We are the greatest!

Яшчэ на пэроне заўважыў гэтую дзяўчыну незвычайнага выгляду. Сьпярша падумаў нават, а ці ня з фэсту гіпі, што ладзіўся нядаўна ва Ўкраіне, яна вяртаецца. Хаця чаму ў нас сядала тады?.. Потым выявілася, што мы ‘шчэ і ў адным вагоне едзем. А пасьля, як я ўжо крышачку адаспаўся, яна ўрэшце перестала бегаць па вагоне і перасела да мяне (высьветлілася, і месцы ў нас былі побач). Пры гэтым яна чытала нейкую кніжку пра тое, як добра жылося у Маскаліі пры Ардзе (я ўжо чуў гэтую тэорыю праз газэту "Сакрэтныя дасьледваньні", таму зацікавіўся). А пасьля кінула кнігу і пачала чытаць нешта з друкаваных аркушаў. І вось тады, калі я заўважыў у іх слова ЖЖ, болей ужо ня здолеў стрымацца. Такім чынам, я стаўся трэцім чытачом будучага артыкулу Марыйкі пра беларускі сэгмэнт лайвджорналу. Яна да таго ж аказалася гаваркая і… Шкада, што я пачаў прыставаць да яе амаль перад самым Менскам, таму выгаварыцца яна не пасьпела. А ў нас яна, высьветлілася, апынулася на запрашэньне жонкі самога Хадановіча. Ось так.

Сьпярша наведаўшы БДУІР, даведаўся шмат новага. Пачну па храналёгіі, то бок з добрае навіны. Брат больш-менш як мог інфармаваў мяне ўсе гэтыя дні пра ход падачы заяваў і пра тое, колькі чалавек маюць большыя за мяне сумы балаў па тэставаньні. Але высьветлілася, што ён ня ўлічваў пры гэтым яшчэ мой атэстат, што давала мне дадаткова 97 балаў і я выходзіў практычна ў аднаасобныя лідары па конкурсе набраных балаў. А вось дрэнная навіна - гэта калі я даведаўся, што мяне ня возьмуць на бясплатнае завочнае навучаньне тым ня меней, бо трэба мець стаж хаця б адзін дзень працы па сумежнай спэцыяльнасьці… Ну што ж… Прайшоўся яшчэ на ўсялякі выпадак па каледжах - і там прынялі б на завочнае бясплатна, але гэта яшчэ 4 гады лішнія… Вырашыў паспрабаваць, можа здуру ў БНТУ атрымалася б бясплатна прасунуцца.

А па дарозе заўважыў адно маляўнічае месцайка з разнастайнымі відамі гарачых блінцоў. Нягледзячы на тое, што замовіў з грыбамі і сырам - усё адно гэткі пах прывабіў вераб’ёў таксама. Ну на есьціся яны не наеліся, наіўныя, затое папазіравалі няблага. Нават перад тварам праляталі з гэтай мэтай (хаця я думаю, ухапіць блінца хацелі), але мае рукі занятыя былі ежай, таму маю тое, што маю.

Ні фіга і ў БНТУ таксама прасунуцца на халяву ня выйшла, дык пайшоў здавацца назад у БДУІР - там у 1,5 разы аплата за навучаньне меншая. Там у прыёмнай камісыі яшчэ пакрычэлі крышачку адно на аднаго з чалавекам, які спрабаваў мне давесьці, што ў Беларусі па-беларуску запаўняць дакуманты нельга; пасьля не сыходзіўся ў нас зь ім агульны працоўны стаж, бо ў выпісцы з працоўнае кніжкі не было запісу пра маё навучаньне ў вучэльні; а напрыканцы дзяўчынка з камісыі сказала, што ў мяне найвышэйшы бал з усіх, хто дагэтуль у іх здаваў дакуманты і што я б без праблемаў паступіў на бясплатнае. Далі яшчэ сьпіс прафэсыяў, па якіх я магу папрацаваць хоць дзень, каб мяне перавялі на гэтае безаплатнае навучаньне. Хех, але як… Так што радасьці асаблівае не атрымалася з гэтае нагоды: вучыцца-то я паступлю зь верагоднасьцю 99% (астатні 1 адсотак - гэта калі, напрыклад, Мухавец паплыве ў адваротны бок ці калі я здохну - прычым у апошнім выпадку мяне-то залічаць усё адно…), але гэта ня штука, а вось вучыцца яшчэ ж трэба неяк будзе . Ды, зрэшты, развагі прэч, бо мяне ўжо зачакалася Аладка, якая дзеля гэтага ўцякла з працы…

Цудоўная чалавечка адразу ж атрымала ад мяне… Не, пакуль што не па ілбе, а розныя сюрпрызыкі, ад якіх сьвятлее ў пакоі. Прынамсі, у Наталькі было так.

Пабегалі - заставалася на ўсё пра ўсё гадзіну да адыходу цягніку; нічога не забыліся нікому аддаць, здаецца; пабеглі да вакзалу. Гэххх, ізноўкі гэтая беганіна. Давялося ўскокваць у першы вагон, што трапіўся, і ісьці да сваіх драўляшак палову цягніку. Усё, што не нагаварыліся, пасьля дапісваліся смс-камі/дазвоньваліся мабілкамі. Ці ня ўсё…

Блін Аладка,  ну хацеў жа сьцісла!