We are the greatest!

Першы афарызм знайшоўся на адным з замяняльнікаў ЖДз. У выпадкова адкрытым блёгу дзяўчынкі-верніцы. "Не распавядайце Богу, які ў вас вялікі ўраган. Скажыце ўрагану, які вялікі ў вас Бог".

Шмат анэкдотаў і ня толькі іх ё на цудоўнай бачыне па вывучэньні ангельскае мовы. Першы анэкдот на рэлігійную тэматыку, што мне трапіўся: "А хіба ў Бібліі сказана, што хто паліць, то ня трапіць у царства Божае? - Не, не сказана. Але чым болей паліш, тым хутчэй туды трапіш". 

Чарговая размова з начальствам. Цяжка-а-а-а-я…

Ну чаму яны проста не зразумеюць, што я не жадаю…

Цяпер ачарнёны аказаўся ня толькі Ваняша, але й ці ня ўсе супрацоўнікі фірмы - яны ворагі, сабатажнікі й раскрадальнікі прыватнае маёмасьці (адзін я станоўчы і ва ўсіх сэнсах сьвяты).

Значыцца, ён так і не зразумеў, што кожнага трэба цаніць?

Гэтым разам загаварыў ужо пра грошы. Пра тое, што я буду грэсьці іх шуфлёй. Што выходныя ў мяне будуць выходнымі, а не рабочымі. Што для поўнага шчасьця не хапае аднаго месяцу, які я павінен папрацаваць, бо безь мяне там усё разваліцца (гы-гы, я й так гэта ведаю; але якая мая справа?).

Зразумела, што будуць старацца ўтрымаць як мага далей. Толькі пакуль што ня ведаю, навошта. Бо так проста такія ўмовы прапаноўваць - глупства. Адчуваю, што нешта ў іх наўме. Вось толькі што?..

І гэта яшчэ хай будзе (знайшоў там сябе выпадкова на 6-й старонцы побач з Ташкай).

А ўчора я меў заплянаваную размову з кіраўніцтвам. Ну, мала таго, што з моманту майго выхаду з адпачынку яны мяне амаль не зачэпаюць, дык учора быў амаль верх галянтнасьці. Начальнік хацеў падвезьці мяне да хаты, спытаўся мяне дазволу на паленьне, папрасіў прабачэньня за свае паводзіны і словы ў мой бок, сказаныя за некалькі дзён да адпачынку… Але гэта ўсё я чакаў і прадбачыў. Я чакаў нават болей, ды так і не дачакаўся. Выслухаў, падзяліўся сваім бачаньнем разьвязаньня іхніх праблемаў. Карацей, далікатна адмовіўся перадумаць. У той вечар усё было спакойна. Дай Бог, каб ужо і дарабіць так атрымалася. Баяўся, што гэта ня спраўдзіцца ўжо сёньня. Пакуль што ўсё ціха, як і раней. А, не, ня ўсё: сьнег парыпвае пад нагамі.

А яшчэ выцыганіў-ткі у Вадзіка мядзьвядзяняціка.  Ужо недарма на малую групу схадзіў. Хаця там і акрамя гэтага ёсьць дзеля чаго хадзіць, канечне. Напрыклад, папіць кавы пасьля цяжкое размовы. Вой, паглядзець сэмінар пра сэкс. Праўда, сэмінар датычыўся толькі адносінаў у шлюбе, а таму пакуль што карыснага мала прынёс. Акрамя таго, што сэкс ёсьць. І ён ня можа ня быць. А таксама тое, што мала тупа ўтыкаць ва ўсялякія апостальскія пасланьні - трэба яшчэ й галавой думаць. Іначай можна прыносіць партнэру не задавальненьне, а галаўны, зубны боль і ўвогуле сардэчныя раны. А яшчэ добра, што я магу дзеля разуменьня інтэрпаляваць гэты сэмінар на свой… на сваю рэчаіснасьць. І пры гэтым ня кідацца ў крайнасьці. 

А яшчэ добра, што там можна падзяліцца сваімі патрэбамі зь людзямі, якія будуць прасіць за іх Бога на працягу наступнага тыдню. То вось чаму сёньня ўсё так спакойна… Вось бы яшчэ навучыцца й самому не забывацца маліцца пра патрэбы іншых людзей, бо падчас супольнага сходу на "дамашцы" столькі імпэту і жаданьня гэта рабіць, аднак назаўтра яно ўжо некуды зьнікае. Відаць, мне трэба болей агульных сабраньняў цягам тыдню, чым адно. Сёньня пасьля валяйболу трапім на братняе.

Добра, што нарэшце сёньня ідзе на валяйбол і Алік. Людзей усё большае й большае. Магчыма, хутка я стану там лішні, але пакуль са мной Баранчык ды Алег - каго мне баяцца? 

А яшчэ сёньня ўначы, відаць, пасьля вышэйназваных думак сьніў сон… Ну і пасьля нядаўняе сустрэчы, зразумела (як і ў некаторых ). Перагрэўся, відаць…

Як яно там, у пекле?..

Ну ў прынцыпе моладзь зарганізавалася яшчэ й раней, але ў душу запала менавіта ўчорашняя хатняя група ў Вадзіка. Папёрся на яе адразу з працы бы дурны, хоць пакуль усе сабраліся, мог спакойна й дахаты зьбегаць перажраць чаго-небудзь.

З усіх прапанаваных тэмаў відэасэмінару, каб мяне задаволіць, Вадзім знайшоў толькі адну падыходзячую. То ж высьветлілася, што сабраліся ў нас таксама ўсе халастыя (альбо разьведзеныя ). Я, праўда, асабліва новага нічога ня вынес. Ня ведаю, чаго хацелася б чакаць ад такіх сустрэчаў.

Ня лічачы супольнае малітвы, канечне. Не пасьпеў дайсьці дахаты - а знак ужо быў пададзены. Цэлы вечар у нашым распараджэньні… 

Аднойчы жанчына прысьніла, што ў краме за прылаўкам стаяў Госпад Бог.
- Госпадзі! Гэта Ты! - усклікнула яна з радасьцю.
- Так, гэта Я, - адказаў Бог.
- А што ў Цябе можна набыць?
- У мяне можна набыць усё.
- У такім разе дай мне, калі ласка, здароўя, шчасьця, любові, посьпеху і шмат грошай.
Бог добразычліва ўсьміхнуўся і пайшоў у дапаможнае памяшканьне па заказ. Цераз пэўны час Ён вярнуўся з маленькім папяровым скруткам.
- І гэта ўсё?! - усклікнула зьдзіўленая і расчараваная жанчына.
- Так, гэта ўсё,- адказаў Бог і дадаў: - Хіба ты ня ведала, што ў маёй краме прадаецца толькі насеньне?

via  Аффэ_ск

Сёньня Радасьць "спазьнілася" трапіць у аварыю.

Яшчэ з часоў майго перабываньня на ўкраінскай зямліцы пачала дазвоньвацца Наташа. Сама. Я падняў нарэшце слухаўку, калі быў ужо ў Алеся. Нагодай для тэлефанаваньня быў нейкі фэст. Толькі ня той, скуль я вярнуўся, а нейкі ў Пінску. Але я настолькі быў стомлены, што нават зусім неяк яе абламаў. Пагаварыць не атрымалася. А назаўтра яна не зайшла.

Брат вельмі цікавіўся маімі ўражаньнямі ад паездкі. Таму давялося пазнаёміць яго са сваім блёгам. А то так і будзе думаць, што на лайвджорнале сьвет клінам сышоўся. Быў зьдзіўлены, столькі шмат пра мяне даведаўшыся (і гэта ён толькі запісы на апошняй бачыне прачытаў!). Прапанаваў ісьці ў журналісты. Можа й шкада, што ў яго няма халяўняга інэту… Глядзіш – і я б чаго-небудзь новага для сябе пра яго адкрыў.  А, ну і яшчэ – я ганаруся за свой блёг каторы раз (куды ўжо болей, здавалася б).

Цераз дзень аднаго за адным пабачыў Юру, а пасьля Міхалыча. Зразумелі, выслухалі. Радыя былі і будуць бачыць у іхнім каляктыве. Высьветлілі ўсё, што незразумела, адным словам. Міхалыч прапанаваў пасьля паездкі (іхняе; дзякуй Богу, ехаць ёсьць каму й так) пачынаць усё спачатку. Абы жаданьне было.

Цікавы й насамрэч атрымоўваецца вынік, калі паспрабаваць гуляць у гульню, запрапанаваную Валерам на апошнім моладзевым. Толькі ў мяне гэта своеасабліва. А таму Наталька зусім неяк блізка да сэрца ўспрыняла самы вядомы верш 22-га псальма.  І пачала ўжываць імя Госпада ўсуе цераз кожную фразу. Але ж – для мяне – гэты верш ёсьць сама ні на што заспакойваючым. Дык трэба і ёй таксама ўцяміць было б…

Наталька ж, дарэчы, шчэ перадала навіну, што ўжо месяц як сямейка Жэнькі складаецца з трох чалавечкаў. А пачыналася ўсё з Жэнькавага знаёмства са сваёй будучай жонкай на адпачынку ва Ўкраіне. Ды яшчэ пару год пасьля вяртаньня на радзіму яны жылі кожны ў сваім горадзе. Памятаю нават, што калі Zenya на адведзінах Наталькі ўпершыню паказаў мне свой абручальны пярсьцёнак, і тады ‘шчэ ягоная жонка нейкі час працавала ў Менску… А цяперака вось – хутка можна будзе ўжо езьдзіць у адведкі да яго самога.

Нарэшце знайшоў Аффу ў асьцы. Гы, яна насамрэч не памятала, адкуль я ведаю ейную адрэсу. Асьвяжыў ёй памяць. Патлумачыў, што й як усё непрыгожа атрымалася. А хацелася зусім інакш.  Абяцала прыслаць нешта прыемнае ў адказ (ну, гэта неістотна) і разабрацца з Ахяронам. Вось і цудоўна. Спадзяюся, гэтае непрыемнае здарэньне ў мінулым.

Затэлефанаваў у суботу Баранчык. Я ня стаў адмаўляцца ад мажлівасьці пабываць на канцэрце Патліса. Фігня, што ён аказаўся ня ў Кобрыні: туды мы ўсё адно заяжджалі. Фігня, што тата забраў з сабой на экскурсыю фоцік: сытуацыю хоць неяк (ну вельмі слаба неяк, канечне) мог выратаваць гнусмас аднаго з падарожнікаў. Фігня, што ўпершыню была мажлівасьць пакранаць рукамі прыгожага матылька (у рэшце рэшт ён аказаўся мёртвы), хоць і ня сфоткаўшы. Але калі я сеў і нагастрыў вушы слухаць канцэрт… Хех, а тут такое. Ледзь стрымаўся ад жаданьня адразу сысьці. Вось чаго дабіўся Баранчык. Добра, адным словам, што яго не было ў гэты час побач.

Ну што заставалася рабіць: пачаў слухаць малітоўнае. Праўда, нічога новага ў параўнаньні з нашай царквой не адкрыў, канечне, тым болей што прапаведаваў Валера. І ў пошуках сродкаў для прыцягненьня ўвагі аўдыторыі ён пачаў несьці такую лухту… Ну паказваць наглядна-алегарычна – гэта яшчэ куды ні шло. Але як пачаў трындзець поўную ахінею пра віно і бактэрыяў, што яго робяць…  Жаданьне пайсьці дахаты пешкі вярнулася ізноў. Усе, хто быў у царкве, падчас гэтага аповеду яшчэ й сьмяяліся! Можна было, канечне, пасьмяяцца зь іх, але гэта той выпадак, калі хутчэй трэба было б плакаць. Цемрашальства ў баптыстаў, значыцца, жыве й квітнее. Ну добра моладзь, а няўжо Валера сам ніколі ў жыцьці ня чуў пра малочнакіслыя бактэрыі; пра, напрыклад, прынцып дзеяньня ўгнаеньняў у сельскай гаспадарцы; ды хаця б пра пераварваньне ежы ў страўніку, у рэшце рэшт! Наведаньне царквы ў Квакенбурзе, такім чынам, сталася першым і калі не апошнім, дык дакладна апошнім з Валеравай прысутнасьцю. А мажліва, й ня толькі гэтае царквы. Гэх, шкада, да ўніятаў далёка…

Учора ішоў, разважаў пра ADSL і адпаведна ўзгадаў, што некуды зьнік зусім Віцяня. Зручная рэч – мабілафон. Ну што ж, як я й чакаў, ён ужо месяц як у Слуцку. І зь ягоных словаў, няблага нават уладкаваўся. Званок стаўся прыемнай нечаканасьцю, дык заадно й выгаварыўся, ну яшчэ й памарыў. А я, калі што, ведаю, дзе ўзяць ADSL-мадэм, толькі трэба будзе яшчэ па цане Віцяню пераканаць.

Во, і зьбіраўся ж пасьля другога тэсту пра гэта распавесьці, ды забыўся; а тут і нагода падвярнулася: сам жа ўдзельнічаў у гэтым апытаньні, хоць ужо й пра гэта забыўся…  Дык вось: на матэматыцы адзін з экзамэнатараў (ці як іх назваць лепей) увесь час спрабаваў зьверыць з намі свой гадзіньнік, каб удакладніць, колькі часу засталося да пачатку гадзіны ікс. Уся аўдыторыя глядзіць на яго зьдзіўленымі вачыма – маўляў, ненармальны, сам жа загадаў нам усе мабільнікі паскладваць да яго на стол выключанымі, а цяпер пра час пытаецца – а яму не даходзіла, чаму адказу ня можа дабіцца ад нас ніякога. Цікавы прыклад канфлікту «бацькі» - «дзеці».

Як ні дзіўна, але мабыць, ці не ўпершыню ўлетку сабраліся-ткі на моладзевае. Валера даўно зьбіраўся паказаць фільм «Дзе ты, шчасьце?» Хоць у ім і паказана гісторыя жыцьця даволі ўтрыравана, аднак паколькі ўсе супадзеньні з рэальнымі людзямі невыпадковыя – то хаця б дзеля гэтага варта задумацца было. На працягу ж усяго фільму эмоцыі кідаліся з аднае крайнасьці ў другую. Думаю, што найбліжэй я ў гэтым быў да Валеры, які, відаць, ня проста так сеў з процілеглага краю ў цемрачцы. Праўда, ня ведаю, ці зьвярнуў бы я ўвагу пры другім праглядзе на тыя дробязі, на якія ён нам засяроджваў увагу. А Баранчык, які таксама глядзеў зь ім раней ужо гэты фільм, у найбольш пікавыя моманты сачыў за рэакцыяй астатніх. А яшчэ – д’ябал у прыкідзе а-ля адзін з чальцоў «Рамштайну» - гэта, канечне, выглядала сьмешна.

Спрабуючы ўпарадкаваць сваю ўкраінскую музыку, сутыкаюся з праблемай, у якіх выпадках трэба ўжыць «и», а дзе «і». Крыху пачынаю шкадаваць, што няма там хаця б віртуальных знаёмых (пажадана патрыётаў), у якіх можна апэратыўна гэта высьветліць пры наяўнасьці аські. Інѓу (гэта ён мне параіў спампаваць Тартак, гад! ) зьяўляецца ў ёй рэдка (хаваецца ад майго гневу, пэўна ), а Аліска дык і зусім мяне выключыла з іЛЖэ-сяброў пасьля таго, як мне самому стала нецікава чытаць ейны дзёньнік. Ды яшчэ добра каб толькі фрэндстужкай усё абышлося – то ж яна не адказвае і ў асьцы таксама. Ну й нафіг. Ды й увогуле нешта я нічога апошнім часам ня чуў, што ва Ўкраіне дзеецца, нават блёг таго ж Інгу лянуюся чытаць. А мо прыдасца неўзабаве…

Прадастаўленую Валерам стужку данёс у лічбавым выглядзе дахаты пахваліцца тату сваім новым абавязкам архіварыюса нашае царквы ЭХБ, ну й заадно можа ён зацікавіўся б гістарычнымі фоткамі. Гы, тата іх называе новымі, хоць я ўжо не памятаю тых часоў, як узводзілі нядзельную школку. Такое вось непаразуменьне пакаленьняў…

І куды ўсё-ткі падзеліся спампаваныя «ВВ»?  І чаму flv-відэа павінна звацца авішкай?..

У 36-старонкавым “Пасланьні аб бясьпецы на дарогах” Ватыкан заклікае кіроўцаў не перавышаць дазволенай хуткасьці, не брыдкасловіць і не сядаць за руль у нецьвярозым стане… далей.

I. Не забі.

II. Дарога мае быць сродкам сумоўя паміж людзьмі і не прычыняць сьмяротнай шкоды.

III. Пачцівасьць, ветлівасьць і разважнасьць павінны дапамагаць пры непрадказальных сытуацыях.

IV. Будзь талерантны і дапамагай бліжняму ў патрэбе (асабліва калі нехта пацярпеў у аварыях).

V. Аўтамабілі не павінны быць выражэньнем улады ці перавагі, яны могуць давесьці да граху.

VI. Шчыра пераконвай маладых і ня вельмі маладых людзей не сядаць за руль пры кепскім самаадчуваньні.

VII. Падтрымлівай людзей, што страцілі блізкіх у аўтакатастрофах.

VIII. Зводзь вінаватых кіроўцаў і іхных ахвяраў разам, каб яны маглі гадаваць у сабе пачуцьцё дараваньня.

IX. На дарозе барані найбольш безабаронных.

X. Будзь адказны ў адносінах да іншых.

Трапіў чалавек на нябёсы, а там, натуральна, Бог… Чалавек, скардзіцца:
- Божа, скажы, чаму у самыя складаныя моманты жыцця я не адчуваў тваёй падтрымкі?!
На што Звышні адказвае:
- Паглядзі долу, чалавеча! Бачыш, там дзьве лініі сьлядоў, што ідуць побач?
- Так, бачу, - адказвае чалавек, - але акурат у тых месцах лёсавага шляху, дзе мне было пакутней і балючэй за ўсё, - там бачная толькі адна пара сьлядоў! Значыцца, ты пакідаў мяне?!
Бог усьміхнуўся:
- Не, тады я нёс цябе на рукох…

via  Валярына

Калі перастаў быў наведваць моладзевыя - адным з апраўданьняў сабе прыдумаў тое, што ніхто не пацікавіўся маімі справамі, калі гэта было так патрэбна; а ўчора ўжо ўсім адказваў адгаворкамі, "узгадаўшы" для сябе, што не люблю гэтае пытаньне.

А яшчэ каб ведаў пра прыезд сп.Капусьціна, лепей бы схадзіў не засохлага піражка пагрызьці, а фоціка ўзяць з сабой: памерацца піпіськамі зь ягонай Сонькай.  Але гэта было не галоўнае ў сэмінары. У пекла людзей накіроўвае БОГ, і толькі Ён. Мы сапраўды ня так успрымаем Яго. Значыцца, Ахярон мае рацыю. Але ва ўсім астатнім памыляецца.

Надакучыла адказваць пастаянна на пытаньні пра маю мову; а прысутным жа пэўна надакучыла слухаць маю гісторыю па некалькі разоў; таму пераважна стараюся ня ўдзельнічаць у абмеркаваньнях, да якіх запрашаюць госьці-лектары. Але ўжо за гарбатай давялося задаць нашаму госьцю пытаньні, што ўсплылі. Добра, ён хоць ня надта ардынарна ў сваю чаргу распытваў пра мову. Я ажно разгаварыўся быў. Ай, усё адно ён выказаў сваю шавіністычную сутнасьць. Іншага ня варта было й чакаць.

Дай мне, Божа, сілы зьмяніць тое, што я ў стане зьмяніць. І дай мне, Божа, мудрасьці не мяняць тое, што я Не Магу Зьмяніць. І дай мне, Божа, розуму адрозьніць адно ад другога. Арабская прыказка

а) папіць гарбаты;

б) даць мне аўтографа (для таты);

в) астатняе кгб само ўсё ведае.

• Пабываў у канкурэнтаў, прычым у адных быў санітарны дзень(!) - здурнець, адным словам, а ў другіх цэны вышэйшыя за нашыя (што ня можа ня радаваць).
• Пахваліўся ўзятым аўтографам перад Андрусём. Дык ён падумаў пра маю кіслую міну, што гэта ад блізкасьці Дня Волі і далёкасьці Дня Свабоды, і ўвесь вечар грузіў мяне пра тое, што трэба Верыць і сядзець склаўшы рукі, а яшчэ нешта пра працу заганяў маю і г.д. Нават прозьбу на вячэрнім служэньні замовіў за гэтыя мае памкненьні і за ўладу. А пасьля супольнае мае зь ім малітвы спытаўся раптам (ня ведаю, чаму) наконт Аляняткі… Я расказаў усё як ёсьць - памаліліся і за Яе…
• Каб пабачыць усьмешку на маёй кіслай міне - Андрусь падараваў жа яшчэ атрамантавую асадку. Так-так, сапраўднае пяро з сапраўдным атрамантам. Такое, якім я пісаў недзе ў 10-й ці 11-й клясах. Толькі цяперака яно ў мяне нямецкае, а гэтыя фрыцы заўжды як прыдумаюць… Так што запраўляць яго нашмат зручней, зусім ня так, як картрыджы.
• А Баранчык распавёў, як адбываўся працэс дарэньня сюрпрызаў на апошнім валяйболе. Усё зрабілі так, як я і хацеў. А таму - парадавалі таксама. І падзяліліся таксама зь іншымі, як я і хацеў.
• Можа й угаварыў Ззмарушку схадзіць (заадно й разьвеяцца ад думак - у яе такая прыблізна самая сытуацыя, як і ў мяне - растаньне, хоць гэта ў кожнага па-свойму, пэўна) на канцэрт Андруся Мельнікава. Але ня проста так, а з карысьлівых памкненьняў: хачу ўбачыць яго жыўцом у нас. Спадзяюся, што яна тэлефончыка дастане…

Міхалыч, ну я сур’ёзна зьбіраўся пайсьці ўчора на "Ойру"! Аднак жа падчас раздрукаваньня матэрыялаў для запаўненьня альбому зрабіў яшчэ і колькі фотак для царквы раздаць. І тут (як ведаў) прыйшоў Баранчык… Першы, карацей, з тых, хто атрымаў на халяву фотку з апошняга, дурацкага валяйболу. А мне прапанаваў пайсьці да іх на малую групу… Цяпер у некага зь іх зьявілася жаданьне пачытаць Біблію па-беларуску; хто проста будзе рады мяне ўбачыць яшчэ ня раз; а хто абяцаў дапамагаць малітвамі за Аленку й Таньку. Дзякуй, людзі.

А я падзяліўся зь імі сакрэтам, што будзе разыграна ў якасьці прыза на наступным валяйболе заміж гэтых адцісканьняў/прысяданьняў. Маленькія фоткі раздам так, канечне, а групавыя, дзе ўсе разам, няхай стануць прыемным сюрпрызам пераможцам. На тым і вырашылі.

Канечне, прамільгвала эгаістычная думка "вось, хто б мяне за гэта па галаве пагладзіў" (хіба таго, што будуць маліцца ў тым ліку і за мае патрэбы, недастатне). Але! Па дарозе дахаты знайшлі згубленыя некім грошы. Дзіва, але ўсе пагадзіліся з тым, што гэта паслужыць хоць нейкай кампэнсацыяй за дастаўленыя валейбалістым прыемныя хвіліны й сувэніры. А для мяне - яшчэ адным сьведчаньнем таго, што я раблю ўсё правільна. Не чакаў, праўда што гэта адгукнецца настолькі хутка. Дзякуй, Езус. Ну і яшчэ - калі так пойдзе й далей, то я ня буду пасьпяваць заладоўваць акумулятары. А хацелася б дачакацца таго моманту, калі Наста вырашыць разьдзяліць свае праблемы й са мной. А пакуль што пайду выдаляць плён яе намаганьняў у няпростай навуцы фатаграфаваньня.

На моладзевае прыяжджаў у госьці нейкі Андрэй з Кобрыні. Працягваў Валеравы аповеды пра падрыхтоўку да сямейнага жыцьця. Усё сказанае я ўжо перажываў ці чуў ад іншых ці чытаў з кніжак (дзякуй яшчэ ня раз, Мікалай Казлоў!) Не з усім сказаным магу пагадзіцца - я не такі. Не такі, як усе.

Але хоць нешта новае я вынес: гульняў з Табой ня будзе. А, і яшчэ (дзякуючы таму самаму Андрэю) вынес нешта значна болей дарагое: Біблію ў перакладзе Васіля Сёмухі! Валеры проста стала сорамна, калі Андрэй пачуў, што я ня маю Бібліі ў беларускім перакладзе (а я ўсё аніяк ня мог дабегчы, бо яна калі была ў кнігарнях, дык надта дорага каштавала).

Прышоў ліст ад БХД. І я нават ведаю, чыя гэта праца. Нешта я так ліставаньне з палітвязьнямі на новым годзе так і пакінуў. Хоць падзякаваць неяк…

У Ружанах усё адно не было чаго рабіць. Бо, як распавяла Іра, прыехалі яны - адразу ў царкву, выступілі, пасядзелі - і назад.

А ад запрашэньня на молодёжный сочельнік (гл. топік) адмаўляцца ня стаў. І справа нават не ў ласунках (усё адно Іра цяпер ведае, што шлях да майго… ммм… хвасту лягае дакладна не цераз страўнік ). Дарэчы, а я цяпер таксама ведаю, дзе яна жыве, а то неяк асымэтрычна атрымоўвалася. Але гэта пазьней было.

Даўно не прымаў удзел у гульнях кшталту "Брэйн рынгу" параскінуць мазгамі. Хоць параскінуць мазгамі насамрэч цяжка было - хоць пытаньні і цікавыя, але ж трэба ведаць хоць крышачку Біблію, каб да нечага даперці. Тым ня меней тры запар пытаньні, што нам трапіліся з Новага запавету, узяў без абмеркаваньняў і зарабіў для каманды тры дадатковыя хвіліны. Хоць пытаньні насамрэч былі дзіцячыя.

Прыемна, што гасьцям зь Іванава (адна зь іх, Іра, была ў нашай камандзе) спадабалася ў нас болей, чым там. Шкада, калі нашая каманда не захаваецца ў яе першасным складзе (гэта залежыць ня толькі ад мажлівасьці гасьцей прыяжджаць штомесяц, але і ад маіх ведаў).

…У горадзе елачак, якія б яшчэ сьвяціліся з вокнаў, у такі позьні час пабачыць ужо не атрымалася. Але ж я ведаў, што ў суседзяў яна буде гарэць усю ноч.

А вось пра тое, што тамсама (толькі на бакавой сьценцы) ё яшчэ й Санта-Кляўз… Вось гэта сапраўды прышпільна атрымалася. Праўда, лепей бы гэта быў насамрэч Сьвяты Мікалай. Ва Ўкраіне, наколькі я зразумеў, гэтую традыцыю ўжо аднавілі.

Цікава, а калі б я не патэлефанаваў сам, ці ведаў бы ўвогуле пра тое, што ў Цябе зьявіўся тэлефон? Праўда, лепей было безь яго… Мне так прыемна было (да гэтага лета) чакаць штодня смс-ак… Настолькі ж зараз спакайней было б бяз гэтага… глупства філязофзкіх загонаў. Сьпішам гэта… ммм… на нецьвярозы стан.

Хаця, хутчэй за ўсё, Цябе стрымлівае пакуль што ад паўтарэньня (ужо ў трэці раз) гэтага глупства тое, што фоткі яшчэ не атрымала. Выдатна. Ня буду з гэтым сьпяшацца.

ВіК называе свайго сына "малюсікам".

Добра, што ўсё абышлося.

Ліля ўжо ў Берасьці.

Танька ўжо ў Кобрыні.

Я пакуль што тутака. 

Даўно я не маліўся. За Лілю. 

Бесяць пратэстанцкія прапаведнікі!  У прыватнасьці - баптысты.

Дамовіліся ж: максымум 15 хвілін. А гэты м***к трындзеў (не засякаўшы) мінімум хвілінаў 40. Яны мля што, не разумеюць, што тыя людзі, якія іх сюды запрасілі, ужо чулі гэтыя ціпа цікавыя гісторыі зь іхняга жыцьця; а тым, хто прыйшоў пагуляцца ў валяйбол - дык і ўвогуле гэтыя пасядзелкі н***г ня ў***ліся.

Закалябаў, адным словам. І пасьля ўсяго гэтага я яшчэ павінен быў чакаць, пакуль нашыя м*****ы прайграюць кобрынскім??? У трох партыях??? Каб пасьля згуляць усяго адну партыю і разысьціся? Госьці, гоў хоўм!