Мы маўчым
…А ў тым Мінску прапіска і гарвыканкам,
І Лядовы палац, і бэтонны паркан,
Зруйнаваных дамоў цені прывідныя.
І дзяцінства майго праляцелыя дні…
Горад руйнуецца будуецца. Паўсюль, дзе мы хадзілі, бэтонныя платы альбо драцяныя агароджы, пашпарты аб’ектаў, разкапаныя ямы і разкіданае сьмецьце. Ды іншыя атрыбуты новабудоўляў. Тут ніхто не разьвешваў на гаўбцах ці вокнах памерлых ужо будынкаў расьцяжкі з патрабаваньнем спыніць бязглуздае зьнішчэньне гісторыі. Тут проста ціха разбурылі паводле "генэральнага пляну рэстаўрацыі", які завецца "вялікія грошы і ні граму мазгоў".
Мяне не цікавіла, што будзе на гэтым месцы. Мяне засмучала тое, што ані я ня ведаю, ані нашыя нашчадкі ніколі больш ня ўбачаць таго, што там было. Што нават каштоўны гістарычны пляст зямлі будзе выкінуты на невядомую звалку ў невядомым накірунку і нікому зь іх няма да гэтага справы.
Я не хацеў пісаць гэты пост, калі б не…
Новыя беларускія показкі:
пра зьнесены флігель у Горадні:
- што праўда, той флігель XVIII ст. зьнесьлі?
- ды не, што ты, па-беларуску трэба казаць "падрыхтавалі да рэстаўрацыі"
Немагчыма яго зруйнаваць, захапіць,
Ён ніколі, твой Менск, не зьгіне, не згарыць,
Будзе мовай тваёю з табой гаварыць…
Я ненавіджу гэты горад.
Резко, однако
Comment by BelAngel — January 25, 2008 @ 16:58:00
Хм. У тэму.
Comment by Renessaince — February 3, 2008 @ 20:38:35
Гм… надо думать в вековом масштабе, о будущем, а не о прошлом
Comment by Niki — February 5, 2008 @ 21:54:19