люблю дзевачак :)
Уффф, разгробся пасьля выходнага з кіпай электронных пісьмаў (ўперамежку з працай). Найперш - гэта, канечне, куча камэнтаў ад 
Наталькі з БелАнёлкам. 
Як вы мне, дзяўчаткі, дарагія (у сэнсе - як я вас люблю!)
Аб’явілася нарэшце Інсомнія (дзякуй за гэта Валькірыі, і мне крышачку). Апошні пункт у запісной кніжцы (недаставала ейнага тэлефончыка) запоўнены.
Не даводзілася чуць яшчэ прыемны жаночы вакал ад Alatyr. Нічога не знайшоў пра іх, акрамя таго, што гэта горад і рака ў Чувашыі, Расея. Няўжо сапраўды расейцы сьпяваюць па-беларуску?
). Выглядала прыгожа. А цяпер яшчэ ведаю, што й зручна. І я баяўся, што Дружок перанясе прагулянку на ланцужку нашмат цяжэй, чым гэта сталася ўчора. Сьпярша, канечне, імкнуўся схадзіць налева (у сэнсе, як налева, так і направа ўцячы, ды й наперад таксама), але зразумеўшы, хто тут галоўны (а ён у нас вельмі хутка ўсё разумее), супакоіўся і за радыюс надта не імкнуўся. І ўсё адно вытвараў такое, што я пачаў шкадаваць, што ў мяне ўсяго дзьве рукі, і столькі сьмешных фотак ніколі ня ўбачаць сьвет. Ці - лепей, каб я быў тады не адзін…
! Ну і ўсё астатняе з любімай госьцяй зьвязанае.