Зайшоў да Дзімазаўрыка пад канец працоўнага часу
. Праўда, асабліва не спадзяваўся яго спаткаць у кабінэце (нават кнігу Баха забыўся ўзяць яму аддаць), але тым ня меней, ён там быў. То пачакаў ужо яго з працы - бо неспадзявана ён пагадзіўся і на пЫва прагуляцца.
Толькі выйшлі - спаткалі школьную настаўніцу па ангельскай мове. Расказвала пра тое, якія цяпер вучні. Гэх, трапна сказана: "у нашым пакаленьні дэбілаў меней было". Праўда, Дзіма й сам прызнаўся, што да разуменьня неабходнасьці веданьня ангельскае мовы дайшоў толькі пару месяцаў таму. Але яму-то вучыцца яшчэ ніколі ня позна, а вось шкаляры губляюць та-а-акую мажлівасьць вывучыць яго ў такой цудоўнай выкладчыцы…
Выгаварылася, пра сына свайго пахвалілася - ужо не дарма пагулялі. Далей слухаў на фоне прыроды ўжо толькі Дзімазаўрыка і ягоныя заўсёдныя (і ціпа новыя) загоны. Цяжка. Хацелася пагаварыць зусім пра іншае. Высьвятляецца, яны вельмі жадалі дзіцёнка… 
На малой групе ўсе 40 хвілін нібы мяне чакалі
. Так што не прапусьціў чарговы відэасэмінар, на гэты раз нават у захапленьні быў ад ідэальнае жонкі, ледзь у канцы не прасьлязіўся. Гэта трэба было б паглядзець самому. Але ж - там з кожным разам усё большае й большае людзей, каторыя ўсё яшчэ ці ўжо - самотныя, але зь дзецьмі. Шкада паламаныя лёсы. Учарашняя "новенькая" нават ўважае больш ніколі не выходзіць замуж. Верыць, што пераадолее ўсё сама. У рэшце рэшт, каталіцкія сьвятары ж у сваім цылібаце і абапіраюцца на не-памятаю-якое пасланьне ап.Паўла…