Неразьдзельныя
…Вось і сёньня Вожык сказаў Мядзьведзяняціку:
— Як усё–ткі добра, што мы адзін у аднаго ёсьць!
Мядзьведзяняцік кіўнуў.
— Ты толькі ўяві сабе: мяне няма, ты сядзіш адзін і пагаварыць няма з кім.
— А ты дзе?
— А мяне няма.
— Так не бывае, — адказаў Мядзьведзяняцік.
— Я таксама так думаю, — сказаў Вожык. — Але раптам вось — мяне зусім няма. Ты адзін. Ну што ты будзеш рабіць?..
— Перавярну ўсе дагары нагамі і знайду цябе!
— Няма мяне, нідзе няма!!!
— Тады, тады… Тады я выбягу ў поле, — сказаў Мядзьведзяняцік. — І загукаю: «Во-о-о-жы-ы-ы–к!», ты пачуеш і закрычыш: «Мядзьведзяняці-і-і–ік!..». Вось.
— Не, — адказаў Вожык. — Мяне ні каліўца няма. Разумееш?
— Што ты да мяне прычапіўся? — раззлаваўся Мядзьведзяняцік. — АСЬЛІ ЦЯБЕ НЯМА, ДЫК І МЯНЕ НЯМА… Уцяміў?..
