We are the greatest!

Знайсьці бяздомных жывёлаў, якія б з радасьцю сталі хатнімі, але ня маюць такое мажлівасьці, а таксама такіх, якіх бы з радасьцю людзі зрабілі хатнімі, але такія жывёлы ня маюць такога жаданьня, - спаткаць і тых і тых вельмі проста. Прасьцей, прынамсі, ніж у Берасьці ў момант, калі трэба скарміць каму-небудзь смажанку.

Хаця шабачка, відаць, адносіцца ўсё-ткі да першае групы, а вось вераб’і на Патрыяршых прудах на людзей плююць з высокае званіцы не рэагуюць ніякім чынам і пасьвяцца сабе.

Аднак паколькі ў першы дзень Вера павяла мяне, нягледзячы на ўсе мае перасьцярогі пра тое, што не люблю шумных вуліцаў, выхлапных газаў і натоўпаў людзей, у цэнтар, дык давядзецца распавесьці й пра Чырвоную плошчу. Дакладней, гэтая фотка - унутры "пасажу" aka ДзУМ.

У выніку першы дзень пралазілі па горадзе, так і ня выбраўшыся з цэнтру: трэба было пад’есьці (у пошуках, дзе таньней гэта зрабіць, гэтую задачу так і не выканалі) і знайсьці падарунак для Дзінулі (а гэта зьдзейсьнілі-ткі падвечар).

Але ўжо ў той дзень Веру змучаў ушчэнт. А пачалося ўсё з таго, што хвалявацца пачала яна сама, ці не прасьцей мне было б зьездзіць да Дзінулі адразу спіхнуць куды-небудзь гэты мой заплечнік. Хех, ня ведала яна, што мы й не такое перажывалі. Стомленасьці ніякое не адчуваў. Усё-ткі ў мяне лепшы ў сьвеце заплечнік!

У залі чаканьня, перад ад’ездам, пачуў чыстую беларускую мову з рэпрадуктараў вакзалу. Абвестка пра прыбыцьцё/пасадку/адпраўленьне беларускіх цягнікоў дублюецца па-расейску і па-беларуску. Ну што тут можна дадаць, акрамя як "Беларусь не загіне!"

Вось так атрымоўваецца, што хоць і працуем з Наташай цераз дарогу, аднак знайшоў час зайсьці да яе я толькі праз 1,5 тыдні пасьля таго, як яна мне затэлефанавала (яшчэ ў Маскве быў). Бо да гэтага высьветліў, што ў яе то абед супадае з маім, і калі я выходжу - іхняя крама ўжо зачыненая; а пасьля яшчэ адзін раз высьветліў, што і адчыняемся ў адзін час, так што раней выходзіць з хаты сэнсу няма.

Учора забег у перапынку між адбоем ад кліентаў. Затое марозіва паеў па дэмпінгавых коштах. 

Шаноўная дырэкцыя "Масфільму". Пішуць Вам сысадмін Сьцёпа і аўтааматар з дваццацігадовым стажам Дармідонт. Апошнім часам мы заўважылі ў айчыннай кінаіндустрыі радасную тэндэнцыю. Варта было толькі выпусьціць сэрыял "Майстар і Маргарыта", як нашыя суграмадзяне сталі чытаць аднайменны раман Міхайлы Булгакава. Пасьля быў зьняты сэрыял "У крузе першым", і грамадзкасьць зьвярнулася да творчасьці Аляксандра Салжаніцына. І ўжо зусім нікога ня зьдзівіла, што пасьля выхаду сэрыялу "Доктар Жывага" ў народу прачнулася зацікаўленасьць да Барыса Пастэрнака. Такім чынам, паважаная дырэкцыя… Ці ня цяжка Вам было б экранізаваць кнігі "Асновы работы з Windows" і "Правілы дарожнага руху"? Можа тады хоць нехта пачне іх чытаць…

via  Макс

<[Kujah]> Я памятаю, як мы прыйшлі на кансультацыю, што датычылася практыцы па праграмаваньні…
<[Kujah]> Выкладчык напісаў на дошцы вялікімі літарамі: RTFM
<[Kujah]> І сказаў: "Кансультацыя скончаная."

via  Макс

Жанчына-загадка можа загадзіць усё жыцьцё.

via  Макс

…Напрыклад, яшчэ да Вязьмы - і нават перад Смаленскам ужо - кідаецца ў вочы агідны салатавы колер расейскае чыгуначнае гаспадаркі. Можа кідаецца й таму, што да нязвыкла, аднак жа мне здаецца, што нашая чорна-белая разфарбоўка неяк болей нэўтральная і ня такая раздражняльная.

Сьпярша я патрапіў у зону досягу расейскага МТС. Але паколькі, відаць, там у яго ахоп тэрыторыі меншы, чым у астатніх топ-апэратараў сотавае сувязі, то неўзабаве мяне павітаў (з прадастаўленьнем інфармацыі пра сэрвісы) БіЛяйн, каторы па дарозе зьмяніўся прывітаньнем ад Мэгафону. МТС вярнуўся ізноў моўчкі, калі ня лічыць усюдыпранікальнага спаму ад МТС беларускага. І ўвесь час у зоне карыстаньня роўмінгам ад МТС (дарэчы, базавыя станцыі ў Маскве яны называюць не па назве гораду, а так і пішуць - "сталіца") мяне вельмі турбаваў надзіва хуткі разрад батарэі майго мабільніку. Я нават зьдзівіўся, як яна пасьпела так хутка выйсьці са строю. Даводзілася зараджаць яе і ў Дзіны, і ў цягніку па дарозе дамоў кожны раз, як тэлефанаваў Танюшцы… Але зь вяртаньнем на радзіму батарэя ўвайшла ў свой ранейшы, гармалёвы тэрмін працы. Адчувае, відаць, сабака, родныя мясьціны таксама!

Так бы Зенька цешыўся са свайго дзіцёнка, так было прыемна паглядзець на суседзяў побач у вагоне. Нарэшце тыя два хлапчукі знайшлі-ткі агульную тэму для размовы, і ехаць стала зусім весела. За адсутнасьцю іншага занятку, канечне.

Хаця… Быў яшчэ плян дачытаць апошні нумар "Нашае Нівы", каб са спакойнаю душой аддаць яго Веры на калашматкі вывучэньне. Зрэшты, я б не пашкадаваў яго і яшчэ аднаму свайму суседу, калі б ён не пасьпеў прачытаць газэту да канца, ад коркі да коркі. І хоць яна падалася яму залішне нэўтральнай адносна ацэнкі цяперашняе сытуацыі ў нашай краіне… Тым ня меней, стала лішнім разам зразумела, што замбаваць "білярюскае цілявідзеньне" можа толькі бабулек з семкамі. І бязь іх.

А ў першых спробах Веры пачаць чытаць па-беларуску выразна быў бачны ўплыў украінскае мовы. Бо акрамя таго, што яна аніяк не магла ўцяміць, што ў нас "р" і "ч" зацьвярдзелыя ў прынцыпе і пастаянна з гэтае прычыны намагалася зламаць языка, дык яшчэ ўвесь час чытала "і" як гук "ы". А беларуская мова ж нашмат мілагучнейшая за ўкраінскую, і нічога ня варта прыдумляць было… 

Пасаджаць ва ўсім гарадзкім транспарце кантралёраў-кандуктараў, як гэта зроблена ў Менску, здавалася мне лепшай ідэяй, чым пускаць машыну з проста кантралёрамі на адлоў зайцоў на пэўным прыпынку, як гэта зроблена ў Берасьці. А вось у Маскве зрабілі яшчэ дасканалей. Прынамсі, у трамваях, бо акрамя іх і мэтро я ні ў чым болей ня езьдзіў. Дык вось: уваходзіш у трамвай цераз пярэднія дзьверы, а тамака сустракае ветлівы, але строгі… турнікет , якому трэба скарміць талёнчык у якасьці мзды за пропуск у салён (дзякуй Богу, што турнікет унутры вагону, а то адразу навявае на аналёгіі з галавой Бэрліёзу зь вядомага раману Булгакава. Зрэшты, чаму я ўзгадаў пра Булгакава - гэта зусім іншая гісторыя…

А тое, як я спрабаваў уцяміць, у якую дзірку трэба піхаць мой праязны на 10 паездак у мэтро - гэта сьмешна. На самім талёне, канечне, як я высьветліў пазьней, усё патлумачана, але ў той момант бязь Веры (маёй кампаньёнкі ў пагулянках па Маскве ў гэтыя два дні) я б аніяк не разабраўся. А ў астатнім маскоўскае мэтро пасьля кіеўскага ўжо зусім ня так уразіла, як чакалася.

…ў брата з палавінкай засталося дваякае ўражаньне. Дваякае, таму што ў яго адно, а ў Волькі - другое. Але - дыямэтральна процілеглыя.

Затое Волька пазнаёмілася і (хочацца верыць) пасябравала з Танькай.

У той момант, як я задаўбаўся сядзець у вагоне (дакладней, задаўбаўся я да таго часу ўжо даўно, але ў гэты момант задаўбаўся ўшчэнт), мы спыніліся на 25 хвілінаў на гэтай станцыі.

Я дык адразу пабег вывучаць вакзал і прылеглыя плошчы. Плошчы - ня ў сэнсе таму, што пустыя заасфальтаваныя прасторы, а таму, што аббег вакол па пэрымэтры з разьлікам такім, каб надта не аддаляцца ад цягніку.

Упершыню адчуў сябе іншаземным турыстам акурат у вяземскай прыдарожнай кавярні, дзе сам апынуўся ў ролі чалавека, які нічога не разьбіраецца ў расейскіх грашох. Так упершыню зразумеў людзей, што прыяжджаюць сюды да нас. І - інтурыстам быць прыемна хаця б з тае прычыны, што тут, у Беларусі, такога для мяне адчуць было б немагчыма.

А вось каб ня дурасьць стараннасьць вяземскіх чыгуначнікаў у далёкім 1917 годзе, мы маглі б жыць у зусім іншай краіне…

Па вяртаньні на пэрон бліжэй да свайго вагону, ужо нагружаны закускай на астатні шлях, а таксама каб было чым прамачыць горла, пастаяў падыхаў такім вось чынам апошнім раз сьвежым паветрам. Можна было й не хадзіць далёка, калі толькі за ежай: гасьцепрымальныя… ммм… жыхары Вязьмы, карацей, чакалі нас ля вагонаў самі з цёплымі сьвежазгатаванымі стравамі і (спадзяюся) халодным пЫвам. Спадзяюся, бо было яно толькі маскальскае, ды й я ўжо затарыўся ў кавярні.

Камунізм ёсьць савецкая ўлада плюс электрыфікацыя ўсяе краіны! (ура, таварышчы, трам-пам-пам і іншыя дыфірамбы.)

А капіталізм ёсьць электрыфікацыя ўсяе краіны мінус савецкая ўлада.