We are the greatest!

Леанiда памылкова пасадзiлi ў турму на пяць гадоў.

Юрыдычная фірма «ЮрЗнак» па жаданьні абслугоўвае, рыхтуе дакумэнты і г.д. па-беларуску. Акрамя таго, беларускамоўным - зьніжкі!

У працяг папярэдняга запісу пра эўрапейскі здабытак Беларусі. У Беларусі ёсьць копія варшаўскага палаца.

Я пра блёг Глеба Лабадзенкі. Сёньня пра два ягоныя пасты.

Па-першае, запіс, які пацьвярджае, што ня мае сэнсу ехаць далёка, каб пабачыць нешта ўнікальнае. У Беларусі ёсьць уся Эўропа!

Ну, а другое - гэта з сучаснасьці. Нашай маразматычнай сучаснасьці, дзе адначасна існуюць Менск і ўсё-яшчэ-Мінск.

Зьлева - рэйтынг найпапулярных старонак у наркамаўскай, справа - у тарашкевіцкай вікіпэдыях.

via Бывай, мова

Скончаныя тры «цяганьні катоў за хвост».

1. Усю ўступную кампанію мяне суправаджала маскальшчына, як я ні спрабаваў ад яе адбіцца. Прыемна было бачыць на стэндах сваё беларускае прозьвішча між шэрага натоўпу… А прыйшоў час атрымоўваць сэртыфікаты - і шок. Па-беларуску толькі прозьвішча мне і засталося… Можна было б зьвязацца з гэтым ідыёцкім «інсьцітутам кантроля знаній», можна было б наехаць, патрабаваць перарабіць… Не заставалася часу, не было жаданьня, не ставала ўпартасьці… Маўчым, гледзячы як акупанты гаспадараць. Самі яны не заварушацца…
2. Самыя вялікія чэргі - у нашай паліклініцы… Самыя даўгія чэргі з усіх кабінэтаў - у той, у які стаіш ты… Добра хоць, што пасьпеў у час. Амаль месяц на няшчасную даведку… Неўзабаве трэба ізноў гэта ўсё паўтараць…
3. Найхутчэй праляцеў збор-падача дакумантаў на зямельны надзел. Настолькі хутка, што нават ачомацца не пасьпеў, як усё скончылася. Гэта таму што Танька ўсё ў свае лапкі ўзяла… Але вось мая заява ў перакладзе, і да таго ж пісьменным, нашмат лепшая, чым прапанаваная выканкамам, так і засталася ў электронным варыянце… Таму што нікому гэта нецікава і ня трэба. Саромеемся чагось, маўчым… Гледзячы, як акупанты гаспадараць…

Сьпіс людзей, якія аказваюць паслугі па правядзеньні вясельляў на роднай мове. Стыль - адвольны. Калі з кантактамі - значыцца, людзі самі іх пакідаюць. Карыстайцеся.

• Наталюга з мужам.
• Усевалад - беларускамоўны маршалак (вядоўца на вясельлі). Адэкватныя конкурсы, свая апаратура і музыка (ёсьць дэкаратар залі, калі трэба). Прыкладны сцэнар узгаднім папярэдне. +375 (29) 551 93 08.
• Віктар Шалкевіч
• Мікола. +375 (29) 612 49 83.
• Ансамбаль «Янка» - вясёлыя хлопцы, некалі сьпявалі народныя песьні ва ўласнай апрацоўцы на Камароўцы. З хрысьціянскім ухілам.
• Гузік. Праводзіць любыя сьвяты (юбілеі, вясельлі, дні нараджэньня, карпаратывы) для дарослых і дзяцей. Калі ў Вас няма грошай, каб зрабіць сьвята па-беларуску для дзетак, ўсе адно зьвяртайцеся, бо гэта ж нашы дзеткі. +375 (29) 775 70 76. E-mail: 7757076@tut.by
• Наста - рэкамэндацыі, запрашэньні з Вашым фота; хлапечнік, дзявочнік (можна са стрыптызам); рэстаран, кавярня (можна ў намётах на прыродзе), дэкор памяшканьня; сцэнар, відэё, фота, настаўнік танцаў і г.д. +375 (29) 784 63 13; +375 (29) 9117887.
• Айцец Андрэй Абламейка. Нечакана. Думаю, імя гаворыць само за сябе.
• Тацяна Махнач - сьвяточная вопратка пад  мясцовыя строі, сцэнар, вядзеньне. +375 (29) 697 56 30; 241-23-33. Пэрсанальная бачына ў сэціве.
• Невядомыя - праводзяць беларускае вясельле з элемэнтамі традыцыйнага абраду, народнымі танцамі і дудой. + 375 (29) 704 00 18.

Зарэгістраваўся.

У сэціве зьявіўся новы беларускі праект «Казкі беларускія» (kazki.by). Cайт прысьвечаны беларускім казкам для малых і дарослых, але й ня толькі.

Таксама на старонках прымаўкі, конкурсы, сцэнкі, показкі, загадкі, хуткамоўкі, калыханкі, прыпеўкі, лічылкі, розныя дапаможнікі для беларускіх бацькоў і шмат іншых цікавых матэрыялаў.

«Мы зрабілі праект з казкамі, трохі такі альтэрнатыўны, калі глядзець на беларускія дзіцячыя кніжкі, бо ён адрозьніваецца ад іх у першую чаргу кароткім «інтэрнэт-фарматам» казак, добрай падабранай ілюстрацыяй да кожнага артыкула. Мы хацелі, каб у маладых бацькоў была магчымасьць, напрыклад, узяць наўтбук замест кніжкі і прачытаць вячэрнюю казку дзіцяці проста з экрана, паглядзець малюначкі разам і г.д.» — кажуць стваральнікі рэсурсу.

Дарэчы, галоўны прынцып праекту — 1 казка ў 1 дзень. Таксама на «Казках» магчыма зарэгістравацца і публікаваць свае творы і навіны.

Такая ў мяне цяпер новая банкаўская плястыкавая картка пасьля таго, як у першае падышоў да сканчэньня тэрмін дзеяньня, а тут якраз на працы нам усім прапанавалі «абка́рціцца», каб пералічваць на іх заробкі. То я й ня стаў ужо пераафармляць тую сваю, першую, зь якой у мяне зьвязана столькі ўспамінаў… Успамінаў пра тое, як мне давялося яе літаральна зубамі вырываць у супрацоўнікаў «Беларусбанку» ў нашым горадзе, якія не хацелі прымаць маю заяву, запоўненую па-беларуску. Нават самому ня верыцца, што ўжо ў той час я быў настолькі цьвёрды, што картку-ткі атрымаў. Тады, праўда, у анкеце я ўсё-ткі тры палі (прозьвішча, імя, імя па бацьку) запоўніў па-маскальску, патасна перапісаўшы літару ў літару іх з пашпарту. Гэтым разам банк ня стаў прад’яўляць нават і па гэтых палёх прэтэнзыяў. Праўда, адзін раз яны-ткі мне патэлефанавалі. Наколькі я зразумеў, хацелі ўдакладніць, ці праўда тое, што ў мяне і ангельскі варыянт майго поўнага імя напісаны ў пашпарце па-беларуску. Вось дзівакі, няўжо першы раз бачаць беларускі пашпарт? Болей ніякіх праблемаў з атрыманьнем уласна карткі ад банку не было.

Праблема нечакана прыйшла адкуль не чакалі: з працы. На ўжо аформленую (засталося толькі забраць) картку мне адмаўляліся пералічваць грошы, бо аформленая яна на маё прозьвішча, ці бачыце, па-беларуску, а ў бугальтэрыі маё імя напісаць па-беларуску нібыта не дазваляе праграмнае забесьпячэньне. Такім чынам, я ведаў, што картка ў мяне ёсьць, а значыцца, да банку прэтэнзыяў быць ніякіх ня можа. Хаця нашая бугальтарка і запрапанавала мне перапісаць заяву на картку па-расейску, я ў гэтым сэнсу ня бачыў: картка-то ўжо зробленая. Тады бугальтарка прапанавала мне яшчэ адно выйсьце: прыяжджаць штомесяц да іх у бугальтэрыю і забіраць наяўныя грошы там. Зразумеўшы, што гэтая пэрспэктыва мяне зусім не спужала, мая суразмоўца кінула слухаўку.

Гэтая размова адбывалася на мінулым тыдні, і шчыра кажучы, я крыху хваляваўся пра тое, як жа вырашыць гэтае пытаньне як найлепей і так, каб усё-ткі картку скарыстоўваць дзеля таго, дзеля чаго яна й задуманая была. Праўда, сам бы я класьці грошы на яе мог, як і здымаць, натуральна. Але тым ня меней езьдзіць на край гораду ня надта хацелася. І вось сёньня праблема вырашылася, як высьветлілася, сама сабой: мне прыйшоў разьліковы лісток, які заўсёды прыходзіць перад выплатай заробку. Але прыйшоў з адным адрозьненьнем: цяпер маё імя там напісанае па-беларуску. Такім чынам, праграмнае забесьпячэньне ўсё-ткі «дазволіла» выканаць патрабаваньні Закону аб мовах. Вось каб жа толькі гэта быў не адзінкавы выпадак… Бо да канчатковага разварушваньня «балота» яшчэ вой як далёка.

Я сам быў у ёй толькі некалькі разоў, але ж там заўсёды было на што зайсьці паглядзець. Ці тое прыходзіш нешта набыць, ці тое таму, што проста праходзіў міма - але ж абыдзеш усе пакоі ад аднаго кутку да другога.

Гэххх, "Падземка"-то засталася, але, відаць, ужо ня тая… Рэжым і надалей дрыжыць ад Свабоды.

Перадгісторыя: у Беларусі звольнены трэнер, каманда якога абыграла Лукашэнку.

Аба***ліся: пасьля выбухлага скандалу трэнера, які абыграў Лукашэнку, вырашылі не звальняць.

Ну што ж, нечакана.

Прыйшоўшы крыху са спазьненьнем на "Беларускі дух", думаў, што там ужо скончаныя арганізацыйныя і падрыхтоўчыя апэрацыі, малітва, і ўсе сядзяць і гамоняць, папіваючы гарбату. Але гэтым разам усё было не як заўжды. У чаканьні мяне сядзелі… тры чалавекі.

Значыцца, засталіся самыя стойкія. Што ж, у рэшце рэшта сходка прайшла як звычайна, а па колькасьці людзей мне нават болей спадабалася. Бо трох чалавек перакрычэць прасьцей, чым большы натоўп. Дык нават нягледзячы на тое, што тэма была не асабліва цікавая (пра гарады), дык і я здолеў уставіць свае пяць капеек да аповеду кожнага з разказьнікаў, грунтуючыся на ведах з галіны агульных ведаў (даруйце за калямбур), прыдбаных, у сваю чаргу, апошнім часам.

Астатнія проста ня ведаюць, што яны губляюць. Вось толькі б гэтых людзей, што ходзяць стала, неяк яшчэ болей зьяднаць…

Хм, раней ад сп. Адама чуў, цяпер во сам пабачыў - бачына «Нашай Нівы» недасяжная.

Паколькі патэлефанаваць папярэдне і распытаць, што там ды як, было цяжка, дык давялося хадзіць двойчы.

Першы дзень шукаў патрэбную адрэсу доўга. Пасьля давялося яшчэ абыходзіць з усіх бакоў у пошуках уваходу. Ну і нарэшце я ўнутры. Першае ж пытаньне ў адказ на маю гаворку: «А адкуль вы да нас такі прыехалі?» Пасьля неабавязковых працэдураў «ініцыяцыі» прыняліся разьбірацца з маёй праблемай. Дакладней, праблемы ніякае няма, ды вось толькі дакумантаў я зсабой аніякіх ня ўзяў. Ну нічога, прыём прыязны, чаму б не прыйсьці яшчэ й назаўтра? І мяне цягам пяці хвілінаў паставяць на ўлік.

Ды вось толькі назаўтра тае прыемнае цёткі не было… Замест яе сядзела нейкая надзьмутая кабета, першае ж пытаньне якой дала мне падставу зразумець, што давядзецца яе абламаць:

- Што ў вас?

Гм… Ну, напрыклад, зробім так: якое пытаньне, такі й адказ.

- У нас ваенны білет.

- Што ў вас?

Гы, ну вось цётка нейкая неадэкватная трапілася.  Урэшце саізволіла ўстаць з-за кампутара і падысьці да мяне.

- Трэба стаць на воінскі ўлік у вас.

- Дакуманты.

Няма сэнсу пераказваць увесь дыялёг -у рэшце рэшт я дабіўся, што ж яна мела на ўвазе, а яна атрымала ад мяне ўсё, што патрабавалася, і стала запаўняць уліковую картку. Мне ж сунула пісаць нейкую заяву (дакладней - запоўніць) на імя ваенкома, надрукаваную чамусьці па-расейску.

- А па-беларуску ў вас ёсьць?

- Няма.

- А чаму? - рэзоннае пытаньне.

Тут пачалося нейкае трызьненьне пра тое, што можа ўкраінец прыйсьці заўтра і нічога не зразумее ў беларускім белягу. Але нават калі б ён і сапраўды прыйшоў у беларускі ваенкамат (хаця навошта?), дык што ж: па-першае, украінская мова ў нас ня ёсьць дзяржаўнай, па-другое: спадарства, ніхто ж не забараняе вам мець падрыхтаваныя заявы па-расейску! Наадварот: вы павінны іх мець паводле ідыёцкага (але ж які б ні быў) закон аб мовах, як павінны мець і па-беларуску! Ну тут канечне можна было б стаяць на сваёй пазыцыіі і чакаць, пакуль яны мне зробяць па-беларуску. Аднак у гэтай сытуацыі воінскі ўлік мне патрэбны ня меней чым, ім. Дык добра - маю з сабой колькі чыстых аркушаў і пішу заяву «з нуля», перакладаючы зь іхняга белягу.

Запаўненьне карткі доўжылася болей, чым мне перапісаць заяву цалкам. Калі ўсё было скончана з бюракратычнымі працэдурамі, цётка нарэшце зірнула на маю заяву і ледзь не абамлела. Можна было б і забраць з сабой незапоўнены прыклад іхняе маскальскамоўнае заявы ды набраць для іх дома, і спадар Адам так паступіў бы, мажліва. Але ці то жаданьня не было яшчэ раз да іх ісьці, ці то вырашыў не адбіраць іхнюю працу… Карацей, зэканоміў ім адну паперку. Прапанову пісаць ня стаў таксама…

Ня ўсё адразу. Але ўрокі сп. Адама дапамагаюць. Ні ў якім разе не прасіць дазволу быць беларусам. Патрабаваць ад іх таго сама.

"Стой, дэбіл, бо іначай я буду страляць!"  - на якія дзеяньні правакуе гэтакі зварот?

Глядзелі фільм па п’есе, ці то зьняты «Белсатам», ці то проста на ім паказаны раней. Зразумеў, што нічога не памятаю пра «Тутэйшых»-арыгінал. Вельмі даўно зразумеў, зрэшты. Дык хоць бы цяпер буду ўяўленьне мець.

Апасьля прагляду не было ніякага жаданьня ўвязвацца ў іхнія (да таго ж дзіцячыя нейкія) разважаньні пра тое, "ці тутэйшыя беларусы, ці ўжо не, а мо яшчэ не?.." І абмеркаваньне на ўзроўні "вось яны такія-сякія, а гэтыя вось якія малайцы-гяроі…" Банальна. Не, я прыйшоў у клюб не дзеля гэтага, а дзеля ўласна «Тутэйшых». А не каб праходзіць прымусова-добраахвотную працэдуру "знаёмства" ў пачатку.

А ў «Тутэйшых» галоўнага гяроя, Янку Здольніка, граў "асабіст" Шкалін з «Салдатаў». Нават ня ведаў, што ён беларус. Але памылкі быць ня можа - такая прыгожая мова ў яго. Цяпер дык ужо ведаю сапраўднае прозьвішча актора. Знаёмцеся - Анатоль Кот.

Ну але ўсё-ткі длясябе я разважаў над пытаньнем "добра ці блага ўвогуле быць «тутэйшымі»?" і "ці ёсьць «тутэйшымі» мы, ці беларусамі?" Адказ прыйшоў у той жа вечар у… ліфце. …На рэклямным прашпэкце (канечне ж, расейскамоўным) нейкай фірмы, што спэцыялізуецца на гірудатэрапіі (па-простаму - лячэньне піяўкамі). Першы ж радок ідыёцкага буклету: "Істокі гірудотерапіі в Россіі, уходят в глубіну веков…"

Ні храна мы яшчэ ніякія не беларусы, пакуль існуюць такія вось дэбілы. І я нават не пра памылкі.

Ну а сёньня яшчэ раз, паўторна атрымаў адказ на тое, хто мы ёсьць. Проста прайшоўшыся па вулачках і паазіраўшыся на бакі. То бок - на шыльды. Усялякіх там "національніх спарціўных лацярэй". Так што, спадарынька, якая выказвала ўчора сваё абурэньне і нязгоду з тым хвактам, што беларусы непаважаюць сябе як нацыю, але ж варта зьняць ружовыя акуляры.

Затое акрамя таго, што цяпер ведаю, дзе 4 і 5 карпусы БДУІРу, знайшоў уяшчэ па адваротнай дарозе і вуліцу Залатая Горка.

А паколькі ўжо праходзіў міма абласной бібліятэкі, дык не ўтрымаўся і ад таго, каб зайсьці ў іхнюю дысконтную кнігарню, дзе здабыў чарговую беларускамоўную мапу. Такая ў іх была якраз апошняя.

Памятаючы пра мінулы «халяўны» паход на вясельную выставу, вырашыў і тут паспрабаваць паўтарыць той самы нумар. Не атрымалася. У гэты дзень у іх быў выходны. Давялося ісьці зусім без аплаты.

Гэтым разам тут ладзілася выстава аддзяленьня дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва Маладэчанскае музычнае вучэльні імя М. К. Агінскага «У краіне мар». Дзіўнавата гучыць, канечне, але чым жа яшчэ можна займацца ў музычнай вучэльні? Правільна, саломапляценьнем.

Зрэшты, чаму ж толькі саломкай? Майстры там на ўсе рукі. Так што схадзіць варта, але выстава працуе толькі да 31 студзеня.

Пасьля, праўда, пагаварылі з адным з супрацоўнікаў гэтае ўстановы, які сьпярша быў нездаволены, відаць, што «ходзяць тут усялякія», але пасьля разгаварыўся, распавёў пра папярэднюю выставу, якая была для яго вельмі цікавай, а пасьля адказаў і на тое, якія плянуюцца пасьля гэтае выставы (відаць-такі, ня просты супрацоўнік). Запрашаў прыходзіць. Толькі каб жаданьне было.

Учора проста быў зьдзіўлены, настолькі зьмяніліся за кароткі час людзі, якіх ужо пасьпеў палюбіць.

Месяцы два таму яны прыслухаліся да маіх словаў і зьдзівілі ўсіх беларускай мовай у царкве.

Учора, на першай пасьля доўгага перапынку сустрэчы "Беларускага духу", надышла чарга зьдзіўляцца мне.

Я верыў, канечне, што прагрэс павінен быць, але каб так хутка і не ў аднаго чалавека!..

Сапраўды, Бог творыць цуды.

Канечне, дзеля гэтага трэба хаця б туды хадзіць…