We are the greatest!

У той час, як:

• на беларускім радыё ўжо піяраць праект "пасткросынг"…
• на гэтым самым праекце мяне ўжо апярэдзіла адна агульная знаёмая, якая зарэгілася ў ім роўна на 101 дзень пазьней за мяне…

…а мы зьяжджаем у шлюбнае падарожжа. 

4 разы разьбілі посуд на шчасьце, згубілі і знайшлі пярсьцёнак мамы (таксама шчасьце)!

Усім дзякуй за віншаваньні.

У панядзелак мелі генэральную рэпетыцыю сьвяткаваньня. Прычым зь меншай колькасьцю гасьцей, але я яшчэ раз для сябе сьцвердзіў, што шумныя кампаніі - не па мне…

Цікава, а што думаюць у аптэцы, калі набываеш 4 шпрыцы і 3 прэзэрватывы?..

Вой як цяжка атрымоўваць фінансавую дапамогу з-за мяжы! Паперак запаўняць трэба болей, чым важаць самі грошы…

Сёньня забралі пашпарты, бо далей трымаць ужо не было як. Забралі ня ў тым стане, у якім здалі - у іх дадаліся візы. Мы едзем у падарожжа!..

За дзень сустрэў трох старых знаёмых: дваёх з унівэру, аднаго з Пружанаў. Стаса пабачылі на пэроне, дзе сустракалі Натальку. Пагаварыць не пасьпелі: яму да свайго вагону, нам - да Наталькі аддаць бакальчыкі. Вось так і сустракаюцца людзі з аднаго гораду - на вакзалах.

Пасьля таго, як пабачыш кошты на гэтую прадукцыю, выраз "ну яны ж дарагія - тысяч 150-200 будзе…" - падаецца насамрэч сьмешны. Зразумела, што гэтая ручная праца, таму й каштуе адпаведна. Але ці хто яе набывае па такіх коштах?

Высьветлілася, што ў Беларусі прамысловай вытворчасьцю плеценае мэблі з лазы займаецца дзяржаўнае вытворча-гандлёвае аб’яднаньне "Белмастацпромыслы". Прычым менавіта аб’яднаньне, бо гэты панятак месьціць у сабе 20 прадпрыемстваў мастацкай прамысловасьці Рэспублікі Беларусь, якія вырабляюць сталовую і пасьцельную бялізну, швейныя і трыкатажныя вырабы; сувэніры з лазы, саломкі, льновалакну, дрэва, керамікі. У склад аб’яднаньня ўваходзяць фабрыкі мастацкіх вырабаў, што разьмешчаныя ў Баранавічах, Бешанковічах, Барысаве, Бабруйску, Віцебску, Гомелі, Жлобіне, Магілёве, Мазыры, Воршы, Пінску, Берасьці, Полацку, Слоніме, Слуцку, Сьветлагорску, Хойніках. Што праўда, у гэтай характарыстыцы няма ні слова пра менавіта плеценую мэблю, але болей ніякіх карысных зьвестак пра гэтае аб’яднаньне мне знайсьці не ўдалося. Магчыма, таму, што іхні поўны назоў Дзяржаўнае вытворча-гандлёвае аб’яднанне "Белмастацпромыслы" Кіраўніцтва спраў прэзідэнта падразумявае тое, што яны ня любяць беларускую мову, а як перакласьці назву на расейскую, я не прыдумаў. А можа ў іх проста няма свае анляйнавае бачыны.

Апошняе, што атрымалася нагугліць, перш чым зьвярнуцца да беларускага пашуковіку, дык гэта тое, што:

• плеценая мэбля плеценай мэблі розьнь;
• ня ўсё так страшна яшчэ ў нашым каралеўстве лазы.

Ратангавая мэбля дарагая па вызначэньні, бо імпартуецца з паўднёвай і ўсходняй Азіі (зрэшты, чаму кітайская мэбля павінна быць дарагая? ). Але нашто той ратанг нейкі, калі ў нас ёсьць сваё! І па ідэі, таньнейшае. Сьпіс спэцыялізаваных крамаў прыдаецца…

P.S. А, вось знайшоў на гэтым інтэрфаксе маскальскую назву "адзінага ў Беларусі аб’яднаньня пад кіраўніцтвам…" - "Белхудожпромыслы". Як я й здагадваўся, беларускую мову яны не паважаюць (хоць там і ёсьць адпаведная кнопка, ды яна не працуе). Таму спасылку падаваць ня буду. Вой мамачкі, там усе спасылкі крыва працуюць!

P.P.S. А беларускі пашуковік на маю спробу пошуку выдаў такую памылку, што ён не працуе ў прынцыпе. Таму спасылку падаваць ня буду… Не карыстайцеся беларускім, калі ёсьць лепшае.

Славуты расейскі эрудыт Анатоль Васэрман, удзельнік інтэлектуальных шоў «Што? Дзе? Калі?» і «Свая гульня» дазволіў сабе непаважныя выказваньні на адрас беларускай і ўкраінскай моваў. Папросту кажучы, "веды - ведамі, а мая Расея ўсё адно самая правільная, найвялікшая і чэсная". Прычым "Расея" - гэта далёка не адна шостая частка сушы…

Так што "самы разумны" яшчэ не азначае "мудры".  Ну а я для сябе яшчэ й адкрыў Люркамор’е на вікі.

Найаўтарытэтныя аўтамабільныя брэнды не заганяюцца на выдумленьні кучы ўнікальных найменьняў для сваіх новых мадэляў аўтамабіляў (скорпіё-мяганы-лянсэры-пасаты-ібіцы-прымэры-карызмы і да т.п.).

Ім дастаткова весьці пасьлядоўную нумарацыю сваёй лінейкі мадэляў. Вось і атрымоўваем, што як ні круці, а немцы - лідары: гэтага правіла прытрымваюцца хіба Mercedes-Benz, BMW ды Audi, ну і зь іншых Volvo, Peugeot, ВАЗ, ГАЗ, МАЗ…

Цікава, якія гнюсныя інсынуацыі выклікала ў самага гнюснага на сьвеце тэлебачаньня вось гэта?

28 верасьня

А гэта дык проста з вобласьці фантастыкі. Дзіўна, што сярод беларускіх чыноўнікаў знайшоўся адзін мудры і дальнабачны чалавек, які задумваецца пра будучыню Беларусі і беларускае мовы… Што ж, пачынаецца ўсё з маленькага.

…з працы энтузыястаў. Два менскія студэнты стварылі электронную энцыкляпэдыю Беларусі. Вось бы ейныя зьвесткі ды зьліць з Вікіпэдыяй!..

Ну, вынаходнітцвы вядома як зьдзяйсьняюцца: нейкаму лайдаку надакучыла рабіць адну і тую ж справу, і ён прыдумляе дзеля гэтай справы машыну (напрыклад, надакучыла праць – пральная машына зьявілася; надакучыла ад рукі перапісваць – зьявіўся друкарны станок, пасьля друкарка, пасьля кампутар, пасьля дыктафон і г.д.). А вось як жа зьдзяйсьняюцца пакупкі?

А вось такім чынам. Апытаў сваіх менскіх знаёмых, ці ня мае хто каляровае друкаркі пакарыстацца. Відаць, бедны горад – ніхто ня мае. Пайшоў ды й набыў. Усё адно даўно зьбіраліся. Заадно і яшчэ тае-сяе дробязі патрэбнай. Бо фірма-то Сярогава пад бокам, а дайсьці да яе заўжды праблема чамусьці.

Сярога ўжо выйшаў на работу, дзякуй Богу. Запрашаў заходзіць на каву. Заадно й айФона свайго паказаў.

…Вось і сёньня Вожык сказаў Мядзьведзяняціку:
— Як усё–ткі добра, што мы адзін у аднаго ёсьць!
Мядзьведзяняцік кіўнуў.
— Ты толькі ўяві сабе: мяне няма, ты сядзіш адзін і пагаварыць няма з кім.
— А ты дзе?
— А мяне няма.
— Так не бывае, — адказаў Мядзьведзяняцік.
— Я таксама так думаю, — сказаў Вожык. — Але раптам вось — мяне зусім няма. Ты адзін. Ну што ты будзеш рабіць?..
— Перавярну ўсе дагары нагамі і знайду цябе!
— Няма мяне, нідзе няма!!!
— Тады, тады… Тады я выбягу ў поле, — сказаў Мядзьведзяняцік. — І загукаю: «Во-о-о-жы-ы-ы–к!», ты пачуеш і закрычыш: «Мядзьведзяняці-і-і–ік!..». Вось.
— Не, — адказаў Вожык. — Мяне ні каліўца няма. Разумееш?
— Што ты да мяне прычапіўся? — раззлаваўся Мядзьведзяняцік. — АСЬЛІ ЦЯБЕ НЯМА, ДЫК І МЯНЕ НЯМА… Уцяміў?..

via у-Нябёсах

Першы занятак курсу прайшоў роўна тыдзень таму. Вядоўцы - тройца дзяўчатак, слушальцы - 12 вучняў. Ну прынамсі так было на першым занятку.

Прыемна, што дзяўчаткі будуюць свае заняткі на выхаваньні пачуцьця гонару за сваю мову, нацыю, краіну. Ды й бачна, што насамрэч іх любяць. Вось толькі шкада хіба, што вывучэньне мовы прапанавалі ў параўнаньні з расейскай, тлумачачы сэнс словаў, проста падаючы пераклад. Хаця пасьлядоўней было б разгарнуць беларускімі словамі-сынонімамі ці проста больш распаўсюджанымі. Ну, ды можа ім відней… У любым выпадку ўжо сама спроба неблагая. Пабачым, як будзе далей.

Вядоўкі, значыцца, былі зьдзіўленыя даволі высокім узроўнем ведаў падчас віктарыны. Праўда, у гэты час відавочны стаў разрыў у ведах між моладзю і старэйшым пакаленьнем. Можа быць таму, што "старэйшыя" не вывучалі ў школе беларускую гісторыю, а можа таму, што моладзь насамрэч пачала болей цікавіцца роднай культурай, літаратурай, гісторыяй…

Што ж, гэтым запісам сканчаецца сэрыя «Дзе я быў». Аднак ня ўсё яшчэ страчана: артыкулы па дадзенай тэматыцы будуць час ад часу зьяўляцца, ды й гэтыя падзеі ня ўсе яшчэ скончыліся, а іншыя штогод будуць паўтарацца і г.д. Самае галоўнае тое, што гэта былі цудоўныя наведаньні, і таму сэрыю з такім сама вынікам можна было сьмела назваць «дзе варта быць».

Я аддаў свой голас на Плошчы. На наступны дзень і сьмешна было з такіх нахабных фальсыфікацыяў, і сумна з такіх нахабных зьбіцьцяў.

Як цудоўна, што ў нас не атрымалася зьехаць у пятніцу: вядоўцам на сьвяце меўся быць Шалкевіч!

А значыцца, гэта не магло быць сумна. Болей за тое, гэта не магло ня быць шоў (здаецца, не заблытаўся ў не і ня). І так яно й было пасьля таго, як скончылі выступ студэнткі, відаць, гэтага ўнівэру. Не, яны, канечне, таксама малайцы - нешта па-польску чыталі, у адной з прамоваў я пазнаў кавалак "Рамэа й Джульеты", але… Усе чакалі Шалкевіча.

І недарма. Усё, што было анансавана, гледачы (а іх набілася паўнюткая аўдыторыя) атрымалі напоўніцу. Я ж, паколькі ўласна цягаў стулкі зь іншых аўдыторыяў, заняў выгоднае месца ў цэнтральным праходзе, адкуль і трапіў на пешы конкурс выконваць ролю Адама і выпрошваць у Эвы яблык (вось як гэта, значыцца, было). Суцэльная камэдыя!

У другі раз патрапіў удзельнічаць у конкурсе, бо, відаць, спадабаўся Шалкевічу яшчэ з часоў Адама.  Ну нічога, пяць хвілін сораму - затое поўныя кішэні радасьці падарункаў.

Сам зарабіў - дай і іншым зарабіць. Рысянятка чытала польскія скорагаворкі. О Божа, няўжо і пры нашых выступах у Шалкевіча быў такі кіслы твар? Спадзяюся, што не. Але ўсё адно ніхто з удзельнікаў не застаўся без падарунка. Болей за тое, адзін з заробленых Рысяняткай алоўкаў "ад польскага жонду" перапаў і мне.

Што ж пра выступоўцаў, дык Шалкевіч адкрыўся мне яшчэ ня толькі як выдатны знаўца польскай мовы, але й як выканаўца песьняў на ёй (хоць я нічога там не разумеў). Цікава, ці студэнты, што сядзелі ў аўдыторыі (усё-ткі большасьць там была менавіта студэнцтва), разумелі ўсё добра? Мо й так - філфак усё-ткі. Але сьмяяліся яны яшчэ як. Што пад польскія сьпевы, што пад беларускія. А нігеру з Мадагаскару (ці мараканцу?) дык яшчэ й падпявалі (ён ня толькі па-польску, але й па-ўкраінску нешта выканаў).

Як проста можна зрабіць любое дзяржаўнае сьвяткаваньне цікавым і вясёлым. Калі толькі пачаць любіць саму нагоду сьвяткаваньня.

12 кастрычніка распачынаецца трэці сезон Пошука гульнёй-адкрыцьцём “Рамантычны Менск”.

Горад паўстане перад вамі ў новым ракурсе. Замест будзёных шэрых вуліц вы адчыніце стракаты сьвет незвычайных мясьцінак горада, станоўчыя эмоцыі, хвіліны экстрыму ды новыя знаёмствы і веды. Будзем радыя новым сустрэчам а таксама вашаму ўдзелу ў гульні!

Падаць заяўку магчыма, напісаўшы нам на e-mail: poszuk@gmail.com. У лісьце трэба пакінуць назву каманды, імя капітана ды кантактны тэлефон.

Але колькі радасьці будзе, калі нарэшце здагадацца! Мне спатрэбілася недзе каля пяці хвілін, і гэта на такую элемэнтарную гульню.

Такім чынам, пагуляць у гульню "Колькі пялёсткаў у ружы?" можна тут:

Дзякуючы sly2m я даведаўся, колькі пялёсткаў у ружы, за 30 спроб

Вось яшчэ пераклад артыкулу пра тое, як у "Пялёсткі ружы" давялося гуляць Білу Гейтсу…

via Тэрапэўтычны мазгадзёб

Дапамог сьледзтву — трапіў за краты. Наступным разам будзе маўчаць.

Яшчэ раз пераканаўся, што не люблю вялікіх кампаніяў і шумных сьвяткаваньняў. Да таго ж напярэдадні даводзілася насіцца самому высалапіўшы язык і вылупіўшы вочы, каб затарыцца – гэта было маё першае сьвяткаваньне на новым месцы працы. Назаўтра зранку ехаў у траліку увесь абвешаны бы ідыёт пакетамі, і ніводная с…каціна не прапанавала падсунуць сваю с…ядзелку (як у такіх выпадках зрабілі б людзі). Так і целяпаўся туды-сюды ўсю дарогу.

Крыху супакоіўся, пабачыўшы, што мой незвычайны ход з фірмовай стравай усіх уразіў (у станоўчым сэнсе). На гэтым да вечару можна было сьцішыцца. Увечары, дзякуй Богу, надта шмат людзей не назьбіралася. Ды й доўга не сядзелі. Нарэшце гэты дзень скончыўся.

Дахаты завіталі ў госьці брат з жонкай (трэба ж некаму даядаць тое, што засталося ад неафіцыйнае часткі на працы ). Назаўтра пэрсанальны канцэрт у гонар мяне зладзіла Рысянятка, ды яшчэ й акурат падасьпелі тры паштоўкі ад посткросынгу зь віншаваньнямі. Вось такія дні народзінаў можна было б перажыць і некалькі разоў на год.