Нешта ў мяне эгаізм падвышаецца
Пазаўчора. Выконваючы ролю паштальёна, схацеў па дарозе нешта перажраць. Дык паха́ваў нейкую эстрэллу з сыра, але бяз пЫва! 
Бо сам ня ведаў, чаго хацеў. А вось прыйшоўшы дахаты, зразумеў, што пЫва не зашкодзіла б - гэта ж аднавілася Ліга Чэмпіёнаў! А вось мама лепей ведае, што мне трэба. І таму перад сном паеў-ткі халву. Без гарбаты. 
Дарэчы, у той дзень ноч 
БелАнёлка вельмі мне дапамагла не заснуць. 
Каб даглядзець футбол. Але блін каб я ведаў, што Арсэнал так затупіць… Хаця - не. Я нават амаль не глядзеў тыя матчы, пофіг на іх. Болей слухаў адным вухам тэлевізар і двума вачыма - Аладку. 
Канечне, імя ейнае ведаю ўжо, але няхай будзе ідэнтыфікавацца такім чынам.
Учора. Вось гэта дык зіма! Але абавязкі Ніваношы выканаў-ткі напоўніцу. Во, і слова гарнае прыдумаў. 
Але ж у такое надвор’е нават шабака гаспадара б ня выпусьціў з хаты. А трэба было Кастусю аднесьці-ткі музыкі крыху. Ну і пЫва заадно пачаставаць. 
А, блін, і фільмамі памяняцца (заадно ўзгадаў, што "Плошчу" ўзяць з сабой забыўся; трэба будзе згуртавацца і яго пабачыць па папярэдніх прыкідках на Дзень Волі). Яшчэ заадно забраў у яго "Месяц і Сонца" ад WZ-Orkiestra і перавыданьне "Я ад вас далёка" Даньчыка, каб зрабіць ліцэнзыйныя копіі пірацкіх кружэлак.
Ну і па дарозе назад ледзь усё-ткі ня зьмерз, бы шабака. А потым адаграваўся ў кампаніі ізноў жа БелАнёлкі пад халву з гарбатай. 
А потым, адагрэўшыся, пакінуў яе адну сам-насам з думкамі, бо спаць схацеў…
