__,,,^._.^,,,__: Скончаны баль, згасьлі зьнічкі.

Расповед, як дабрацца, ёсьць гэтым годам шмат дзе.

Фэст адбываецца на месцы Аршанскае бітвы 1514 г. – левым беразе Дняпра, дзе ў яго ўліваецца рэчка Крапівенка. Ён доўжыцца ўсю ноч, каб за нядзелю ўдзельнікі змаглі адпачыць і спакойна дабрацца дадому. Фэст праходзіць на адкрытым паветры ля ракі, варта падумаць пра цёплую вопратку, ежу і намёт. Дровы для вогнішча будуць на месцы.

Даезд:

З чыгуначнага вакзалу на аўтобусе ці маршрутцы №11 да аўтавакзалу (канцавы). З аўтавакзалу – аўтобусам «Ворша–Дуброўна» да прыпынку «Гацькаўшчына». Гуртам можна наняць маршрутку з вакзалу проста да Гацькаўшчыны.

Таксама аўтобусам або маршруткай можна ад’ехаць ад прывакзальнае плошчы да прыпынку «Цэнтар», затым ад Цэнтральнай плошчы, што ля «Дому гандлю» (прыпынак за помнікам Леніну), можна сесьці на аўтобус ці маршрутку «Ворша — Дуброўна» і ехаць да прыпынку «Гацькаўшчына». Ад прыпынку «Гацькаўшчына» да месца фэсту каля 1 км.

Але ж з мапай усё-ткі больш зразумела.

 

* * *

8 верасьня - Дзень беларускай вайсковай славы!

Таму 8 верасьня 2008 году а 18:00 сустракаемся каля ўваходу ў Чыгуначны вакзал.

Вазьмі, калі ласка, з сабою якую-небудзь мяккую рэч (спальнік, ручнік ці падушку).

І трошкі смачнай ежы – для цябе і сябра!

Гэта ўсё вельмі неабходна для пабудовы сапраўднага войска – Канстанціна Астрожскага!

Па гэтым запыце маем:

1. Беларусь займае пятае месца ў сьвеце па тэмпах сьмяротнасьці. Беларусь займае пятае месца па выміраньні насельніцтва. Што забівае Беларускую нацыю (сакавік 2007).
2. Беларусь ў рэйтынгу свабоды прэсы займае 151-е месца са 169 (лістапад 2007).
3. Беларусь заняла 64-е месца сярод краін свету па індэксу развіцця чалавечага патэнцыялу. Па індэксу чалавечага разьвіцьця Беларусь апярэдзіла ўсе краіны СНД (лістапад 2007).
4. Беларусь заняла толькі 94-е месца ў сьпісе міралюбных краінаў (травень 2008).
5. Па колькасьці асуджаных Беларусь займае другое месца ў Эўропе (лістапад 2007).
6. Беларусь на 153 месцы ў рэйтынгу свабоды (жнівень 2006).
7. Лічба дня: 150-е месца з 157 краінаў сьвету (студзень 2008).
8. Беларусь – сярод найгоршых паводле свабоды СМІ (ліпень 2008).
9. Беларусь оказалась в числе самых коррумпированных стран мира (чэрвень 2008).

 

Хто яшчэ ведае, якімі дасягненьнямі Беларусі за апошнія год гэтак… 14 можна ганарыцца?

Неназваны рэжысэр (зь невядомых прычынаў) і Ўладзімер Арлоў на замову тэлеканалу "Белсат" зьнялі дакумэнтальны фільм "Дзень Волі". У стужцы паказаная гісторыя Беларускай Народнай Рэспублікі вачыма пісьменьніка і гісторыка Уладзімера Арлова, старшыні Рады Беларускай Народнай Рэспублікі Івонкі Сурвіллы, журналіста “Радыё Свабода” Сяргея Навумчыка.

Менская прэзэнтацыя будзе 26 жніўня а 19-й у сядзібе БНФ (былая вул.Варвашэні, ; у Гомелі “Дзень Волі” пакажуць 31 жніўня а 19-й па адрасе: вул.Палеская, 52; у Магілёве – 2 верасня ў 18:00 у сядзібе МГА "Кола сяброў". Паказы фільма адбудуцца таксама ў Віцебску і Горадні.

via "Наша Ніва"

…калі скажу, што нашыя ходнікі (і ў тым ліку раварысцкія дарожкі) абсалютна не прызначаныя для таго, каб па іх катацца на ровары. А таксама такі спосаб паездак вымушае набыць званок, бо пешаходы - бы вадкасьць: займаюць увесь прадастаўлены ім аб’ём (то бок - шырыню ходніку). Пра стаянкі для равароў ля крамаў, напрыклад, увогуле й сказаць няма чаго… Усё, буркатаньне скончанае.

 

Лошыцкі парк

Пакуль ён яшчэ існуе ў тым выглядзе, у якім сама прырода распарадзілася. Бо калі ж дабяруцца гэтыя уродзкія рэстаўратары, то нешта глядзець будзе позна…

Ну, а пачалося ўсё, як і мае быць (хоць я сам гэтага не чакаў) са спатканьня з напамінам пра нашую "шчасьлівую савецкую мінуўшчыну". Не заўважыўшы сьпярша ўласна парк, я пераехаў на іншы бок вуліцы, дзе й пабачыў гэты крыж, усталяваны дзеля ўшанаваньня памяці бязьвінна закатаваных бальшавікамі беларусаў падчас рэпрэсіяў 30-40-х гадоў. Паводле Зянона Пазьняка, у Лошыцы расстраляныя ад 7 да 10 тысячаў чалавек.

 

Канечне ж, адразу бачнае адрозьненьне ў стаўленьні ўладаў да ўшанаваньня ўсялякіх хатыне-падобных вёсак, з аднаго боку, і замоўчваньня бальшавіцкіх злачынстваў, зь іншага боку.

Ну што ж, ня так сорамна ўсьведамляць, што ня ты адзін ня ведаеш дакладна, дзе тут "Лошыцкі паркава-архітэктурны ансамбаль". Але ўрэшце мы-ткі яго знайшлі. Далей рушылі хто роварам, а хто й подбегам за ім.

Пастраляць там не давалі, як сьпярша падумалася - гэта, відаць, была падрыхтоўка да якога-небудзь фэсту. То мы рушылі далей. Увогуле там раздольле, і месца хапае ня толькі для лучнікаў. Хто засвойваў лазаньне па дрэвах (са страхоўкай, відаць, нейкі альпініст), іншая моладзь дык і проста лазіла па камяніцы (на жаль, ня ведаю, парэшткі якога збудаваньня то былі), некаторыя купаліся ў рачулках (адна зь іх, што працякае там - Сьвіслач, а ёсьць другая, назоў не запомніў), але большасьць прыходзяць/прыяжджаюць сюды папіць гарэлкі/паесьці шашлыкоў…

Падчас ад’езду з Лошыцы, ужо на адваротнай дарозе, і прыйшло разуменьне таго, што… Што няма дзе ля крамы нават прыткнуць ровара! А пакідаць яго ля якога слупа на лёс моладзі, што прыйшла "патусавацца" надвячоркам, не схацелася. Таму так я ўчора ў краму й не патрапіў.

Пабачыўшы гэтае дзіва, адразу ўзгадалася, што трэба б зазірнуць было на бачыну РаянЭйр - здаецца, яны там абяцалі за 10 эўра зладзіць палёт з Польшчы да Вялікабрытаніі й назад…

Я паспрабаваў выбраць у іх маршрут "Ўроцлаў - Лёндан" (з Варшавы магчымы быў толькі адзін рэйс на Дублін). Пасьля 5-хвіліннага чаканьня мне прапанавалі наступныя кошты: мінімум 209 злотых з Уроцлава (€65), назад дык і ўвогуле ад 409 zł. Але й гэта было ня ўсё. Калі я выбраў канкрэтныя рэйсы са сьпісу прапанаваных, да кошту палётаў дадаліся яшчэ няўлічаныя ці то камісыйныя зборы, ці то падаткі (што праўда, мяне шчыра пра гэта загадзя папярэдзілі на папярэдняй бачыне). Кошт палёту "туды" падняўся яшчэ на 70 zł, "назад" - на 166. Гэххх… Праўда, магчыма, гэта й сапраўды таньней, чым на іншых авіялініях. Таму што, напрыклад, на галоўнай бачыне ў іх была прапанова зьлётаць ва Францыю за £5. Ня ведаю, чаму ў хвунтах стэрлінгаў - магчыма, дзейсна толькі для брытанцаў.

Зрэшты, калі абраць польскую вэрсыю бачыны, адразу зьявілася прапанова ў злотых. Ага, значыцца, "найтаньнейшыя авіялінія ад 50 PLN" (каля €16). Ну вось, зусім іншая справа. Падрабязьней атрымалася нават высьветліць, што ёсьць рэйс з Катавіцэ да Лёндану па ну зусім ужо сьмешным кошце 39 zł (крыху болей за €12). Зьдзяйсьняецца гэта так: зарэзэрваваць квіток неабходна да 31 ліпеня, а дата палёту - між 28 кастрычніка і 26 сьнежня. Ну добра, засталося яшчэ толькі атрымаць Шэнгенскую візу, якая абыдзецца даражэй за палёт да Лёндану. Вяртаемся ў рэальнасьць.

Атрымалася нарэшце ўбачыць, што ж за лясок месьціцца па дарозе дахаты. Адразу ўзгадаўся парк воінаў-інтэрнацыяналістаў у Берасьці: удзень прыемна зацішны й прахалодны, а падвечар жудаснаваты з прычыны розных тусовак, ад якіх невядома чаго чакаць.

Затое фарсыраваў (давялося ж) горку каля аўтацэнтру "Фальксвагену". Фотаздымак акурат зь яе вяршыні. Спуск яшчэ круцейшы. Але я не сьпяшаўся - фотапаляваньне абяцала быць захапляльным: ля будкі з вартавым сабакам варушыліся найагіднейшыя істоты…

Вось дзе гадуюць гэтых падлюкаў! На фотаздымку - яшчэ ня самы буйны асобнік (той пазіраваць ня надта зьбіраўся). Ну і - калі ня вельмі добра відно - я не вінаваты: падыходзіць бліжэй не наважыўся. А раптам яны галодныя?

Ну а гэта пабачыў ужо пасьля зьлёту з гары. Ууух! Нехта, відаць, таксама кайфаваў за стырном. Цікава, на колькі ж ён "дакайфаваўся"?

Але пра гэта задумляцца ўжо не было як, калі апошні кавалачак шляху давялося паезьдзіць па "раварысцкіх дарожках". Вось гэта, блін, паласа перашкодаў!  Ну і гэтак далей, глядзіце пачатак запісу…

P.S. Чым ёсьць Лошыцкі парк для менчукоў.

The comb-over Soviet-style tyrant who could soon be one of the West’s favourite allies | Mail Online. Альбо клікаем па фотцы.

У мну зьявіўся банэр. А ўсё гэта таму, што зарэгіўся на Беларускім Блогінгу. Зрэшты, ну і што з таго, што яны дадалі мяне ў каталёг? Ну адным блёгам між 1509 іншых стала болей. Зразумела, што ў такой кучы знайсьці што-небудзь каму трэба цяжка.

Але хоць буду адчуваць сябе беларускім блёгерам.  

1. Ну хоць нехта мяне разумее.
   

   можно сделать комментирование только для зарегистрированных пользователей (самый тупой вариант из мною виденных).


А далей крыху пазабаўляемся.
2. Не адных SUP-аўцаў узрушылі фоткі непаўнагадовае мафкі-з-гарэлкай. Ня ведаю, як там наконт засуспэнджваньня было, але зараз Арцемій Лебедзеў ізноў запрашае на адкрытыя фотасэсыі. Ну а наўздагон пасыпаліся крыятывы… Што можна (паспрабаваць) зрабіць дзеля запабяганьня такой сытуацыі?
3. З сэрыі "міфы і іх абвяржэньне". Аўтарка спадабалася тым, што ня проста тупа скопі-пэйсьціла, а дадала сваіх меркаваньняў, прычым калі абвяржэньняў, то небеспадстаўных. Ну і ўвогуле даволі маляўнічы блёг, шкада толькі, што відавочны загон перакос на тэму каханьня і ўсяго зь ім зьвязанага. Зь іншага боку, іначай і быць ня можа, бо блёг так і завецца. Для дзяўчынак - адназначна мастхэў.
   P.S. А ў нас зь ёй… у сэнсе - зь ейным блёгам - нават ёсьць падабенства, калі паспрабаваць чытаць Рэнесансаў Рэвэранс і Пра каханьне альбо Крыху пра жыцьцё цераз гугаль-рыдар…
4. Добра, пасьля такога неабходна паверыць у сябе. А галоўнае, паверыць, што ня сэксам адзіны жывы чалавек. Маладых дзяўчатак запрашаю ў "Вакенца ў рай".

Крыху карыснага.
5. WordPress MultiUser - тое, што мне даўно раіў зрабіць Міколка. І тое, што, відаць, адкладаецца на няпэўны тэрмін. Бо той кантэнт, які я хацеў ўтыкнуць на асобную старонку, ужо зьмяшаў у кучу з астатнім.
6. Для тых, хто не пасьпеў яшчэ далучыцца, па спасылцы ёсьць мажлівасьць спампаваць і раздрукаваць ліст (пажадана б даслаць поштай, а не электронкай). Я ж з улікам сваіх выпраўленьняў пяці капеек адсылаў вось гэты варыянт (заадно й праверу яшчэ адну фічу дакумэнтаў гуглю).
7. Ну і яшчэ адна чытанка ад Кацярыны Легастаевай - гэтым разам пра тое, што ўсё ў нас усіх (нават насуперак усялякім МТС’ам) будзе добра. Нас - я маю на ўвазе беларусаў.

Ну што ж, субота, і, як і плянавалася, я-ткі нацягнуў самую "жоўтую" вопратку, што ёсьць, і выбраўся на "Лягенду зь пяску"-08.

Ад самога сябе не чакаў, што буду выконваць іншую ролю, акрамя як фатаграфаваць. Але, відаць, Геніку Лойку і кампаніі сапраўды не ставала рабочых рук - наколькі я зразумеў, ніхто, акрамя іх, болей не зьявіўся. Дарэчы, слова "кампанія" ўжыта ня проста так, а таму што сапраўды - там усе людзі сабраліся творчыя, і ўсе ўкладалі ў скульптуру Яна Залатавуснага калі не душу, дык хоць дух.

Парадаваўся за маладое пакаленьне. Для іх беларускамоўны асяродак - самая што ні на ёсьць натуральная рэч з самага дзяцінства. Дзякуючы бацькам, зразумела. Схацелася ці самому вярнуцца ў іхні ўзрост, каб сябраваць з такімі вось аднагодкамі, ці тое неяк "праскочыць" пэрыяд гадаваньня грудных дзетак з тым, каб яны ўжо далучыліся да гэтака пакаленьня, якое ўжо ня ведае Леніна, ды яшчэ ня ведае другога прэзыдэнта Беларусі…

Як заўсёды, я ў працэсе пачуў і шмат цікавых гісторыяў. Спадар Генік аказаўся такім добразычлівым, хоць і старэй, чым я сабе яго ўяўляў. А я, дарэчы, нават ня ведаю, чым скончылася ягонае змаганьне за праўду па месцы працы некалькі месяцаў таму… Спадарыня Арына аказалася такой ахвочай да вывучэньня новай тэхнікі, што ў фотаздымках недахопу быць ня можа. Можа й шкада, што ўсю працу перапыніў дождж… Але ж заадно й пакупаліся.

P.S. Яшчэ ня позна далучыцца: працяг заўтра! Такім чынам, апранайма жоўтую вопратку, не забываемся сяброў і знаёмых, і - хай у краіне пад бела-жоўта-белымі сьцягамі гучыць родная мова! Дзея адбываецца з самага ранку ў раёне станцыі мэтро "Каменная горка", а там пешкі мэтраў сто да кар’еру, дзе будзе ўзьведзены касьцёл сьв. Яна Эвангеліста. Удакладненьні па тэлефонах (029) 955 92 04 (Генадзь), (029) 312 54 71 (Валя).

Вох, і цяжка ажывіць у памяці падзеі тыднёвай даўніны. Буду болей карыстацца фоткамі, чым словамі - на шчасьце, першых, як заўжды, аж занадта.

Першае, што адразу кідаецца ў вочы, альбо рэжа слых, альбо, калі хочаце, прыводзіць у роспач - гэта татальнае панаваньне маскальскай мовы ў гутарках, абвестках арганізатараў і г.д., карацей - паўсюль. Суцэльнае ігнараваньне беларускае мовы адбывалася ў такіх мясьцінах!.. Зрэшты, пра мясьціны крыху пазьней.

Яшчэ дзякуй Богу, што прыехалі мы ў пятніцу на Высокі Бераг пазьней за астатніх і "не пасьпелі" на цырымонію ўзьняцьця "закату над балотам". Таксама першы дзень запомніўся халаднюськім вечарам (але ўжо абышлося без дажджу, як ва ўсе папярэднія дні, і гэта вельмі абнадзейвала на ўвесь ўік-энд) і выступамі тых каманд, якія сапраўды падрыхтавалі прэзэнтацыі, асабліва тых зь іх, якія былі апранутыя не па надвор’і, затое прыгожа.

На другі дзень (о, так! ) цэлых хвілін мо зь пяць паперакідваліся ўсе ўчатырох талерачкай. Пакуль Дзіма пасьпеў абярнуцца дзеля пераапрананьня, на гэтым нашыя подзьвігі ўжо скончыліся. Праўда, траёх таксама даволі працяглы час дзяўчаткі пратрымаліся.

У афіцыйных (гэта значыць, тых, што ішлі ў камандны залік) спаборніцтвах паўдзельнічаць не дабеглі - былі лепшыя кандыдатуры. Але затое якая ў нас каманда сабралася на "Вясёлыя старты"! Ня тое што ня так страшна саступіць было, а прыемна ж і перамагчы дзякуючы каманднаму духу і супольнасьці. Што праўда, узнагароды потым уручылі толькі за першае каманднае, так што для нас гэтае трэцяе месца хутчэй дзеля задавальненьня, якое мы й сабраліся тамака атрымаць.

Калі ўжо пра каманду, то яшчэ немажліва абмінуць групу падтрымкі. Усё-ткі мне здалося, што самая дружная яна была менавіта ў нас. Ці - ня дружная, а шчырая, вось. Гэта, зразумела, яшчэ й таму, што нашая фірма паклапацілася, каб мы мелі два камплекты фірмовае вопраткі: для ўсіх супрацоўнікаў (гэтай часткай мы шчыра дзяліліся зь несупрацоўнікамі) і для спаборніцтваў. Вельмі мала было такіх каманд, дзе таксама было два камплекты формы. Таму й ішлі на розныя выкрутасы. Але, паўтаруся, нашыя заўзятары падтрымоўвалі сваю каманду неяк… арганізаваней, ці што, за ўсіх. (Хоць я й ведаю, што многа чаго ў фірме ня так, і што шмат каму што не падабаецца, і г.д. І ні ў якім разе не выхваляюся, што вось, круцейшыя за нас могуць быць толькі яйкі. Не. Проста вось перадаю свае эмоцыі на той час)

Ну, зразумела, у апошні дзень на цырымоніі ўзнагароджаньня нічога адносна беларускай мовы не зьмянілася. Хіба што прыемна было пачуць словы падтрымкі на адрас фірмы з боку арганізатараў. Сапраўды, нам для перамогі не хапіла зусім крышачку. Аднак там і сапраўды неістотна сама перамога. Заўважыў на прыкладзе нашых супрацоўнікаў плён тымбілдынгу: некаторыя дагэтуль незнаёмыя людзі абмяняліся нумарамі тэлефонаў.

Сапраўднае сьвята беларушчыны нас чакала кілямэтраў у двух ад лягеру. Гэта філія літаратурнага музэю Якуба Коласа ў Смольні. Мы заехалі туды на адваротным шляху, а нашыя партнэры зь ІВы дык і проста зайшлі туды з турбазы сваім ходам. Ізноў і тутака давялося пачуць ад бабулі-гіда шмат прыемных словаў у бок "моладзі, што ўсё разумее" на тле астатняе маскальскае хэўры. Канечне, бяз гэтай бабулі музэй шмат страціць (а ў яе за плячыма столькі жывых гісторый пра Якуба Коласа і яго сям’ю, а яшчэ ж асабістая сустрэча з паэтам і пісьменьнікам); але дзякуй Богу, што ў яе ёсьць пасьлядоўніца і (цудоўна) дачка. Ад яе мы й дасталі найлепшы падарунак - кнігу. А таксама зразумелі, што ўсе нашыя веды пра Коласа з Купалам сканчаюцца максымум на гадох біяграфіі і месцах, неяк зьвязаных з гэтымі прозьвішчамі (прычым як зьвязаных, невядома).

Ну, пры прыроду асобная размова. Але ж можна знайсьці мясьціны, дзе будзе тое самае зь меншым наплывам людзей. А яшчэ я згарэў - і гэта стаўся галоўны напамін пра паездку для тых, хто на яе не паехаў.

Хоць ёсьць і ў нас тутака свае самыя кітайскія тралейбусы ў сьвеце. Блін, пакуль пад дожджыкам ішоў да прыпынку, змок менш, чым у траліку. Блін, у яго ж, гада, паміж пераборкамі зазорыскі, цераз якія вада льецца ня горш чым зь вядра!

А ў краму сёньня зайшоў толькі дзеля таго, каб паехаць… у краіну перамоглага сацыялізму і татальнага маразму цэнзуры. Праўда, зьвестак пра гэты конкурс няма ўжо ні ў самой краме, ні на бачыне банку-прадстаўніка паслуг па маёй плястыкавай картцы. А можа мне гэта здалося? Ну і правільна - нямашака там рабіць. Ну, акрамя як у турме сядзець за праўду.

“Колькі год зьбіраў на кватэру ў Менску. Грошай не хапіла, давялося набыць вілу на Канарах”. Блін, а я думаў, што з гэтага можна сьмяяцца… А вось жа й не!

Ці пра тое, як правільна прымаць гасьцей на Беларусі. Акурат у працяг тэмы папярэдняга запісу, ня кажцчы ўжо пра "жывую заслону".

Радавацца з прычыны скасаваньня бясплатнага праезду свалачам-касманаўтам і іншых чорнагаловым гандонам у підарках я, значыцца, пасьпяшаўся…

У траліку сёньня стаўся сьведкам нараканьняў кандуктаркі. За дзень на іхнім маршруце з 9-ці тралейбусаў ужо па дарозе вывялі 3. Тупа разьбілі вокны перад канцавым прыпынкам. Ня ведаю, можа гэта й стасуецца нейкім чынам з правядзеньнем у гэтыя дні тэніснага матчу кубку Дэвісу, а ў астатнія дні сытуацыя з гэтым лепшая. А вось што да мянтоў - я не зьдзіўляюся ні разу, што для іх гэта рабіць нармалёва. А адбылося вось што.

П’яны мент (а яшчэ афіцэр, сцуко) адмовіўся аплочваць кандуктарцы праезд. Што ёй заставалася, як не выклікаць нарад? Альбо сьпярша былі кантралёры, якія ў сваю чаргу выклікалі нарад - сутнасьць ня ў гэтым, а ў тым, што нарад прызнаў скаціну-афіцэра сваім начальнікам і, зразумела, ні храна яму не было за гэта. Ну хіба што можа па галоўцы пагладзілі. ВЫ УБЛЮДКІ. ВЫ ЎСЕ УБЛЮДКІ.

У тралейбусе па дарозе на працу стаўся сьведкам такое вось размовы між "зайцам" і кандуктаркай:

- Ды я на наступным прыпынку выходжу.

Але гэта не ўратавала хлапака ад аплаты.

- Ну дык плаціць жа трэба, - парыравала кандуктарка. - Ужо калі нават міліцыянты бясплатна ня езьдзяць, то вы ж заплаціць тым болей можаце.

- Ааа, ну раз нават міліцыянты… - хлапак пацягнуўся ў кішэню.

Хм, хоць я і ня чуў пра скасаваньне ільготаў гэтым зажэрлым удодам, але ўсё адно радуець.

* * *

А вось сёньня ўвечары адзін з такіх "унікумаў" не дазволіў нам надалей мірна шчыкаць траўку ля будынку крыміналістычнае экспэртызы ці-як-яно-там-завецца. Малады яшчэ, зялёны, ды бачна было па ім, што яму самому сорамна такое глупства казаць - ён пачырванеў і толькі мармытаў, а мы ўжо самі яго распыталі, чаго яму ад нас трэба і ня сталі болей затрымоўвацца, а то раптам яшчэ на іхні газон дохлых пацукоў падкінем, ага.

Адразу узгадаліся нашыя кыіўскія. Відаць, у іх у такім выпадку прынята сьмяяцца ў вочы. Пасьля ўспомніўся 1943-і год. Як мы тады вось такіх, нячысьцікаў, пад Сталінградам…  

…што я не адшукаў на Акрэсьціна гэты хрэнаў спецпрымальнік-разьмеркавальнік.