“Ліцьвінскі клюб” і “Тутэйшыя”
Глядзелі фільм па п’есе, ці то зьняты «Белсатам», ці то проста на ім паказаны раней. Зразумеў, што нічога не памятаю пра «Тутэйшых»-арыгінал. Вельмі даўно зразумеў, зрэшты. Дык хоць бы цяпер буду ўяўленьне мець.
Апасьля прагляду не было ніякага жаданьня ўвязвацца ў іхнія (да таго ж дзіцячыя нейкія) разважаньні пра тое, "ці тутэйшыя беларусы, ці ўжо не, а мо яшчэ не?.." І абмеркаваньне на ўзроўні "вось яны такія-сякія, а гэтыя вось якія малайцы-гяроі…" Банальна. Не, я прыйшоў у клюб не дзеля гэтага, а дзеля ўласна «Тутэйшых». А не каб праходзіць прымусова-добраахвотную працэдуру "знаёмства" ў пачатку.
А ў «Тутэйшых» галоўнага гяроя, Янку Здольніка, граў "асабіст" Шкалін з «Салдатаў». Нават ня ведаў, што ён беларус. Але памылкі быць ня можа - такая прыгожая мова ў яго. Цяпер дык ужо ведаю сапраўднае прозьвішча актора. Знаёмцеся - Анатоль Кот.
Ну але ўсё-ткі длясябе я разважаў над пытаньнем "добра ці блага ўвогуле быць «тутэйшымі»?" і "ці ёсьць «тутэйшымі» мы, ці беларусамі?" Адказ прыйшоў у той жа вечар у… ліфце. …На рэклямным прашпэкце (канечне ж, расейскамоўным) нейкай фірмы, што спэцыялізуецца на гірудатэрапіі (па-простаму - лячэньне піяўкамі). Першы ж радок ідыёцкага буклету: "Істокі гірудотерапіі в Россіі, уходят в глубіну веков…"
Ні храна мы яшчэ ніякія не беларусы, пакуль існуюць такія вось дэбілы. І я нават не пра памылкі.
Ну а сёньня яшчэ раз, паўторна атрымаў адказ на тое, хто мы ёсьць. Проста прайшоўшыся па вулачках і паазіраўшыся на бакі. То бок - на шыльды. Усялякіх там "національніх спарціўных лацярэй". Так што, спадарынька, якая выказвала ўчора сваё абурэньне і нязгоду з тым хвактам, што беларусы непаважаюць сябе як нацыю, але ж варта зьняць ружовыя акуляры.
