Галоўнае не паштовачкі, а мАрачкі…
Ну што, можна засылаць чарговую партыю паштовак цераз посткросынг. У маім дэбеце цьфу, блін, у прыходзе адна прыгожая паштовачка з Аўстрыі; другая (спадзяюся, таксама прыгожая) чакацьме дома чыйго-небудзь прыезду. Некалькі маіх яшчэ вандруюць, відаць, таму што далёка; і дзьве з пяці адасланых ужо ў Фінляндыю - чамусьці надта шмат там зарэгістравана прадстаўнікоў гэтага скандынаўскага народу…
Але пакуль што галоўны здабытак з усяе гэтае забаўкі той, што зусім выпадкова атрымалася пазнаёміцца з калекцыянэрам-філятэлістам зь Нідэрляндаў. Калі не зьвяртаць увагі на ягонае таямнічае зьнікненьне, то на гэты ўік-энд зь ягонае краіны ў нашую паляціць (ці паедзе) капэрцік з эннай колькасьцю тамтэйшых марачак. Цудоўна - дагэтуль галяндзкіх я ня меў, калі не памыляюся. Цяпер, праўда, уяўляю, наколькі цяжка будзе абменьвацца ўсьляпую, бо, напрыклад, ён склаў велізарны сьпіс краінаў, маркі якіх можа прапанаваць, але, відаць, яго, як і мяне, ня надта асабліва цікавіць нейкая канкрэтная тэматыка. Давядзецца арыентавацца на ўласны густ і інтуіцыю.
Пошук тупым пераборам больш чалавечкаў з падобным захапленьнем не прынёс. У асноўным усе заганяюцца па паштоўках, а хто маладзей - яшчэ й па знаёмстве й ліставаньні. Ліставаньне добра, канечне, але ўсё добрае калі-небудзь сканчаецца, а марачкі застаюцца… 
Ды, зрэшты, чаму толькі марачкі? Вось хлапак, напрыклад, атрыманыя паштоўкі выкладае на сваім блёгу. (Гэх, колькі марачак прападае) …маўчу, маўчу.
