Справядлівасьць перамагае, калі за яе змагаесься
Канечне, ужо самога выслоўя, вынесенага ў загаловак гэтага запісу, дастаткова.
Але ж да яго трэба было дайсьці…
А перад гэтым да мяне павінна была дайсьці паштоўка з Партугаліі.
Стала цікава, што ж гэта за ледзь не нацыянальны гярой-пеўнік. Шукаць доўга не давялося.
Пеўнік з Барсэлясу
Як цьвердзіць лягенда, у XIV стагодзьдзі пілігрым з Галісіі, што кіраваўся ў Сант’яга-да-Кампастэла, апынуўся ў Барсэлясе. На няшчасьце, якраз у гэты час там адбывалася вялізная гулянка, падчас якой у гаспадара хаты зьніклі сталовыя прыборы са срэбра. Самым "крайнім" апынуўся іншагародні госьць. Як ён ні сьцьвярджаў сваю невінаватасьць, як ні тлумачыў, што накіроўваўся ў Сант’яга-да-Кампастэла, каб зьдзейсьніць сваё манаскае абяцаньне, ніхто не хацеў яго слухаць. Небарака быў прысуджаны да павешаньня.
Перад выкананьнем пакараньня абвінавачаны папрасіў яшчэ раз сустрэцца з суддзёй, які абвясьціў гэткі несправядлівы прысуд. Манаха прывялі у дом судзьдзі, дзе той якраз зьбіраўся есьці смажанага пеўня. Абвінавачаны яшчэ раз пакляўся, што не зьдзяйсьняў крадзежу. А каб яму нарэшце паверылі, дадаў, што калі ён насамрэч невінаваты, тады гэты вось певень паўстане з талеркі і закукарэкае. Судзьдзя і ўсе прысутныя зарагаталі, але страву пакінулі некранутай.
Тым ня меней, манаха павесілі. І тут смажаны певень узьняўся і закрычэў. Тады судзьдзя, ачомаўшыся, кінуўся хутчэй да віселіцы. Бедалагу ўдалося не зламаць сабе шыю, бо ці то вузел быў кепска завязаны, ці што яшчэ. Але пасьля гэтага яго адпусьцілі ў далейшы шлях.
Праз некалькі год пілігрым ізноў апынуўся ў Барсэлясе. У памяць пра апісаную падзею ён паставіў у горадзе помнік Дзеве Марыі і Яну (я так разумею, St. John - гэта Ян, эвангеліст).
* * *
Мараль сей басьні такава, як казаў Пушкін. Беларускае правасудзьдзе цяпер на ўзроўні тагачаснага, сярэднявечнага. Адзін чалавек вырашыў, што ты вінаваты - усё, трындзец - ні фіга ты не дакажаш. Хоць ты й не абавязаны даказваць сваю невінаватасьць. Гэта яны павінны даказваць тваю віну.
