был за меня,
Я yзнал это потом, он был богаче, чем я.
Любовь доpоже, чем деньги, но тебе все pавно,
И ты стpемилась тyда, где звон монет и вино.
Hо я тебя не виню, ведь это можно понять,
И нам пpиходится всем в жизни что-то выбиpать.
Ты поймешь только потом, что сейчас пpоизошло,
Hо бyдет поздно, ведь наше вpемя пpошло…
И я не бyдy с тобой…

Ты посмотpи мне в глаза: мне одномy тяжело,
И может, вспомнишь то, что было междy нами давно.
Я помню твой каждый жест, я помню каждый твой взгляд,
Я вспоминаю все, хотя забыть это pад.
Hам хоpошо вдвоем - ты так считала тогда,
И нам не нyжен никто, мы бyдем вместе всегда…
У нас два pазных пyти, и очень тpyдно понять,
Что мне дpyгой не найти - я не хочy тебя теpять!
Hо наше вpемя пpошло, я забываю о тебе,
Я знаю навеpняка, что ты веpнешься ко мне.
Я не смогy тебя пpостить, как это было в пpошлый pаз,
И не смогy полюбить - yже пpошел этот час.
Я не бyдy с тобой…

———————————————-

© Мальчишник, "Я не буду с тобой"

Як добра, што маю на гэтым тэлефоне "Ўорд". Дык нарэшце пераклаў тэкст пра "Ойру" на расейскую з мэтай перакладу яго на італійскую.

Добра, што маю на сваім тэлефоне кліент для "аські". Дык асіліў-ткі набор на апаратнай кляве падчас размоваў (добра, што ё з кім паразмаўляць). А перакладаць жа ладны кавалак тэксту трэ’ было, але ня ў гэтым праблема. І нават не ў асаблівасьці клявіятуры. А ў тым, што такі вялізны тэкст (ажно 43 кБ) мой вордзік ніколі яшчэ не пераварваў, і на апошні абзац не хапіла ні яго, ні маіх нэрваў. Набраў у новым дакумэнце, пасьля скапіяваў/уклеіў.

Добра, што маю мажлівасьць наведваць "Ойру". Новы танец значна прасьцейшы за ўсё, што мы вучылі дагэтуль, і гэта абнадзейвае, што я хоць нешта засвоіў. Ну і дзяўчаткі нашыя прыпаднялі настрой…

Пазаўчора. Выконваючы ролю паштальёна, схацеў па дарозе нешта перажраць. Дык паха́ваў нейкую эстрэллу з сыра, але бяз пЫва! Бо сам ня ведаў, чаго хацеў. А вось прыйшоўшы дахаты, зразумеў, што пЫва не зашкодзіла б - гэта ж аднавілася Ліга Чэмпіёнаў! А вось мама лепей ведае, што мне трэба. І таму перад сном паеў-ткі халву. Без гарбаты.

Дарэчы, у той дзень ноч БелАнёлка вельмі мне дапамагла не заснуць. Каб даглядзець футбол. Але блін каб я ведаў, што Арсэнал так затупіць… Хаця - не. Я нават амаль не глядзеў тыя матчы, пофіг на іх. Болей слухаў адным вухам тэлевізар і двума вачыма - Аладку. Канечне, імя ейнае ведаю ўжо, але няхай будзе ідэнтыфікавацца такім чынам.

 

Учора. Вось гэта дык зіма! Але абавязкі Ніваношы выканаў-ткі напоўніцу. Во, і слова гарнае прыдумаў. Але ж у такое надвор’е нават шабака гаспадара б ня выпусьціў з хаты. А трэба было Кастусю аднесьці-ткі музыкі крыху. Ну і пЫва заадно пачаставаць. А, блін, і фільмамі памяняцца (заадно ўзгадаў, што "Плошчу" ўзяць з сабой забыўся; трэба будзе згуртавацца і яго пабачыць па папярэдніх прыкідках на Дзень Волі). Яшчэ заадно забраў у яго "Месяц і Сонца" ад WZ-Orkiestra і перавыданьне "Я ад вас далёка" Даньчыка, каб зрабіць ліцэнзыйныя копіі пірацкіх кружэлак.

Ну і па дарозе назад ледзь усё-ткі ня зьмерз, бы шабака. А потым адаграваўся ў кампаніі ізноў жа БелАнёлкі пад халву з гарбатай.   А потым, адагрэўшыся, пакінуў яе адну сам-насам з думкамі, бо спаць схацеў…

Міхалыч, ну я сур’ёзна зьбіраўся пайсьці ўчора на "Ойру"! Аднак жа падчас раздрукаваньня матэрыялаў для запаўненьня альбому зрабіў яшчэ і колькі фотак для царквы раздаць. І тут (як ведаў) прыйшоў Баранчык… Першы, карацей, з тых, хто атрымаў на халяву фотку з апошняга, дурацкага валяйболу. А мне прапанаваў пайсьці да іх на малую групу… Цяпер у некага зь іх зьявілася жаданьне пачытаць Біблію па-беларуску; хто проста будзе рады мяне ўбачыць яшчэ ня раз; а хто абяцаў дапамагаць малітвамі за Аленку й Таньку. Дзякуй, людзі.

А я падзяліўся зь імі сакрэтам, што будзе разыграна ў якасьці прыза на наступным валяйболе заміж гэтых адцісканьняў/прысяданьняў. Маленькія фоткі раздам так, канечне, а групавыя, дзе ўсе разам, няхай стануць прыемным сюрпрызам пераможцам. На тым і вырашылі.

Канечне, прамільгвала эгаістычная думка "вось, хто б мяне за гэта па галаве пагладзіў" (хіба таго, што будуць маліцца ў тым ліку і за мае патрэбы, недастатне). Але! Па дарозе дахаты знайшлі згубленыя некім грошы. Дзіва, але ўсе пагадзіліся з тым, што гэта паслужыць хоць нейкай кампэнсацыяй за дастаўленыя валейбалістым прыемныя хвіліны й сувэніры. А для мяне - яшчэ адным сьведчаньнем таго, што я раблю ўсё правільна. Не чакаў, праўда што гэта адгукнецца настолькі хутка. Дзякуй, Езус. Ну і яшчэ - калі так пойдзе й далей, то я ня буду пасьпяваць заладоўваць акумулятары. А хацелася б дачакацца таго моманту, калі Наста вырашыць разьдзяліць свае праблемы й са мной. А пакуль што пайду выдаляць плён яе намаганьняў у няпростай навуцы фатаграфаваньня.

Яшчэ пераглядаючы свой першы фотаальбом (і з Табой, і пасьля з Наталькай - хаця ў другім выпадку мне было ўжо не да гэтага), шкадаваў, што перайшоў на лічбу. У зьвязку з чым запаўненьне трэцяга альбому спынілася. Дакладней, запаўняўся ён аднабакова - каб было на Каго няглядзецца (хаця ня ведаю, як гэта можна зрабіць у дачыненьні да Ненагляднае).

Сёньня перабраў кружэлку з лічбавымі фоткамі - і ўсё-ткі ёсьць што яшчэ зьмясьціць на паперу і пад цэляфан! Каб памяць засталася ня толькі мне…

Пра суботні валяйбол магу сказаць адно: прыдуркі.

    

Прыяжджала Танька. Шкада, што ў час працы, а пасьля ёй не было як. Яна ўсё-ткі зьдзейсьніла гэты круты паварот ў сваім жыцьці, а хутка, мажліва, зьменіць і месца працы, а разам зь ім - і горад. Тады што будзе іх лучыць з Сашам? Блін, гэта страшна, калі хочацца выгаварыцца, а няма каму (яна і так ледзь не расплакалася проста ў мяне на працы). Калі я здолею ў госьці вырвацца?..

Пытаньняў усё болей і болей, адказаў няма. Ды я і не спадзяваўся пачуць іх па тэлефоне.

З такой хярнёй перажываньнямі прытупляюцца ўсе астатнія пачуцьці. Я аніяк не паставіўся да таго, што ад суботы мне болей ня трэба будзе даіць Белку. Аніколі болей.

Фінал Welsh Open, ідзе апошняя вырашальная партыя, а я… задрых, мля. 

Я заўсёды прыходжу на моладзевае адразу з працы ня жрамшы, Валера! Аднак учора ты пра гэта ўпершыню даведаўся і мяне пачаставаў. Нагадаўшы… (ммм, ну каго вы можаце мне нагадваць ) у лепшыя часы. Хіба што не абагрэў. Але й там (пра каго нагадаў) не заўжды гэта атрымоўвалася…

Адпаведна, ізноў ня здолеў чыста фізычна быць у двух месцах адразу, каб запаліць удома Зьнічку Салідарнасьці. Але ж я зьбіраўся! Накупіў у рэшце рэшт нават у Менску араматызаваных зьнічак, але ня ўлічыў пры гэтым, што ў пятніцу ў мяне будуць іншыя пляны… Зьнічку запаліў-ткі прыйшоўшы дахаты.

Ну яшчэ павіншавалі Валераву жонку (з новымі ідэямі); адабралі ў яго ж валяйбольны мяч на сёньня; дарэчы, можа прыз сёньня які разыграем; Іра вярнулася й на моладзевыя таксама, хоць да канца не выздаравеўшы; пафоткаліся ўсім гуртам дзеля будучых сюрпрызаў; па дарозе дамоў павесяліў хоць крыху Насту, бо ёй зараз цяжка, хоць мне яна й не прызнаецца (покуль што); вось напрыклад адзін з плёнаў гэтага дню…

 

Я чакаў, што без гіроніі і гэтым разам не абыдзецца. Але, тым ня меней, разьвярэдзіла нешта. І падчас усёй паездкі я быў не самотны… <тут шмат занадта прыватнага> смс-кі - ня тое, чаго б я хацеў.

Нэлька. Так, я ня ўмею ўгаворваць, пераконваць і г.д. Але буду ведаць, што ты ўжо зусім іншая. Шкада, не давялося пабачыцца, каб яшчэ болей у гэтым пераканацца. Затое пазлаваць атрымалася. Ці - ты ўжо такою была.

Гражынка. Гы, няўжо ўсе Аленкі настолькі падобныя, што пачынаюць цаніць толькі тады, як можна ўсё страціць? Я дык думаў, што з узростам гэта праходзіць… Хаця ж - тэлефанавала пасьля, мо’ й сапраўды сьпішам на занятасьць. Чарговы раз…

Проста даўно насьпеў час. Браў з кантактаў, з жж, з аські… Парадак адвольны.

 

Apreliya. Мы сталеем. Але тады (я пра ўнівэраўскія гады) было цудоўна. Хто ж думаў, што можна будзе ня ведаць што сказаць чалавеку праз колькі год?

Czum-ka. Дзіўна, але пасьля ўнівэру размаўлялі часьцей, чым падчас вучобы. Амаль з усімі астатнімі - наадварот. Але нешта ты ад нашае прафэсыі аддаляесься. Мо’ таму й непаразуменьні?

Dolphin-ka. З тае пары, як я перастаў бываць на форуме, агульныя справы зусім не здараюцца. Апошнім разам быў Хэлоўін. А так даводзіцца ўбачыцца хіба падчас рэдкіх візытаў ва ўнівэр.

Nelly. Гы, прапажа знайшлася цераз тры гады, і дзе? У Менску! Што вам там, мёдам памазана? Але дзякуючы гэтаму з табой найчасьцей з вас траіх перамаўляемся. Хоць і рэдка.

Яры Алесь =). Ёсьць яшчэ порах у парахаўніцах і ягады ў ягадзіцах. Кватаранты дасталі, падазраю, але не з пустымі ж рукамі сунуцца. Ну, з нагамі там і усялякім іншым.

Jol-ka. Ведала чаго хацела, зь першага курсу, і дачакалася. Самая дарослая з нас была мо’?  Зрэшты, а чаму была? Напрыклад, калі адведкі чакаюцца?

Ірка. Цікава было патрэніравацца дваім ляўшам. Аднак для сяброўства - ты яшчэ такая мааааленькая… Тым ня меней мы заўсёды радыя будзем цябе бачыць на моладзевых і ў царкве, і можна з бацькамі.

Гражынка. Пэўна, ты шмат яшчэ якіх казак (і быляў) на ноч ведаеш расказаць. Шкада, што ў зьвязку з тваім пераходам у новую газэту я перастаў іх чытаць, а ты ў зьвязку са сваім пераездам на новую кватэру перестала мяне тамака бачыць, каб расказаць.

Insomnia. З тых чалавечкаў, якіх я, пэўна, ніколі ня ўбачу, каб усё не сапсаваць. А па мыле - ды яшчэ раз на паўгады - ролю можна й згуляць.

Matroskin. Адзіны карысны для мяне кот.  Ну і для найбуйнейшае софтавае канторы ва Ўсходняй і Цэнтральнай Эўропе таксама.

Рысянятка. Паболей бы пазытыву… Ці гэта толькі ў дзёньніку так? Разьбярэмся як-небудзь.

ЗьміЛа. Цікава пагаварыць з гэтым чалавекам яшчэ з часоў… так, таго самага ўнівэру. Паважаю гэтага Чалавека з часоў пляцу Каліноўскага. Не разумею на эсьпэранта з часоў зьяўленьня тваіх перакладаў зь яго.

Барабулька. Проста цікавы нік, і ўсё што засталося. Лішняе пацьверджаньне правіла, што калі ў вас усё добра - ніхто не патрэбны. Але я памятаю мінулае лета, і тады гэта надавала мне крылы, каб жыць далей.

Андрусь. Гэх, панаехалі тут!..  І ёсьць каму цяпер насіць мне перадачы, як што, у СІЗА (заадно й праверым). Альбо - трапіць туды разам - не так страшна. Альбо ня трапіць. Пабавіць разам час ёсьць месцы і людзі. Дзякуючы табе.

Танька. Шкада, што ня веру ў проста дружбу. Але ты можаш зьвяртацца ў любы момант. Можа й я паплачуся. Праўда, відаць, пасьля шлюбу (твайго) й гэта скончыцца.

SlyAlex. Так хацелася паверыць яшчэ раз, што можна кінуць паліць без Боскага блаславеньня… Вой, пра што гэта я? Піва стыне. Аххх, за стырном… Значыцца, ёсьць (мусяць быць!) іншыя кропкі перасячэньня.

Каця. Не выканаў абяцаньня наведаць цябе перад новым годам. Ну ня тое каб абяцаньне, але ж… Чуў, што табе патрэбная дапамога.

Michelle. Можа быць, выцягнулі б удваёх… Хацелася б рызыкнуць. Шкада, што зьнікаеш у самыя патрэбныя моманты, панагаварыўшы пустых абяцанак.

Мікола. Няхай новы занятак дапаможа глыбей вывучыць нашую гісторыю. Зрэшты, чаму толькі нашу? Побач з табою і мне што ў вушы можа ўпадзе. Калі яшчэ куды вырвемся.

Наташа. Я ўжо пісаў, ня ведаю, што рабіць, каб гэта не сканчалася. Вопыт паказвае, што так будзе паўтарацца зноў і зноў. У віртуале, па тэлефоне і г.д. усё значна прасьцей.

Танька. Добра, што на "Ойры" мы зьявіліся адначасна. Аднаму было б значна цяжэй. І адной. Праўда, нешта ты стала сачкаваць апошнім часам, і я за табой.

Алесь. Адзіны аднаклясьнік, зь якім можна сябраваць сем’ямі без сям’і. Відаць, таму менавіта Іна застаецца абдзеленаю ўвагай. Але як іначай, як вас нікуды ня выцягнеш?!

Katalize. Узяўся за розум з трэцяга разу, і ўсё стала атрымоўвацца. Высьвятляецца, мары твае не абмяжоўваліся толькі кампутарам. Калі ўжо ў рэшце рэшт пазнаёміш?

Mefistofel. Ты мне вельмі дапамог з распрацоўкай бігборду для нашае фірмы падчас свайго прыезду. А яшчэ з табой можна цікава забіць час. Але ўзяць што-небудзь добрае ад далейшых зносінаў - наўрад ці. І ня толькі мне.

Niki. Ну, тут словаў мала. За гэтыя гады ты ні разу не сказала: "пайшоў нафіг", - а я ня веру ў дружбу. Пастаянна мяняемся ралямі адно з адным, калі ў нястачы.

Myst. Так сталася, адзіны з аднагрупнікаў, зь якім хоць нейкія кантакты. Так, тады супольных інтарэсаў было паболей. І - вольнага часу.

Vasilinka. Калі ўжо й з табой нам ня знойдзецца пра што пагаварыць цераз некалькі год… Значыцца, Беларусь стане вольнай!

Зеня. Таксама перайшлі на чыста дзелавыя адносіны, і таму пра перамены ў жыцьці даведваюся ці выпадкова, ці празь іншых чалавечкаў.

Ліля. Спадзяюся, ты ніколі ў жыцьці не пашкадуеш, што я зацягнуў-ткі цябе на вялікія сустрэчы ССХ.

ViK, адпаведна. Спадзяюся, у мяне будзе ў Кобрыні знаёмы начальнік зь вяліііізнай… кватэрай.

БелАнёл. Нават імя ня ведаю.  Ведаю, што сьвет не бяз добрых людзей, аднак ці трэба мне яшчэ адзін чалавечак, якому можна паплакацца?.. Ну і наадварот. Здагадваюся, чым гэта можа скончыцца. А сканчаецца ўсё калі-небудзь.

Палярная ваўчанятка. Спадзяюся, ніякія твае шавіністычныя забабоны не зашкодзяць табе НЕ дадаць мяне да сьпісу сваіх іЛЖэ-сяброў.

Эліза Волат. Так і ня уцяміу, ці то жаноцкае непастаянства, ці то было не каханьне, ці што яшчэ… Але вось выбралася зь бездані - і усё крута зьмянілася. У цудоуны (сказаць "лепшы" - не сказаць нічога) бок. Няўжо сама ў гэта ўжо паверыла? Так, галоўнае - паверыць у сябе.

Ззмарушка. Разумныя дзевачкі вучацца на праграмайстрачак! І, па-мойму, яны яшчэ пры гэтым бываюць прыгожыя…

Аліска. Зусім непадобны блёг да іншых (зрэшты, а ў каго падобны). Аднак я тым ня меней надта мала ведаю, якія чэрці растуць ў ціхім балоце. Да таго ж ты імкнесься зьмяніцца невядома дзеля чаго/каго.

Iaffe. Усё яшчэ чакаю на тваё зьяўленьне. Ці не падаецца табе, што нельга забывацца старых знаёмых? Зрэшты, падазраю, што гэта, як заўжды, з тае прычыны, што ў цябе зараз усё добра. А ў мяне ёсьць недзе электронная адрэса - слабая надзея…

Юрась. Ня думаў, што цікава будзе пагаварыць пра ўсё з адным з пастаўшчыкоў па асьцы. Але ж я заўжды ведаў, што самыя лепшыя - гэта "Усьпехаўцы". А ўжо бачыўся зь ім і ў рэале. Быў папярэджаны, што добрага чалавека мусіць быць шмат. Спадзяюся на плённае супрацоўніцтва. Хаця б.

Віцяня. Лёс падобны да майго ў маладосьці. Можа таму - настолькі адчувальны, кранальны й рамантычны. Але не сьпяшайся рабіць неабдуманыя ўчынкі - людзі на дарозе не валяюцца.

Валеры. Высьвятляецца, у мяне шмат агульнага з адроджанымі хрысьціянамі. А ўсё таму, што ты не баісься казаць пра сябе праўду на нашых моладзевых пасядзелках. Горай ад гэтага дакладна нікому ня стане, нават калі не вучыцца на чужых памылках. Праўда, бывае-ткі, што дзеяньні разыходзяцца ў цябе са словамі.

Сьвецік. Дапамагла ажыццявіць маю мару і трапіць-ткі у музычную школу.

Дзімазаўр-ык. Канечне, да вясельля вольнага часу было больш. Сябраваць сем’ямі не атрымаецца. А асэнсаваць што-небудзь без філязофскіх загонаў я змагу й сам.

Infinity. Хто ведае: можа быць, звысоку падаць балючэй. А ці будзе тады каму падтрымаць?

Tasha. У нашых шэрагах вось дакладна не чакаў цябе ўбачыць. Сапраўды, з намі Бог.

Atreides. А як новыя сямейныя абставіны паўплываюць на Dein Kampf?

Юрась. Што ні твой сюрпрыз - то прыемны. Відаць, не пакінуў ты яшчэ канчаткова шэрагі нас, раздалбаяў і ўвогуле добрых людзей. Людзі культуры ўвогуле… Зрэшты, а хто зь пералічаных не ўнікальны па-свойму?

Дзінуля. Акупацыя Масквы пачалася. Але не забывайся - на малой радзіме ты жаданы госьць, і гэта не таму, што рэдка прыяжджаеш.

Алік. Мяне не цікавяць міжсабойкі бацькоў. Добра, што змацаваць адносіны дапамаглі прафэсыйныя патрэбы і, само сабой, жаданьне бачыць Беларусь вольнай. Нават ня ведаю што больш. А цяпер яшчэ й валяйбол. Нарэшце зацягнуў.  Цяпер, як не сарвесься, наступны крок твой будзе ў царкву.

Зьмічар. Ведаю, цяжка й страшна вырашыцца на гэткі крок. Ды я думаю, з Волькай вы ўсё вырашылі, а бацькі будуць радыя, павер. Дапаможам чым можам.

Бацькі.

Acheron. Я твайго не вазьму,

Я свайго не аддам.

Час зьбіраць камяні,

Час расьці камяням…

Blacker. Так і не атрымоўваецца перасекчыся з часу першае і апошняе сустрэчы, а вось жа невядома калі будзе нагода, бо агульных забавак пакуль ня маем, як раней.

 

Аленка. Проста найпрыгажэйшае жаночае імя ў сьвеце.

———————————————————————————————-

Можа, нават непажадана, каб усе гэта прачыталі. Цяжка сказаць, дзеля чаго я ўзяўся напісаць гэта ўсё, але ў самім працэсе зразумеў, што такое даўно трэба было зрабіць. Дзеля сябе. Каб зразумець. Вы ўсе такія розныя. І за гэта я вас ўсіх люблю. Вы дапамагалі мне ПЕРАЖЫЦЬ. Сьпіс, канечне, няпоўны. Але гэта цешыць яшчэ болей. Што перашкаджае цяпер проста пагаварыць зь любым з вас? Жыцьцё было б значна прасьцейшае, калі б у людзей ставала часу на ўдзячнасьць.

А цяпер, як казаў сп. Кулінковіч, "пасьля гэтага й памерці можна".

Разгробся з усімі сваімі ключамі. Натыркаў на тры розныя купкі. Цяпер сам ня ведаю, дзе якія ключы ад якіх замкоў ці можа ад дзьвярэй.

P.S. Ведаю, што ад сарціру ключа ня маю. 

Мабілка. Дзень без налепкі перажыты.

Рысянятка. А я мог сумнявацца, што будзеш радая? І, відаць, крыху павесяліў. Яе.

Зззмарушка. Малееенькая… Яшчэ дзіўна, што не Аленкай зваць. У сэнсе - яшчэ чаго не хапала.

БелАнёл. Ну і чаго чакаць было? Гэта ж не рэал усё-ткі. І дзякуй Богу.

Сабака ня быў кусьлівы: цяжка кусацца, ня меўшы зубоў. Затое Ён меў уласны пясочны гадзіньнік. Сабака любіў назіраць, як будучыня тонкім струменьчыкам сучаснасьці падае ў мінуўшчыну…

Улюбены Сабакам момант быў, як сканчалася будучыня. Затое ўтваралася істотная купка мінулага. А галоўнае: як сканчалася будучыня, яе лёгка й проста можна было ўтварыць зь мінулага, перакуліўшы гадзіньнік…

Паклаўшы гадзіньнік на бок у працэсе перацёку будучыні ў мінуўшчыну, можна было назіраць дзьве купкі: купку будучыні і купку мінуўшчыны. Іх можна было адрэгуляваць па гусьце: чаго болей, чаго меней, - нават дакрануцца, зрабіўшы дзірачкі ў шкле…

А вось сучаснае ў стане лежучы зьнікала. Яго немагчыма было крануць нават у момант перацёку, а тут яно зьнікала наогул, матэрыяльна й наглядна. Заставалася адно сабачая мінуўшчына і сабачая будучыня. Сабачага сучаснага, дзякуй Богу, не было.

Чалавек - нібы цагліна. Апёкшыся, ён станае цьвярдзейшы.

© Джордж Бэрнард Шоў

Учора скончыўся Кубак Палесься.

 

Сьпярша я і сам радаваўся быў, як беларус швырнуў гэтага канадца аб борт. Бо ўжо дасталі і мяне нават, ня кажучы ўжо пра нашых хакяістых. Аднак калі яго вынесьлі на насілках… Узгадалася наступная фотка.

 

Астатняе дачытаць/даглядзець можна тутака.

Як заўжды, ставіў сябе на ягонае месца. Наўрад ці бы я плакаў з гэтае нагоды. А вось калі нейкі чалавек, якому ты бясконца верыў, як высьвятляецца, усяго толькі кажа табе няпраўду… Гэта ж усяго толькі чалавек, а такія эмоцыі…

Асьлі ўсё ня так і проста,

Значыць, проста ўсё ня так.

——————————————- 

Гы. Толькі ўспаміналі пра надзвычай доўгую адсутнасьць Іры - а яна ўчора ўжо зьявілася на валяйболе.

А вось Алік, наадварот, падкачаў.  

Мілыя, родныя мае супрацоўнікі! Я не хачу каньяку: ні халяўняга, ні з пловам, ні сагрэцца… Ад учора стаў ключнікам.

Дарагія, любімыя мае наведнікі моладзевае сходкі! Я раблю гэта не дзеля ўдзячнасьці ці славы ці яшчэ чаго, а дзеля таго, каб вы хаця б у гэты дзень усьміхнуліся, а іншы ніхто гэтага ня зробіць… А Наста ўзяла і ў першы ж дзень раскрыла, што мне трэба дзякаваць як ня ведаю каму. Мала таго, цяпер наатрымоўваў непрадбачаных заказаў на будучыню, што ізноў нагадала пра наяўнасьць праблемы адсутнасьці ўласнага кампутара. Не бясконца ж займацца апрацоўкай на чужой тачцы… І так ужо ўчора Валера скосу глядзеў.

Дарэчы, ўчора па дарозе дахаты разьдзяліў з Настай некаторыя ейныя дзявочыя мары. Таксама жадае мець ноўта. Цікава было б даведацца, якім чынам і калі. А вось чытаючы беларускую Біблію, пакуль што сьмяялася са слова "быдла". Гэх, людзі, людзі…

А, ну і у нас жа на моладзевым ад учарашняга дню папаўненьне. Яшчэ два "валейбалістых". Алег, рыхтуйся

Дарваўся да эМэРЗэ-прайгравальніка, так неабачліва пакінутага дома братам. Адкрыў для сябе сцэнічную кантату "Карміна Бурана" ад Карла Ворфа. Я, канечне, разумею, што Волька харавая сьпявачка і ўсё такое, але ж не магу слухаць такую музыку, не разумеючы, пра што пьяецца. Тым болей што дзякуючы гэтаму знайшоў тэкст песьні "O Fortuna", выкананьнем якое мяне даўно пакарылі Therion. Канечне ж, перакладаў я яе ня з мовы арыгіналу.

Глядзеў учора па сраным МузТБ сраную пяндоскую праграму пра сраных галівудзкіх "зорак". Пісец, яны ж там усе з усімі пераспалі і ўсе здымаліся калі ня ў порнафільмах, дык у эратычыных сцэнах. Цяпер ведаю, што меў на ўвазе Валера, кажучы пра тое, што ў яго пасьля прагляду нейкага галімага фільму было адпала нават жаданьне наведваць царкву.

Ты ж таксама чалавек…

І я, як ні дзіўна… І таму сёньня бачыў нават не ва сьне… Хм… Пакуль што лепей не трапляйся мне на вочы.  

Цяпер ва ўсіх "Лаўках" засталіся мы адныя. Ну, канечне, там дзе з цэнтральнага ўваходу. Ключы пакуль што ў мяне, суседзі апошнія зьехалі, нават прыбіральшчыца зьявілася новая, па расказах - маладая, прыгожая й добрая. А вось Наташа (тая, што экс-супрацоўніца) чамусьці ёй дапамагаць не пагадзілася.

Учора нарэшце на "Ойры" пабачылі плён нашай працы - рэклямны буклет. Блін, каб ня гэткае аблажа́ньне… Глядзіцца прыстойна, і не было б сорамна паказаць яго там, дзе ня ўмеюць чытаць па-беларуску… ці там, дзе яго чытаць ня стануць. А ўжо ж наштампавалі 299 асобнікаў гэтай лухты… А ўвогуле здалёк глядзіцца нават і нічога. Гэх, няма як часу (й кампутару) давесьці яго да розуму…

Сёньня трэ’ будзе што-небудзь замуціць наконт Наташы (тае, што з валяйболу). Ізноў давядзецца арыгінальнічаць. Баранчык, гоў дапамагаць!