Ад замочваньня гэтае капэрты мяне спыніў апошні погляд на яе ўжо перад ванначкай.
Колькі раней падобных капэртаў прайшло цераз мае рукі!.. 
А на гэтым спыніўся. Хоць і кітайскі, але яму лепей будзе ў новапачатай калекцыі, ніж у сьметніку.
Цікава, няўжо гэта пачатак прасьвятленьня? 
Мая невялічкая выстава марак трапіла ў лік фіналістаў, якія будуць змагацца за USB-мікраскоп. Ну а там ужо такія годныя прэтэндэнты, якім прайграць зусім ня сорамна.
У пачатку месяцу езьдзілі дахаты, як звычайна, абодвума сем’ямі. На «пянькох», дзе прыпыніліся перакусіць па трасе, целяпаўся туды-сюды маленькі жвавы шабачка ды дахаты відавочна не сьпяшаўся. Найхутчэй яму не было куды сьпяшацца…
Але бачна было па ўсім, што да людзей ён прывыкшы, бо сьмела падыходзіў да ўсіх, хто там прыпыняўся адпачыць. Ды шукаў ён у іх ня ежы: мы прапанавалі і хлеба, і кавалак цеста – усё засталося на зямлі. Па ягонай дагледжанай поўсьці таксама можна было здагадацца, што ён прывык жыць у людзей. Таньцы стала вельмі ўжо шкада шабачку…
Цяпер ён жыве ў нашых бацькоў. Астатні кавалак дарогі ён ляжаў ці спаў ля маіх ног. А я думаў пра ягонае новае імя. Так ці іначай мы ніколі не даведаемся, да якога імя ён прызвычаіўся ў ранейшых гаспадароў і чаму яны вырашылі ад яго (шабачкі) адмовіцца. Дык можна, напрыклад, назваць паводле мясьціны, дзе яго падабралі – добрая памяць будзе пра паходжаньне. Неўзабаве пасьля працягу нашае паездкі мы прамінулі зубра, што на мяжы Менскай ды Берасьцейскай абласьцей. Так зьявіўся Зубік…
Нейкія памкненьні перайначыць імя Зубіка на свой лад былі ў той вечар, ды ўсё-ткі я ягоны прыёмны бацька, ці хто?! 
Так усё і засталося, і назаўтра Зубік пацьвердзіў трапнасьць свайго новага імя, ператварыўшыся з такога спакойнага шчанючка на трасе ў сапраўднага гаспадара двару дома. Абгаўкаў усіх гасьцей, абкусаў тату. Адным словам, усім спадабаўся…
* * *
На наступны ўік-энд меў супэрмаратон ва ўнівэры. Гадаўцы пачалі мерапрыемства на гадзіну пазьней, чым напісалі ў запрашэньні, і паўдня адвялі на напышлівыя прамовы і прапаганду маскальскамоўнай культуры ўнівэру. Праз гэта давялося правесьці тамака ўвесь дзень замест плянаванае паловы. Ну і два выходныя дні таксама…
Ці ня ўсе выкладчыкі ўпэўненыя, што частка завочнікаў кантрольныя працы будзе выконваць… скажам так, з дапамогай іншых людзей. Таму адразу папярэдзілі, каб хаця б разумелі сутнасьць таго, што ў кантрольнай напісана, і маглі яе пасьля абараніць. Кантрольных гэткіх проста нейкая навала. Ну і, як заўсёды, кожны выкладчык лічыць свой прадмет самым неабходным. Карацей, унівэр ад унівэру мала чым адрозьніваецца. 
Хаця ўзровень тэхнічнай аснашчанасьці апошняга вышэйшы, канечне. Але можа ўжо і ў Берасьці тое самае, бо столькі ж часу прайшло…
Хоць і цяжка паверыць, што гэта ўсё даступна й нам, завочнікам: тут і басэйн, і інтэрнэт-бібліятэка, і шматлікія «гурткі па інтарэсах». Толькі пасьпявай іх наведваць у перапынках між працай, вучобай ды сном. Альбо замест яго.
Некаторыя выкладчыкі яскрава выказвалі сваё стаўленьне да існуючага рэжыму. Дакладней, у тым сэнсе, што ўсе ўсё разумеюць. Але зьмяніць нічога не могуць, таму даводзіцца існаваць у такіх умовах, выжываць. Відаць, лёс наш такі на дадзеным этапе: выжыць, каб пасьля адрадзіць заняпалую культуру. Таму і беларускую мову і ад студэнтаў, і ад выкладчыкаў можна пачуць хіба што на ўроку беларускай мовы, ды й тое – ад выкладчыкаў збольшага трасянку, а ад студэнтаў – толькі некаторых. Во, вельмі прыгожае імя мае адзін з аднагрупнікаў: Алесь.
Вой, давядзецца, відаць, яшчэ пазмагацца за права вучыцца на роднай мове…
Нарэшце дайшлі рукі, і ад сёньня мая віртуальная філятэлістычная выстава праходзіць на MyPhilately, які так лагодна пагадзіўся прадставіць свае рэсурсы для ўсіх, хто патаемна жадаў, ды баяўся гэта зьдзейсьніць. 
Увесь набор лотаў «папярэдняга выданьня» адстаяў моўчкі і так сама моўчкі скончыўся безпасьпяхова. Перавыставіў некалькі штук наноў «проста так, каб было». Ну і некалькі новых марачак адсканаваў яшчэ, бо ў гэты дзень атрымаў неверагодную іх колькасьць ад чалавечка з Аўстраліі, імігранта з Украіны.
На наступны дзень зайшоў праверыць лёс «навічкоў» - не, ні фіга, усё глуха пакуль. Ну, карацей, усё як і мае быць. Але ж стаў глядзець маркі іншых… Бачу: нехта мэтанакіравана ставіць стаўкі на фаўну, ці нешта кшталту гэтага (ну, усё-такое-што-прыгожае-і-ўвогуле-дзяўчынкам-падабаецца). Ёлкі, а вось гэта ўжо сьвінства, спадарства!
Але разважыўшы цьвяроза, падумаў, што маіх лотаў яшчэ проста не заўважылі, бо яны далёка ў канцы. І тады ўключыў сацыяльны інжынірынг…
Не, я ня стаў «гуляць коштамі» ці «рэклямаваць», як тое прапануе аўкцыён як парады, калі таргі сканчаюцца безвынікова. Я… дадаў яшчэ больш лотаў. Што гэта дасьць? А дык я паставіў на іх меншы тэрмін, чым у тых, што ўжо былі. У агульным сьпісе, такім чынам, яны зьявіліся бліжэй да пачатку. А гэта трэба было, каб «засьвяціцца», пакуль яшчэ ня зьніклі патрэбныя мне пакупнікі (дзеля якіх усё й стваралася, зразумела). Заставалася толькі чакаць выніку…
І вось ён! 20 лотаў са стаўкамі (~ 41%), і яшчэ адзін выкуплены. 
Справа ж уся ў тым, што галоўнае, каб цябе твае лоты заўважылі, а далей ужо каму трэба - той знойдзе й усё астатняе.
Але вось ужо заўважыў першую (і пакуль што апошнюю) сваю памылку. Канечне, дагэтуль у мяне не здаралася, каб на лоце было больш за адну стаўку (цяпер такіх лотаў нават некалькі!). І вось час іх сканчэньня атрымаўся ня надта зручны для аднаго з патэнцыйных пакупнікоў. Найхутчэй ён не пасьпее пазмагацца за іх. Вось каб я іх выставіў на некалькі гадзін пазьней, выніковы кошт прадажы мог бы быць некалькі вышэй…
У першы дзень мінулай зімы я напісаў Санце ліст…
Як я ўжо паведамляў раней, Санта абяцаў адказаць кожнаму, хто напіша яму ліст, неістотна, якім чынам: ці то на паперы, ці электронны. Але ж я хацеў марачку з месца жыхарства Санты і таму стаў чакаць капэрты ў адказ…
Думаю, што больш чакаць няма куды: ужо ня тое што паўгады, а 9 месяцаў амаль прайшло…
Усё, я болей ня веру ў Санту. 
Ды мне ўжо лістоў хапае і ад шчырых людзей. Філятэлістычнага матэрыялу столькі, што не пасьпяваю проста разгрэсьціся, ня кажучы ўжо пра тое, каб вывучаць. Вось учора, прыкладам, атрымаў сярод завалаў аўстралійскіх марак аднаго (а мо’ й некалькі, толькі яшчэ ня ведаю) Нобэлеўскага ляўрэата-урача…
А таксама марку ў гонар 100-годзьдзя нейкае Y•M•C•A (так надрукавана на марцы). Як… ммм… чымсьці чуў, вырашыў даведацца пра яе паболей…
А гэта грамадзкая арганізацыя, што ўвасябляе хрысьціянскія прынцыпы ў жыцьцё праз разнастайныя аздараўляльныя праграмы для духу, душы і цела. Во як. Сто год ужо споўнілася ў 1955, значыцца, на цяперашні момант YMCA існуе ўжо 154 гады. Як далёка нам яшчэ да цывілізацыі…
200 адасланых паштовак на посткросынгу. Да яго (юбілею) я прышоў 12-м па колькасьці і 8-м па сумарнай адлегласьці.
Дык цяпер значна звузіўся выбар марак, прыдатных для перасылкі паштовак не ў капэртах. Абрыдлыя «вывад савецкіх войскаў з Аўганістану» падыходзяць па намінале, але не па духу. Значыцца, будзем капа́ць.
Надоечы вырашыў напісаць хлапаку грунтоўнаму калекцыянэру з Бэльгіі з прапановай памяняцца. Я ведаў, што ён зьбірае беларускія маркі, а мне схацелася прыбалтыйскіх і з сэрыі "Эўропа", як ён рабіў і першым разам.
Але я ўжо спазьніўся… Ён адказаў, што беларускія маркі да яго паступаюць рэгулярна праз партнэра… зь Летувы. 
Вось блін, гэта ж трэба, каб беларускія маркі перасылаў пастаронні чалавек, хай сабе і з суседняе краіны. А значыцца, яму ў сваю чаргу перасылае нехта зь Беларусі. І прычым перасылае не ў адзінкавым асобніку, а ў такой колькасьці, каб летувіс меў іх яшчэ на абмен. Тады ўвогуле не ўяўляю, у якіх маштабах іх набывае «першы паста́ўнік», то бок чалавек у Беларусі…
Але вось чаго той летувіс ня можа забясьпечыць Холгеру - дык гэта беларускія капэрты са сьпецгашэньнямі, адасланыя па пошце. Так што адна адтуліна ля мяне пакуль што засталася, хоць і не такая частая і аб’ёмная, як марачкі…
* * *
Ну а калі яшчэ паглядзець, колькі мы выдаткоўваем штомесяц на тэлефон… 
То я яшчэ вельмі ашчадны ў сваім калекцыянаваньні. 
Акрыяў МайФілятэлі. Праўда, усе мае апошнія пасты, як яні спадзяваўся, усё-ткі зьніклі. 
Блін. А тамака ж быў мой поўны зьдзіўленьня запіс пра адкрыцьцё мной марачак Альбаніі і назвы самое Альбаніі на арыгінале; скаўты зь Вялікабрытаніі… што яшчэ?.. Давядзецца прыгадваць, што я тады сканаваў… Альбо забіць і не паўтараць іх наноў. 
Першы дзень пачынаўся, як іншыя дні пачынае ад веку прырода… Мы яшчэ пасьпелі перад вечарынай памяняць колы на летнюю гуму (і тэхнік на СТА быў нейкі цікавы і цікаўны – відаць, такім чынам спрабаваў спадабацца; і зрабіў усё хутка, але там і работы было тае… а вось пакуль у чарзе чакаць давялося, дык я яшчэ пасьпеў схадзіць у лес, што там побач – дык там яшчэ сярод усюдыісных «турыстаў» з шашлыкамі сустракаюцца такія вялізныя птушкі і з такімі прыгожымі сьпевамі… і там такая заваблівая сьцежка ў глыб лесу была – вось жа як-небудзь трэба будзе праехацца там, падыхаць сьвежым паветрам, пакуль да яго яшчэ не дайшла «цывілізацыя», што літаральна ў некалькіх кроках ужо), і адмыць сваю «новую старую» лядоўню, а заадно й вокны, ад атрутнага сіняга пылу («неатрутны» застаўся), прыпаркавацца крыху далей за месца «дысьлякацыі», забегчы на знойдзенае па дарозе паштовае аддзяленьне і аплаціць мае набытыя марачкі за пяць хвілінаў да закрыцьця, сустрэць сп. Антона ды Натальлю, нарэшце адшукаць, дзе ж той касьцёл Сьвятога Роха (ух, які прыгожы!), пашкадаваць пра адсутнасьць Руфіны (зрэшты, гэта ж ёй трэба шкадаваць, што яна не прысутнічала пры гэтым…) і нарэшце мы прыйшлі.
Цяпер ужо, гледзячы з вышыні свайго ўласнага вопыту (але пра гэта будзе далей), станае зразумела, чаму ў такой спрошчанай манэры мелі мы першы сэдар на Пэсах. А там жа кампанія сабралася болей «свая», чым будзе назаўтра ў нас… Так што нам было яшчэ лягчэй «адаптаваць» парадак цырымоніі да нашых рэаліяў. Але ж затое «ў іх» не было тае смачнае працэдуры наталеньня жывату… Але й усяго таго, што зрабілі тамака дзяўчаткі-вядоўцы, было дастаткова, каб запаліць агонь у сэрцы… Толькі выйшаўшы, зьдзейсьніў пару тэлефанаваньняў, каб высьветліць, каго варта чакаць назаўтра на аналягічную вечарыну да нас дахаты. Ну а пры гэтым мы з сабой ужо мелі габрэйскую музыку, сцэнар сэдару і тэарэтычны досьвед у выглядзе прысутнасьці на першай падобнага роду вечарыне. Назаўтра тэарэтычны досьвед было вырашана любым чынам ператварыць у практычны… Бо пасьля і Пэсах можа скончыцца…
…Гаспадынька спазьнілася з танцаў на вячэру першай. 
Праўда, 
Танька яшчэ заяжджала за іншай Танькай, якая даведалася пра свой удзел у вечарыне ня болей як за дзьве гадзіны, так што спрацавала даволі апэратыўна, а яшчэ ж дапамагла разыграць іншых гасьцей, няблага інсцэнаваўшы набыцьцё ў нас хамэцу. 
Сярога на наступны дзень цалкам сур’ёзна пытаўся, ці забрала Танька той хамэц, што «набыла» ў нас (назваўшы яго харорам).
Апошняю спазьнілася 
Добра тое, што ўвогуле яна згадзілася нечакана для нас. Але на яе, зразумела, гэткі магічны ўплыў аказала чароўнае слова «Пэсах», так дарэчы сказанае Танькай у слухаўку. Болей нічога можна было не казаць – Жонка_енарала, высьвятляецца, няблага ведала гісторыю і традыцыі габрэйскага народу й так, але ж з часам усё забываецца. Дык хай гэта стане штуршком да далейшага вывучэньня… А ўчора яна задаволіла Сярогаў інфармацыйны голад, якому стала цікава самому, відаць, што гэта ўсе вакол успрымаюць як належнае, а ён нічога не разумее. І вось тады ён уключыўся ў нашую гульню.
Але ж гэта была не зусім гульня – бо ўсё-ткі сэдар мы выканалі як магчыма набліжана да аўтэнтычнага габрэйскага. Найперш гэта было заўважна з прыкідаў, а яшчэ… з думак прысутных «ну калі мы ўжо пачнем нарэшце есьці?», якія яны выказвалі нават услых. Разважаючы цяпер, прыходжу да высновы, што галоднае чаканьне ў нейкім сэнсе таксама ёсьць істотным пунктам традыцыі сэдару, які ўвесь цалкам ёсьць успамінам пра часы жыцьця за эгіпецкімі фараонамі і па выхадзе з Эгіпту ў Эрэц-Ісраэль.
Не-гульнёй нашая вечарына была яшчэ й таму, што некаторыя госьці нават занатоўвалі габрэйскія назвы прысутных на стале страваў ды іншыя азначэньні. І занатоўвалі не дарма, між іншым, як высьветлілася пазьней: пытаньні ў «Брэйн-рынгу» датычыліся таксама і некаторых з гэтых словаў. З дапамогай вядоўцаў і каманды, якая сьпярша вырвалася ў лідары, але потым разгубіла сваю перавагу, перамогу атрымала дружба – памятныя падарункі дасталіся ўсім. І гэта нават ня ежа. Хаця ежы засталося даволі, але ўсе, відаць, наеўшыся харосэту (а мо марору?), астатняе ніасілілі. 
Марор увогуле быў агнём вечарыны і ў простым, і ў пераносным сваім значэньні. Прычым як нашае вечарыны, так і тае, першага дню сэдара. З такім праяўленым ажыятажам да яго магло на ўсіх не хапіць, так што добра ўсё-ткі, што па сэдары на стале павінна быць сем страваў, а не адзні марор ці чатыры, напрыклад (чатыры – гэта нейкі таксама сакральны лік у юдаізме, я так зразумеў – чатыры кубкі віна/соку, яшчэ недзе ўжываўся…).
Пасьля таго, як госьці разышліся і пачалася самая непрыемная частка абодвух дзён сэдару – прыбіраньне са стала – тым ня меней сваімі водгукамі госьці нам гэты абавязак значна палегчылі. Танька выказалася ў машыне, пакуль ехала дахаты; Ксюшка ледзь пасьпела вылезьці ля хаты з маршруткі і адразу адзванілася, каб падзяліцца сваімі эмоцыямі, што заўважна ў яе пераліваліся праз край; сёньня «дапытаў» Сярогу, каб раскалоць і яго на тое, што ён думае пра ўсё гэта. Задаволеная была, зь ягоных словаў, нават Волька. Хоць ім, канечне, гэта было найменей з усіх зразумела. Ну нічога, цяпер і яны наблізіліся да асэнсаваньня «значнасьці моманту». Сёньня акрамя таго даведаўся шмат новага і дзівоснага пра Жонку і адкуль у яе такія энцыкляпэдычныя веды.
Адным словам, найлепш ахарактарызаваць гэтыя выходныя так: вы многа страцілі, што не былі там. 
Ну што ж, нечакана.
Прыйшоўшы крыху са спазьненьнем на "Беларускі дух", думаў, што там ужо скончаныя арганізацыйныя і падрыхтоўчыя апэрацыі, малітва, і ўсе сядзяць і гамоняць, папіваючы гарбату. Але гэтым разам усё было не як заўжды. У чаканьні мяне сядзелі… тры чалавекі.
Значыцца, засталіся самыя стойкія. Што ж, у рэшце рэшта сходка прайшла як звычайна, а па колькасьці людзей мне нават болей спадабалася. Бо трох чалавек перакрычэць прасьцей, чым большы натоўп. Дык нават нягледзячы на тое, што тэма была не асабліва цікавая (пра гарады), дык і я здолеў уставіць свае пяць капеек да аповеду кожнага з разказьнікаў, грунтуючыся на ведах з галіны агульных ведаў (даруйце за калямбур), прыдбаных, у сваю чаргу, апошнім часам.
Астатнія проста ня ведаюць, што яны губляюць. Вось толькі б гэтых людзей, што ходзяць стала, неяк яшчэ болей зьяднаць…
Люблю атрымоўваць лісты з усяго сьвету.
Кожнага разу, як бываю на пошце, зазіраць у скрынку і бачыць яе не пустую.
Хаця б з-за гэтага варта было далучацца да посткросынгу (для несьвядомых 
).
У якога, дарэчы, нядаўна здарыўся невялічкі юбілей: 1000 атрыманых адным чалавекам паштовак!
1000 адасланых ім жа было крыху раней. Відаць, прапусьціў гэты момант.
Але памятаю, што сярод тае тысячы адна дасталася й мне. Узгадваем.
У той час, як:
…а мы зьяжджаем у шлюбнае падарожжа. 
Але колькі радасьці будзе, калі нарэшце здагадацца! 
Мне спатрэбілася недзе каля пяці хвілін, і гэта на такую элемэнтарную гульню.
Такім чынам, пагуляць у гульню "Колькі пялёсткаў у ружы?" можна тут:
Коратка нагадаю правілы: усё вельмі проста, дастаткова аднае здагадкі. Увага: назва гульні мае значэньне. Дакладней, у назве і заключаны ўвесь сэнс гульні.Вось яшчэ пераклад артыкулу пра тое, як у "Пялёсткі ружы" давялося гуляць Білу Гейтсу…
У сувязі з тым, што адна 
добрая чалавечка задарыла-такі мне сёньня 3 альбомы марачак (!!!!!!!!!!!!!!!!!!), у блёгу адпачынак пачынаецца раней, чым было заплянавана.
Спадзяюся, гэта наблізіць мяне да першага месца між беларусаў калі не па колькасьці надасланых паштовак, дык хаця б па максымальнай сумарнай іхняй адлегласьці (зараз я 35-ы). Першы мой досьвед удзелу ў аўкцыёнах прыйшоўся на спробу набыць вінчэсьцер у Ката́ на тут.баі. Паколькі Некаму вінт патрэбен быў болей, чым мне, то я гэты аўкцыён пасьпяхова прайграў, пра што ніколечкі не шкадую. 
Не прыпомню зараз ужо, як і якім ветрам мяне занесьла туды яшчэ раз. Але гэтым разам я напароўся тамака на сваю галаву на разьдзел "калекцыянаваньне", адным з падпунктаў якога былі… зразумела, марачкі! Першым падвопытным стаўся чалавечык, які за пяць набытых ягоных лотаў "прастаўляў" бясплатную перасылку (бо сам ён з Полацку). Мяркуючы па водгуках пра яго, яму можна было давяраць, і неўзабаве пяць лотаў "знайшліся".
Ну а ў тым, каб іх выйграць, праблемы асаблівае не было - гэта ня гандаль навыперадкі за каці́ны вінт. Сярэдняя колькасьць ставак па лотах у катэгорыі "маркі" па маіх (вельмі прыблізных) прыкідах складае 1,05. А вось чакаць заказнога жаданага лісту давялося чакаць ледзь ня месяц пасьля аплаты - але на тое былі розныя прычыны… Галоўнае, што дачакаўся. Такім вось чынам у мяне зьявілася марка СССР 1957-га году зь Янкам Купалам (як усё зьвязана). Ну, канечне, акрамя яе, яшчэ 12 марачак на розныя тэмы, але яны-то па сутнасьці былі прыдаткам да першае, і ўсё дзеля таго, каб не пераплачваць за дастаўку.
З поўнымі штанамі радасьці і растусаванымі ў "савецкі" альбом марачкамі я прыняўся за новы штурм аўкцыёнаў. Вой, там ёсьць такія прывабнасьці, як "100 марак за 10.000", толькі яны пакуль што чакаюць да заробку…
Ну вось, значыцца, я не памыліўся - гэтая фіча ў іх зусім новая: Postcrossing Blog | Postcards Traveling The World > Minor update - Postcrossing.
Ну хоць нехта са знаёмых (ну хоць крышачку знаёмых) далучыўся! Мы спаткалі Воллічэн выпадкова на галоўпаштамце, дзе я заўважыў у яе ў рукох паштоўку і чамусьці здуру пацікавіўся, ці не для посткросынгу гэта яна? Бы ў ваду глядзеў! Панаракалі абодва тады на тое, што няма нармалёвых паштовачак нідзе, і таму, пэўна, мне здалося, што яна ўдзельнічае ў праекце ўжо… ну прынамсі некалькі месяцаў. Але ж не - высьвятляецца, усё толькі пачынаецца - 12 дзён. Спадзяюся, ёй вытрымкі хопіць на крыятыў для паштовачак ці проста пошукі нармалёвых, каб ня сорамна было перад іншымі.
А яшчэ заўважыў выпадкова - пачалося з прагляду нейкага італійскага юзэра - можа новаўвядзеньне, а можа не трапляў на такіх проста… Але гэта неістотна, а галоўнае, праверыў у сябе ў профілі - і ў мяне зьявілся! Што?! А вось:
А ўсяго колькі беларусцаў тамака, трэба глянуць…
Дробязь, а прыемна. Зьявіўся дадатковы імпэт "даганяць і пераганяць Амэрыку", а таксама Фінляндыю і Нямеччыну (самыя частыя трапляньні паштовак туды/адтуль).
Наведваньне рынку і клюбу калекцыянэраў - паняткі аднаго толку. Праўда, на рынку я навучыўся адрозьніваць словы ад таго, што ёсьць насамрэч, а вось… Добра, пачнем спачатку.
Прадаўцы, відаць, настолькі стаміліся паўтараць відавочную лухту, што нават не зьвярталі ўвагі на тое, што кажуць. Я няблага пазьдзекваўся/пасьмяяўся з "фірмовае" турэцкае вопраткі і з таго, як гандляры, асэнсаваўшы сказанае, "узгадвалі", што фірма ўжо ня ў Турцыі, а ў Філіпінах, што азначала "яшчэ больш фірмовая". Так што пачуваўся даволі падкаваным у іхніх козьнях (ня дзіўна - 3,5 гады адпрацаваўшы ў галіне 
) і нават застаўся задаволены сабой (скінуўшы 20% кошту кепкі) і ўвогуле набыткамі.
У клюб калекцыянэраў упершыню я прыйшоў у Берасьці (дзеля марак, натуральна). Было гэта даволі даўно і зараз мала чаго засталося ў памяці, але з прычыны малое пакупное здольнасьці (на той час я быў студэнтам) я проста сышоў адтуль жывы-здаровы, хоць і зь ненаталёнай смагай прадметаў калекцыянаваньня. Ды й тады я ўсё-ткі больш быў нацэлены на абмен (ізноў жа па фінансавай прычыне). Таму прыблізна ўяўляў, што будзе чакаць мяне гэтым разам…
Аднак такога чакаць было цяжка. Слушней называць гэта ня клюбам, а тым самым рынкам. Насамрэч, людзі прыходзяць сюды атрымаць прыбытак. Таму цяжка супрацьстаяць угаворам, прыйшоўшы непадрыхтаваным. Ды і сёе-тое сапраўды такое прывабнае. А нешта таньней у некалькіх кроках ад палацу чыгуначнікаў. А нешта ацэньваецца "ад балды", прыдумляецца практычна на ляту, паглядзеўшы, што чалавек нявопытны. Дык вось жа трэба мець цьвёрды дух, каб не спакусіцца на марнатраўства. Але ў наступны раз буду ведаць, як сабе паводзіць з назойлівымі калекцыянэрамі.
А затое потым я прайшоў-ткі гэтыя колькі крокаў да філятэлістычнае крамы і адарваўся па поўнай! Але гэта яшчэ ня ўсё. 
Аднаго дню дайшоў-ткі да пошты і акрамя "Нашай Нівы" (так-так, мы ізноў сябры 
) атрымаў яшчэ й адразу тры (тры!!!) паштовачкі з усяе Эўропы. Ну, паколькі для мяне ў паштоўках самае каштоўнае вядома што, дык:
)Таньцы, мы мелі да яе асаблівую апрацоўку, цяпер нават страшна ў альбом устаўляць: клей на рэвэрсе застаўся амаль непашкоджаны.Нехта знайшоў час схадзіць у далёкі паход на пошту, і… Цэлы дзень як мінімум трэба выдзяліць на разграбаньне марачак з Галяндыі! 
Дзякуй, Гансе!
Get free blog up and running in minutes with Blogsome
Theme designed by Helga Cleve
