Затое на ўласныя вочы пабачыў Ваўрынку
Тэніс. Кубак Дэвіса. Беларусь - Швайцарыя. Добра, што да трэцяга дню яшчэ нічога не было вядома, і таму Ваўчкоў падтрымваў інтрыгу да апошняга моманту. Запомнілася, што “сымулянт” М.Мірны пасьля амаль кожнага выйгранага намі мячу стоячы апладзіраваў, як і ўся каманда, зрэшты.
У гэтай частцы футбольнага (ці ўсё ж тэнісна-выставачнага) манэжу яшчэ ня быў. Пакуль да пачатку матчу, прыняўся наварочваць колы вакол пляцоўкі. Хто піў пЫва, хто фоткаўся зь непамерна вялікай ракеткай на памяць, хто ў чарговы раз запаўняў нейкія дурацкія паперкі з надзеяй выйграць паездку на дваіх-не-памятаю-куды (я пра сябе). Ну ўсё зроблена дзеля таго, каб не па аднаму прыходзіць… Шкада, што хаджэньні на глядацкія лаўкі працягваліся і пасьля пачатку матчу.
Ну а толькі што за маёй сьпінай нашыя калхозьнікі вучылі гуляць маскалёў у хакей. Але так і не навучылі. А шчасьце было так мажліва. Вой, недзе я ўжо гэта чуў…
во-во, і так мажліва, і так мажліва…
Comment by Niki — May 28, 2008 @ 22:43:07
это из серии: “где наша не пропадала!? Наша пропадала везде!”
Comment by BelAngel — May 29, 2008 @ 9:37:17
точно!
Comment by Niki — June 1, 2008 @ 10:16:37