Ты яшчэ толькі намёк
на чалавека,
Калі ва ўсім спадзяесься на маці;
Ты яшчэ — чвэрць чалавека,
Калі ва ўсім спадзяесься на дружбу;
Ты толькі — паўчалавека,
Калі ва ўсім спадзяесься на любоў,
І толькі тады становісься чалавекам,
Калі ўсе могуць спадзявацца
На цябе.
——————————————
© Максім Танк
…А ў тым Мінску прапіска і гарвыканкам,
І Лядовы палац, і бэтонны паркан,
Зруйнаваных дамоў цені прывідныя.
І дзяцінства майго праляцелыя дні…
Горад руйнуецца будуецца. Паўсюль, дзе мы хадзілі, бэтонныя платы альбо драцяныя агароджы, пашпарты аб’ектаў, разкапаныя ямы і разкіданае сьмецьце. Ды іншыя атрыбуты новабудоўляў. Тут ніхто не разьвешваў на гаўбцах ці вокнах памерлых ужо будынкаў расьцяжкі з патрабаваньнем спыніць бязглуздае зьнішчэньне гісторыі. Тут проста ціха разбурылі паводле "генэральнага пляну рэстаўрацыі", які завецца "вялікія грошы і ні граму мазгоў".
Мяне не цікавіла, што будзе на гэтым месцы. Мяне засмучала тое, што ані я ня ведаю, ані нашыя нашчадкі ніколі больш ня ўбачаць таго, што там было. Што нават каштоўны гістарычны пляст зямлі будзе выкінуты на невядомую звалку ў невядомым накірунку і нікому зь іх няма да гэтага справы.
Я не хацеў пісаць гэты пост, калі б не…
Новыя беларускія показкі:
пра зьнесены флігель у Горадні:
- што праўда, той флігель XVIII ст. зьнесьлі?
- ды не, што ты, па-беларуску трэба казаць "падрыхтавалі да рэстаўрацыі"
У тую пару, пакуль яшчэ Зьміцер хадзіў па Кыіве з разьзяўленай зяпай (ну так дакладна першы дзень было 
), неяк спытаўся ён 
Іруські, каб параўнаць нашыя краіны, "а ці так у іхняй рэспубліцы нешта ці вось гэтак, маўляў" (не памятаю дакладна ўжо, пра што ішла размова). Украінцаў (у асобе Іруські) ужываньне тэрміну "рэспубліка" у адносінах да іхняе краіны… ну, калі не абражае, то непрыемна зьдзіўляе.
…Зьміцер Дашкевіч вызвалены. На тле паўсотні іншых асуджаных за гэтыя 15 дзён абсалютна ні за што. Здаецца, я пасьпеў яго павіншаваць з Калядамі, як і (вызваленага тыдзень таму) сп.Мікалая Аўтуховіча.
Усё абышлося (прычым як учора, так і сёньня), яшчэ не пачаўшыся: да нашае падсыстэмы заяўка проста не дайшла. Затое якую карысную інфармацыю я засвоіў за гэты час "тэставае эксплюатацыі":
(асьлі незразумела - гэта я пра крэкі і г.д.);
;Ну, па першай частцы назвы - гэта пра сёньняшнюю паездку на тэставаньне ў банк. Ды ўсё б нічога, вось толькі Сяргей-то застаўся ў офісе, а паехаў я адзін… 
"Тэставаньне" аказалася зусім ня страшным хаця б таму, што… яго не было насамрэч, а ў сэрвернай прасьцей схавацца. Да таго ж цераз гадзіну Сяргей пад’ехаў.
…І мы высьветлілі, што тое, што будзе заўтра… А гэта і ёсьць другая частка назвы посту.
Добра, што не пасьпяшаўся зробленае выкладаць на тэставаньне ў суботні дэдляйн, а спакойна пачакаў магчымасьці праверыць сваю пісаніну. Здаецца, за цэлы дзень сёньня тым ня меней заўваг не прыйшло.
Толькі вяртаўся з абеду, як асноўныя дзеяньні на Пляцы ўжо скончыліся, так і не пасьпеўшы распачацца… Тым ня меней, у мяне быў шанец не пасьпець на працу, бо тупарылыя касманаўты нікога не прапускалі на выхадзе зь пераходу. Такі шанец мяне ня надта задавальняў, таму пайшоў у абыход, па дарозе перасекшыся з купкай ВЦ у чорным і атрымаўшы ад аднаго зь іх у пах. Не зразумеў за што, да таго ж яшчэ выслухаў ягоныя гнілыя базары.
Дзякуй Богу, пад канец працы непаладкі з каналам сувязі зьніклі. Але яшчэ перад гэтым патэлефанавалі аднекуль (відаць, з новага офісу) і прапанавалі сэмінар па Оракле. Ня стаў адмаўляцца. 
Разам з начальнікам выбілі нарэшце (першы) заробак. (Ці гэта я яго так дастаў, што ён выбіў).
Ну а на канец дню самае прыемнае: паездка да чалавечка, зь якой даўно ня бачыўся…
- У валяйбол лучшэ ўсяво іграют славяне, а эці сраныя полькі ня могут абыграць вялікіх расіянак, патаму шта це ж і есьць славянкі.
- Эээ… А хіба палякі таксама не славяне?
- Да какія ж ані славяне? Славяне - эта ж вялікая расія!
А я думаў, расейцы - гэта шматэтнічны такі народ… (Але гэта я яму ўжо ня стаў тлумачыць: шавінізм ня лечыцца, відаць).
P.S. А, ну там ён пасьля яшчэ ляпнуў нечага "курыца - ня пціца, польша - не заграніца" (тады я спытаўся, а чым Расея тады адрозьніваецца) і ўвогуле панёс шмат усялякае іншае лухты… Правільна неяк паступіў у адной са сваіх песьняў сп.В.Шалкевіч, ня стаўшы даказваць праўду, а проста даўшы ў рыла.
У двукосьсі - бо ніхто мяне туды асабліва не запрашаў, толькі з прыватнае ініцыятывы майго супрацоўніка я меў магчымасьць паглядзець на нашую сыстэму ў дзеяньні і ва ўзаемадзеяньні ў амаль баявых умовах.
Прыемна, што акрамя ўсялякіх ранейшых прыемных сюрпрызаў, фірма праставіла і праязны на ўсе віды транспарту, то я ўжо пад канец дню і ў першы ранак "камандзіроўкі" адчуваў сябе каралём. 
А ў "Трастбанку" найпеш кінуліся ў вочы вось гэтыя рыбкі! Так-так-так, ніякія ня пудзілы прыстрэленых у Афрыцы парачкі львоў, а замест іх парачка рыбак. Але першага дню мы ўсюды хадзілі ў суправаджэньні нейкага супрацоўніка банку. І добра, што ён нас вадзіў, а то мы назад з сэрвэрнага пакою нізавошта б ня выбраліся.
Ну а наступным днём я ўжо вадзіў Сяргея туды ўласнаручна. Ніхто на нас увагі не зьвяртаў, таму ўсе фоткі зробленыя менавіта на другі дзень.
Гэх, распавядаць пра саму дэманстрацыю няма сэнсу калі. Заўтра ізноў едзем - на пачатак тэставаньня…
Танька сьпярша, выглядае, і насамрэч была шакаваная. Але пасьля тэатру так расчулілася, што запрасіла нас (абодвух!) да сябе ў госьці. Ну зразумела, што не адразу, а ў аддаленай пэрспэктыве.
А значыцца, такі крок сапраўды БелАладцы цяжка даўся…
12 новых камэнтароў чакалі на *.орг’у. Не разумеў, навошта людзі карыстаюцца рознымі плягінамі для фільтрацыі спаму, пакуль сам не сутыкнуўся. 2 зь іх было пра казіно ці нешта ў гэтым родзе, адзін - спасылка са словам "photo", астатнія - проста порна на любы густ. 
Недостоєн єси щоб кишки твої псам
запитає суддя та не в янка чи в яцка
а у тебе хоча ти не відаєш сам
чи дівчини хотів чи хотів її пляцка…
А заадно каб паведаміць, што шматмоўны анляйнавы слоўнік ужо працуе дзякуючы Шчо. Праўда, там я не знайшоў перакладу гэтага слова, таму зьвярнуўся да аўтара наўпрост (ну хоць для нечага жж спатрэбіўся). Слоўнік можна і спампаваць, бо з/на беларускую таксама перакладае. 
Паколькі не зьбіраюся атрымоўваць магчымасьці камэнтаваць на пакаленьні.бу, то выкажуся тут. Называць месца, дзе адбываўся мітынг прадпрымальнікаў, плошчай Леніна, ёсьць… карацей, мавэтонам. 
Прыяднаўся на колькі хвілін, ідучы з абеду, да шэсьця прадпрымальнікаў. Зьдзівіла прысутнасьць бел-чырвона-белых сьцягоў. Непакоіць колькасьць амапаўскіх аўтобусаў і аўтазакаў. Ужо даўно не абураюць паводзіны маразматычных уладаў. Прыгналі нават "хуткую дапамогу" (пёрлася па пляцы Незалежнасьці да месца мітынгу, а пасьля чамусьці вырашыла зьехаць на праезную частку), каб паказаць, што вось такія яны, "вашывыя блохі", нават "хуткую" ўпадлу прапусьціць.
Баяцца да таго, што нават ужо праз гэта пазачынялі ў чарговы раз навінасныя сайты. 
Прадумаў сытуацыю з гэтым загадзя SilverRebel ну і, зразумела, ананімайзэры руляць.
У траліку сеў(!), зьбіраўся падрамаць да канца; ну мы ўсе ўжо прывыклі да таго, што аўтамат абвяшчае прыпынкі па-беларуску і ўвогуле шмат языком ляпае, але тут прыпынкі па-беларуску абвяшчаў сам кіроўца 
. Аднак нечакана ён па-расейску вырашыў, што "канечная астаноўка камунарка" 
, і ў салёне застаўся я і яшчэ адна цётка. Высьветлілася, што ў перакладзе ягоныя словы азначаюць "зараз я разварочваюся і еду назад, бо гэта не 16-ка, а 16д". Вось і прабівай пасьля такога ім яшчэ квіткі. 
А на працу я ўсё-ткі пасьпеў у час. Нават самы першы прыйшоў.
Зьнянацку сёньня паднапрог начальніка - і ўсё неяк само сабой выдалі, наладзілі ўсялякія аўтглюкі зь лётасамі па remote assistant (так цікава выглядала, паперапісваліся нават - праз нататнік - з сысадмінамі). Але празь іхнюю кансэрватыўнасьць хіба што не атрымалася раскруціць назваць свой комп не па прозьвішчы, а нікам. 
Гэх, будзе два амаль ідэнтычных у сетцы…
Затое працуе ўсё, што мне пакінуў у спадчыну мінулы гаспадар кампутару і на што я так спадзяваўся. Праўда, хутка стане не да гэтага - праца не чакае…
Зьмяніць можна ўсё:
Адрадзіць Беларусь,
Чарнобыль адчысьціць,
Балоты вярнуць…
Жыцьцё - самы лепшы
Ад Бога аванс.
І трэба з душы
Пачынаць 
renessaince.
Што ж, даводзіцца прызвычайвацца падымацца а 7-й раніцы. Дакладней, пасьля 7-й. Ну хоць крышачкууу… 
Яшчэ няблага б навучыцца. Дакладней, неяк пераразьмеркаваць свой час. Каб яго ставала яшчэ й на жыцьцё пасьля працы.
Жытло нечым нагадвае часы інтэрнату. Але цяпер сам сабе гаспадар. Ну, праўда, не зусім сам.
Вось ня думаў, што зьнікне жаданьне адсыпацца па выходных. Дакладней, жаданьне-то яшчэ не зусім зьнікла. Але час не чакае.
А яшчэ пачынаю прыблізна разумець, што значыць жыць па сродках. У сэнсе - гэта-то зразумела. Вось як жыць у адсутнасьць сродкаў?..
Ну, гэта, зрэшты, усё не сьмяротна. Заўсёды ёсьць да каго зьвярнуцца. Усё з часам раскладзецца па палічках. Справа ў часе.
P.S. І столькі чэскага пЫва пастаянна мігціць перад вачыма… Калі я ўжо буду мець магчымасьць бачыць яго на сваім стале? 
Get free blog up and running in minutes with Blogsome
Theme designed by Helga Cleve
