Пагуляў
Адарваўшыся ад мілаваньня сэцівам на хуткасьці ~52 КБ/сэк, праведаў у другой палове дню вольнае паветра. Звадзіў Наташу на даўно плянаваны абед. Смажаніну ў гаршчэчках чакаць давялося доўга. Затое прыемна зьдзівіў Наташу, было бачна. Хоць бывае яна тамака часьцей за мяне (але ня надта часта усё-ткі). Дарэчы, заўважна хвалявалася з прычыны майго візыту. А я стараўся весьці сябе спакойна і не даваць аніякае магчымасьці зразумець што-небудзь ня так. Бо ізноў пасыпаліся прапановы зьезьдзіць у Берасьце разам у нядзелю; "у наступны выходны пагуляць на абедзе куды-небудзь"… А я проста хацеў паслухаць пра ейнае жыцьцё! Бо наступным разам ізноў невядома калі зьдзейсьніў бы.
Віталя на працоўным месцы не аказалася - ну нічога, значыцца, заўтра сам да мяне зойдзе. А вось Дзімазаўрык… Ня ведаю, колькі яшчэ ў такім разе яму буду фоткі гэтыя няшчасныя даносіць.
