We are the greatest!

via Інгу́

Сабж першы. Чаму, калі я прыходжу на працу заранёў, там ужо хто-небудзь сядзіць заўжды? А калі прыходжу… ммм, скажам так, своечасова , то ключа ні ў кога няма і ўсе чакаюць мяне?  Не зусім задаволеныя… Апошнім разам яшчэ й начальнік прыпёрся зраньня. Але ані слова не сказаў. Увогуле апошнім часам неяк зьмяніліся, паспакайнелі што да мяне. Аднак іншых маіх калегаў гэта, на жаль, ня тычыцца.

Сабж другі. А можа, ну яго нафіг мець у хаце кампутар? Ну добра, яшчэ калі, скажам, лячэньне зубоў плянавалася заранёў і комп тут ні пры чым, дык чаму пасьля зубарваньня павінна расколвацца галава?  Але гэта было на другі дзень…

У першы ж дзень увечары забіў на ўсё/ўся і ўсеўся асвойваць новы стары софт, зь якім давядзецца працаваць. Гэта вось набіраю ўжо ў 2007-м вордзе, туды яго ў качэль.  Маштабаваньне з дапамогаю паўзунка – гэта, канечне, арыгінальна. Ну і гэтак далей, каб нам, дурням юзэрам, трэба было ня думаць, а тыркаць пімпачкі. Адзін калега, дарэчы, на новамодным офісе ўжо быў апёкся: прынёс на працу зробленыя ў хаце на ім вордаўскія дакуманты, а яны ў новым сваім фармаце *.docx. Цяпер дакуманты да 2003-га ворду ўлучна ў гэтым завуцца ўжо ўбогімі “абмежаванае функцыянальнасьці”. Канчаткова ўпэўніўся, што лязэрная галяндзкая мышка крывая, нязручная для фоташопы аніякім бокам, пастаянна націскаў на левую бакавую клявішу…

Пераглядзеў нарэшце ўсе фоткі, з такой цяжкасьцю адабраныя ў… тае, кім жыў апошнія паўтары гады… Цяпер гэта нашмат лягчэй. Тым болей што цешыла адно: хоць у нечым я застануся лепшым. Я не кажу, што фоткі іншых зусім нягодныя, нават і з мабілкі… Ды пры чым тут мабілка, справа ня ў гэтым… Мае фотаздымкі ўсё адно самыя лепшыя… й цнатлівыя.

Але ж фонавы малюнак будзе цяпер новы. Гэтыя вочкі застануцца хай надалей толькі для мяне… Можа быць, таму ўпершыню з тае пары, як дамовіліся з Аладкай, не зрабіў зарадку… Ці мо’ галава пачала балець ужо тады?..

Чым запомніўся наступны дзень…

Я теряю корни-и-и

И улетаю в небо-о-о-ррррррррРРРРРРР

Карані я губляў з дапамогаю кусачак, малатка й зубіла. А вось не “адляцеў” ні разу.

Сілы на исходзе,

І кговоточат ганы.

І жіць ещё не поздно,

А умігать так гано…

Гэтак працягвалася (наконт ран) да самага вечара, аднак можа й лепш, што галаўны боль не даваў адчуць боль зубны. Праваляўся бяз сэнсу, а калі надумаў сабрацца пайсьці спаць… Гэх, лепей бы нічога ня еў у гэты дзень.

Только дождзь і вецег

Со мной осталісь гядом

І с ночі до гассвета

Я напіваюсь ядом.

Добра, што няшмат зусім падсілкаваўся.

Остался безответным

І этот вдох последній

Его унёс дождзь с ветгом

І не пгінёс спасенья…

Выратаваньне прыйшло пасьля ванны. Якраз украінцы фільм пра д’Артаньяна й трох мушкэтэраў падагналі, было з кім яго абмеркаваць (і шмат іншых фільмаў, і ня толькі іх, дзякуй, БелАнёлак); вырашыў не адкладаць працу на заўтра; высьвятляецца, далучэньне да сэціва праз фірмовы СонЭрыксанаўскі софт і мабілку настрайваецца усяго некалькімі пстрычкамі мышкі. Паважаю. Але як паглядзеў на трафік… Відаць, Касьперскі палез адразу абнаўляцца!  Праз маю мабілку! Без папярэджаньня!  Цярпець такога ненавіжу! Хех, а Касьпер, відаць, не пераносіць, калі яму не даюць усю ноч пампаваць антывірусныя базы: як толькі я зрабіў дысканэкт ад граху падалей – комп перагрузіўся.  Ня стаў болей абломваць Кашпіроўскага й да аські так і не дабраўся. Непрыгожае атрымалася б разьвітаньне… Калі б не… мабілкі.

P.S. Усе цытаты (ня лічачы рыка́ньня) – з творчасьці дуэту “Піва ўдваёх”.

P.P.S. Гэх, так не хацеў жа сынхранізаваць дату/час на тэлефоне з кампом… Павёўся ў рэшце рэшт на "правільны" рэжым летняга часу. У выніку сёньня прачнуўся - і зразумеў, што нібыта спазьніўся на працу… Мяне спыніла мама, якая якраз вярталася з начное зьмены. Комп перавёў гадзіньнік тэлефона на гадзіну наперад…

Упісваю прывоз цэлы дзень; пішу ў прайс заадно й апісаньне тавараў. Бяз задняе думкі ўпісваю Biostar NF61S ў графу для 754-га сокету - у прайсе пастаўшчыкоў (ня буду рэклямаваць марна ) яна праходзіць як мамка менавіта для гэтых процаў. Узяў яе ў рукі патрымаць, паглядзець мануал і г.д. На каробцы вялізнымі чорнымі па зялёным напісана "Socket AM2", у назве мадэлі таксама.

Ну няхай сабе й далей блукаюць у цемры, раз яны тупыя нармалёва апісаньне пачытаць ня могуць. 

Мяне знайшла ў асьцы (блін, ізноў пра сэціва!) нейкая дзяўчынка. Не люблю, калі вось так з ходу пачынаюць незнаёмыя людзі "ТЫкацца". Асабліва ў рэале. Вось і яе гэта таксама датычылася.

Сьцвярджае, што вучылася ў нашай школе, і таму я мушу яе памятаць.  Добра, хай гэта і будзе нейкім апраўденьням ейнага тыканьня.

Але чаму не сказаць проста - хто такая/што такое? У суботу прыяжджала "ў госьці".

Ціпа ў мяне кліентаў іншых няма, і чаму я павінен быў яе заўважыць? Апісала пасьля сваю вопратку ў асьцы.

Гульня ў хованкі, далібог. Сёньня, відаць, таксама прыходзіла… Быў заняты з кліентамі (як заўжды).

Ай, усё адно мне ейны твар ні пра што не нагадвае. Ды й нефіг працу ўвогуле прагульваць. 

Ёсьць людзі, якія нібыта і ва ўзросьце ўжо, а ўнутры, як высьвятляецца, усё яшчэ маленькія. Надакучыць - хавацца - сама раскажа. У асьцы…

Учора падчас "уліваньня ў каляктыў" "Ойры" зразумеў… не, я ведаў, што хачу ў Бэльгію.

 

Але цяпер хачу яшчэ й у Харватыю.

Тэхналёгія AJAX на стартавай бачыне. Sic! Патрабуецца рэгістрацыя.

 

А вунь так выглядае мая стартавая бачына на ёй.

Сьпярша дазволілі нібыта ва ўсіх месцах, якія заўгодна.

Пасьля вызначыліся там, дзе нам будзе лепей.

Пасьля - перанеслі туды, дзе ім лепей.

Зранку ў Дзень В патэлефанавалі зь бібліятэкі і сказалі, быццам іхні трэці паверх затапіла.

Тым ня меней, кэгэбэшнік падглядаў за намі з машыны і на вуліцы.

Ну ён і нэрвовы баіцца.

Добра, што далі мажлівасьць адзначыць гэтае сьвята неафіцыйна.

 

Жывы рэпартаж зь месца падзеяў (у сувязі з закрыцьцём досягу да сайтаў - цераз ананімайзэр).

Ну вось нарэшце аб’явілася тамака Іаффэ.

Як я і здагадваўся, у ейным жыцьці здарылася менавіта тое, што й павінна было здарыцца.

Менавіта таму наслухаўся ад яе кучу (незаслужаных) камплімэнтаў.

Я рады, што яна вярнулася. 

Проста канстатацыя факту.

Улады дапамагаюць у падрыхтоўцы Акцыі; Гомель: спроба ізаляцыі актывіста? / міліцыя сочыць за кватэрай грамадзкага актывіста; затрыманы Алег Корбан; міліцыя папярэджвае пра крымінальную адказнасьць за сьвяткаваньне; бацькоў Яны Карповіч просяць не пускаць дачку на Пляц; У Пінску судзяць старшыню гарадзкой арганізацыі Партыі БНФ; Барыса Гарэцкага асудзілі на 12 сутак; выкраданьне Крысьціны Шацікавай; затрыманы моладзевы актывіст Мікіта Красноў; Касю Галіцкую асудзяць пасьля Дня Волі; аштрафавалі, аднак ня выпусьцілі; Андрэя Шарэнду адстаялі; беспадстаўныя абвінавачаньні ў "крадзяжы мабільных тэлефонаў"; ізноў за "нэцэнзурную лаянку"; актывіста забралі на допыт проста з працы; магілеўскіх актывістаў выклікаюць на допыты; Пружаны: ператрус у падвальным памяшканьні актывіста АГП; Дзяніса Карнова затрымалі на ганку ўласнай кватэры; Алеся Зарэмбюка арыштавалі на кватэры; Міколу Статкевіча ізалююць на 25 сакавіка; Дня Волі яшчэ не было, а крымінальная справа - ужо ёсьць; сотні рэгіянальных актывістаў затрыманыя; асуджаны моладзевы актывіст Максім Азараў; сачэньне за кватэрамі ня тых, каго трэба было б; "дробны хуліган" Сяржук Карповіч; галадоўка віцебскага прадпрымальніка на знак пратэсту; Валер Шчукін "абразіў чыноўніка"; Асіповічы: затрыманыя актывісты; Салігорск: затрыманыя бацька й сын; актывістаў моладзі БНФ і "Маладога Фронту" трымаюць на Акрэсьціна; Алега Корбана шукае КДБ; у рэгіёнах сябры апазыцыі заблякаваныя ў кватэрах; Берасьце: затрыманы праваабаронца; і г.д…

Што рабіць у такіх выпадках; яны баяцца аж да маразму.

Пакінуў вісець аську на ноч на працы. Дома заходзіць у яе ня мае сэнсу - да панядзелку БелАнёлка зьнікла. Ці можа знайсьці якога іншага суразмоўцу?.. Гадаць пра прычыны ня варта - трэба ж будзе ёй хоць пра нешта распавядаць у жывым дзёньніку.

Нямаў (і астатнія елі таксама, натуральна) учора ў Валеры вішні. Зрабіць нацюрморт ужо не пасьпеў.

Увесь вечар Тайс спрабаваў дабіцца ад нас "прызнаньня" ў эгаізме. Чаму ж я пачуваўся так, нібыта гэтая праблема ад мяне далёка? Астатнія спрабавалі заснуць пад ягоныя словы ці пад цытаваньне Бібліі. Нядобры знак.

Кепска таксама й тое, што маю прапанову адлучаць назусім тэлефоны падчас моладзевае групы ўспрымаюць у штыкі, але злоўжываньне гэтым пераходзіць усе мажлівыя нормы. Вібравыклік - не панацэя ад бескультур’я і (зноў жа) эгаістычнага стаўленьня да бліжніх. Чым бы гэта ні апраўдвалася.

Наста, калі ты думаеш, што нечага даб’есься гэткімі паводзінамі, то памыляесься. Прынамсі, дабра болей ад гэтага ня стане. Але тут я сам бы хацеў памыляцца: можа, прычына ў цябе зусім іншая.

На аўтастанцыю прытупаў за 3 гадзіны да цягніку. Назад ісьці не хацелася, вырашыў узгадаць свой шлях колькі гадоў таму, толькі ў адваротным кірунку. Праўда, тады яшчэ я ня меў свайго вернага сябра…

Блін, ну і трафік. Саломка, набытая ў дарогу, сканчалася хутчэй, чым трэба, таму прысьпешыўся, яшчэ й каб выбрацца са смуроду - машыны проста ашалелі былі сноўдаючы туды-сюды. А не хацелася ў такі дзень параўноўваць нашую мясцовасьць зь Менскам. Нарэшце выйшаў за межы места, ды й рукі вызваліліся ад ежы. Можна было сьцішыцца і пачаць глядзець па бакох.

Ага, першай знаходкай, значыцца, стала вось такое сам ня ведаю як назваць. Але засасаць яно ня можа, хоць і купацца я б у ім не рызыкнуў. Хоць і цёпла.

Па дарозе вырашыў зайсьці ў вясковую краму падсілкавацца. Атрымалася, праўда, ня вельмі (дакладней - зусім не атрымалася): крама была зачыненая, ды й неяк не спрыяла апэтыту такая назва забягалаўкі побач. Яна, між іншым, таксама не працавала, таму я так і не высьветліў, які усё-ткі шанец я ўпусьціў. Але што ж рабіць? Давялося вяртацца не пад’еўшы. Адна надзея заставалася - вакол жывая прырода, і меў спадзеў спаймаць якую птушку.

Дзікае паляваньне караля на птахаў. Птушкі, відаць, і напраўдзе паверылі, што я буду іх есьці сырымі, і аніяк, злыябякі, не схацелі пазіраваць. Таму іх тут і ня будзе. Узгадаў старадаўні занятак нашых продкаў - зьбіральніцтва. Шышак было шмат… на зямлі, але ўсе яны ўжо былі пагрызеныя некім. Відаць, не адзін я ўсё-ткі хаджу па гэтай дарозе… Ці мо’ гэта птушкі аказаліся яшчэ зьлейшымі бякамі, чым я думаў? А былі яны там ўсялякая: і бегалі (па галінках), і скакалі (з галінкі на дрэва і наадварот), і лёталі (з дрэва на дрэва), і сьпявалі (цвырк… цвырк… ці фўуіііііііць! фўуіііііііць!) - адным словам, прыгожыя па-ўсялякаму. Супакоіўся толькі калі спаймаў нейкага жука-паўзуна-па-аўтобусных-прыпынках. А тамака ўжо недалёка было і да першае мэты майго падарожжа.

Еду, еду, еду, еду я… На чыгуначнай станцыі нарэшце-ткі атрымалася падсілкавацца. Аднак порцыю казінакаў усухамятку… Куды там. Узгадаў, што болей за ўсё вітамінаў у таматным соку і запіваў ім у чаканьні цягніка.

Жэнька даўно ўжо стаў адбівацца ад нашае купкі, а вось Жульку нарэшце пабачыў. Яна не зьмянілася (ураааа!!!). Рады быў бачыць усіх іх шчасьлівымі, таму ня стаў надоўга затрымоўвацца, каб не замінаць (а мо’ таму, што ехаць трэба было ). А можа таму, што баяўся сустрэцца яшчэ зь кім-небудзь…

А, уласна, дзеля чаго гэта ўсё зацейвалася… Каб кожны дзень у Наталькі быў такім сама, як гэты! Калі гэта магчыма, канечне.

Ваняша даўно казаў, што не зашкодзіла б паставіць плягін для хістары.

Сёньня (толькі што літаральна) нарэшце дабраўся паставіць.

Ёлкі, ну дзе я быў чым я думаў раней!

Чаму, калі ў нас скончыліся амаль усе чорныя чарнілы для друкарак, пачынаюць прыходзіць кліенты, якім трэба менавіта для хьюлятаў - адзіныя, якія ў нас засталіся?

Чаму кліенты робяць усё, каб пазбавіцца гарантыі? Знайшлі дату продажу, памянялі чалавеку планку памяці, ад яго патрабавалася адно паказаць гарантыйны талён, каб завізаваць замену афіцыйна… Талёну не аказалася. Добра, што чалавек апынуўся добры і сытуацыю зразумеў (быў гатовы нават купіць памяць наноў); добра, што я быў добры і паверыў чалавеку на слова… Адным словам, усе засталіся задаволеныя.

Не дарма я сёньня вучыў матчастку: прадалі гэты першы кітайскі мабілафон.

Кінулі ўчора спасылкі на гульні пад 320*240. Запускаў у сябе Call of Duty абедзьве часткі. Я што, развучыўся зусім гуляць у гульні? Ну першая частка то яшчэ хай сабе - яна апынулася пад 176*220. А ў CoD 2 мяне забівалі адразу на пачатку місыі.

Сёньня круціў, каб пабачыць, што ж такое гэты ZTE. Мэню й функцыянальнасьць - ад Сямёна, дызайн - з Нокіі, паліфанія - ад гнусмаСаў з ЛыЖамі (пра іх нават казаць ня хоЦЦа)… Акрамя перадзёртых у карэйцаў мэлёдыяў ёсьць таксама свае кітайскія, ёсьць перадзіраньне і з "Місыя невыканальная"… Карацей, справа кітайцаў расьце й квітнее.

	Ня ведаю, што б я без цябе рабіў, але вельмі хацеў бы паспрабаваць © Л.Глас Стаў разумець гэта толькі цяпер

Сьпярша не хацелася нічога казаць.

Пасьля Валеравага адказу на маё пытаньне наконт спосабу захаваньня проста добрых адносінаў зьдзіўляўся, за што гэта я павінен прасіць прабачэньня.

Але стаў задумляцца, а што будзе сказаць пры сустрэчы, каб не паламаць усё канчаткова. Адказ прыйшоў зьверху ўжо на трэці дзень.

Ведаю, у чым мая віна. Калі й гэта не дапаможа… Што ж, тады гэты запіс проста стане апошнім ужываньнем гэтага цэтліку.

Столькі эмоцыяў ёсьць выпляснуць, ажно словаў на думкі не стае.

Як нашыя дзевачкі здагадаліся, што падарыць мне на 23-га лютага? Праўда, падарылі яны ўсім аднолькава, аднак я сабе выбраў куфаль з "Велькапаповіцкім Козелам".  Раздаўбаў свайго старога на другі ж дзень пасьля таго, як абнавіў падоранага з Танькай. Ай, усё адно ён перастаў мне падабацца: цяжка адмываць было.

У сувязі з тым, што Наталька пераблытала сябе зь Некім, прапаную перайменаваць Некага ў імя пазьбяганьня далейшае блытаніны ў… Бебешку.

…А вось як гэта было ў яе першы раз: паслухала музыку; зразумела, што гэта ў яе грае; доўга спрабавала дагнаць, што за напамін са мной зьвязаны; калі дагнала, што гэта не напамін, а ўваходны званок, хацела мяне разыграць; калі я ўжо зьбіраўся скасоўваць тэлефанаваньне - падняла трубку. Столькі думак на працягу нейкіх шасьці гудкоў. Проста "Чайка…" нейкая.

Знайшоў нейкую дзевачку. То бок чытаў нечый блёг. Вырашыў, што даўно не панаўляў сьпіс сваіх зацікаўленасьцяў. Ну тое, што "прыгожых дзяўчын" раней у ім не было - яшчэ можна зразумець: вясна ж толькі прыйшла. Але як гэта ў мяне дагэтуль не было зацікаўленасьцяў "Жыве Беларусь" і "беларуская мова"? Бо Тая вясна ж была і год таму ўжо ў тым ліку…

Зараз прыходзіла кліентка, хоча сабе толькі СонЭрыка.

Распавядала, як нядаўна разьбіла гнусмаса.  

——————————————————–

А, учора ж хацеў ад выпалай было халявы паглядзець "Апакаліпсыс". Бо тое, што параілі - ніхто ня мае. Альбо не дае. Зрэшты, "Апакаліпсыс" таксама раілі. Скінуў на вінт, вяртаюся дахаты і раптам на галаву думка звалілася: а ў якую дзірку я яго засуну?.. Наглядзеўся… дзяцічых мульцікаў.

Пасьля сёньняшняе ночы разьбітага шкла ў нашых дзьвярох не дабавілася, надзіва.

Але зрабілі такі сарцір пад імі, як ніколі.

На чарта мы й сапраўды скідваліся (усе прадпрымальнікі) на абсталяваньне вуліцы камэрамі сачэньня?

• Заўважыў, што мне нават не заўжды патрэбная малітва ў традыцыйным сэнсе. Дастатне толькі падумаць. На наступны дзень Валькірыя аб’явілася сама, шчасьлівая й бесклапотная. Я не сказаў, што гэта мая сіла. Я проста прыдумаў яшчэ адзін спосаб маліцца.
• Танька, між іншым, са сваім новым колерам валасоў і на такім ветры нагадала чамусьці Жульку. Прычым ня толькі нашага першага шабачку, а і Жульку таксама . Як высьветлілася ў той самы дзень пазьней, гэта было ня проста так.
• У Рычарда Баха адной "Чайкай…" усё проста так ня скончылася - учора знайшоў столькі люрцікаў. Шкада, праўда, што Нехта  перастаў мяне слухацца…