Усё ляціць, усё мінае…
Сёньня стаўся сьведкам выпадковае сустрэчы ў мятро старых, відаць, сяброў аднаклясьнікаў/аднагрупнікаў.
«Ініцыятар» сустрэчы увайшоў са мной разам і паклікаў іншага, які ўвайшоў на адной са станцыяў. Ну, далей падразумяваецца некалькі імгненьняў разгубленасьці, пасьля зьдзіўленьне на твары і – нарэшце – усьмешка (я мог бачыць толькі твар таго чалавека, да якога зьвярталіся). Некалькі стандартовых у такім выпадку пытаньняў («як маесься», «якім чынам ты тут», «што парабляеш», «дзе працуеш» і г.д.), абмен тэлефонамі. Той, першы, што болей быў дапытлівы, нагадаў чымсьці Дзімазаўрыка… Другі, адпаведна… Дарэчы, разгледзеў я пасьля абодвух, як яны сталі разам – таксама прыблізна аднаго росту… Дамовіліся: «Абавязкова трэба стэлефанавацца, тады і пагаворым падрабязьней».
А колькі часу таму такіх вось абяцаньняў «стэлефанавацца» ня трэба было даваць нават… Добра, калі гэтае абяцаньне проста абяцаньнем не застанецца.
да…часто из-за ленностимы откладываем “созвонимся”на “потом”, а “потом” почему-то не наступает - так и теряются связи и отношения
Comment by BelAngel — April 25, 2009 @ 10:23:39