We are the greatest!

Ну, вынаходнітцвы вядома як зьдзяйсьняюцца: нейкаму лайдаку надакучыла рабіць адну і тую ж справу, і ён прыдумляе дзеля гэтай справы машыну (напрыклад, надакучыла праць – пральная машына зьявілася; надакучыла ад рукі перапісваць – зьявіўся друкарны станок, пасьля друкарка, пасьля кампутар, пасьля дыктафон і г.д.). А вось як жа зьдзяйсьняюцца пакупкі?

А вось такім чынам. Апытаў сваіх менскіх знаёмых, ці ня мае хто каляровае друкаркі пакарыстацца. Відаць, бедны горад – ніхто ня мае. Пайшоў ды й набыў. Усё адно даўно зьбіраліся. Заадно і яшчэ тае-сяе дробязі патрэбнай. Бо фірма-то Сярогава пад бокам, а дайсьці да яе заўжды праблема чамусьці.

Сярога ўжо выйшаў на работу, дзякуй Богу. Запрашаў заходзіць на каву. Заадно й айФона свайго паказаў.

Паколькі ўжо можна пачынаць пакрысе прыстыкоўвацца да паехалі! , дык церазь іх трапіў на такое пасьмяхоцьце!

Найпрыгажэй ад усіх выглядаюць электрамотаролеры, аднак усё адно 60 км прабегу ад аднае зарадкі - ўсё яшчэ несур’ёзна для самаходнае тэхнікі. Потым яе што, у рукох дахаты весьці?

Па-мойму, усё адно зручней, чым пхаць на сабе гэткую дуру, самому пядалі круціць у такім разе. Асабліва калі ёсьць яшчэ ягады ў ягадзіцах!

Падумалася, што калі ёсьць мажлівасьць праверыць дома яшчэ, як будзе падлучацца да гробанага АДСЛ-ю іншы кампутар. Праўда, на ім не аказалася жоднае гробанае вінды, як чакалася, а толькі фрыДОС, натуральна. Хаця я гэта падазраваў і кружэлку зь віндой меў.

Як справа дайшла да дроваў - сьпярша адклаў іх усталяваньне на потым, заняўшыся апрабаваньнем вядомых і ня вельмі прогаў. Нават спадабалася. Праўда, у працэсе перакіданьня хвайлаў з майго ноўта на гэты здохла працоўная флэшка ад гнусмаСу. Туды ёй і дарога. І тое - не зусім здохла, а так, у канвульсыях яшчэ.

Дровы, што меліся пад рукой, не падышлі ані на гук, ані на відэа, ані на (што самае галоўнае)  сетку. На гэта сьпісаў сваю няўдачу падлучыцца і на гэтым ноўце да БайФляю. Хацеў тыркнуцца праверыць хоць дайл-ап, але ж узгадаў, што чорта лысага я дзе ў сябе знайду дровы й на мадэм таксама, бо нават ня ведаю, на якім ён там чыпсэце.

Але сама дабіў зранку пастаўшчык. Пакорпаўшыся ў каробцы, я не знайшоў у камплекце дроваў і рызонна стаў патрабаваць у яго. Гы, ён мне даказваў, што ў камплекце ні ў водным з усіх ягоных тысяч мабільнікаў дровы ня йшлі ніколі і пампаваць іх людзі павінны самі. Блін. За сёньня не пасьпею.

На днях паспытаў мяне наш канкурэнт (ну як канкурэнт, так сабе, бо гандлюе ён кітайскімі скутарамі) пакатацца на маім "япончыку". Першыя ягоныя словы пасьля таго, як ён вярнуўся, былі: "Усё-ткі японскі [меўся на ўвазе скутар] ёсьць японскі".

Часам трэба паслухаць іншых людзей, каб зразумець, што я лублу сваю "Ямаху".

Нарэшце сёньня назьбіраў данесьці з працы ўсё, што патрэбна для поўнага шчасьця усталяваньня вінды. Я, канечне, мог усяго чакаць ад віртуальнага пісюка, але тым ня меней прыбалдзеў. Уяўляю, што было б зь недасьведчаным у гэтай справе чалавекам, каб ён убачыў, як на экране поўным ходам ідзе усталяваньне экспі-шкі, а музыка грае сваёй хадой.

Пакуль што, праўда, не дапетрыў яшчэ, якім чынам зьдзяйсьняецца абмен інфармацыяй між "хатняй" восьсю і "віртуальнай". А без мажлівасьці ўбачыць рэальныя вінты ў віртуальнай экспі-шцы ўся гэтая дурасьць губляе сэнс. Надзея на тое, што ўсталяваньне дадаткаў усё выправіць, бо ў хэлпе такую мажлівасьць вычытаў (так, усё-ткі бяз хэлпу не абышлося).

Добра, што нарэшце рукi дайшлi падлучыць да кампа сваю акустыку. Бо яшчэ крышачку - i забыўся б увогуле, што такое якасны Гук. А як пачуў басы ад саба ў выкананьнi Ляксея Шадзька - дык увогуле задаволены аж да хваста …наколькi можна быць здаволеным у сытуацыi, пакуль жывы яшчэ галоўны маразматык. Трэ’ будзе паспрабаваць яшчэ фiльматэрапию. Калi стужка пра Чарнобыль здатная дапамагчы, канечне…

А ўсё-ткі не дарма я прыдумаў гэтае ноў-хаў: вылучаць значком “навінка!” ў прайсе асобныя мадэлі тэлефонаў: практыка за апошні тыдзень паказала, што іх ахвотней пакупнікі разьбіраюць. Выдатна, яшчэ адным спосабам болей дурыць галаву людзям.

Тое ж самае тычыцца і вітрыны. У мінулыя выходныя разабралі ўсе фоцікі, што выставіў на яе. А да гэтага ляжалі яны і ляжалі б яшчэ доўга.

Ну і яшчэ крышачку пра ліставаньне. Разумею ж сам, што гэта чыстае вады піяр, ці зноў тая самая рэкляма… Не зьбіраўся падпісвацца надалей на “Прэсбол” жа. Але вось даслалі ліст з запоўненым квітком на маё імя і напамінам пра тое, што падпісацца патрэбна да пэўнага чысла. Дробязь, а прыемна. Узгадаў забыты ліст зь ЭШКН, на які зьбіраўся ў рэшце рэшт адказаць…

Нарэшце падлучыў учора свой бяздротавы камплект. Набыў здуру пад ps/2, дык трэба ж было нешта зь ім рабіць – замовіў сабе перахаднік з двух гэтых кантактаў на usb. А заадно й з ide/sata -> usb. Пакуль што ю-эз-бішак хапае, дзякуй Богу.  Праўда, вінт цераз гэты перахаднік падлучаецца ўсё адно неяк без асаблівага жаданьня. Але ўсё адно лепей, чымся той flexi drive, што скавытаў са сваімі вентылятарамі так, што музыку паслухаць было немажліва.

Мытарствы з перахадніком для вінту аказаліся яшчэ кветачкамі ў параўнаньні з падлучэньнем клявіятуры й мышкі. Не, выяўленьне іх па радыёхвалях прайшло без аніякіх праблемаў, якія здараюцца могуць здарыцца ў такіх выпадках. Але вось на мышцы папрацаваў хвілінаў пяць, паставіў на зарадку і ад граху падалей працягнуў юзацб старую добрую rx300. Ну як можна працаваць, калі ўвесь час выскоквае кантэкставае мэню правае клявішы мышкі? А часам сам па сабе "спрацоўвае" яшчэ й левы клік. Што будзе ў гульнях?.. Для клявіятуры давялося вывесьці радыёпрымач наперад, бліжэй да краю стала, бо з тахты працаваць не схацела была. А так цяпер можна будзе лежачы кіраваць. Вось толькі ня ведаю, як кіраваць, калі мультымэдыйныя клявішы не працуюць? Падумалася, што можа сытуацыю выратуе ўсталяваньне дроваў. Дровы апынуліся нейкія дзіўныя, зусім без аніякіх наладак - раней, наколькі я ведаю, можна было кожную з гэтых клявішаў наладзіць на любое заданьне. Зрэшты, неістотна - усё адно яны нават пасьля рыбуту не запрацавалі. 

А, ну вось нарэшце й дабраўся да першага спампаванага мной бітторэнту - UFO: Extraterrestrials. Цяпер і пад Вістай можна будзе паказаць злым іншаплянэцянам, хто ў іхняй хаце гаспадар.

Учора Баранчык упершыню бачыў мяне з бутэлькай. Свой шок вонкі не паказаў, але й на прапанову замачыць разам не пагадзіўся, і "абяцаў нікому не расказваць пра гэта". Гена з Толікам настолькі парадаваліся, што ледзь з рукамі не адарвалі і мабілку, і фоцік, і мамку. Ай, я не магу не зьбіраюся тлумачыць людзям, якія лічаць, што тэлефон без камэры… Вось таму й стараюся не афішаваць гэта. Але з фоцікам даў нагуляцца. Дарэчы, усё-ткі крылатая фраза са словам "даляр" неўміручая, відаць, бо ацэнку крутасьці пытаньнем "за колькі ўзяў?" заўважаў ня толькі за іншымі…

Пра тачку й софт. Паставіў сабе нармалёвую Нэру і ў тым ліку вырашыў паспрабаваць іхні Ін-СіДзі. Здурнець можна: я ўсё жыцьцё марыў, каб запісваць кружэлкі простым капіяваньнем у камандзёры! Паставіў яшчэ першы прызнак незадавальненья працай Вісты: віртуальны піс́юк. Дровы пад XP ёсьць ужо… Праўда, афіцыйна Virtual PC 2007 падтрымоўвае ўсе Вісты, акрамя мае, самае абдзеленае розумам. Ну і да ліку такіх сама дробнамяккія аднесьлі яшчэ й 95-98 (без SE), NT-шку і чамусьці Міленіюмную. Але пакруціць трэба будзе: быць можа, нЛайт мне дапаможа…

P.S. У, дарэчы, зараз чытаў пра нЛайт і ўбачыў у іх такую самую фішку для Вісты. Вось толькі спасылка для запампоўкі н епрацуе чамусьці…

Учора ўпершыню пасядзеў пад ёй у сэціве, бо дастаў віндозны дыфэндар пішчаць, што антывірусныя базы месячнае даўніны. Абнаўленьні да Вісты пампаваць праз дайл-ап не было сэнсу.

На працы ўпершыню паспрабаваў наладзіць лякалку. АйПі-шнікі прапісаў, як і патрабуецца, а працоўную групу нават мяняць ня стаў - вінда сама знайшла ўсе кампы ў сеткавым вакольлі. Хоць нешта добрае.

Абнаўленьні да самое Вісты й да ворду з эксэлям спампаваліся і паставіліся, якія аўтаматам, а якія ўручную. А вось Дыфэндар гэты - мала таго, што сам па сабе паскудзтва, дык яшчэ й абнаўляцца ня хоча. А сам жа больш жа ўсё вопляў разводзіць, што не абноўлены. Ён што, ня ведае, што ён ў маздай не інтэграваны і без праблемаў можа нарвацца на адключэньне?..

…ці Чаму я яшчэ дагэтуль не сказаў "Аста ля Vista, гоў Home!"

У прынцыпе яна павінна была пражыць тры, ад сілы чатыры дні: у панядзелак увечары сеў грунтоўна пасядзець і зразумеў, што ну яе нафіг. У сераду ўзяў кружэлку з нармалёвай старой добрай XP-шкай. Яна пры спробе ўсталяваць сябе не знайшла майго САТА-шнага вінта (відаць, у сранай Вісьце дровы ўжо ўлучаныя ў дыстрыбутыў, бо ў камплекце іх таксама не было).

Паспрабаваў яшчэ паставіць ЭксПі-шку на падлучаны па ЮЭзБі вінт, але там замарочкі з разьбіцьцём разьдзелаў і адпаведна прысваеньня ім літараў - таму далей за капіраваньне хвайлаў з кружэлкі на вінт справа не пайшла.

На гэтым мае грандыёзныя пляны па выкараненьні Vist’ы зла на ноўце пакуль што скончыліся. Пампую з аф. бачыны дровы на ўсё пад XP.

Учора прывезьлі. Ось цэ. Ваняша адразу пачаў спэкуляваць на добрым імю брэнду, бо быў задаволены, што ня "нейкі там Соні Ваё", а "Сымэнс".

Не прайшлі ў гледачоў таксама й спэкуляцыі што да Вісты (першы раз яе ўбачыў, дарэчы). Ня такая ўжо яна й страшная, як яе чэрці малююць. Ужо дзень цэлы пратрымалася. Праўда, я яшчэ амаль нічога й не круціў. Пабачым, як яна пачне ўспрымаць інсталяцыю кучы праграмаў.

Заўтра прыяжджае мой ноўтбук. У выніку ўсе абяцаныя мне "зьніжкі" накрыліся медным тазікам, аднак болей чакаць ужо няма як.

Раней мне здавалася, што 40 гігоў - гэта непамерны і абсалютна непатрэбна столькі вінт. Аднак цяпер, відаць, 160 Гб будзе мала для экспэрымэнтаў. А гэта азначае, у сваю чаргу, што ў мяне ніколі ня будзе стаяць толькі Лінукс. А паколькі яшчэ гэта - увесь аб’ём, што мне стане даступны, то, найхутчэй, абмяжуюся аднымі толькі вокнамі… Бо прасторы для экспэрымэнтаў трэба нашмат болей…

Катаўся тата - да лядовага палацу й заадно ўжо да Тайса  "Ў госьці" зьездзіў пракантраляваў; добра, што я зранку асядлаў яго зганяць па кефір - першы раз бачу, каб у цэнтральным унівэрсаме яго не аказалася, і таму проста зганяў у іншую краму, а то б вярнуўся з пустымі рукамі; прыяжджаў стрыечны брат і таксама прыбалдзеў ад зручнай прастаты япошак; толькі мама па-ранейшаму баіцца сядаць вучыцца…

Блін, нафіга я паслухаўся сваіх супрацоўнікаў? Ведаў жа, што Гнусмас - г***о!

Учора (на другі дзень) дапёрся яго паюзаць. Нават у параўнаньні з нашым папярэднім "Гарызонтам" - гаўно, і ўсё тут. Максымум 5 літараў на назву каналу? Гадзіньнік не наладзіш, каб паказваўся на экране пастаянна?? Каналы пераключаць пастянна давядзецца цераз жо дадатковую кнопачку на пульце???

Людзі!!! Не купляйце карэйскае!!! Гэта ёсьць першым набыткам на нашай фірме, пра які я шкадую.

• Мне пашэнціла з акампанiятарам для нашых танцаў. Iван Iванавiч мала таго што анэкдоты падчас гэтага распавядае, дык яшчэ танчыць пад… ммм… нейкую папсу - гэта трэба ўмець прыдумаць.
• На працы мала таго што даўно ўжо выконваю функцыю цi-як-гэта-абазваць кладаўшчыка, дык зь нядаўняга часу праз гэтыя дурацкiя замарочкi з цэньнiкамi ледзь ня стаў таваразнаўцам (але гэта хутка скончылася, дзякуй Богу), а зараз вось яшчэ i ўсе заказы на ўсе магчымыя фирмы на мне вiсяць. Ваняша ўжо раз прышпiльваўся быў, пабачыўшы, як я ў асьцы гутару адразу з Усьпехаўцам и Джэтаўцам. Але пасьля таксама прывык i ставiцца да гэтага спакойна.
• Пакуль тыркалiся з гэтай хрэнавай ME’шкай у Алiка, давялося апаражнiць дзьве бутэлькi пЫва. I ў вынiку ўсё адно паставiць Win98 (з двух зол трэба выбiраць меншае). Адзначаць гэта ён працягнуў i ўчора яшчэ ў рэстаране. Гэххх, добра, што я тады быў ад яго далёка. Цi наадварот?
• Высьветлiлася, у гiсторыi нашага места Вiцяня разьбiраецца цi ня лепей за мяне. I хоць сьпярша я не хацеў аддаваць старыя фоткi, надыбаныя з такой цяжкасьцю, але вiдавочна, што яны яму патрэбныя ня меней як мне. Дык учора на ягоным кампе рэфлексавалi i расказвалi адно аднаму: ён у асноўным пра даўнейшыя часы, а я пра 80-я гады, якiя яшчэ ўсплываюць у памяцi. Вох, як шмат з таго часу зьмянiлася настолькi, што анiяк ня вернеш - i мала таго, цяжка яму нават паверыць, што так гэта было.
• Патэлефанавала ўчора Танька. Я на яе сьпярша накрычэў быў - ажно высьветлiлася, што яна не была на "Ойры", бо ляжала цi то з тэмпературай, цi то проста з прастудай. Але абяцала да заўтра выздаравець i наказвала тэлефанаваць. Гэх, шкада, ня веру ў проста сяброўства…

Сёньня. Скончылася нарэшце эпапэя з маiм жалезным канём. Тэхагляд за сёлета пройдзены. Надалей можна праходзiць самому (ня ў сэнсе без матацыклю, а - бяз таты).

У раёнцы адразу два артыкулы ўпамянулi маё iмя ўсуе. На першай старонцы… Не, будзем у храналягiчным парадку. Сьпярша тата заўважыў (цяжка было не заўважыць ) на развароце мой фотаздымак на працоўным месцы. Ну, акрамя ўласна здымку там болей мяне нiчога i не датычна: рэкляма фiрмы. А падвечар ужо паказаў ён мне, што i на першай старонцы ёсьць маё прозьвiшча як аднаго зь пераможцаў фотаконкурсу "Прыгажосьць роднае прыроды" цi нешта падобнае. Ну, не пераможцам, а (як яны там напiсалi?) ўручаць, здаецца, суцяшальны прыз. Ведаю, чаму я не перамог: той, хто заняў першае месца, "задавiў колькасьцю". А я нешта доўга чухаўся i не заўважыў, як конкурс завяршыўся. Што ж, ёсьць куды разьвiвацца.

Сёньня падумалi (праўда, тата думаў даўно, але ён так мог бы думаць да пэнсыi - зразумела, маёй) - i нарэшце ў нас зьявiлася спадарожнiкавая талерка. Нэх бэндзе. Адпаведна цяпер паўстае праблема новага тэлевiзару. Брат яшчэ нiчога ня ведае. Хай будзе сюрпрыз, як i са скутарам.

• Нарэшце пабегалі ў Контру на нармалёвай мапе. Атрымоўвалася нават у галаву колькі разоў зарадзіць з мухі, калі здуру яе набываў. А што да тактыкі - дык яе ў нас не было, і таму мы прайгралі. А вось жа раней, калі мелі хоць якую, але ж каманду - усё было наадварот. То бок я тады страляў галіма (ды і зараз не нашмат лепей, зрэшты), але ж сябры па камандзе згаджаліся, што я хоць камандную тактыку падтрымліваю і цудоўна іх прыкрываю. Гэххх, як бы ізноў сабраць каманду ды на WCG мятнуцца
• Зусім заблытаў мяне гэны скутар. Дык як выганяў свайго жалезнага каня, здуру выціскаў замест задняга гамульцу счапленьне. Канечне ж, ён скочваўся усё адно ўніз. Я ледзь не скруціў іх, пакуль не дапёр, што задні гамулец націскаецца пэдальлю! А яшчэ ў яго цяпер новая замарочка, акрамя тае ранейшае, што трэцяя перадача улучаецца адзін раз са ста: цяперака яшчэ павароты ня хочуць уключацца калі трэба. І калі направа паварочваць - дык яшчэ нічога, праўда, аднаго разу падмануў кіроўцу, які думаў, што я еду проста, і мяне прапускаў, а я павярнуў да яго; а вось калі налева трэба было паварочваць - дык гэта ж выезд на супрацьлеглую паласу руху - страшнаааа… колькі разоў даводзілася праехаць патрэбны паварот і разварочвацца, а дзе й рукой паказваць. Але ж гэта не работа. Засьвечваецца паварот толькі хвіліны празь дзьве пасьля таго, як я яго уключыў.
  Затое цяпер стала атрымоўвацца стартаваць зь месца зь меншымі праблемамі, як раней. Можа гэта ад таго, што падрэгулявалі крыху нулявыя абароты, а мо’ й таму, што стаў болей газу даваць з нэўтралкі. Дык пакатаўся нават і ў музычную школку. 
• Яшчэ калі толькі пачынаў вучыцца - нічога не разумеў у пераборах. А вось учора пасьля заняткаў прааналізаваў усё, чым мы займаліся на занятках па гітары апошнія два разы, і ўбачыў, што пашыраюся я ўжо ня ў глыбіню, а ў шырыню: проста вывучаю новыя песьні, а тэхніку там якую новую ці веды якія можа не набываю. Значыцца, усё ўжо вывучана, і засталося толькі ўпарта трэніравацца. Учора, да прыкладу, сыграў "Беспечного ангела". Нават самому спадабалася , хоць песьня і папсовая. Здаецца, атрымоўваецца ўсё лепей і лепей. Нават учора Сьветка пахваліла (ці не ўпершыню?). Значыцца, хутка ўжо няма чаму будзе ў яе вучыцца…
• Болей ня ўбачу ўжо сэрыяў рыаліці-шоў "Прыгажуні й разумнікі" па RenTV. Столькі аналёгіяў пабачыў за гэты час… У апошняй сэрыі ўсе удзельнікі (а асабліва ўдзельніцы ) прызналіся, што пасьля шоў зьмяніліся ў лепшы бок. Твае сябры таксама кажуць, што Ты зьмянілася. Спадзяюся (з незразумелых пачуцьцяў), што да лепшага; спадзяюся (з эгаізму), што я таксама да гэтага хоць крышачку спрычыніўся… У Цябе ўсё атрымаецца.
• Часам нават станае шкада, што так мала людзей чытае гэны блёг. Хочацца верыць, што пасьля яго хоць яшчэ ў каго-небудзь ўсё атрымалася б. У сэнсе - пераменаў да лепшага.

Выгнаў сьпярша свайго жалезнага каня (бо тэхагляд яшчэ ж ня пройдзены ні фіга), памыў, патыркаўся завёў. Але на станцыі тэхкантролю выходны.

Выгнаў жалезнага каня мамы. Яна ж абяцала, калі ўсё паладзім, адразу ж у той дзень ехаць ім на працу. Тыркаліся паўдня. Нічога не зрабілі, акрамя таго, што раскруцілі нафіг увесь скутар, паадключалі (таксама нафіг) усе раздымы-кантакты. Сьвятло як не гарэла, так і не загарэлася. Затое гэты ірад стаў заводзіцца. Праблема была ў крывых рукох і курыных мазгох. Усё абышлося набытай запасной нямецкай сьвячой. Нэх бэндзе.

Што да фары, дык зь ёй так нічога і не прыдумалі. Мама абрадавалася, што ёй не давядзецца выконваць абяцаньне, якое б яна не змагла выканаць, і стала абяцаць яшчэ болей: 100 угалоўных едзініц за рамонт. Шкада, ня ведала, дурненькая, што цуды здараюцца. Я насамрэч баяўся, што ня здолею сабраць усё гэта назад. Але скруціў, і ўсё стала працаваць. Але ж па-мойму, сьвятло працавала да гэтага і ад акумулятару (зараз толькі ад гэнэратару)! Усё абышлося… ммм… цудам?

Мама адразу забрала свае словы назад (а ніхто б яе на працу ехаць і не пусьціў!). Затое паспрабаваў катацца тата. Яму відавочна спадабалася.

Падчас скруткі-раскруткі Ямахі зразумеў, што япошкі - не кітайцы. І хоць усё наскрозь праіржавела - пахаць ён будзе перажыве ня толькі мяне, але і маіх бабулю зь дзядулям.

Я веееельмі баяўся першага дню на танцах пасьля выступу. Бо зараз жа рэпэтаваць нікому ня трэба было, і я здагадваўся, што Міхалыч усур’ёз зоймецца нашым выдрэсіраваньнем. Так і адбылося. Вывучыў нямерана новых рухаў (назвы якіх забыўся ), круціў кропку да скрутку галавы, скакаў, карацей, бы горны асёл (ці казёл?). Задаўбаўся ушчэнт, ногі пасьля адвальваліся, але перажыў. Прынамсі - значна лягчэй, чым раней было. Мне страшна. Я МАГУ ПЕРАЖЫЦЬ УСЁ? Я не хачу…

Вось лажа. Дзе ўзяць камяня падкінуць на 370-ы сокет? Бо праверыў дзьве мамкі зь іншым засілковачам - не стартуюць. Альбо абедзьве мамкі непрацоўныя, альбо блёк быў кітайскі, альбо… карацей, трэба заведама працоўны проц.

• Басаножкі. Ня здолеў учора хадзіць у пантофлях. І ня столькі з тае прычыны, што яны гумно, а таму што цёпла было.
• Здох урэшце мой гроб. Першы трывожны званочак прагучэў яшчэ ў нядзелю, калі ён некалькі сэкундаў працаваў ухаластую, а толькі пасьля пачаў заводзіцца. А ў панядзелак - проста не завёўся ўвогуле. Адна з трох прычынаў можа быць: а) засілковач (усё адно трэба было шукаць новы - ATX-форм-фактару); б) мамка (ёсьць запасная, якая будзе працаваць толькі з новым засілковачам ATX-форм-фактару ); в) проц (вось гэта жопа, бо я не хачу памяншаць градус частаты працэсара; тым ня меней, новы купляць не выпадае, бо яшчэ трэба разьлічыцца за скутар - пра які ніжэй; а вось як перажыць тое, што цяпер я не змагу бачыць штодня Тваю мордачку на маніторы-ы-ы-ы-ы-ы-у-у-у…). Але ў нядзелю яшчэ пасьпеў зрабіць дурасьць  і цяпер у мяне ў мабіле ужо дзьве фоткі рэальных людзей на рынгтонах.
• Зайшоў у Палац Культуры. Ведаю расклад заняткаў (ці як гэта абазваць) "Ойры". Мяне задавальняе. Вось толькі чаму той Саша не сказаў мне нічога? Так бы я там быў (хутчэй за ўсё) ужо ў панядзелак.
• На радасьцях пасьля гэтага візыту апрабаваў свой новы адкарковач для пЫва. Гы, працуе!
• Танька мне даўно казала пра курсы гітары. Аказваецца, яны афіцыйна адчыняюцца ў музычнай школе. Нядаўна туды запісаліся мае (ня вельмі) знаёмыя. Да таго ж адна з выкладчыцаў - мая аднаклясьніца. Праўда, я яе ня бачыў нармалёва з 9-е клясы. Расклад па папярэдніх прыкідках можа мяне задаволіць.
• Наша Ніва. Яшчэ колькі цікавых (і пэўна добрых) чалавечкаў пачулі ад мяне матчыну мову: у паштовым адзьдзяленьні, дзе Рысянятку ледзь не зрабілі румынкай ; у Белінвэстбанку, дзе кліентка сьпярша утрапёна глядзела на значак "Я за свабоду", а пасьля ня менш, відаць, агаломшана, слухала, што я намагаўся зрабіць ахвяраваньне, але мне не далі ; ахвяраваньне я-ткі зрабіў, толькі ў іншым банку, спадзяюся, гэты чалавечык ацэніць учынак іначай, чым Ты…
• Нарэшце набыў 92-га бэнзыну (няўжо каму цяжка было зрабіць гэта раней, калі я скруціў склееныя абломкі скутару ) - і Ямаха завялася! мама сьпярша харахорылася перад мамай (то бок маёй бабуляй), але сесьці ёй аказалася даволі складана. Нічога, відаць, што жаданьне ёсьць. Адзін круг за Палацам на першы раз дастатне. Навучаньне будзе доўгае і цяжкае. Адна справа езьдзіць па завулку, і зусім іншая - гальмаваць, уключаць павароты і г.д. у гарадзкім руху. А вось па пЫва езьдзіць цяжкавата У сэнсе - трэба прыкруціць кошыка будзе.
• Кэнан. Юрась прынёс буклецік, зроблены таварыствам "Гай" пасьля нашае паездкі. Я не адразу заўважыў, што на пярэднім баку вокладкі мой фотаздымак! Дакладней, я зусім не заўважыў быў, пакуль мне ня тыкнуў пальцам Юрась. Там, дзе Бэтлах, а да яго ўнізе ідуць яны траёх. А разгарнуўшы пабачыў яшчэ колькі здымкаў, вось толькі не памятаю, дзе там Юрасёвы, а дзе мае. Прыемна, што дапамог "гаёвым" стварыць адчот ад прадзеланай рабоце.
• Слухай сваё. Спадабалася ліцэнзыйная копія пірацкае кружэлкі "Чарнобыльскі вецер", зробленая сваімі рукамі. Вось толькі працяг завіс: не магу знайсьці нідзе ў сэціве задняга боку вокладкі "Песьняў Свабоды-2", чапляўся да ўсіх асечнікаў, каго спаймаў - ніхто ня мае. А Валькірыя чамусьці маўчыць… Пайду прыставаць разьбірацца.
• Алянятка. Ну і - шкада, што пра Цябе няма чаго тут напісаць. Ніводнага пункту. Зрабі што-небудзь…

…Напіхнуўся на спасылку пра тыпаграфскую раскладку клявіятуры, а ўжо празь яе перайшоў да апісаньня клявіятуры "Оптымус", ужо даўно створанай студыяй Артэм’я Лебедзева. Ня маю ўяўленьня, колькі яна будзе каштаваць (покуль не наладжаны выпуск дзеля продажу), але хачу сабе такую!!!

Добра, што завітаў нарэшце ўчора на пошту: набыў кнігу журналісткі "Звязды" Валянціны Доўнар "Праз каханне". Не, гэта аніяк не зьвязана з папярэднім запісам. Даўно ведаю гэтага чалавека з газэты. У кнізе яна сабрала ўсё, што друкавала там з уласных успамінаў. А яшчэ ж вядзе рубрыку "Простая мова", куды такія ж сьмешныя (і ня толькі) гісторыі дасылаюць чытачы. Кніга прадавалася амаль задарма. Да таго ж, калі мне зьнялі яе проста зь вітрыны, я пацікавіўся, колькі такіх кніг прыйшло да іх увогуле. Так я і думаў - адна. А "Звяздоўцы" ж да нас летась прыяжджалі, і між іх была ў тым ліку і спадарыня Валянціна…

Прыдбалі яшчэ аднаго дапаможцу-ў-гаспадарцы. Пілавалі швэлера. Канешне, ня йдзе ні ў якое параўнаньне з аўтагенам  (але ж яго мы на маем). Затое крыху лягчэй, чым цыркацца нажоўкай па мэтале.

Думаў, што завецца гэты цуд "дыскавай (кружэлкавай, плыткавай) пілой". Хоць ўсе ў нас клічуць увогуле "баўгаркай", у гарантыі запісана як "шліфмашына кутнявая". Нэх бэндзе так. Абы працавала. Дровы пілуе - дай Божа.

Хацеў пакуль вольны час быў заадно і праапгрэйдзіцца чарговы раз, але мамка ўжо надта новая для майго граба́ - ня той раздым ад засілковачу. Няўжо давядзецца набыць якога ІнВіну?..