Пачаў пісаць ды ня змог спыніцца
Я заўсёды прыходжу на моладзевае адразу з працы ня жрамшы, Валера! Аднак учора ты пра гэта ўпершыню даведаўся і мяне пачаставаў. Нагадаўшы… (ммм, ну каго вы можаце мне нагадваць 
) у лепшыя часы. Хіба што не абагрэў. Але й там (пра каго нагадаў) не заўжды гэта атрымоўвалася…
Адпаведна, ізноў ня здолеў чыста фізычна быць у двух месцах адразу, каб запаліць удома Зьнічку Салідарнасьці. Але ж я зьбіраўся! Накупіў у рэшце рэшт нават у Менску араматызаваных зьнічак, але ня ўлічыў пры гэтым, што ў пятніцу ў мяне будуць іншыя пляны… Зьнічку запаліў-ткі прыйшоўшы дахаты.
Ну яшчэ павіншавалі Валераву жонку (з новымі ідэямі); адабралі ў яго ж валяйбольны мяч на сёньня; дарэчы, можа прыз сёньня які разыграем; Іра вярнулася й на моладзевыя таксама, хоць да канца не выздаравеўшы; пафоткаліся ўсім гуртам дзеля будучых сюрпрызаў; па дарозе дамоў павесяліў хоць крыху Насту, бо ёй зараз цяжка, хоць мне яна й не прызнаецца (покуль што); вось напрыклад адзін з плёнаў гэтага дню…
