We are the greatest!

Глядзелі фільм па п’есе, ці то зьняты «Белсатам», ці то проста на ім паказаны раней. Зразумеў, што нічога не памятаю пра «Тутэйшых»-арыгінал. Вельмі даўно зразумеў, зрэшты. Дык хоць бы цяпер буду ўяўленьне мець.

Апасьля прагляду не было ніякага жаданьня ўвязвацца ў іхнія (да таго ж дзіцячыя нейкія) разважаньні пра тое, "ці тутэйшыя беларусы, ці ўжо не, а мо яшчэ не?.." І абмеркаваньне на ўзроўні "вось яны такія-сякія, а гэтыя вось якія малайцы-гяроі…" Банальна. Не, я прыйшоў у клюб не дзеля гэтага, а дзеля ўласна «Тутэйшых». А не каб праходзіць прымусова-добраахвотную працэдуру "знаёмства" ў пачатку.

А ў «Тутэйшых» галоўнага гяроя, Янку Здольніка, граў "асабіст" Шкалін з «Салдатаў». Нават ня ведаў, што ён беларус. Але памылкі быць ня можа - такая прыгожая мова ў яго. Цяпер дык ужо ведаю сапраўднае прозьвішча актора. Знаёмцеся - Анатоль Кот.

Ну але ўсё-ткі длясябе я разважаў над пытаньнем "добра ці блага ўвогуле быць «тутэйшымі»?" і "ці ёсьць «тутэйшымі» мы, ці беларусамі?" Адказ прыйшоў у той жа вечар у… ліфце. …На рэклямным прашпэкце (канечне ж, расейскамоўным) нейкай фірмы, што спэцыялізуецца на гірудатэрапіі (па-простаму - лячэньне піяўкамі). Першы ж радок ідыёцкага буклету: "Істокі гірудотерапіі в Россіі, уходят в глубіну веков…"

Ні храна мы яшчэ ніякія не беларусы, пакуль існуюць такія вось дэбілы. І я нават не пра памылкі.

Ну а сёньня яшчэ раз, паўторна атрымаў адказ на тое, хто мы ёсьць. Проста прайшоўшыся па вулачках і паазіраўшыся на бакі. То бок - на шыльды. Усялякіх там "національніх спарціўных лацярэй". Так што, спадарынька, якая выказвала ўчора сваё абурэньне і нязгоду з тым хвактам, што беларусы непаважаюць сябе як нацыю, але ж варта зьняць ружовыя акуляры.

Затое акрамя таго, што цяпер ведаю, дзе 4 і 5 карпусы БДУІРу, знайшоў уяшчэ па адваротнай дарозе і вуліцу Залатая Горка.

А паколькі ўжо праходзіў міма абласной бібліятэкі, дык не ўтрымаўся і ад таго, каб зайсьці ў іхнюю дысконтную кнігарню, дзе здабыў чарговую беларускамоўную мапу. Такая ў іх была якраз апошняя.

Памятаючы пра мінулы «халяўны» паход на вясельную выставу, вырашыў і тут паспрабаваць паўтарыць той самы нумар. Не атрымалася. У гэты дзень у іх быў выходны. Давялося ісьці зусім без аплаты.

Гэтым разам тут ладзілася выстава аддзяленьня дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва Маладэчанскае музычнае вучэльні імя М. К. Агінскага «У краіне мар». Дзіўнавата гучыць, канечне, але чым жа яшчэ можна займацца ў музычнай вучэльні? Правільна, саломапляценьнем.

Зрэшты, чаму ж толькі саломкай? Майстры там на ўсе рукі. Так што схадзіць варта, але выстава працуе толькі да 31 студзеня.

Пасьля, праўда, пагаварылі з адным з супрацоўнікаў гэтае ўстановы, які сьпярша быў нездаволены, відаць, што «ходзяць тут усялякія», але пасьля разгаварыўся, распавёў пра папярэднюю выставу, якая была для яго вельмі цікавай, а пасьля адказаў і на тое, якія плянуюцца пасьля гэтае выставы (відаць-такі, ня просты супрацоўнік). Запрашаў прыходзіць. Толькі каб жаданьне было.

Ну каб падмацаваць свае ранейшыя словы пра знаёмства з КаЗой, толькі дзьве яшчэ фоткі - унутры і звонку, праз дарогу ад КЗ "Мінск".

Піхаюць гэтыя чырвона-зялёныя куды толькі можна	Літаральна праз дарогу - зусім іншы сьвет

Але ўсе гэтыя «местачковыя асаблівасьці» КаЗы забыліся, як толькі мы ўвайшлі ў залю канцэрту. Ці мог хто яшчэ паўгады таму ўявіць сабе такое? Акрамя таго, цягам усяго канцэрту Міхал Анемпадыстаў (складальнік альбому і аўтар тэкстаў) рэклямаваў ініцыятыву «Будзьма», а кпіны усіх іншых удзельнікаў з сучаснага дзяржаўнага ладу дык і не пераказаць. 

Нам пашчасьціла сядзець у першым шэрагу, але я ня ведаў, што такое «малая заля». Там няма ніякага ўзвышэньня, і мы маглі пры жаданьні дацягнуцца рукой да музыкаў! Насупраць нас сядзелі (як потым высьветлілася) З.Вайцюшкевіч і Ю.Глушыцкая. Гэххх, ня дзіва, што квіткі на канцэрт Вайцюшкевіча разабралі значна хутчэй, чым на «Народны альбом» - яны апынуліся самымі ўражвальнымі для мяне музыкамі, самым сапраўдным адкрыцьцём. Хоць Вайцюшкевіча я слухаў раней і таксама ўпадабаў, аднак жа запісы і жывы выступ - гэта дзьве вялікія розьніцы…

Дарэчы, і сам «Народны альбом» ўжывую - гэта зусім іншае. Да таго ж ён не стаіць на месцы, як запісы, а ўвесь час разьвіваецца. Гэта яскрава было бачна на песьнях, дзе Л.Вольскі чытаў рэп. З дапамогаю А.Памідорава ды В.Кругловай гэта ператварылася ў самы што ні на ёсьць гардкор (ну, і праз музыку таксама, натуральна).

Але вернемся да Вайцюшкевіча. Большасьць часу ён быў на падпеўках, на подыгрышы, але ўжо там зь яго проста выпірала творчасьць, крыятыўнасьць. І вось - «Аргентынскае танга». Так, гэта ён выконвае гэтую песьню. Ня ведаю, ці так было раней, але зь ягонай прадмовы вынікала, што ён сам толькі нядаўна ўцяміў, што ён сьпявае. Таму - падчас гэтага ягонага выкананьня можна было ўзмакрэць самому ня меней, чым Зьмітру разам з аб’ектам ягоных прыцязаньняў - Юляй.

Для поўнага шчасьця не хапала толькі мажлівасьці патанчыць. Ды нешта і ззаду ніхто не спрабаваў… А альбом, што ні кажы, усё ж танцавальны.  І - на яго можна хадзіць зноў і зноў. Бо некаторыя песьні нават пазабываўся быў. А яшчэ хаця б таму, што не ва ўсіх музыкаў здолеў аўтографы ўзяць. Так што будзе плякат вісець як напамін пра наступную сустрэчу. А кружэлка З.Вайцюшкевіча зь ягоным уласнаручным подпісам - як напамін пра страчаную мажлівасьць наведаць ягоны канцэрт…

Заўчора нарэшце забралі вясельныя фоткі, зробленыя «крутым» фоцікам. Шкада, што з розных прычынаў да яго не прыкладаліся «залатыя» рукі. Таму наперадзе яшчэ чакае праца па вычышчэньні «сьмецьця» – ну навошта было ўвогуле запісваць на кружэлку размытыя і нярэзкія фоткі?

Ну а паколькі ўжо зайшла размова пра вясельле, дык колькі словаў пра тое, як усё прайшло ў тую такую далёкую ўжо пятніцу.  Але паколькі далёка пастфактум – дык адпаведна з далёка ідучымі высновамі.

І перад, і падчас, і нейкі час пасьля вясельля мы шмат чаго даведаліся новага пра людзкія забабоны. Ну і іншае. Такім чынам:

• Цотная колькасьць машын у вясельным пэлетоне – гэта зло;
• прысутнасьць бацькоў нявесты ў ЗАГСе – гэта таксама зло;
• з хлебам-сольлю сустракаюць маладых таксама толькі бацькі жаніха. Ці можа толькі цотная колькасьць чалавек?..
• Сьветлы касьцюм у дружкі маладога? Ды вы што!
• А вось пра тое, што дзяцей у капусьце не знаходзяць, мне прышло ў галаву крыху са спазьненьнем. І тое праўда – скуль там дзецям узяцца, калі іх прыносіць бусел?

Учора завітаў на выставу «Вясельныя традыцыі і сучаснасьць» у абласной бібліятэцы. Дзе там бібліятэка, так і не зразумеў, затое адкрыў для сябе новую кнігарню, поўную кніжак па зьніжаных коштах. Пасьля яе вырашыў, што квіток на выставу істотна на таўшчыню кашальку ўжо не паўплывае.  Зайшоў.

« А ільготны дадзіце?» – Спытаўся проста мэханічна, цікава было ведаць, каму даюць ільготныя. «Дамо,» - нечакана адказала цётка. Нечаканасьць прыемная. « А фатаграфаваць можна?» – «Фатаграфуйце, калі ласка.» Болей пытаньняў я задаваць ня стаў. А, не, стаў, але ўжо па тэме выставы. У Строчыцах ладзяцца вясельныя абрады «а-ля народныя традыцыі». Як бы там ні было, але глядзіцца прыгожа і, галоўнае, арыгінальна. Праўда, другі раз дзеля гэтага спрабаваць ажаніцца не зьбіраюся.

Вось так і вывучаеш увесь час нешта новае.

1. У мэтро бачыў такууую рэкляму (ад макдональдзаў)! Першыя пяць хвілін, пакуль ліпіздрычка стаяла на прыпынку хвіліны дзьве , шкадаваў, што такі зручны момант быў бы сфоткаць на памяць для нашчадкаў. Наступныя пяць хвілінаў спрабаваў пераварыць сэнс выявы і адначасна не пазбавіцца ўласных мазгоў. Да канцу дарогі, застаўшыся-такі з мазгамі, спрабаваў пераварыць дызайнэрскую задуму. Ух, там бы Цёма разагнаўся!
   
   
   
2. Ў якіх я ўчора быў месцах! Я й ня ведаў, што дастаткова прайсьці пару крокаў ад працы, каб адкрыць невядомы сьвет. Сьвет недарэчнасьцяў і анахранізмаў.
3. Пакуль ня позна, раю ўсім схадзіць на фэстываль міжнародных (чаму гэта акцэнтуецца, будзе крыху ніжэй) сацыяльных ролікаў (уваход бясплатны), якія круцяць зараз штовечар у "Цэнтральным". Узбагачэньне беларускамоўным лексыконам гарантаванае, бо такі пераклад нельга было зьдзейсьніць - яго можна толькі прыдумаць. Што не зьдзіўляе, дык гэта тое, што адзіныя ролікі, якія былі па-маскальску на гэтым паказе, зьнятыя - правільна, беларусамі. Асабліва пацешыў "наш" двухсэнсоўны ролік пад назовам "Прышчэпка" (у сэнсе, відаць, калі прышчэпваюць не за што, а ад чаго-небудзь). У ім сьпярша фігуруе напаўаголены бэнээфавец хлапак, пасьля якога ў кадры зьяўляецца мент у поўным камуфляжы. Яго амуніцыю паказваюць ва ўсіх падрабязнасьцях: шалом касманаўта, берцы, бронекамізэльку, пальчаткі з кастэтамі, шчыт. Напрыканцы роліку - рытарычнае пытаньне: "Хто лепей абаронены, маўляў. Прышчапляйцеся ад хваробы". Поўны абзац.

На жаль, ад гэтае хваробы прышчэпка не дапаможа…

Ну ды гэта зусім пра іншае. Галоўнае, што я паржаў. Сёньня з Алікам (і фоцікам) ідзем на паўторны (спадзяюся) сэанс. Такое мастацтва не павінна загінуць для нашчадкаў.

Пачаў знаёміцца з самым вядомым творам Тацяны Ліёзнавай.

- У вас баляць ныркі?

- Не.

- Шкада, вельмі шкада. (Гэта яна да таго, што вось нейкімі там кветкамі можна было б іх вылечыць ).

 

Самыя шчасьлівыя людзі на Зямлі - тыя, хто можа вольна ставіцца да часу, ніколькі не баючыся наступстваў. (Я б сказаў карацей: шчасьлівыя гадзін не заўважаюць. Хаця да мяне гэта, мажліва, ужо сказалі. )

Хм, пачытаць як-небудзь сямнаццаць імгненьняў вясны 73-га году.

Яшчэ раз пераканаўся, што папса – ня тое, што здольна мяне прывабіць. Але чаго ня зробіш дзеля мастацтва большай глыбіні пачуцьцяў падчас наступнага перагляду сапраўднага шэдэўру – таго самага, ды ўжо ў «гоблінскім» перакладзе.

Між тым, узгадваў сваё знаёмства з клясыкай фэнтазы ад самага што ні на ёсьць клясыка гэтага жанру Джона Рональда Толкіена, па твору якога, уласна, і стваралася гэтая галівудзкая падроба. Хоць у казках усё па азначэньні павінна скончыцца было гэпі-эндам, я тым ня меней ніколькі не разчараваны тым хвактам, што ў адрозьненьне ад многіх і многіх маю магчымасьць параўноўваць. Ды, зрэшты, няма сэнсу казаць, што ніводзін фільм аніяк ня зможа пераўзысьці кнігу.

Дык вось. Нягледзячы на скрупулёзную прапрацоўку аўтарам сьвету гобітаў, воркаў і эльфаў; нягледзячы на дзіцячую наіўнасьць галоўных герояў раману на шляху да свае мэты; і нягледзячы на поўную і непаваротную перамогу дабра над злапідарам Саўронам, - пасьля сканчэньня прачытаньня мне хацелася скавытаць ад таго, што на душы скраблі каты. Не, не таму, што кніга скончылася. На працягу незьлічонае колькасьці старонак на маіх вачох нараджалася, гартавалася цераз нягоды і сталела Дружба абсалютна розных і несумяшчальных, здавалася б, (ня скажаш людзей, хоць гэта насамрэч ня мае істотнага значэньня) расаў. У фільме, дзе Пітар Джэксан зрабіў галоўным героем нейкае дзіцятка, гэты хвакт адыграе зусім нязначную ролю, і асабліва ніякавата глядзіцца ў заключных кадрах з галівудзкай (альбо а-ля Аліса Селязьнёва перад адлётам на машыне часу) усьмешкай скрозь сьлёзы Фрода Бэгінса (ён жа Сумкінс) для сваіх такіх сама маларосьлікаў…

А вось кніга прымусіла мяне (мажліва ўпершыню) задумацца, чаму гэтая Дружба, што прайшла цераз страты і сьмерць таварышаў, павінна сканчацца ў той час, калі нішто ўжо не пагражае ня тое што жыцьцю – а проста спакойнаму сну Братэрства кальца? Вось тая заключная маленечкая частачка кнігі, якая зьмясьцілася між зьнішчэньнем Мордару й адваротным бокам вокладкі раману, аказала на мяне найбольшае ўражаньне. І я ніколі не зразумею, ці Толкіен таксама задаваўся пытаньнем, чаму Дружба сканчаецца. Я ведаю толькі адно: калі б Аляксандар Дзюма жыў стагодзьдзем пазьней, ён бы дакладна напісаў «Міжзем’е 20 гадоў пасьля»…

Во, і зьбіраўся ж пасьля другога тэсту пра гэта распавесьці, ды забыўся; а тут і нагода падвярнулася: сам жа ўдзельнічаў у гэтым апытаньні, хоць ужо й пра гэта забыўся…  Дык вось: на матэматыцы адзін з экзамэнатараў (ці як іх назваць лепей) увесь час спрабаваў зьверыць з намі свой гадзіньнік, каб удакладніць, колькі часу засталося да пачатку гадзіны ікс. Уся аўдыторыя глядзіць на яго зьдзіўленымі вачыма – маўляў, ненармальны, сам жа загадаў нам усе мабільнікі паскладваць да яго на стол выключанымі, а цяпер пра час пытаецца – а яму не даходзіла, чаму адказу ня можа дабіцца ад нас ніякога. Цікавы прыклад канфлікту «бацькі» - «дзеці».

Як ні дзіўна, але мабыць, ці не ўпершыню ўлетку сабраліся-ткі на моладзевае. Валера даўно зьбіраўся паказаць фільм «Дзе ты, шчасьце?» Хоць у ім і паказана гісторыя жыцьця даволі ўтрыравана, аднак паколькі ўсе супадзеньні з рэальнымі людзямі невыпадковыя – то хаця б дзеля гэтага варта задумацца было. На працягу ж усяго фільму эмоцыі кідаліся з аднае крайнасьці ў другую. Думаю, што найбліжэй я ў гэтым быў да Валеры, які, відаць, ня проста так сеў з процілеглага краю ў цемрачцы. Праўда, ня ведаю, ці зьвярнуў бы я ўвагу пры другім праглядзе на тыя дробязі, на якія ён нам засяроджваў увагу. А Баранчык, які таксама глядзеў зь ім раней ужо гэты фільм, у найбольш пікавыя моманты сачыў за рэакцыяй астатніх. А яшчэ – д’ябал у прыкідзе а-ля адзін з чальцоў «Рамштайну» - гэта, канечне, выглядала сьмешна.

Спрабуючы ўпарадкаваць сваю ўкраінскую музыку, сутыкаюся з праблемай, у якіх выпадках трэба ўжыць «и», а дзе «і». Крыху пачынаю шкадаваць, што няма там хаця б віртуальных знаёмых (пажадана патрыётаў), у якіх можна апэратыўна гэта высьветліць пры наяўнасьці аські. Інѓу (гэта ён мне параіў спампаваць Тартак, гад! ) зьяўляецца ў ёй рэдка (хаваецца ад майго гневу, пэўна ), а Аліска дык і зусім мяне выключыла з іЛЖэ-сяброў пасьля таго, як мне самому стала нецікава чытаць ейны дзёньнік. Ды яшчэ добра каб толькі фрэндстужкай усё абышлося – то ж яна не адказвае і ў асьцы таксама. Ну й нафіг. Ды й увогуле нешта я нічога апошнім часам ня чуў, што ва Ўкраіне дзеецца, нават блёг таго ж Інгу лянуюся чытаць. А мо прыдасца неўзабаве…

Прадастаўленую Валерам стужку данёс у лічбавым выглядзе дахаты пахваліцца тату сваім новым абавязкам архіварыюса нашае царквы ЭХБ, ну й заадно можа ён зацікавіўся б гістарычнымі фоткамі. Гы, тата іх называе новымі, хоць я ўжо не памятаю тых часоў, як узводзілі нядзельную школку. Такое вось непаразуменьне пакаленьняў…

І куды ўсё-ткі падзеліся спампаваныя «ВВ»?  І чаму flv-відэа павінна звацца авішкай?..

Добра, што нарэшце рукi дайшлi падлучыць да кампа сваю акустыку. Бо яшчэ крышачку - i забыўся б увогуле, што такое якасны Гук. А як пачуў басы ад саба ў выкананьнi Ляксея Шадзька - дык увогуле задаволены аж да хваста …наколькi можна быць здаволеным у сытуацыi, пакуль жывы яшчэ галоўны маразматык. Трэ’ будзе паспрабаваць яшчэ фiльматэрапию. Калi стужка пра Чарнобыль здатная дапамагчы, канечне…

Паглядзеў нізку гэтых мульцікаў. Добрыя, антывайсковыя, з заўсёдным старым нязлым гумарам… Зь ненавязьлівай музыкай у стылі Ўкраінскае народнае, але з улікам кантэксту таго, што адбываецца на экране. Усё зразумела без аніводнага слова.

Добра, што я нарэшце паглядзеў тое, пра што ўсё даўно чулі, а некаторыя нават бачылі. Праўда, дагэтуль ня ўсе - цяпер навярстаюць. 

Ня думаў, што будзе цікава яшчэ раз паглядзець "Выспу". Але асьвяжыў у памяці найістотнейшыя моманты, якія трэба было пераасэнсаваць; расслухаў усё, што было блага чуваць у кінатэатры; ну і бацькам даў мажлівасьць паразважаць пра свой грэшны шлях на зямлі.

Пераасэнсаваў яшчэ й (каторы раз ужо) прыказку "не жадай іншым таго, чаго жадаеш сабе; а раптам у іх іншыя густы". Цяпер прыблізна ведаю, што адчуваеш, як наслухаесься станоўчых рэкамэндацыяў прачытаць Р.Баха, а пасьля прачытаньня расчаруесься. Усьведаміў дзякуючы "Наведаньню".

Нарэшце змагу начаваць без ноўта пад бокам; а можа ўсё-ткі мець комп дома - большае зло, чым безь яго штодня насіцца з працы і назад?.. Няўжо ў мяне ломка пачалася ў сьпіне ад таго, што не зрабіў аднаго разу зарадку? А ўсё праз тое, што ў 5 гадзін ночы (ці сьвітаньня) ўжо не да таго было - абы заснуць хутчэй?.. На стале сабралася стопка купка сьвежае прэсы, а яшчэ ж "Уляншпігель" чакае…

З учора на сёньня нарэшце выспаўся, ажно пераспаў, відаць. Сны сьню, высьвятляецца, толькі не памятаю зусім. Памятаю, што сны не пра сябе. Пра іншых людзей. Пра каго - не памятаю.

Хех, вось і прыйшоў першы "водгук" на мой новы працоўны паштовы кліент ад пастаўшчыкоў: "не ставьте в письма эту жуткую анимацию, невозможно работать !!!" Астатнія пакуль што маўчаць, але я сам ня бачыў, як гэтая анімацыя выгладяе,  што так замінае працаваць. Відаць, чалавек папаўся нейкі яшчэ старэйшы за мяне.

Цяпер людзі змогуць прачытаць, як мы працуем на гэтыя сьвяты, па-беларуску і па-расейску. Прычым мае калегі аднесьліся да-гэтага з гумарам. Нічога, гэта толькі пачатак. Вось і ІнСомнія абяцала пачаць размаўляць па-беларуску сярод іншых 200 чалавечкаў… Ну няхай хаця б паспрабуе.

Хоць бы й на мабілафоне, хай сабе й на кампе - усё часьцей узьнікаюць траблы з кадзіроўкамі пры гутарках з рознымі чалавечкамі. Толькі ў Аладушкі хіба кадзіроўка ўсюды правільная.   Цікава, і да чаго гэта знак?

На валяйболе дурасьці ўсё болей і болей. Не вытрываў больш за дзьве партыі. Самыя старэйшыя вось праз гэта і сыходзяць з трэніровак. Мне сорамна перад стрыечным братам, што і яго ня здолеў гэтым зацікавіць. Самому болей туды хадзіць ня хочацца. Хаця бачыў, што некаторыя чалавечкі там былі радыя мяне бачыць. Можа, вярнуцца прынамсі на моладзевыя? Хаця… Радыя былі бачыць ня тыя, каго хацелася б…

Другі дзень запар бяру работу на дом. Раз ужо пайшла такая плыня, дык надумаў на тэлевізары паказаць маме разрэклямаваную мной "Выспу" і самому пабачыць "Наведаньне" (відаць, усё-ткі гэта правільны варыянт) падалей ад экрану. Аднак, высьвятляецца, Інтэл і ў гэтым выпадку вырабіўся і… ня ўсялякую відэакартку можна падлучыць да тэлевізара. Альбо ў залежнасьці ад гастрыні рук і формы бубну.  А каб ведаў, што праз прагляд гэтага фільму мой рахунак будзе замарожаны… Выкінуў бы кружэлку куды падалей. Ён ня варты ніводнага цэнту плюсіка. А яшчэ так сьпяшаўся з прагулянкі вярнуцца…

Дружок, дарэчы, уразіў тройчы. Я яшчэ толькі абуваўся ў хаце, як ён ужо невядома як здагадаўся, што яго чакае прагулянка, і ўжо тады стаў шалець, рвацца з ланцугу, гаўкатаць на ўсю іванаўскую… Ды патрывай ты яшчэ крышачку, даць хоць павадка прышпіліць!

Толькі на вуліцу выйшлі, як гэты шлёндрык малы кінуўся даганяць дзьвюх дзяўчатак - і дагнаў бы, каб нам не было ў розныя бакі… Я ўжо тады слова ня мог вымавіць са сьмеху, каб ім патлумачыць, што гэта зусім ня я іх даганяю (як яны, пэўна, падумалі); адно толькі махнуў рукой, маўляў, цікайце, дзеўкі!..

А вось вожыка на возеры Дружок спаймаў-такі. Я б не зьдзівіўся нават, калі б ён вырашыў яго зьесьці. Ды нават усынавіць/удачарыць; ды што заўгодна, але такога ад яго я не чакаў. Падбег, плюхнуўся на яго і давай катацца.  Хоць бы хны. Устане, пабегае ды зноўку на іголкі падсядае, гад гэткі. Калі мяне разагнула назад пасьля прыступу рогату, давялося адцягваць Дружка ад новае забавы ці не за вухі. Шкада, што вожыкі не сьмяюцца так, бы людзі. Хаця хто яго ведае, што ён пра нас падумаў…

На гэтым Дружок здаволіўся і стаў зусім індыфірэнтным, нават на прывітаньне ад аднае Радасьці, што нас віртуальна суправаджала, не зрэагаваў. У мяне такое падазрэньне, што ён яшчэ большы эгаіст, чым… 

Нарэшце мне атрымалася выцягнуць Алеся зь Інай "у сьвет". На ўсю залю нас было 7 гледачоў, ня лічачы "v-джэйкі", што круціла фільм і па сумяшчальніцтве абілечвала. Так што падозраньні ў натоўпе з бабулек, якім тут недалёка ад царквы прайсьціся, ня спраўдзіліся.  Як ня спраўдзіліся й мае чаканьні адносна зьяўленьня нейкіх там клёнаў, фантастыкі і г.д. Увесь сэанс прасядзеў у чаканьні завязкі, а ўжо ў Алеся даведаўся, што ёсьць яшчэ іншая "Выспа", каторая тупарылы пяндосскі баявік. Больш ніколі-ніколі ня буду слухаць чужыя меркаваньні пра фільмы перад праглядам.

Яшчэ казалі, нібыта ў кінатэатры халадно, аднак я мёрзнуць пачаў толькі ўжо на вуліцы - у залі было не да гэтага. Мярзьлячку ж Іну адправілі дахаты адагравацца, а мяне Алесь нарэшце павёў пяліцца на сваю новую тачку ціпа аўтамашыны. Хех, за рулём я пераблытаў зусім дзе якая пядаль, і добра, што ў мяне не было ключу запальваньня.

Пасьля яшчэ паслухаў выказваньні старонніх назіральнікаў адносна ракурсаў, зь якіх тачка найлепей выглядала - можа калі прыдасца, але што ж гэта за фотканьне ў гаражы? Так што ўсё наперадзе… А пакуль ня позна не за стырном - час быў грэцца пЫвам. Усё адно без акумулятару перацілі-мілі-трамквацца цяжка, ні патэлефанаваць таксама… Ды й куды мне ўгнацца адсылаць па тры аднолькавыя смс-кі.  Затое Аладка паказала на практыцы  дзеяньне дэдуктыўнага мэтаду імя сябе.  Хаця падазраю, што каб яго засвоіць, трэба было проста ўважліва слухаць і крышачку чытаць.

P.S. Хм, гэтыя капчоныя чыпсы - ня толькі добрая закуска пад запЫвон, але яшчэ й па-беларуску навучыліся маскалі нарэшце падпісваць. Засталося таму самаму беларусам навучыцца…

Ну й жыцьцё настала… Па тэлевізыі - футбол, у хаце яшчэ шмат сухое рыбкі - а пЫва піць страааашна…

Гэх, на футболе зацыклівацца доўга тады ня стаў: паказвалі "Госьцю з будучыні"! Увогуле апошнім часам пабачыў колькі старых савэцкіх фільмаў: "д’Артаньян і 3 мушкетэры" пабачыў усе сэрыі, нават спампаваць хацеў на пэрспэктыву - ажно ён бясплатны толькі хіба ў хвайлаабменных сетках. Нарэшце давялося паглядзець "Кін-дза-дзу", і нават двойчы запар за два дні, хоць і не спачатку. У "мушкетэрах" вартыя да сьпяваньня ўсе песьні Дунаеўскага; а гіронія да жыцьця чатырох Сяброў і разам з тым іхняя адданасьць справе гонару й Дружбе - недасягальная ня толькі ў шматлікіх галівудзкіх-хранцузкіх-якіх яшчэ там экранізацыях, але й у жыцьці вельмі рэдка сустракаецца. Дарэчы, між чатырма гэтымі акторамі ў жыцьці падобнага задзіночаньня так і не атрымалася… А вось што можа атрымацца з "грамадзтва, дзе няма колеравае дыфэрэнцыяцыі штаноў" - трэба яшчэ думаць і думаць.

Ну хто каму падабаўся ў "Госьці з будучыні" - пра гэта мы, спадзяюся, яшчэ пагаворым. А на сёньняшні дзень… Хай сабе піраты й тупыя й няўклюдныя - але затое яны ніякім бокам не падобныя да барадатых мусульманаў ці рускіх мядзьведзяў у вушанках і бутэлькай джыну з галівудзкіх фільмаў; хай я цяпер не ўцякаю ў іншы пакой, каб ня бачыць гібель робата Вэртара - бо ведаю, што ён не тэрмінатар, які пераможа ўсіх адным пальцам і з дапамогай набору разнастайных сродкаў зьнішчэньня сабе падобных; даўно ня піў кэфір з бутэлек з накрыўкамі з фальгі і тэрмінам годнасьці па цэнтры - "а я всё время думал о кефіре" © Коля Герасімаў; чакаю, пакуль ня зьнікне апошні тытар у канцы кожнае сэрыі - бо мэлёдыі, якія так сама бяруць за душу, трапіліся хіба толькі яшчэ ў "Амэлі" (і ён не галівудзкі, між іншым!); мы не шукаем лёгкіх шляхоў - і таму ня дзівімся, чаму піраты ня "сьцелюць" усіх направа й налева: каб у рэшце рэшт атрымаць магчымасьць стаць на "шлях выпраўленьня й супрацоўніцтва з адміністрацыяй"… Ды што тут казаць! Усё адно гэтага ўсяго нізавошта не зразумеюць ня толькі тыя, хто выхаваны на джэкічанах-сьцівэнасыгалах-кіянурыўзах-піратахкарыбзкагамора, але й пасьлядоўнікі брыгадаў-антыкілераў-ваўкадаваў-параграфаў…

Вось таму я даволі рэдка гляджу фільмы.

Танька aka Фляй нарэшце расказала, адкуль яна мяне ведае. Усяго толькі выступалі разам у шахматах, а прытэнзыяў было столькі, нібы я павінен быў… сам ня ведаў ужо, што й думаць сабе. Хех, дзіўна, але й гэты тык носам у хвакт не дадаў прасьвятленьня майму старэчаму склярозу. А аб’ект зьнік адразу пасьля свайго "прызнаньня" (відаць, нялёгка ёй даўся гэты крок), не дачакаўшыся мяне (і маіх пытаньняў) з абеду… Адным словам, зноўку адныя Танькі ды Наташкі наўкол.

Амэлі; Госьця з будучыні; д’Артаньян і тры мушкетэры CD1, CD2, CD3; Кін-дза-дза CD1, CD2; Наведаньне… Відаць, усё-ткі давядзецца засвойваць p2p-сеткі…

Пражужжэў ужо сталькім людзям вушы… Што калі яны ўрэшце выканаюць маю прозьбу, то можна будзе прадаваць кружэлкі з гэтымі фільмамі на базары. Калі ж не… Ну, хаця б будуць ведаць, што выспа - гэта частка сушы, з усіх бакоў абкружаная вадой.

Зараз прыходзіла кліентка, хоча сабе толькі СонЭрыка.

Распавядала, як нядаўна разьбіла гнусмаса.  

——————————————————–

А, учора ж хацеў ад выпалай было халявы паглядзець "Апакаліпсыс". Бо тое, што параілі - ніхто ня мае. Альбо не дае. Зрэшты, "Апакаліпсыс" таксама раілі. Скінуў на вінт, вяртаюся дахаты і раптам на галаву думка звалілася: а ў якую дзірку я яго засуну?.. Наглядзеўся… дзяцічых мульцікаў.

• Нарэшце пабегалі ў Контру на нармалёвай мапе. Атрымоўвалася нават у галаву колькі разоў зарадзіць з мухі, калі здуру яе набываў. А што да тактыкі - дык яе ў нас не было, і таму мы прайгралі. А вось жа раней, калі мелі хоць якую, але ж каманду - усё было наадварот. То бок я тады страляў галіма (ды і зараз не нашмат лепей, зрэшты), але ж сябры па камандзе згаджаліся, што я хоць камандную тактыку падтрымліваю і цудоўна іх прыкрываю. Гэххх, як бы ізноў сабраць каманду ды на WCG мятнуцца
• Зусім заблытаў мяне гэны скутар. Дык як выганяў свайго жалезнага каня, здуру выціскаў замест задняга гамульцу счапленьне. Канечне ж, ён скочваўся усё адно ўніз. Я ледзь не скруціў іх, пакуль не дапёр, што задні гамулец націскаецца пэдальлю! А яшчэ ў яго цяпер новая замарочка, акрамя тае ранейшае, што трэцяя перадача улучаецца адзін раз са ста: цяперака яшчэ павароты ня хочуць уключацца калі трэба. І калі направа паварочваць - дык яшчэ нічога, праўда, аднаго разу падмануў кіроўцу, які думаў, што я еду проста, і мяне прапускаў, а я павярнуў да яго; а вось калі налева трэба было паварочваць - дык гэта ж выезд на супрацьлеглую паласу руху - страшнаааа… колькі разоў даводзілася праехаць патрэбны паварот і разварочвацца, а дзе й рукой паказваць. Але ж гэта не работа. Засьвечваецца паварот толькі хвіліны празь дзьве пасьля таго, як я яго уключыў.
  Затое цяпер стала атрымоўвацца стартаваць зь месца зь меншымі праблемамі, як раней. Можа гэта ад таго, што падрэгулявалі крыху нулявыя абароты, а мо’ й таму, што стаў болей газу даваць з нэўтралкі. Дык пакатаўся нават і ў музычную школку. 
• Яшчэ калі толькі пачынаў вучыцца - нічога не разумеў у пераборах. А вось учора пасьля заняткаў прааналізаваў усё, чым мы займаліся на занятках па гітары апошнія два разы, і ўбачыў, што пашыраюся я ўжо ня ў глыбіню, а ў шырыню: проста вывучаю новыя песьні, а тэхніку там якую новую ці веды якія можа не набываю. Значыцца, усё ўжо вывучана, і засталося толькі ўпарта трэніравацца. Учора, да прыкладу, сыграў "Беспечного ангела". Нават самому спадабалася , хоць песьня і папсовая. Здаецца, атрымоўваецца ўсё лепей і лепей. Нават учора Сьветка пахваліла (ці не ўпершыню?). Значыцца, хутка ўжо няма чаму будзе ў яе вучыцца…
• Болей ня ўбачу ўжо сэрыяў рыаліці-шоў "Прыгажуні й разумнікі" па RenTV. Столькі аналёгіяў пабачыў за гэты час… У апошняй сэрыі ўсе удзельнікі (а асабліва ўдзельніцы ) прызналіся, што пасьля шоў зьмяніліся ў лепшы бок. Твае сябры таксама кажуць, што Ты зьмянілася. Спадзяюся (з незразумелых пачуцьцяў), што да лепшага; спадзяюся (з эгаізму), што я таксама да гэтага хоць крышачку спрычыніўся… У Цябе ўсё атрымаецца.
• Часам нават станае шкада, што так мала людзей чытае гэны блёг. Хочацца верыць, што пасьля яго хоць яшчэ ў каго-небудзь ўсё атрымалася б. У сэнсе - пераменаў да лепшага.

Ты першая назвала мае валасы "блішчачымі". Зразумеў, чаму. Паглядзеў, як завецца мой новы бальзам: "Timotei бляск і сіла".

Паглядзеў учора "Пана Тадэвуша" рэжысэра Анджэя Вайды на "Ладзе". Па-расейску (хацелася ж некаму нанова перакладаць у вершах! ), а чаго яшчэ чакаць ад улады бяз роду бяз племені? Але гэта можна дараваць хаця б за "маскалёў" і за "вызваленьне ад іх Напалявонам".

Калі я ўжо пагляджу цалкам "Дзясятае каралеўства"? Па Hallmark‘у паказваюць часта, і сёньня зранку чарговы раз глядзеў сэрыю - але ўрыўкамі. А вось каб так сесьці - і ўсе дзесяць гадзінаў усе 5 сэрыяў, каб ужо ніколі болей не замарачвацца?..