We are the greatest!

Некалькі хвактаў пра ўсьмешку:

• Усьміхацца ўмеюць толькі людзі, пабачыць усьмешку можна з адлегласьці да 100 мэтраў.
• Ва ўдалым шлюбе ў мужа з жонкай зьяўляецца ўсьмешка Дзюшэна (то бок шчырая ўсьмешка), калі яны сустракаюцца напрыканцы дня. Партнэры ў няўдалым шлюбе ў гэтым выпадку ўсьміхаюцца ілжыва.
• Між іншым, многія 10-месячныя дзеці ўсьміхаюцца фальшыва пры набліжэньні незнаёмца і шчыра - пры набліжэньні маці.
• У цэлым жанчыны лепей за мужчынаў адрозьніваюць ілжывыя ўсьмешкі, але пакуль невядома чаму.
• Каб усьміхнуцца, трэба выкарыстаць значна меней цягліцаў, чым для таго, каб нахмурыцца.
• Афіціянты, якія ўсьміхаюцца, атрымоўваюць у паўтара разы больш "чаявых".
• Усьмешку Дзюшэна можна адрозьніць па прыпаднятых краёчках губ і «гусіных лапках» вакол вачэй.

via  Прагенэз

 

Высьветлілася, што гэта было яшчэ ня ўсё.

Астатнія знайшоў цераз  Загадкавага чалавека

Падумалася, што калі ёсьць мажлівасьць праверыць дома яшчэ, як будзе падлучацца да гробанага АДСЛ-ю іншы кампутар. Праўда, на ім не аказалася жоднае гробанае вінды, як чакалася, а толькі фрыДОС, натуральна. Хаця я гэта падазраваў і кружэлку зь віндой меў.

Як справа дайшла да дроваў - сьпярша адклаў іх усталяваньне на потым, заняўшыся апрабаваньнем вядомых і ня вельмі прогаў. Нават спадабалася. Праўда, у працэсе перакіданьня хвайлаў з майго ноўта на гэты здохла працоўная флэшка ад гнусмаСу. Туды ёй і дарога. І тое - не зусім здохла, а так, у канвульсыях яшчэ.

Дровы, што меліся пад рукой, не падышлі ані на гук, ані на відэа, ані на (што самае галоўнае)  сетку. На гэта сьпісаў сваю няўдачу падлучыцца і на гэтым ноўце да БайФляю. Хацеў тыркнуцца праверыць хоць дайл-ап, але ж узгадаў, што чорта лысага я дзе ў сябе знайду дровы й на мадэм таксама, бо нават ня ведаю, на якім ён там чыпсэце.

Але сама дабіў зранку пастаўшчык. Пакорпаўшыся ў каробцы, я не знайшоў у камплекце дроваў і рызонна стаў патрабаваць у яго. Гы, ён мне даказваў, што ў камплекце ні ў водным з усіх ягоных тысяч мабільнікаў дровы ня йшлі ніколі і пампаваць іх людзі павінны самі. Блін. За сёньня не пасьпею.

Тыдні два, здаецца, разважаў, перш чым прачытаць, зь якой мэтай ты наважылася мне адкрыць падзамочнае.

У першы дзень перачытаў тройчы. І ўсё адно ня мог паверыць, што ўжо тады ты так пра мяне цёпла выражоўвалася.

З гэтага боку я цябе яшчэ ня ведаў. І ня ведаю, як хутка пачую.

Хацелася б, канечне, пачытаць і працяг. Але наадварот лепей, калі ён табе ужо не спатрэбіцца.

Пасьля прачытаньня зразумеў, дзеля чаго.

…каб парадаваць мяне.

Відаць, час зьмяняць стаўленьне.

Лепей абраць найпапулярнейшым гульнявым відам спорту ў нашай краіне не футбол, а той, у якім ёсьць істотныя посьпехі.

Так няблага працягваўся пасьля працы дзень суботні: Берасьцейскі гандбольны клюб імя Мяшкова абыграваў у гасьцёх Црвену Звезду.

Пасьля, праўда, я ўзгадаў, што сербы пагадзіліся правесьці абодва матчы на гасьцявой пляцоўцы, але тым ня меней прыемна было паглядзець, як у другім тайме берасьцейцы парвалі неаднаразовых крыўдзіцеляў менскага клюбу. Тое, праўда, было даўно… Тым ня меней - гэтая перамога азначала, што да выступу ў Кубку Чампіёнаў па гандболе БГК засталося паўкроку…

А вось пасьля глядзеў гульні моладзевае і нацыянальнае зборнае Беларусі па футболе…   Чамусьці яны гулялі ў адзін дзень, і згулялі з аднолькавым вынікам. Праўда, маладзёжку я даглядзець нават ня здолеў. Гэта - ня зборныя. Як правільна прачытала думкі Танька, гэта зборышчы.

А на наступны дзень БГК выйграў яшчэ больш упэўнена.