We are the greatest!

У 1940-х Дональд Грэй Барнхаўз, прэсьвітарыянскі пастар, задаў пытаньне: «Што сталася б, калі б у наш горад прыйшоў сатана?» І працягнуў разважаньні:

«Калі б д’ябал прыйшоў у Філядэльфію, ён зачыніў бы ўсе бары, забараніў парнаграфію, па чыстых вуліцах хадзілі б акуратныя пешаходы і ўсьміхаліся адзін аднаму. Не было б лаянак, праклёнаў. Дзеці б адказвалі: «Так, спадар» і «Не, спадарыня,» - кожную нядзелю людзі хадзілі б у цэрквы… у якіх няма Хрыста.»

У сваёй кнізе «Хрысьціянства без Хрыста» доктар Майк Хортан засьцерагае, што ў Амэрыцы гіпатэтычны Барнхаўзаў сцэнар хутка спраўдзіцца. Паводле Хортана, кіраўнічаю мантраю для мноства эвангельскіх цэркваў сёньня сталася «рабі больш, спрабуй яшчэ». Пропаведзі напханыя разнастайнымі «сям’ю ці дванаццацьцю крокамі на шляху да лепшага шлюбу ці паляпшэньня фінансавага стану». Па гіроніі лёсу, у той час як маладое пакаленьне пратэстуе супраць строгага выкананьня законаў сваіх бацькоў, яно само замяняе іх больш мяккай (але больш садысцкай) формай. Вядомыя тэлевізыйныя прапаведнікі (напрыклад, Джоэль Осьцін і Джойс Мэер) пераможна сьцьвярджаюць, што яны ўсьвядомілі той хвакт, што хрысьціянства ня ёсьць выкананьне нейкіх правілаў. Тым ня меней яны працягваюць казаць аўдыторыі, што гэта ўсяго толькі «любоў да Госпада і да свайго бліжняга». Рэфармат XVI-га стагодзьдзя Ян Кальвін чуў падобныя выказваньні ад рыма-каталіцкае царквы (яны таксама рэагавалі на жорсткае выхаваньне бацькамі) і зазначаў: «Нібыта гэта [любоў да Госпада і да бліжняга] лягчэй!» Паводле Езуса, любоў да Госпада і да свайго бліжняга ёсьць сутнасьцю ўсяго старазапаветнага закону. Любоў да Госпада і да бліжняга - найцяжэйшая рэч у сьвеце для любога чалавека!

Адзін вядомы эвангельскі пастар нядаўна зрабіў папулярным выраз «справы, а ня вера». Эвангелісты маюць слушную дактрыну, кажа гэты пастар, проста яны яе не выконваюць. Гэтае меркаваньне доктар Хортан абвяргае тым, што многія эвангелісты насамрэч ня маюць слушнае дактрыны, альбо прынамсі прапаведуюць яе няслушна. Эвангелісты зблыталі грунтоўныя катэгорыі Закону і Эвангельля, павярнуўшы пасланьне Эвангельля (якое ёсьць дабравесьцем пра тое, што Хрыстос ужо зрабіў для нас) у патрэбны бок. Жывіце паводле Эвангельля (чытайце штодня Біблію, прымайце ўдзел у пэўным накірунку дзейнасьці царквы, спрабуйце стацца прыкладам для іншых) і будзеце здаровыя, багатыя й разумныя. Задавайце самому сабе пытаньне: «Што б зрабіў Езус?» - а не «Што рабіў Езус?» Аднак Хортан кажа, што гэта - блытаніна паняткаў. Эвангельле па сваёй прыродзе - не даведнік па тым, што вы можаце рабіць. Гэта аповед пра тое, што ўжо было некім зьдзейсьнена. Вынікам блытаніны гэтых паняткаў ёсьць благая пропаведзь. Замест таго, каб прапаведаць Хрыста й Эвангельле, пастары нярэдка спрабуюць прыстасаваць біблійныя тэксты для «практычных» парадаў, што дапамогуць зрабіць лепшым ваш шлюб, вашыя фінансы, стасункі з дзецьмі і г.д. Як вынік, мноства эвангельскіх цэркваў сёньня ня кажуць таго, чаго нельга пачуць ад доктара Філа, доктара Лаўры ці, напрыклад, Опры (найчасьцей, нават доктар Лаўра гаворыць лепей). Усё гэта вядзе да тае зьявы, якую Хортан называе «Хрысьціянствам без Хрыста». Можна схадзіць у нядзелю ў эвангельскую царкву і пайсьці, нават не пачуўшы ніводнага слова пра Эвангельле ці Хрыста.

* * *

Трывожны запіс у блёгу «Эвангельскі фарпост». На жаль, ня маю магчымасьцяў перакладаць яго напоўніцу, таму пакідаю спасылку.

Першы дзень пачынаўся, як іншыя дні пачынае ад веку прырода… Мы яшчэ пасьпелі перад вечарынай памяняць колы на летнюю гуму (і тэхнік на СТА быў нейкі цікавы і цікаўны – відаць, такім чынам спрабаваў спадабацца; і зрабіў усё хутка, але там і работы было тае… а вось пакуль у чарзе чакаць давялося, дык я яшчэ пасьпеў схадзіць у лес, што там побач – дык там яшчэ сярод усюдыісных «турыстаў» з шашлыкамі сустракаюцца такія вялізныя птушкі і з такімі прыгожымі сьпевамі… і там такая заваблівая сьцежка ў глыб лесу была – вось жа як-небудзь трэба будзе праехацца там, падыхаць сьвежым паветрам, пакуль да яго яшчэ не дайшла «цывілізацыя», што літаральна ў некалькіх кроках ужо), і адмыць сваю «новую старую» лядоўню, а заадно й вокны, ад атрутнага сіняга пылу («неатрутны» застаўся), прыпаркавацца крыху далей за месца «дысьлякацыі», забегчы на знойдзенае па дарозе паштовае аддзяленьне і аплаціць мае набытыя марачкі за пяць хвілінаў да закрыцьця, сустрэць сп. Антона ды Натальлю, нарэшце адшукаць, дзе ж той касьцёл Сьвятога Роха (ух, які прыгожы!), пашкадаваць пра адсутнасьць Руфіны (зрэшты, гэта ж ёй трэба шкадаваць, што яна не прысутнічала пры гэтым…) і нарэшце мы прыйшлі.

Цяпер ужо, гледзячы з вышыні свайго ўласнага вопыту (але пра гэта будзе далей), станае зразумела, чаму ў такой спрошчанай манэры мелі мы першы сэдар на Пэсах. А там жа кампанія сабралася болей «свая», чым будзе назаўтра ў нас… Так што нам было яшчэ лягчэй «адаптаваць» парадак цырымоніі да нашых рэаліяў. Але ж затое «ў іх» не было тае смачнае працэдуры наталеньня жывату… Але й усяго таго, што зрабілі тамака дзяўчаткі-вядоўцы, было дастаткова, каб запаліць агонь у сэрцы… Толькі выйшаўшы, зьдзейсьніў пару тэлефанаваньняў, каб высьветліць, каго варта чакаць назаўтра на аналягічную вечарыну да нас дахаты. Ну а пры гэтым мы з сабой ужо мелі габрэйскую музыку, сцэнар сэдару і тэарэтычны досьвед у выглядзе прысутнасьці на першай падобнага роду вечарыне. Назаўтра тэарэтычны досьвед было вырашана любым чынам ператварыць у практычны… Бо пасьля і Пэсах можа скончыцца…

…Гаспадынька спазьнілася з танцаў на вячэру першай.  Праўда, Танька яшчэ заяжджала за іншай Танькай, якая даведалася пра свой удзел у вечарыне ня болей як за дзьве гадзіны, так што спрацавала даволі апэратыўна, а яшчэ ж дапамагла разыграць іншых гасьцей, няблага інсцэнаваўшы набыцьцё ў нас хамэцу.  Сярога на наступны дзень цалкам сур’ёзна пытаўся, ці забрала Танька той хамэц, што «набыла» ў нас (назваўшы яго харорам).

Апошняю спазьнілася Ксюшка, і ня дзіўна – яна-то пра свой удзел у сэдары даведалася хвілін за сорак да пачатку, так што цалкам даравальна.  Добра тое, што ўвогуле яна згадзілася нечакана для нас. Але на яе, зразумела, гэткі магічны ўплыў аказала чароўнае слова «Пэсах», так дарэчы сказанае Танькай у слухаўку. Болей нічога можна было не казаць – Жонка_енарала, высьвятляецца, няблага ведала гісторыю і традыцыі габрэйскага народу й так, але ж з часам усё забываецца. Дык хай гэта стане штуршком да далейшага вывучэньня… А ўчора яна задаволіла Сярогаў інфармацыйны голад, якому стала цікава самому, відаць, што гэта ўсе вакол успрымаюць як належнае, а ён нічога не разумее. І вось тады ён уключыўся ў нашую гульню.

Але ж гэта была не зусім гульня – бо ўсё-ткі сэдар мы выканалі як магчыма набліжана да аўтэнтычнага габрэйскага. Найперш гэта было заўважна з прыкідаў, а яшчэ… з думак прысутных «ну калі мы ўжо пачнем нарэшце есьці?», якія яны выказвалі нават услых. Разважаючы цяпер, прыходжу да высновы, што галоднае чаканьне ў нейкім сэнсе таксама ёсьць істотным пунктам традыцыі сэдару, які ўвесь цалкам ёсьць успамінам пра часы жыцьця за эгіпецкімі фараонамі і па выхадзе з Эгіпту ў Эрэц-Ісраэль.

Не-гульнёй нашая вечарына была яшчэ й таму, што некаторыя госьці нават занатоўвалі габрэйскія назвы прысутных на стале страваў ды іншыя азначэньні. І занатоўвалі не дарма, між іншым, як высьветлілася пазьней: пытаньні ў «Брэйн-рынгу» датычыліся таксама і некаторых з гэтых словаў. З дапамогай вядоўцаў і каманды, якая сьпярша вырвалася ў лідары, але потым разгубіла сваю перавагу, перамогу атрымала дружба – памятныя падарункі дасталіся ўсім. І гэта нават ня ежа. Хаця ежы засталося даволі, але ўсе, відаць, наеўшыся харосэту (а мо марору?), астатняе ніасілілі.

Марор увогуле быў агнём вечарыны і ў простым, і ў пераносным сваім значэньні. Прычым як нашае вечарыны, так і тае, першага дню сэдара. З такім праяўленым ажыятажам да яго магло на ўсіх не хапіць, так што добра ўсё-ткі, што па сэдары на стале павінна быць сем страваў, а не адзні марор ці чатыры, напрыклад (чатыры – гэта нейкі таксама сакральны лік у юдаізме, я так зразумеў – чатыры кубкі віна/соку, яшчэ недзе ўжываўся…).

Пасьля таго, як госьці разышліся і пачалася самая непрыемная частка абодвух дзён сэдару – прыбіраньне са стала – тым ня меней сваімі водгукамі госьці нам гэты абавязак значна палегчылі. Танька выказалася ў машыне, пакуль ехала дахаты; Ксюшка ледзь пасьпела вылезьці ля хаты з маршруткі і адразу адзванілася, каб падзяліцца сваімі эмоцыямі, што заўважна ў яе пераліваліся праз край; сёньня «дапытаў» Сярогу, каб раскалоць і яго на тое, што ён думае пра ўсё гэта. Задаволеная была, зь ягоных словаў, нават Волька. Хоць ім, канечне, гэта было найменей з усіх зразумела. Ну нічога, цяпер і яны наблізіліся да асэнсаваньня «значнасьці моманту». Сёньня акрамя таго даведаўся шмат новага і дзівоснага пра Жонку і адкуль у яе такія энцыкляпэдычныя веды.

Адным словам, найлепш ахарактарызаваць гэтыя выходныя так: вы многа страцілі, што не былі там.

«Ватыкан цяпер цалкам прызнаў, што Чарльз Дарвін меў рацыю, калі сьцьвярджаў, што чалавек паходзіць ад малпы». Сэнс «прызнаньня» раскрываецца падрабязьней у артыкуле «Таймс», але што там тлумачыць, калі ўсё й так зразумела?

1. «Як я кінуў паліць з дапамогай малітвы». Няхай сабе і вывучаць малітву, абы дапамагло.
2. Як кінуў паліць А. Лебедзеў. Няхай сабе і нецэнзурна, без чаго ён яшчэ не навучыўся абыходзіцца, але ж ягоны спосаб таксама дзейсны.

Учора проста быў зьдзіўлены, настолькі зьмяніліся за кароткі час людзі, якіх ужо пасьпеў палюбіць.

Месяцы два таму яны прыслухаліся да маіх словаў і зьдзівілі ўсіх беларускай мовай у царкве.

Учора, на першай пасьля доўгага перапынку сустрэчы "Беларускага духу", надышла чарга зьдзіўляцца мне.

Я верыў, канечне, што прагрэс павінен быць, але каб так хутка і не ў аднаго чалавека!..

Сапраўды, Бог творыць цуды.

Канечне, дзеля гэтага трэба хаця б туды хадзіць…

26 сьнежня, у другі дзень цудоўнага Сьвята Нараджэньня Хрыстовага паводле новага стылю, у 14-00 у тэатральнай залі Чырвонага Касьцёла Сьв. Сымона і Алены адбудзецца канцэрт «Беларускі Хрысьціянскі Хіт». У канцэрце на Раство прымуць удзел гурт «Псальмяры», выканаўцы Андрэй Мельнікаў, Інэса Леаданская, Ядвіга і Ганна Багдановічы, Алесь Наркевіч, а таксама чакаецца ўдзел хору «Глёрыя».

Уваход вольны.

Інфармацыю пра канцэрт можна атрымаць па тэлефонах:
8-029-307-27-13 (Валерыя), 8-029-593-50-66 (Ірына).

Я ня бачыў Аляксандра Надсана з траўня 2001 году. Тады я не задумляўся, калі яшчэ яго ўбачу. І наўрад ці ўвогуле думаў, што-калі небудзь убачу. Па праўдзе, я нават не прыгадаў бы, калі быў той першы раз, калі б гэта не падказаў сам айцец Надсан. А першае, што падумалася гэтым разам, як толькі яго ўбачыў: «А Надсан састарэў…»

Віншаваньне ўсё-ткі грамадзкае, таму напачатку вялізная колькасьць вядомых людзей дзівіла. Але потым, пабачыўшы каля нас Лявона Баршчэўскага, даведаўшыся, што каля нас сядзяць Гянадзь Бураўкін, Алесь Пашкевіч ды Зьміцер Санько… А ў гардэробе мне адразу кінуўся ў вочы нечый знаёмы твар. Як жа я не пазнаў Гэніка Лойку?!

Вельмі добра руліла вечарам нейкая Дубянецкая (ня блытаць з Дубавіцкай!) - разьняволена, назмушана. У такім жа ключы адрасаваліся цёплыя словы ў бок айца Аляксандра Надсана ад усіх выступоўцаў. Дасьціпныя жарты з намёкамі на таго, хто нам усіў назаляў, перамяжаліся з трапнымі параўнаньнямі ў стылі эпітэтаў. Так, каб не Адам Мальдзіс, я б ня ведаў, што зьнітоўвае Надсана і Гая Пікарда. А фонд «Сакавік» пад кіраўніцтвам Марыі Міцкевіч, унучкі Якуба Коласа? А голас Любові Лунёвай з радыё «Свабода», які ні з чым нельга зблытаць? А словы Рыгора Сітніцы (ізноў жа пра набалелае): «Беларусы ўсе радня, нават тыя, хто пра гэта не здагадваецца, што яны радня, але потым зразумеюць.» А мядаль «За Бога і Айчыну» на бел-чырвона-белай стужцы ад Леаніда Акаловіча зь Беларускай аўтакяфальнай праваслаўнай царквы? А музэй у Старых Дарогах, які па колькасьці экспанатаў пераўзыходзіць Нацыянальны мастацкі музэй у два з паловай разы? А карціна Аляксея Марачкіна «Размаўляй са мной па-беларуску» з сынам Міколам, які размаўляе па-наску хаця б таму, каб ня стаць тым Колей?.. А яшчэ адну карціну «Трыюмф Мураўёва-вешальніка» не пускаюць у цяперашні час на выставы, бо ву́сы - і гэтых словаў усёй залі было дастаткова для выбуху сьмеху…

А супольны сьпеў «Магутны Божа» напрыканцы? Гэта заўжды ўражвае, калі ўся зала - адно.

А гадзіннае чаканьне ў чарзе па аўтограф?

Цяпер, зазіраючы наперад, баюся, ці буду мець яшчэ калі магчымасьць так сама правесьці чарговую гадавіну… Усё-ткі 82 гады Надсану, хоць і жадалі яму яшчэ 50 год служэньня…

50-годзьдзе сьвятарства айца Аляксандра Надсана
(Менск–Вільня, 22–27 лістапада 2008 году. Асноўныя падзеі)

Менск, 23 лістапада: а 14.00 – урачыстая літургія ў касьцёле сьвятых Сымона і Алены

Менск, 24 лістапада: а 18.30 – грамадзкае віншаваньне ў тэатральнай залі касьцёлу сьвятых Сымона і Алены

У памяшканьні касьцёлу – выстава мастакоў суполкі “Пагоня”, прысьвечаная залатому юбілею сьвятарства айца Аляксандра.

На вечарыне можна будзе набыць кнігі айца Аляксандра і мэдалькі, вырабленыя да гэтага сьвята.

Вільня, 26 лістапада:

а 12.00 – сустрэча з вучнямі і настаўнікамі Віленскай СШ імя Францішка Скарыны

а 17.00 – сустрэча зь беларускай грамадзкасьцю Вільні ў Саюзе пісьменьнікаў Летувы

Вільня, 27 лістапада:

аб 11.00 – цырымонія ўручэньня айцу Аляксандру Надсану ганаровага Дактарату Эўрапейскага гуманітарнага ўнівэрсытэту

а 14.00 – сяброўская сустрэча ў ЭГУ

а 18.00 – літургія ў Базылянскіх мурох

Ну, сёньняшні наш занятак «Беларускага духу» сам па сабе стаўся моцным выпрабаваньнем для тых, хто на яго прыйшоў, каб уганараваць памяць усіх бязьвінна закатаваных камуністычным рэжымам людзей. Дзеля супольнае малітвы-пакаяньня варта было выстаяць гэтую гадзіну на марозе.

У пачатку справа зайшла (чарговы раз) пра знаёмства ўсіх прысутных, але крыху ў іншым варыянце. Я ніколі не задумляўся, на вуліцы імя якое пачвары я жыву! Гэтага ніхто ня ведаў ні сярод слухачоў курсу, ні сярод нашых вучыцелек. Максымум ўсплывалі вэрсыі «беларускі літаратар» альбо «палітычны дзеяч». Узяўшы на сябе абавязак выканаць дома «працу над памылкамі», пад грузам жудаснае інфармацыі стварыў энцыкляпэдычны артыкул.

4 разы разьбілі посуд на шчасьце, згубілі і знайшлі пярсьцёнак мамы (таксама шчасьце)!

Усім дзякуй за віншаваньні.

Першы афарызм знайшоўся на адным з замяняльнікаў ЖДз. У выпадкова адкрытым блёгу дзяўчынкі-верніцы. "Не распавядайце Богу, які ў вас вялікі ўраган. Скажыце ўрагану, які вялікі ў вас Бог".

Шмат анэкдотаў і ня толькі іх ё на цудоўнай бачыне па вывучэньні ангельскае мовы. Першы анэкдот на рэлігійную тэматыку, што мне трапіўся: "А хіба ў Бібліі сказана, што хто паліць, то ня трапіць у царства Божае? - Не, не сказана. Але чым болей паліш, тым хутчэй туды трапіш". 

Чарговая размова з начальствам. Цяжка-а-а-а-я…

Ну чаму яны проста не зразумеюць, што я не жадаю…

Цяпер ачарнёны аказаўся ня толькі Ваняша, але й ці ня ўсе супрацоўнікі фірмы - яны ворагі, сабатажнікі й раскрадальнікі прыватнае маёмасьці (адзін я станоўчы і ва ўсіх сэнсах сьвяты).

Значыцца, ён так і не зразумеў, што кожнага трэба цаніць?

Гэтым разам загаварыў ужо пра грошы. Пра тое, што я буду грэсьці іх шуфлёй. Што выходныя ў мяне будуць выходнымі, а не рабочымі. Што для поўнага шчасьця не хапае аднаго месяцу, які я павінен папрацаваць, бо безь мяне там усё разваліцца (гы-гы, я й так гэта ведаю; але якая мая справа?).

Зразумела, што будуць старацца ўтрымаць як мага далей. Толькі пакуль што ня ведаю, навошта. Бо так проста такія ўмовы прапаноўваць - глупства. Адчуваю, што нешта ў іх наўме. Вось толькі што?..

І гэта яшчэ хай будзе (знайшоў там сябе выпадкова на 6-й старонцы побач з Ташкай).

А ўчора я меў заплянаваную размову з кіраўніцтвам. Ну, мала таго, што з моманту майго выхаду з адпачынку яны мяне амаль не зачэпаюць, дык учора быў амаль верх галянтнасьці. Начальнік хацеў падвезьці мяне да хаты, спытаўся мяне дазволу на паленьне, папрасіў прабачэньня за свае паводзіны і словы ў мой бок, сказаныя за некалькі дзён да адпачынку… Але гэта ўсё я чакаў і прадбачыў. Я чакаў нават болей, ды так і не дачакаўся. Выслухаў, падзяліўся сваім бачаньнем разьвязаньня іхніх праблемаў. Карацей, далікатна адмовіўся перадумаць. У той вечар усё было спакойна. Дай Бог, каб ужо і дарабіць так атрымалася. Баяўся, што гэта ня спраўдзіцца ўжо сёньня. Пакуль што ўсё ціха, як і раней. А, не, ня ўсё: сьнег парыпвае пад нагамі.

А яшчэ выцыганіў-ткі у Вадзіка мядзьвядзяняціка.  Ужо недарма на малую групу схадзіў. Хаця там і акрамя гэтага ёсьць дзеля чаго хадзіць, канечне. Напрыклад, папіць кавы пасьля цяжкое размовы. Вой, паглядзець сэмінар пра сэкс. Праўда, сэмінар датычыўся толькі адносінаў у шлюбе, а таму пакуль што карыснага мала прынёс. Акрамя таго, што сэкс ёсьць. І ён ня можа ня быць. А таксама тое, што мала тупа ўтыкаць ва ўсялякія апостальскія пасланьні - трэба яшчэ й галавой думаць. Іначай можна прыносіць партнэру не задавальненьне, а галаўны, зубны боль і ўвогуле сардэчныя раны. А яшчэ добра, што я магу дзеля разуменьня інтэрпаляваць гэты сэмінар на свой… на сваю рэчаіснасьць. І пры гэтым ня кідацца ў крайнасьці. 

А яшчэ добра, што там можна падзяліцца сваімі патрэбамі зь людзямі, якія будуць прасіць за іх Бога на працягу наступнага тыдню. То вось чаму сёньня ўсё так спакойна… Вось бы яшчэ навучыцца й самому не забывацца маліцца пра патрэбы іншых людзей, бо падчас супольнага сходу на "дамашцы" столькі імпэту і жаданьня гэта рабіць, аднак назаўтра яно ўжо некуды зьнікае. Відаць, мне трэба болей агульных сабраньняў цягам тыдню, чым адно. Сёньня пасьля валяйболу трапім на братняе.

Добра, што нарэшце сёньня ідзе на валяйбол і Алік. Людзей усё большае й большае. Магчыма, хутка я стану там лішні, але пакуль са мной Баранчык ды Алег - каго мне баяцца? 

А яшчэ сёньня ўначы, відаць, пасьля вышэйназваных думак сьніў сон… Ну і пасьля нядаўняе сустрэчы, зразумела (як і ў некаторых ). Перагрэўся, відаць…

Як яно там, у пекле?..

Ну ў прынцыпе моладзь зарганізавалася яшчэ й раней, але ў душу запала менавіта ўчорашняя хатняя група ў Вадзіка. Папёрся на яе адразу з працы бы дурны, хоць пакуль усе сабраліся, мог спакойна й дахаты зьбегаць перажраць чаго-небудзь.

З усіх прапанаваных тэмаў відэасэмінару, каб мяне задаволіць, Вадзім знайшоў толькі адну падыходзячую. То ж высьветлілася, што сабраліся ў нас таксама ўсе халастыя (альбо разьведзеныя ). Я, праўда, асабліва новага нічога ня вынес. Ня ведаю, чаго хацелася б чакаць ад такіх сустрэчаў.

Ня лічачы супольнае малітвы, канечне. Не пасьпеў дайсьці дахаты - а знак ужо быў пададзены. Цэлы вечар у нашым распараджэньні… 

Аднойчы жанчына прысьніла, што ў краме за прылаўкам стаяў Госпад Бог.
- Госпадзі! Гэта Ты! - усклікнула яна з радасьцю.
- Так, гэта Я, - адказаў Бог.
- А што ў Цябе можна набыць?
- У мяне можна набыць усё.
- У такім разе дай мне, калі ласка, здароўя, шчасьця, любові, посьпеху і шмат грошай.
Бог добразычліва ўсьміхнуўся і пайшоў у дапаможнае памяшканьне па заказ. Цераз пэўны час Ён вярнуўся з маленькім папяровым скруткам.
- І гэта ўсё?! - усклікнула зьдзіўленая і расчараваная жанчына.
- Так, гэта ўсё,- адказаў Бог і дадаў: - Хіба ты ня ведала, што ў маёй краме прадаецца толькі насеньне?

via  Аффэ_ск

Сёньня Радасьць "спазьнілася" трапіць у аварыю.

Яшчэ з часоў майго перабываньня на ўкраінскай зямліцы пачала дазвоньвацца Наташа. Сама. Я падняў нарэшце слухаўку, калі быў ужо ў Алеся. Нагодай для тэлефанаваньня быў нейкі фэст. Толькі ня той, скуль я вярнуўся, а нейкі ў Пінску. Але я настолькі быў стомлены, што нават зусім неяк яе абламаў. Пагаварыць не атрымалася. А назаўтра яна не зайшла.

Брат вельмі цікавіўся маімі ўражаньнямі ад паездкі. Таму давялося пазнаёміць яго са сваім блёгам. А то так і будзе думаць, што на лайвджорнале сьвет клінам сышоўся. Быў зьдзіўлены, столькі шмат пра мяне даведаўшыся (і гэта ён толькі запісы на апошняй бачыне прачытаў!). Прапанаваў ісьці ў журналісты. Можа й шкада, што ў яго няма халяўняга інэту… Глядзіш – і я б чаго-небудзь новага для сябе пра яго адкрыў.  А, ну і яшчэ – я ганаруся за свой блёг каторы раз (куды ўжо болей, здавалася б).

Цераз дзень аднаго за адным пабачыў Юру, а пасьля Міхалыча. Зразумелі, выслухалі. Радыя былі і будуць бачыць у іхнім каляктыве. Высьветлілі ўсё, што незразумела, адным словам. Міхалыч прапанаваў пасьля паездкі (іхняе; дзякуй Богу, ехаць ёсьць каму й так) пачынаць усё спачатку. Абы жаданьне было.

Цікавы й насамрэч атрымоўваецца вынік, калі паспрабаваць гуляць у гульню, запрапанаваную Валерам на апошнім моладзевым. Толькі ў мяне гэта своеасабліва. А таму Наталька зусім неяк блізка да сэрца ўспрыняла самы вядомы верш 22-га псальма.  І пачала ўжываць імя Госпада ўсуе цераз кожную фразу. Але ж – для мяне – гэты верш ёсьць сама ні на што заспакойваючым. Дык трэба і ёй таксама ўцяміць было б…

Наталька ж, дарэчы, шчэ перадала навіну, што ўжо месяц як сямейка Жэнькі складаецца з трох чалавечкаў. А пачыналася ўсё з Жэнькавага знаёмства са сваёй будучай жонкай на адпачынку ва Ўкраіне. Ды яшчэ пару год пасьля вяртаньня на радзіму яны жылі кожны ў сваім горадзе. Памятаю нават, што калі Zenya на адведзінах Наталькі ўпершыню паказаў мне свой абручальны пярсьцёнак, і тады ‘шчэ ягоная жонка нейкі час працавала ў Менску… А цяперака вось – хутка можна будзе ўжо езьдзіць у адведкі да яго самога.

Нарэшце знайшоў Аффу ў асьцы. Гы, яна насамрэч не памятала, адкуль я ведаю ейную адрэсу. Асьвяжыў ёй памяць. Патлумачыў, што й як усё непрыгожа атрымалася. А хацелася зусім інакш.  Абяцала прыслаць нешта прыемнае ў адказ (ну, гэта неістотна) і разабрацца з Ахяронам. Вось і цудоўна. Спадзяюся, гэтае непрыемнае здарэньне ў мінулым.

Затэлефанаваў у суботу Баранчык. Я ня стаў адмаўляцца ад мажлівасьці пабываць на канцэрце Патліса. Фігня, што ён аказаўся ня ў Кобрыні: туды мы ўсё адно заяжджалі. Фігня, што тата забраў з сабой на экскурсыю фоцік: сытуацыю хоць неяк (ну вельмі слаба неяк, канечне) мог выратаваць гнусмас аднаго з падарожнікаў. Фігня, што ўпершыню была мажлівасьць пакранаць рукамі прыгожага матылька (у рэшце рэшт ён аказаўся мёртвы), хоць і ня сфоткаўшы. Але калі я сеў і нагастрыў вушы слухаць канцэрт… Хех, а тут такое. Ледзь стрымаўся ад жаданьня адразу сысьці. Вось чаго дабіўся Баранчык. Добра, адным словам, што яго не было ў гэты час побач.

Ну што заставалася рабіць: пачаў слухаць малітоўнае. Праўда, нічога новага ў параўнаньні з нашай царквой не адкрыў, канечне, тым болей што прапаведаваў Валера. І ў пошуках сродкаў для прыцягненьня ўвагі аўдыторыі ён пачаў несьці такую лухту… Ну паказваць наглядна-алегарычна – гэта яшчэ куды ні шло. Але як пачаў трындзець поўную ахінею пра віно і бактэрыяў, што яго робяць…  Жаданьне пайсьці дахаты пешкі вярнулася ізноў. Усе, хто быў у царкве, падчас гэтага аповеду яшчэ й сьмяяліся! Можна было, канечне, пасьмяяцца зь іх, але гэта той выпадак, калі хутчэй трэба было б плакаць. Цемрашальства ў баптыстаў, значыцца, жыве й квітнее. Ну добра моладзь, а няўжо Валера сам ніколі ў жыцьці ня чуў пра малочнакіслыя бактэрыі; пра, напрыклад, прынцып дзеяньня ўгнаеньняў у сельскай гаспадарцы; ды хаця б пра пераварваньне ежы ў страўніку, у рэшце рэшт! Наведаньне царквы ў Квакенбурзе, такім чынам, сталася першым і калі не апошнім, дык дакладна апошнім з Валеравай прысутнасьцю. А мажліва, й ня толькі гэтае царквы. Гэх, шкада, да ўніятаў далёка…

Учора ішоў, разважаў пра ADSL і адпаведна ўзгадаў, што некуды зьнік зусім Віцяня. Зручная рэч – мабілафон. Ну што ж, як я й чакаў, ён ужо месяц як у Слуцку. І зь ягоных словаў, няблага нават уладкаваўся. Званок стаўся прыемнай нечаканасьцю, дык заадно й выгаварыўся, ну яшчэ й памарыў. А я, калі што, ведаю, дзе ўзяць ADSL-мадэм, толькі трэба будзе яшчэ па цане Віцяню пераканаць.

Во, і зьбіраўся ж пасьля другога тэсту пра гэта распавесьці, ды забыўся; а тут і нагода падвярнулася: сам жа ўдзельнічаў у гэтым апытаньні, хоць ужо й пра гэта забыўся…  Дык вось: на матэматыцы адзін з экзамэнатараў (ці як іх назваць лепей) увесь час спрабаваў зьверыць з намі свой гадзіньнік, каб удакладніць, колькі часу засталося да пачатку гадзіны ікс. Уся аўдыторыя глядзіць на яго зьдзіўленымі вачыма – маўляў, ненармальны, сам жа загадаў нам усе мабільнікі паскладваць да яго на стол выключанымі, а цяпер пра час пытаецца – а яму не даходзіла, чаму адказу ня можа дабіцца ад нас ніякога. Цікавы прыклад канфлікту «бацькі» - «дзеці».

Як ні дзіўна, але мабыць, ці не ўпершыню ўлетку сабраліся-ткі на моладзевае. Валера даўно зьбіраўся паказаць фільм «Дзе ты, шчасьце?» Хоць у ім і паказана гісторыя жыцьця даволі ўтрыравана, аднак паколькі ўсе супадзеньні з рэальнымі людзямі невыпадковыя – то хаця б дзеля гэтага варта задумацца было. На працягу ж усяго фільму эмоцыі кідаліся з аднае крайнасьці ў другую. Думаю, што найбліжэй я ў гэтым быў да Валеры, які, відаць, ня проста так сеў з процілеглага краю ў цемрачцы. Праўда, ня ведаю, ці зьвярнуў бы я ўвагу пры другім праглядзе на тыя дробязі, на якія ён нам засяроджваў увагу. А Баранчык, які таксама глядзеў зь ім раней ужо гэты фільм, у найбольш пікавыя моманты сачыў за рэакцыяй астатніх. А яшчэ – д’ябал у прыкідзе а-ля адзін з чальцоў «Рамштайну» - гэта, канечне, выглядала сьмешна.

Спрабуючы ўпарадкаваць сваю ўкраінскую музыку, сутыкаюся з праблемай, у якіх выпадках трэба ўжыць «и», а дзе «і». Крыху пачынаю шкадаваць, што няма там хаця б віртуальных знаёмых (пажадана патрыётаў), у якіх можна апэратыўна гэта высьветліць пры наяўнасьці аські. Інѓу (гэта ён мне параіў спампаваць Тартак, гад! ) зьяўляецца ў ёй рэдка (хаваецца ад майго гневу, пэўна ), а Аліска дык і зусім мяне выключыла з іЛЖэ-сяброў пасьля таго, як мне самому стала нецікава чытаць ейны дзёньнік. Ды яшчэ добра каб толькі фрэндстужкай усё абышлося – то ж яна не адказвае і ў асьцы таксама. Ну й нафіг. Ды й увогуле нешта я нічога апошнім часам ня чуў, што ва Ўкраіне дзеецца, нават блёг таго ж Інгу лянуюся чытаць. А мо прыдасца неўзабаве…

Прадастаўленую Валерам стужку данёс у лічбавым выглядзе дахаты пахваліцца тату сваім новым абавязкам архіварыюса нашае царквы ЭХБ, ну й заадно можа ён зацікавіўся б гістарычнымі фоткамі. Гы, тата іх называе новымі, хоць я ўжо не памятаю тых часоў, як узводзілі нядзельную школку. Такое вось непаразуменьне пакаленьняў…

І куды ўсё-ткі падзеліся спампаваныя «ВВ»?  І чаму flv-відэа павінна звацца авішкай?..

У 36-старонкавым “Пасланьні аб бясьпецы на дарогах” Ватыкан заклікае кіроўцаў не перавышаць дазволенай хуткасьці, не брыдкасловіць і не сядаць за руль у нецьвярозым стане… далей.

I. Не забі.

II. Дарога мае быць сродкам сумоўя паміж людзьмі і не прычыняць сьмяротнай шкоды.

III. Пачцівасьць, ветлівасьць і разважнасьць павінны дапамагаць пры непрадказальных сытуацыях.

IV. Будзь талерантны і дапамагай бліжняму ў патрэбе (асабліва калі нехта пацярпеў у аварыях).

V. Аўтамабілі не павінны быць выражэньнем улады ці перавагі, яны могуць давесьці да граху.

VI. Шчыра пераконвай маладых і ня вельмі маладых людзей не сядаць за руль пры кепскім самаадчуваньні.

VII. Падтрымлівай людзей, што страцілі блізкіх у аўтакатастрофах.

VIII. Зводзь вінаватых кіроўцаў і іхных ахвяраў разам, каб яны маглі гадаваць у сабе пачуцьцё дараваньня.

IX. На дарозе барані найбольш безабаронных.

X. Будзь адказны ў адносінах да іншых.

Трапіў чалавек на нябёсы, а там, натуральна, Бог… Чалавек, скардзіцца:
- Божа, скажы, чаму у самыя складаныя моманты жыцця я не адчуваў тваёй падтрымкі?!
На што Звышні адказвае:
- Паглядзі долу, чалавеча! Бачыш, там дзьве лініі сьлядоў, што ідуць побач?
- Так, бачу, - адказвае чалавек, - але акурат у тых месцах лёсавага шляху, дзе мне было пакутней і балючэй за ўсё, - там бачная толькі адна пара сьлядоў! Значыцца, ты пакідаў мяне?!
Бог усьміхнуўся:
- Не, тады я нёс цябе на рукох…

via  Валярына