We are the greatest!

Не стае часу (а значыцца, жаданьня) ўдзяліць увагу старым знаёмым, ня кажучы ўжо пра новых. Вось так і перацякаюць "новыя" пакрысе празь некалькі месяцаў зносінаў у "старых", а значыцца, зь імі ўжо можна маўчаць і заводзіць новыя знаёмствы. Гэта я пра аську ўсё.

Але зрэдку яны вяртаюцца… Такім чынам, зьявілася нагода панастальгіраваць.

Больш за год таму, магчыма ўлетку, але можа быць і дзе-небудзь напрыканцы вясны, бо Барабулька тады ўсё яшчэ сядзела ў Польшчы, а ў мяне большая частка рэсурсаў (і фінансаў) мабілкі выдаткоўвалася на жапарэз… Але ў тыя часы мне думалася зусім пра іншае… Каб схавацца дзе-небудзь ад сваіх думак, я вырашыў абысьці тады возера зь недасьледаванага боку. Ну, само сабой, бяз фоціку не абышлося. Праграму-мінімум (фарсыраваньне возера) выканаць не атрымалася - рэчка, што плаўна перацякала ў забалочаную мясцовасьць, аказалася даўжэйшай, чым думалася; праграму-максымум (зьнікнуць са сьвету ці зьбегчы ад сваіх думак) таксама пасьпяхова(?) заваліў. І вось калі, пакарміўшы ўдосталь на тым балоце камароў, стаў выбірацца ў адваротны шлях, у асьцы, якая чакала запушчаная  ўвесь гэты час, амаль адначасна зьявіліся Барабулька з Рысяняткай. Канечне, яны не маглі ведаць, наколькі яны мне ў той момант дапамаглі лягчэй успрымаць рэчаіснасьць паднялі настрой. Няма цяпер тае мабілкі, таго чалавечка (цьфу-цьфу-цьфу, яна то ёсьць, несумненна, і будзе яшчэ доўга, дай Божа!); з Барабулькай  згубілі сталы кантакт і кропкі паразуменьня; ды й Рысянятка ўжо ня такая, якая была, калі я дадаваў яе ў іЛЖэ-сябры (а вось гэтая перамена да лепшага). Але мне пакрысе пачынае недаставаць зносінаў зь імі ўсімі…

Авіда, Мулашка, Алівія… Ці ня ў той пасьлядоўнасьці, але вынік будзе той самы. Першую дык увогуле нецікава стала чытаць у жж, але ж гэта не перашкода для далейшае перапіскі. Нібыта… Вось жа прыклад другое зь іх паказвае, што калі б не жж - то й ня ведаў бы нават, зь якога боку прычапіцца завесьці размову было б. Сама-то яна, хітрушка, не сьпяшаецца ў гутарку ўступаць чамусьці, і ўсё даводзіцца рабіць таму, каму прасьцей памаўчаць. Вось так і маўчым кожны сабе ужо мабыць апошні месяц… З трэцяй знаёмства параўнальна нядаўна склалася, то яшчэ зносіны пакуль што такія-сякія маем. Заўчора няблага пагаварылі. Ну, адзін паслухаў, другі(-ая) пагаварыла. Хоць і давялося ёй зьвесьці шабачак з прычыны недахопу часу й сродкаў, але відно, што тым ня меней чалавечык жывёлу любіць. Падзялілася любоўна пра сваіх гадаванцаў-пацукоў, а таксама высьветлілася, што не ў мяне аднаго жывуць мяккія шабачкі пад бок…

Як ні дзіўна, Вера ўсё яшчэ не стамляецца радавацца за іншых і перадаваць ім прывітаньні пачкамі. Відно, што чалавечык радуецца нягледзячы ні на якія свае жыцьцёвыя пэртурбацыі… Сьпіс "адпаднікаў" можна працягваць яшчэ доўга: Дзінуля - посьпехаў у ахове сямейнага агменю; Наталька - так прапушчу момант, як станеш сама чарговай ягонай ахоўніцай; Наташа - заходзіла нядаўна у госьці, і добра што па працы; Насту таксама больш цікавіць халяўная сэціва, чым што іншае… А вось наступная прэтэндэнтка на знаёмства аніяк у асьцы не зьяўляецца. Можа, згуляць на ейных пачуцьцях дзеля дасягненьня сваёй (паганай) мэты?..

P.S. Паганая - таму што дзевачак лублу.