We are the greatest!

Сабж першы. Чаму, калі я прыходжу на працу заранёў, там ужо хто-небудзь сядзіць заўжды? А калі прыходжу… ммм, скажам так, своечасова , то ключа ні ў кога няма і ўсе чакаюць мяне?  Не зусім задаволеныя… Апошнім разам яшчэ й начальнік прыпёрся зраньня. Але ані слова не сказаў. Увогуле апошнім часам неяк зьмяніліся, паспакайнелі што да мяне. Аднак іншых маіх калегаў гэта, на жаль, ня тычыцца.

Сабж другі. А можа, ну яго нафіг мець у хаце кампутар? Ну добра, яшчэ калі, скажам, лячэньне зубоў плянавалася заранёў і комп тут ні пры чым, дык чаму пасьля зубарваньня павінна расколвацца галава?  Але гэта было на другі дзень…

У першы ж дзень увечары забіў на ўсё/ўся і ўсеўся асвойваць новы стары софт, зь якім давядзецца працаваць. Гэта вось набіраю ўжо ў 2007-м вордзе, туды яго ў качэль.  Маштабаваньне з дапамогаю паўзунка – гэта, канечне, арыгінальна. Ну і гэтак далей, каб нам, дурням юзэрам, трэба было ня думаць, а тыркаць пімпачкі. Адзін калега, дарэчы, на новамодным офісе ўжо быў апёкся: прынёс на працу зробленыя ў хаце на ім вордаўскія дакуманты, а яны ў новым сваім фармаце *.docx. Цяпер дакуманты да 2003-га ворду ўлучна ў гэтым завуцца ўжо ўбогімі “абмежаванае функцыянальнасьці”. Канчаткова ўпэўніўся, што лязэрная галяндзкая мышка крывая, нязручная для фоташопы аніякім бокам, пастаянна націскаў на левую бакавую клявішу…

Пераглядзеў нарэшце ўсе фоткі, з такой цяжкасьцю адабраныя ў… тае, кім жыў апошнія паўтары гады… Цяпер гэта нашмат лягчэй. Тым болей што цешыла адно: хоць у нечым я застануся лепшым. Я не кажу, што фоткі іншых зусім нягодныя, нават і з мабілкі… Ды пры чым тут мабілка, справа ня ў гэтым… Мае фотаздымкі ўсё адно самыя лепшыя… й цнатлівыя.

Але ж фонавы малюнак будзе цяпер новы. Гэтыя вочкі застануцца хай надалей толькі для мяне… Можа быць, таму ўпершыню з тае пары, як дамовіліся з Аладкай, не зрабіў зарадку… Ці мо’ галава пачала балець ужо тады?..

Чым запомніўся наступны дзень…

Я теряю корни-и-и

И улетаю в небо-о-о-ррррррррРРРРРРР

Карані я губляў з дапамогаю кусачак, малатка й зубіла. А вось не “адляцеў” ні разу.

Сілы на исходзе,

І кговоточат ганы.

І жіць ещё не поздно,

А умігать так гано…

Гэтак працягвалася (наконт ран) да самага вечара, аднак можа й лепш, што галаўны боль не даваў адчуць боль зубны. Праваляўся бяз сэнсу, а калі надумаў сабрацца пайсьці спаць… Гэх, лепей бы нічога ня еў у гэты дзень.

Только дождзь і вецег

Со мной осталісь гядом

І с ночі до гассвета

Я напіваюсь ядом.

Добра, што няшмат зусім падсілкаваўся.

Остался безответным

І этот вдох последній

Его унёс дождзь с ветгом

І не пгінёс спасенья…

Выратаваньне прыйшло пасьля ванны. Якраз украінцы фільм пра д’Артаньяна й трох мушкэтэраў падагналі, было з кім яго абмеркаваць (і шмат іншых фільмаў, і ня толькі іх, дзякуй, БелАнёлак); вырашыў не адкладаць працу на заўтра; высьвятляецца, далучэньне да сэціва праз фірмовы СонЭрыксанаўскі софт і мабілку настрайваецца усяго некалькімі пстрычкамі мышкі. Паважаю. Але як паглядзеў на трафік… Відаць, Касьперскі палез адразу абнаўляцца!  Праз маю мабілку! Без папярэджаньня!  Цярпець такога ненавіжу! Хех, а Касьпер, відаць, не пераносіць, калі яму не даюць усю ноч пампаваць антывірусныя базы: як толькі я зрабіў дысканэкт ад граху падалей – комп перагрузіўся.  Ня стаў болей абломваць Кашпіроўскага й да аські так і не дабраўся. Непрыгожае атрымалася б разьвітаньне… Калі б не… мабілкі.

P.S. Усе цытаты (ня лічачы рыка́ньня) – з творчасьці дуэту “Піва ўдваёх”.

P.P.S. Гэх, так не хацеў жа сынхранізаваць дату/час на тэлефоне з кампом… Павёўся ў рэшце рэшт на "правільны" рэжым летняга часу. У выніку сёньня прачнуўся - і зразумеў, што нібыта спазьніўся на працу… Мяне спыніла мама, якая якраз вярталася з начное зьмены. Комп перавёў гадзіньнік тэлефона на гадзіну наперад…