We are the greatest!

У сувязі з тым, што адна добрая чалавечка задарыла-такі мне сёньня 3 альбомы марачак (!!!!!!!!!!!!!!!!!!), у блёгу адпачынак пачынаецца раней, чым было заплянавана.

1. Новая замарочка: выстаўляць адзнакі прадаўцам з аўкцыёнаў на тут.бай.
2. На посткросынгу я ўжо магу нарэшце адсылаць да шасьці паштовак за заход. Спадзяюся, гэта наблізіць мяне да першага месца між беларусаў калі не па колькасьці надасланых паштовак, дык хаця б па максымальнай сумарнай іхняй адлегласьці (зараз я 35-ы).

Першы мой досьвед удзелу ў аўкцыёнах прыйшоўся на спробу набыць вінчэсьцер у Ката́ на тут.баі. Паколькі Некаму вінт патрэбен быў болей, чым мне, то я гэты аўкцыён пасьпяхова прайграў, пра што ніколечкі не шкадую.

Не прыпомню зараз ужо, як і якім ветрам мяне занесьла туды яшчэ раз. Але гэтым разам я напароўся тамака на сваю галаву на разьдзел "калекцыянаваньне", адным з падпунктаў якога былі… зразумела, марачкі! Першым падвопытным стаўся чалавечык, які за пяць набытых ягоных лотаў "прастаўляў" бясплатную перасылку (бо сам ён з Полацку). Мяркуючы па водгуках пра яго, яму можна было давяраць, і неўзабаве пяць лотаў "знайшліся".

Ну а ў тым, каб іх выйграць, праблемы асаблівае не было - гэта ня гандаль навыперадкі за каці́ны вінт. Сярэдняя колькасьць ставак па лотах у катэгорыі "маркі" па маіх (вельмі прыблізных) прыкідах складае 1,05. А вось чакаць заказнога жаданага лісту давялося чакаць ледзь ня месяц пасьля аплаты - але на тое былі розныя прычыны… Галоўнае, што дачакаўся. Такім вось чынам у мяне зьявілася марка СССР 1957-га году зь Янкам Купалам (як усё зьвязана). Ну, канечне, акрамя яе, яшчэ 12 марачак на розныя тэмы, але яны-то па сутнасьці былі прыдаткам да першае, і ўсё дзеля таго, каб не пераплачваць за дастаўку.

З поўнымі штанамі радасьці і растусаванымі ў "савецкі" альбом марачкамі я прыняўся за новы штурм аўкцыёнаў. Вой, там ёсьць такія прывабнасьці, як "100 марак за 10.000", толькі яны пакуль што чакаюць да заробку…

Ну вось, значыцца, я не памыліўся - гэтая фіча ў іх зусім новая: Postcrossing Blog | Postcards Traveling The World > Minor update - Postcrossing.

Ну хоць нехта са знаёмых (ну хоць крышачку знаёмых) далучыўся! Мы спаткалі Воллічэн выпадкова на галоўпаштамце, дзе я заўважыў у яе ў рукох паштоўку і чамусьці здуру пацікавіўся, ці не для посткросынгу гэта яна? Бы ў ваду глядзеў! Панаракалі абодва тады на тое, што няма нармалёвых паштовачак нідзе, і таму, пэўна, мне здалося, што яна ўдзельнічае ў праекце ўжо… ну прынамсі некалькі месяцаў. Але ж не - высьвятляецца, усё толькі пачынаецца - 12 дзён. Спадзяюся, ёй вытрымкі хопіць на крыятыў для паштовачак ці проста пошукі нармалёвых, каб ня сорамна было перад іншымі.

А яшчэ заўважыў выпадкова - пачалося з прагляду нейкага італійскага юзэра - можа новаўвядзеньне, а можа не трапляў на такіх проста… Але гэта неістотна, а галоўнае, праверыў у сябе ў профілі - і ў мяне зьявілся! Што?! А вось:

А ўсяго колькі беларусцаў тамака, трэба глянуць…

Belarus

has 177 users who have sent 2716 postcards and received 2690 in total. Belarus ranks 36^th in the countries with more postcards sent.

 

Дробязь, а прыемна. Зьявіўся дадатковы імпэт "даганяць і пераганяць Амэрыку", а таксама Фінляндыю і Нямеччыну (самыя частыя трапляньні паштовак туды/адтуль).

Наведваньне рынку і клюбу калекцыянэраў - паняткі аднаго толку. Праўда, на рынку я навучыўся адрозьніваць словы ад таго, што ёсьць насамрэч, а вось… Добра, пачнем спачатку.
Прадаўцы, відаць, настолькі стаміліся паўтараць відавочную лухту, што нават не зьвярталі ўвагі на тое, што кажуць. Я няблага пазьдзекваўся/пасьмяяўся з "фірмовае" турэцкае вопраткі і з таго, як гандляры, асэнсаваўшы сказанае, "узгадвалі", што фірма ўжо ня ў Турцыі, а ў Філіпінах, што азначала "яшчэ больш фірмовая". Так што пачуваўся даволі падкаваным у іхніх козьнях (ня дзіўна - 3,5 гады адпрацаваўшы ў галіне ) і нават застаўся задаволены сабой (скінуўшы 20% кошту кепкі) і ўвогуле набыткамі.
У клюб калекцыянэраў упершыню я прыйшоў у Берасьці (дзеля марак, натуральна). Было гэта даволі даўно і зараз мала чаго засталося ў памяці, але з прычыны малое пакупное здольнасьці (на той час я быў студэнтам) я проста сышоў адтуль жывы-здаровы, хоць і зь ненаталёнай смагай прадметаў калекцыянаваньня. Ды й тады я ўсё-ткі больш быў нацэлены на абмен (ізноў жа па фінансавай прычыне). Таму прыблізна ўяўляў, што будзе чакаць мяне гэтым разам…
Аднак такога чакаць было цяжка. Слушней называць гэта ня клюбам, а тым самым рынкам. Насамрэч, людзі прыходзяць сюды атрымаць прыбытак. Таму цяжка супрацьстаяць угаворам, прыйшоўшы непадрыхтаваным. Ды і сёе-тое сапраўды такое прывабнае. А нешта таньней у некалькіх кроках ад палацу чыгуначнікаў. А нешта ацэньваецца "ад балды", прыдумляецца практычна на ляту, паглядзеўшы, што чалавек нявопытны. Дык вось жа трэба мець цьвёрды дух, каб не спакусіцца на марнатраўства. Але ў наступны раз буду ведаць, як сабе паводзіць з назойлівымі калекцыянэрамі.
А затое потым я прайшоў-ткі гэтыя колькі крокаў да філятэлістычнае крамы і адарваўся па поўнай! Але гэта яшчэ ня ўсё.
Аднаго дню дайшоў-ткі да пошты і акрамя "Нашай Нівы" (так-так, мы ізноў сябры ) атрымаў яшчэ й адразу тры (тры!!!) паштовачкі з усяе Эўропы. Ну, паколькі для мяне ў паштоўках самае каштоўнае вядома што, дык:

• нямецкіх кветачак пабольшала;
• партугальскія маркі таксама маюць дзіўную форму, што я нават пераблытаў быў іх зь фінскімі. А калі раскладаў, то высьветлілася, што ўжо маю ў калекцыі крыху партугальскіх марак. (адкуль? )
• фінская гэтым разам была адна, але якая!!! Ну фіны даюць - галяграмы ўпіхнулі на маркі! Дзякуй Таньцы, мы мелі да яе асаблівую апрацоўку, цяпер нават страшна ў альбом устаўляць: клей на рэвэрсе застаўся амаль непашкоджаны.

Нехта знайшоў час схадзіць у далёкі паход на пошту, і… Цэлы дзень як мінімум трэба выдзяліць на разграбаньне марачак з Галяндыі! Дзякуй, Гансе!

Ø  Лятучы галяндзец даслаў на выходныя ліст. Неее, пакуль што толькі на е-мыла.  Затое я не чакаў, што ён вырашыць даслаць адразу недзе каля 80 сваіх марак! Значыцца, не дарма я завітаў у філятэлістычную краму – запаўняць новы альбом пачну ўжо зусім хутка. 

Ø  Затое яшчэ больш пераканаўся (пасьля таго, як далучыўся да суспільства посткросэраў), як усё-ткі цяжка ў нашай краіне з прыгожымі паштовачкамі. Марак-то без праблемаў можна дастаць і на капэрты наклеіць, і ў калекцыю розных краінаў папоўніць… А вось як існуюць філякардысты (здаецца, так гэта завецца)? Такое засільле пошлых і проста тупых «віншавальных» паштовак з Расеі і некалькі паштовак з выявамі пераважна Менску – на паштовых аддзяленьнях. І гэта ўсё?! Астатняе даводзіцца шукаць па кнігарнях. Якія па выходных не працуюць. Якія прадаюць не паштоўкі, а цэлыя наборы на пэўную тэматыку. Памятаю, неяк тата дасылаў нам з камандзіроўкі ў Ерэване вестачкі поштай. З аднаго боку можна было пачытаць, з другога – паглядзець. І памяць якая засталася…

Ø  Яшчэ разьвіталіся ўсе разам з братавай сям’ёй (так атрымалася) з Чыжоўкай, панастальгавалі пра падзеі, што там адбываліся. На апошні іспыт здавацца брат пайшоў сёньня сам…

Ø  А я ж па дарозе зразумеў, чаму сустракаю то аўтазакі па дарозе, то натоўп мянтоў у аўтобусе. Яны таксама рыхтуюцца «адзначаць» Дзень Волі. Значыцца, сёньня ўвечары грымне. Вясна ўсё-ткі…

Ну што, можна засылаць чарговую партыю паштовак цераз посткросынг. У маім дэбеце цьфу, блін, у прыходзе адна прыгожая паштовачка з Аўстрыі; другая (спадзяюся, таксама прыгожая) чакацьме дома чыйго-небудзь прыезду. Некалькі маіх яшчэ вандруюць, відаць, таму што далёка; і дзьве з пяці адасланых ужо ў Фінляндыю - чамусьці надта шмат там зарэгістравана прадстаўнікоў гэтага скандынаўскага народу…

Але пакуль што галоўны здабытак з усяе гэтае забаўкі той, што зусім выпадкова атрымалася пазнаёміцца з калекцыянэрам-філятэлістам зь Нідэрляндаў. Калі не зьвяртаць увагі на ягонае таямнічае зьнікненьне, то на гэты ўік-энд зь ягонае краіны ў нашую паляціць (ці паедзе) капэрцік з эннай колькасьцю тамтэйшых марачак. Цудоўна - дагэтуль галяндзкіх я ня меў, калі не памыляюся. Цяпер, праўда, уяўляю, наколькі цяжка будзе абменьвацца ўсьляпую, бо, напрыклад, ён склаў велізарны сьпіс краінаў, маркі якіх можа прапанаваць, але, відаць, яго, як і мяне, ня надта асабліва цікавіць нейкая канкрэтная тэматыка. Давядзецца арыентавацца на ўласны густ і інтуіцыю.

Пошук тупым пераборам больш чалавечкаў з падобным захапленьнем не прынёс. У асноўным усе заганяюцца па паштоўках, а хто маладзей - яшчэ й па знаёмстве й ліставаньні. Ліставаньне добра, канечне, але ўсё добрае калі-небудзь сканчаецца, а марачкі застаюцца…

Ды, зрэшты, чаму толькі марачкі? Вось хлапак, напрыклад, атрыманыя паштоўкі выкладае на сваім блёгу. (Гэх, колькі марачак прападае) …маўчу, маўчу.

Зараз толькі трэба ўзгадаць…

1. Ну калі ўсіх часоў і народаў… То тады ўсё-ткі пастаўлю на 1-е месца чампіянатны футбольны мэнэджар. Во як, аказваецца: гэта была другая гульня з сэрыі championship manager. Але для мяне на той час - першая. І адзіная. І найлепшая, бо лепей нічога так і не прыдумалі, пакуль не пайшла мода на… (гл. пункт 2)
2. Анляйнавыя футбольныя мэнэджары. Ізноў жа першым (і адзіным пакуль што, дзякуй Богу) для мяне стаўся inetball. Хаця б, калі б адміны былі больш жвавыя і адказалі хоць што-небудзь, гэта мог быць прэсболаўскі варыянт…
3. За часамі ПК "Байт" давялося бачыць гульку "UFO", якая, высьвятляецца, таксама была ў вытоках цэлае сэрыі (відаць, сэрыя сьпярша мела назву X-Com). Таму тут адзначу тую, у якую давялося гуляць і прайсьці цалкам. UFO: Aftermath. Так што для мяне пакуль што справядлівасьць перамагла - злыя прыхадні замочаныя ў іхнім уласным сарціры, але! Пасьля "Наступстваў" выйшлі ўжо два ягоныя сыквэлы… P.S. Уга! Дарэчы! Як жа ж можна гуляць у УФА бяз Уфапэдыі!
4. З таго ж самага "Байту" засталося не замененае нічым каханьне да Laser Squad - падобнае да УФА гульні, але крыху меней глябальнае, калі не памыляюся: зямнога шарыку няма, удзельнічаеш толькі ў апэрацыях па вылазцы. Затое там можна было рубіцца адзін на адзін з сябрам! Ці нават болей… Адным словам, "Гяроі" адпачываюць…
5. У Counter-Strike таксама можна рубіцца зь людзямі, і са значна большай іхняй колькасьцю. І прычым там могуць быць і боты, а могуць быць і людзі-боты; і прычым "бацінкі" гэтыя могуць быць як поўныя бацінкі, а могуць быць такія бацінкі, што мала ня здасца… Карацей, у такія гульні няблага можна расслабіцца пасьля цяжкога працоўнага дню. Але дзеля гэтага трэба мець сталую кампанію гульцоў прыблізна роўных па ўзроўні, каб гульня не нэрвавала, а пакідала задавальненьне. За часамі студэнтцва такой гульнёй была, натуральна ж, Квака, але Контра болей набліжаная да рэальных умоваў, вось. І таму - болей пазнавальная, калі можна так выразіцца.

Вось так, прыемна было нават узгадаць тое, што раньш было… І адначасна знайсьці столькі новае інфармацыі пра любімае. Прыдумаюць жа людзі, напрыклад, чарговую клёна-пэдыю.

А яшчэ ж у такім кароткім сьпісе нельга пералічыць усё, на што варта зьвярнуць увагу… Вось, напрыклад, тыя ж "Гяроі III" і, як выяўляецца, "Каралеўская ўзнагарода" была пачынальнікам гэтае сэрыі! А я загульваўся ёй да позьніх начэй і ня ведаў гэтага. Ці вось яшчэ "Заўтрашні вецер", першая, здаецца, гульня, што давала абсалютную свабоду яе галоўнаму пэрсанажу… Але гэта ўжо з пазьнейшых часоў. А да гэтага ж яшчэ доўга быў DOS, і гэта былі шчасьлівыя часы…

Высьвятляецца, я магу браць/здаваць гульцоў у арэнду. То ўчора ўзяў у свайго (адзінага) добрага знаёмага, проста дзеля таго, каб праверыць такую мажлівасьць, нападніка. Каманда ягоная родная маскоўская, то й прозьвішча адпаведна нязвыклае для нашага загартаванага каляктыву - Дзёмін. Можа й непатрэбны ён у прынцыпе - давялося выставіць на трансфэр свайго нападніка з такімі сама характарыстыкамі, - ды й ня хочацца разбаўляць сваіх легіянэрамі. Да таго ж ягоная выніковасьць зусім не такая, якую б я хацеў мець - пакуль што толькі два мячы…

А з нагоды ўваходу ў строй новага сэрваку адміністрацыя сэрвісу абяцае ня ўзымаць унёсак за ўдзел у камэрцыйных турнірах, набор на якія якраз ідзе ў гэтыя дні. То й запісаўся ў адзіны, куды мяне прымалі (для засланцаў). Бо, як вядома, на халяву й шампанскае - газыроўка…

Ну вось і дачакаўся - не пісаў пра сваё захапленьне да тае пары, пакуль не прайграў. Адначасна ўсталяваўшы новы рэкорд па колькасьці гульняў без паразаў: 15 запар. Праўда, большасьць зь іх скончыліся нічыйным вынікам…

А ўчора прыняў удзел у сваім першым мегатурніры. І высьветлілася, што для паўнавартаснага ўдзелу ў іх мне не падыходзіць 3-я Мазілка… Я ў ёй сядзеў і нават духам ня чуў, што ёсьць у чаце розныя пакоі. Дык вось каб без праблемаў гуляць у турніры, мне трэба было знаходзіцца ў іншым пакоі, ніж усе астатнія "непасьвяшчонныя". То палову ўсяго часу я правёў у тырканьні і пошуку спосабу ўвайсьці ў той пакой (прыйшлося запускаць нават "восьліка" буууээ ), а пасьля, пакуль разкачагарыўся і нарэшце пачаў выйграваць - турнір ужо скончыўся за яўнай перавагай нашае групы. Ага, вось у чым фішка - хоць я і прасядзеў фактычна на падсосе ў "старэйшых" (а я быў найслабейшы з усіх удзельнікаў), але яны справіліся і за сябе, і за "таго хлопца" (то бок мяне). У выніку ўдвая больш выйграў, чым заплаціў за ўдзел.

Але вось ў 3-й мазілцы гуляць не змагу ні ў турнірах, ні ў чэмпіянатах, значыцца. Гэххх, няўжо прывыкаць ізноў да амаль забытае ВогнеЛіскі?.. А ўжо столькі фічаў адпадзе, каторыя пакрысе зьяўляюцца ў МайнФілдзе.

P.S. Гэта я натрапіў на вычварэнцаў чалавечкаў, каторыя дызайняць з мэтаю зрабіць ВагняЛіску прывабнейшай. Яшчэ прывабнейшай, чым яна ёсьць. Такім чынам:

• Распрацоўкі для Мазілкі (па-расейску), у асноўным там сабранае ўсё, што можна доўга шукаць па розных бачынах і краінаў сусьветнага сэціва. Праўда, стваральнік ужо даўно, відаць, забіў на абнаўленьне;
• Шпалеры для працоўнае паверхні вашага кампутару. Агромністы выбар!
• Іконкі і цікавыя анімаваныя вагняліскі. Крыху падняўся настрой нават.
• Брэндынг сусьветна вядомага лягатыпу ВагняЛіскі, у тым ліку і для выкарыстаньня ў іконках. Як усё пачыналася…

А цяпер, значыцца, трэба апраўдаць назву запісу. Дык вось, на маю думку, частыя лягі сэрвэру некаторыя ня вельмі шчырыя гульцы скарыстоўваюць на сваю карысьць. Зразумела, што адначасна анляйн на сэрвісе можа знаходзіцца крытычная маса наведвальнікаў, і таму час ад часу сувязь з сэрвэрам губляецца. Як нейкі спосаб засьцярогі ад пройгрышу праз дысканэкт дзеля гэтага і быў уведзены, відаць, даволі вялікі таймаўт на абмеркаваньне свайго ходу. Натуральна, што гульня можа працягнуцца й раней, але дзеля гэтага патрэбная згода двух бакоў. І вось таму, калі адзін з апанэнтаў зацягвае час… То гульня выклікае нэрвовасьць і імпэт ахалоджваецца. Хаця, паўтаруся, мажліва, гэта ўсё адбываецца проста з-за лягаў сэрвэру…

Усталяваў рэкорд - 8 гульняў без паразаў. Усё добрае калі-небудзь сканчаецца. Гэххх…

Мне Міхалыч пасьля паказаў, як я выглядаю са сваім каменным тварам на сцэне. Аднак невядома, ці ня будзе страшнейшая мая ўхмылка.

А яшчэ мне таксама нібыта трэба трэніравацца прыгожа хадзіць. Хех, дажывіце сьпярша да маіх год. Паглядзім, як захаваецеся.

Танька вельмі хацела патрапіць учора на заняткі… Але нават па тэлефоне было чуваць, што нос у яе закладзены. У мяне настрой быў цудоўны, і спадзяюся, што ёй ад гэтага горш ня стала. Абяцала выздароўліваць як мага хутчэй і ўжо ў наступны раз парадаваць нас сваёй прысутнасьцю.

А й добра, што не змагла прыйсьці на "Ойру". Ужо й сабралася дастаткова чалавек - і хлопцаў, і дзяўчын. І жаданьне нібыта ёсьць, а нібыта й ня вельмі… І рыхтавацца да выступу ў канцы месяцу ж нібыта трэба… Але нават настолькі ўжо абляніліся, што й на пЫва лянота ісьці стала - абмяняліся навінамі й разьбегліся.

Расказалі, дарэчы, што ў нас ужо заведзеныя ажно тры нібыта крымінальныя справы на аднаго чалавека за пірацтва, а дакладней - за гандаль неліцэнзыйнымі кружэлкамі. Хутка будзем купляць офіс па 200 баксаў і маздай па_колькі_там_яго_ведае.  

Нафакаўся за цэлы дзень фарбы, а ў канцы працы яшчэ й размалёўваў пэрылы на лесьвіцы… З вуліцы пасьля ўваходу ў памяшканьне зьяўлялася некамфортнае адчуваньне. Вырашыў, што пасьля "Ойры" трэба было б паболей падыхаць гэтым дзіўным пахам пад назовам "чыстае паветра". Аднак нешта на рэпэтыцыю ніхто не сьпяшаўся асабліва, і наклёўвалася пэрспэктыва ўзяць падыхаць з сабой Дружка. І тут… Юра дастаў грудку сушанае платвы! Якая прагулянка? Які зуб? Пайшлі хутчэй замест антыбіётыкаў спажываць запівон да салёнае рыбкі! Кожны экзэмпляр якое трапляўся зь ікрой… Таму запівону спатрэбілася шмат  Ну вось і добра, што сабраліся самыя стойкія - нам лішніх ртоў ня трэба.

З нашым акампаніятарам мы, высьвятляецца, амаль суседзі.

Моладзь дыфэрэнцыюецца па інтарэсах ды дызінтэгруецца, яе гэта заўжды здараецца ў каляктывах.

Учора трое валейбалістых проста (пакуль да зьяўленьня Валеры) сышлі высьвятляць міжсобку адносіны. У контру. Лепей бы ўвогуле не прыходзілі. Тым ня меней, яны сышлі, і астатнім можна было спакойна "клеіць" унутрыцаркоўныя разборкі, тым болей што й тэму Валера прапанаваў адпаведную.

Дык я нарэшце сказаў усё, што думаю, пра іхнюю гульню ў валяйбол. Пальцам не паказваў, не спадзяваўся на паразуменьне, ведаю, што да сёньня яны ўжо ўсё забудуцца. Таму ня ведаю, ці ісьці туды. Аднак зачапіла-ткі менавіта тых, да каго словы мае адрасаваныя былі. Калі-небудзь можа зразумеюць (нешта ці некага мне гэтыя словы нагадваюць…).

Забыўся, праўда, дадаць яшчэ наконт мабільнікаў, бо дастаюць ужо й нават падчас маленьняў. Па сканчэньні сходкі запытаўся Валеры, ці бачыў ён калі на якіх спаборніцтвах, каб стоячы на пляцоўцы, гралі адной рукой, іншай трымаючы тэлефона. Але ж я ня толькі яго меў на ўвазе… Гэта напружвае.

Наста (такою злою я яе яшчэ ня бачыў) доўга сварылася на сёстраў асабліва што да мыцьця посуду на моладзевых служэньнях. У выніку парашылі "пачаць дзяжурства з наступнага разу", "кантраляваць будзе асабіста пастыр" і г.д. і да т.п., а Наста пайшла мыць посуд сама. Дзяжурства па два чалавекі - складаней і адказьней будзе, чымся адному. Вось у гэтым толькі зь ёй мы не пагадзіліся. Хаця б дзеля таго, каб не ісьці дахаты адной а 12-й ночы.

Ішоўшы дахаты (не а 12-й і ўтраёх), узгадвалі сьветлыя часу росквіту. Зрэшты, як і на сходцы яшчэ ўзгадвалі часы, калі праводзіліся сходкі не для сяброў царквы… Вось гэта галоўная праблема: няма таго, што раньш было. І людзей, што адкалоліся, мала хто ўзгадвае, хаця шмат хто пра іх і ўвогуле ня ведае.

У гасьцёх у Вадзіма прыгадалі тых, каму ўжо сёньня неабходная дапамога. Ведаю таксама, хто й чаго тэлефанаваў яшчэ й Валеры і чаму не прыйшоў; ня ведаю пакуль што наконт Іры (ізноў!) і Каці (ўсё яшчэ; боязна спытацца).

Можа быць, Даша падбярэ акорды да пройгрыша ў "Божым дызайне". Гэта адзіная перашкода, каб граць і сьпяваць яго на моладзевых.

Як добра, што маю на гэтым тэлефоне "Ўорд". Дык нарэшце пераклаў тэкст пра "Ойру" на расейскую з мэтай перакладу яго на італійскую.

Добра, што маю на сваім тэлефоне кліент для "аські". Дык асіліў-ткі набор на апаратнай кляве падчас размоваў (добра, што ё з кім паразмаўляць). А перакладаць жа ладны кавалак тэксту трэ’ было, але ня ў гэтым праблема. І нават не ў асаблівасьці клявіятуры. А ў тым, што такі вялізны тэкст (ажно 43 кБ) мой вордзік ніколі яшчэ не пераварваў, і на апошні абзац не хапіла ні яго, ні маіх нэрваў. Набраў у новым дакумэнце, пасьля скапіяваў/уклеіў.

Добра, што маю мажлівасьць наведваць "Ойру". Новы танец значна прасьцейшы за ўсё, што мы вучылі дагэтуль, і гэта абнадзейвае, што я хоць нешта засвоіў. Ну і дзяўчаткі нашыя прыпаднялі настрой…

Цяпер ва ўсіх "Лаўках" засталіся мы адныя. Ну, канечне, там дзе з цэнтральнага ўваходу. Ключы пакуль што ў мяне, суседзі апошнія зьехалі, нават прыбіральшчыца зьявілася новая, па расказах - маладая, прыгожая й добрая. А вось Наташа (тая, што экс-супрацоўніца) чамусьці ёй дапамагаць не пагадзілася.

Учора нарэшце на "Ойры" пабачылі плён нашай працы - рэклямны буклет. Блін, каб ня гэткае аблажа́ньне… Глядзіцца прыстойна, і не было б сорамна паказаць яго там, дзе ня ўмеюць чытаць па-беларуску… ці там, дзе яго чытаць ня стануць. А ўжо ж наштампавалі 299 асобнікаў гэтай лухты… А ўвогуле здалёк глядзіцца нават і нічога. Гэх, няма як часу (й кампутару) давесьці яго да розуму…

Сёньня трэ’ будзе што-небудзь замуціць наконт Наташы (тае, што з валяйболу). Ізноў давядзецца арыгінальнічаць. Баранчык, гоў дапамагаць!

Сьнег у паўмэтры вышынёй, завея зраньня, а мы капа́ем… А куды падзецца - аказваецца, наша галіна не на балянсе "Водаканалу". А заўчора і так ужо нацягаўся з калёнкі вёдрамі вады, як ніколі. Адвыклі зусім жыць без вады - год 20-ткі прайшло з тае пары…

А талакой не зьбіраліся ўвогуле не памятаю зь якога стагодзьдзя (але пэўна, таксама зь мінулага ). Праўда, некаторыя суседзі замест сябе прыслалі намесьнікаў, але тым ня меней пасядзелі выпілі закусілі, пагаварылі. Пафоткаў.

"Водаканал" прыехаў, паглядзеў, паехаў ізноў. У краму. Але ўсё зрабілі (і назад мы закідалі яму) да 12-ці дня. Жыць можна.

Было б… Але гэта - ўжо зусім іншая гісторыя. 

Учора апошні раз схадзіў на гітару да Сьветкі.

Пасьля яе - апошні раз (у гэтым годзе) на "Ойру".

Вось шыт. Рэпэтыцыі пераносяцца з панядзелка на нядзелю, а гэта значыцца, што я пралятаю. Пакуль што толькі міма паловы рэпэтыцыяў. А гэта шмат. Бо бачыў, як цяжка наганяць тым, хто прапусьціў хоць адзін занятак. Мы ж зараз узмоцнена рыхтуемся да бэльгійскага жытнёвага фэсту.

Але тым ня меней у сьпіс я ўключаны. Праўда, ня ведаю, які гэта сьпіс, бо там столькі людзей… Іх столькі ў нашую рэпэтыцыйную залю нізавошта ня зьмесьціцца. Але там ёсьць перакладчыкі. Адзін зь іх - мой аднаклясьнік, а другая - ягоная маці - мая вучыцелька… Карацей, іх можна ня браць было.

Храмае на абедзьве нагі мая выправа. Альбо згінаюся сьпіной назад, альбо выпростваюся занадта ўперад жыватом. Дзіўна, але ж на разгрузцы тавару хаджу роўна і грацыёзна акі горны лань (ці калі няма такога - лясная лань).

P.S. Сьпіна балець учора перастала. Сёньня ізноў тое самае. Ніхто на працы ня хоча рабіць мне масаж. Можа, узгадаць стары даўжок Наташы?