We are the greatest!

Мама сёньня вярнулася з начное зьмены, я ўжо ўстаўшы быў. Чую: грукае. Падумалася, чаму ключа ня выклалі. Адчыняю. Тыча мне ключ ад паштовае скрынкі. Ну, тата, малайчынка, падкалоў!

* * *

Прыходзіць кліент.

- Вы працэсары не разганяеце?..

Ну што тут дадаць? У чым тады асалода разгону, калі ня ведаць, што вось на такой частаце ён ў цябе стабільна працуе, а вось на столькі вышэй - вытрымае толькі пэўны час…

Моладзь дыфэрэнцыюецца па інтарэсах ды дызінтэгруецца, яе гэта заўжды здараецца ў каляктывах.

Учора трое валейбалістых проста (пакуль да зьяўленьня Валеры) сышлі высьвятляць міжсобку адносіны. У контру. Лепей бы ўвогуле не прыходзілі. Тым ня меней, яны сышлі, і астатнім можна было спакойна "клеіць" унутрыцаркоўныя разборкі, тым болей што й тэму Валера прапанаваў адпаведную.

Дык я нарэшце сказаў усё, што думаю, пра іхнюю гульню ў валяйбол. Пальцам не паказваў, не спадзяваўся на паразуменьне, ведаю, што да сёньня яны ўжо ўсё забудуцца. Таму ня ведаю, ці ісьці туды. Аднак зачапіла-ткі менавіта тых, да каго словы мае адрасаваныя былі. Калі-небудзь можа зразумеюць (нешта ці некага мне гэтыя словы нагадваюць…).

Забыўся, праўда, дадаць яшчэ наконт мабільнікаў, бо дастаюць ужо й нават падчас маленьняў. Па сканчэньні сходкі запытаўся Валеры, ці бачыў ён калі на якіх спаборніцтвах, каб стоячы на пляцоўцы, гралі адной рукой, іншай трымаючы тэлефона. Але ж я ня толькі яго меў на ўвазе… Гэта напружвае.

Наста (такою злою я яе яшчэ ня бачыў) доўга сварылася на сёстраў асабліва што да мыцьця посуду на моладзевых служэньнях. У выніку парашылі "пачаць дзяжурства з наступнага разу", "кантраляваць будзе асабіста пастыр" і г.д. і да т.п., а Наста пайшла мыць посуд сама. Дзяжурства па два чалавекі - складаней і адказьней будзе, чымся адному. Вось у гэтым толькі зь ёй мы не пагадзіліся. Хаця б дзеля таго, каб не ісьці дахаты адной а 12-й ночы.

Ішоўшы дахаты (не а 12-й і ўтраёх), узгадвалі сьветлыя часу росквіту. Зрэшты, як і на сходцы яшчэ ўзгадвалі часы, калі праводзіліся сходкі не для сяброў царквы… Вось гэта галоўная праблема: няма таго, што раньш было. І людзей, што адкалоліся, мала хто ўзгадвае, хаця шмат хто пра іх і ўвогуле ня ведае.

У гасьцёх у Вадзіма прыгадалі тых, каму ўжо сёньня неабходная дапамога. Ведаю таксама, хто й чаго тэлефанаваў яшчэ й Валеры і чаму не прыйшоў; ня ведаю пакуль што наконт Іры (ізноў!) і Каці (ўсё яшчэ; боязна спытацца).