Бярозавы квас
Рэцэпт паводле дзядзі з Піцеру
Даўней сяляне на сенакосе наталялі смагу бярозавым квасам, нарыхтаваным увесну. Замест дубовае бочкі ўжываюцца цяпер шкляныя ды плястыкавыя слоікі ды банкі. На дваццаць літраў бярозавіку каліўца (ня болей за 5-10 грамаў у сухім выглядзе) дрожджаў. Пасьля гэтага закаркаваць посуд, накрыць цёмнай коўдрай і паставіць у цёплае памяшканьне на тры-чатыры тыдні. Надалей захоўваць можна ў склепе.
Да гэткім чынам прыгатаванага бярозавага квасу можна дадаваць хлебны квас (напрыклад, канцэнтрат) і цукар па смаку.
Замест дрожджаў дзядзя Жэня дадае па 10-15 разынак на літар бярозавіку. Квас можа захоўвацца да двух год, вось толькі незразумела - ці менавіта той, што бяз дрождаў, ці любы.
Шкада, карацей, што мы столькі бярозавага соку пасьпяшаліся выліць…
