We are the greatest!

Дарэчы, банк "Хрещатик" яшчэ круцей, чым я думаў самыя крутыя яйкі! Ён настолькі круты, што працуе нават у выходныя, калі не працуе нават дурацкая 500-я філія "Беларусбанку".

Ø  Лятучы галяндзец даслаў на выходныя ліст. Неее, пакуль што толькі на е-мыла.  Затое я не чакаў, што ён вырашыць даслаць адразу недзе каля 80 сваіх марак! Значыцца, не дарма я завітаў у філятэлістычную краму – запаўняць новы альбом пачну ўжо зусім хутка. 

Ø  Затое яшчэ больш пераканаўся (пасьля таго, як далучыўся да суспільства посткросэраў), як усё-ткі цяжка ў нашай краіне з прыгожымі паштовачкамі. Марак-то без праблемаў можна дастаць і на капэрты наклеіць, і ў калекцыю розных краінаў папоўніць… А вось як існуюць філякардысты (здаецца, так гэта завецца)? Такое засільле пошлых і проста тупых «віншавальных» паштовак з Расеі і некалькі паштовак з выявамі пераважна Менску – на паштовых аддзяленьнях. І гэта ўсё?! Астатняе даводзіцца шукаць па кнігарнях. Якія па выходных не працуюць. Якія прадаюць не паштоўкі, а цэлыя наборы на пэўную тэматыку. Памятаю, неяк тата дасылаў нам з камандзіроўкі ў Ерэване вестачкі поштай. З аднаго боку можна было пачытаць, з другога – паглядзець. І памяць якая засталася…

Ø  Яшчэ разьвіталіся ўсе разам з братавай сям’ёй (так атрымалася) з Чыжоўкай, панастальгавалі пра падзеі, што там адбываліся. На апошні іспыт здавацца брат пайшоў сёньня сам…

Ø  А я ж па дарозе зразумеў, чаму сустракаю то аўтазакі па дарозе, то натоўп мянтоў у аўтобусе. Яны таксама рыхтуюцца «адзначаць» Дзень Волі. Значыцца, сёньня ўвечары грымне. Вясна ўсё-ткі…

Зараз толькі трэба ўзгадаць…

1. Ну калі ўсіх часоў і народаў… То тады ўсё-ткі пастаўлю на 1-е месца чампіянатны футбольны мэнэджар. Во як, аказваецца: гэта была другая гульня з сэрыі championship manager. Але для мяне на той час - першая. І адзіная. І найлепшая, бо лепей нічога так і не прыдумалі, пакуль не пайшла мода на… (гл. пункт 2)
2. Анляйнавыя футбольныя мэнэджары. Ізноў жа першым (і адзіным пакуль што, дзякуй Богу) для мяне стаўся inetball. Хаця б, калі б адміны былі больш жвавыя і адказалі хоць што-небудзь, гэта мог быць прэсболаўскі варыянт…
3. За часамі ПК "Байт" давялося бачыць гульку "UFO", якая, высьвятляецца, таксама была ў вытоках цэлае сэрыі (відаць, сэрыя сьпярша мела назву X-Com). Таму тут адзначу тую, у якую давялося гуляць і прайсьці цалкам. UFO: Aftermath. Так што для мяне пакуль што справядлівасьць перамагла - злыя прыхадні замочаныя ў іхнім уласным сарціры, але! Пасьля "Наступстваў" выйшлі ўжо два ягоныя сыквэлы… P.S. Уга! Дарэчы! Як жа ж можна гуляць у УФА бяз Уфапэдыі!
4. З таго ж самага "Байту" засталося не замененае нічым каханьне да Laser Squad - падобнае да УФА гульні, але крыху меней глябальнае, калі не памыляюся: зямнога шарыку няма, удзельнічаеш толькі ў апэрацыях па вылазцы. Затое там можна было рубіцца адзін на адзін з сябрам! Ці нават болей… Адным словам, "Гяроі" адпачываюць…
5. У Counter-Strike таксама можна рубіцца зь людзямі, і са значна большай іхняй колькасьцю. І прычым там могуць быць і боты, а могуць быць і людзі-боты; і прычым "бацінкі" гэтыя могуць быць як поўныя бацінкі, а могуць быць такія бацінкі, што мала ня здасца… Карацей, у такія гульні няблага можна расслабіцца пасьля цяжкога працоўнага дню. Але дзеля гэтага трэба мець сталую кампанію гульцоў прыблізна роўных па ўзроўні, каб гульня не нэрвавала, а пакідала задавальненьне. За часамі студэнтцва такой гульнёй была, натуральна ж, Квака, але Контра болей набліжаная да рэальных умоваў, вось. І таму - болей пазнавальная, калі можна так выразіцца.

Вось так, прыемна было нават узгадаць тое, што раньш было… І адначасна знайсьці столькі новае інфармацыі пра любімае. Прыдумаюць жа людзі, напрыклад, чарговую клёна-пэдыю.

А яшчэ ж у такім кароткім сьпісе нельга пералічыць усё, на што варта зьвярнуць увагу… Вось, напрыклад, тыя ж "Гяроі III" і, як выяўляецца, "Каралеўская ўзнагарода" была пачынальнікам гэтае сэрыі! А я загульваўся ёй да позьніх начэй і ня ведаў гэтага. Ці вось яшчэ "Заўтрашні вецер", першая, здаецца, гульня, што давала абсалютную свабоду яе галоўнаму пэрсанажу… Але гэта ўжо з пазьнейшых часоў. А да гэтага ж яшчэ доўга быў DOS, і гэта былі шчасьлівыя часы…

…А ў тым Мінску прапіска і гарвыканкам,
І Лядовы палац, і бэтонны паркан,
Зруйнаваных дамоў цені прывідныя.
І дзяцінства майго праляцелыя дні…

Горад руйнуецца будуецца. Паўсюль, дзе мы хадзілі, бэтонныя платы альбо драцяныя агароджы, пашпарты аб’ектаў, разкапаныя ямы і разкіданае сьмецьце. Ды іншыя атрыбуты новабудоўляў. Тут ніхто не разьвешваў на гаўбцах ці вокнах памерлых ужо будынкаў расьцяжкі з патрабаваньнем спыніць бязглуздае зьнішчэньне гісторыі. Тут проста ціха разбурылі паводле "генэральнага пляну рэстаўрацыі", які завецца "вялікія грошы і ні граму мазгоў".

Мяне не цікавіла, што будзе на гэтым месцы. Мяне засмучала тое, што ані я ня ведаю, ані нашыя нашчадкі ніколі больш ня ўбачаць таго, што там было. Што нават каштоўны гістарычны пляст зямлі будзе выкінуты на невядомую звалку ў невядомым накірунку і нікому зь іх няма да гэтага справы.

Я не хацеў пісаць гэты пост, калі б не…

Новыя беларускія показкі:
пра зьнесены флігель у  Горадні:
 - што праўда, той флігель XVIII ст. зьнесьлі?
 - ды не, што ты, па-беларуску трэба казаць "падрыхтавалі да рэстаўрацыі"

Што ж, даводзіцца прызвычайвацца падымацца а 7-й раніцы. Дакладней, пасьля 7-й. Ну хоць крышачкууу…
Яшчэ няблага б навучыцца. Дакладней, неяк пераразьмеркаваць свой час. Каб яго ставала яшчэ й на жыцьцё пасьля працы.
Жытло нечым нагадвае часы інтэрнату. Але цяпер сам сабе гаспадар. Ну, праўда, не зусім сам.
Вось ня думаў, што зьнікне жаданьне адсыпацца па выходных. Дакладней, жаданьне-то яшчэ не зусім зьнікла. Але час не чакае.
А яшчэ пачынаю прыблізна разумець, што значыць жыць па сродках. У сэнсе - гэта-то зразумела. Вось як жыць у адсутнасьць сродкаў?..
Ну, гэта, зрэшты, усё не сьмяротна. Заўсёды ёсьць да каго зьвярнуцца. Усё з часам раскладзецца па палічках. Справа ў часе.
P.S. І столькі чэскага пЫва пастаянна мігціць перад вачыма… Калі я ўжо буду мець магчымасьць бачыць яго на сваім стале?

Усё, нарэшце. Учора схадзіў на абед апошні раз. Чамусьці ў апошні дзень усім спатрэбілася бачыць мяне на працы. Затое нарэшце буду ведаць, што “Мядовая прэмія” вярнулася ў наша места пасьля гадавое адсутнасьці. Чакаецца таксама прыезд шмат якіх літаратараў. Відаць, дзеля таго, каб у бібліятэцы раптоўна не “прарвалі трубы”.

А пасьля абеду праведаў інспэкцыю па працы. Проста каб ведаць, дзе яна хоць знаходзіцца. Ну й ад кансультацыі не адмовіўся заадно. Абнадзеілі й там мяне. Значыцца, колькі дзён пачакаем.

Добра, што ёсьць з кім проста паблукаць і пагаварыць. Бо зранку перад працай зайшоў у краму – а адтуль Наташу, высьвятляецца, ужо перавялі. А ўвечары яна якраз гуляла ў цэнтры на сваім выходным. Ну, нейкія яе камплімэнты недарэчныя ў канцы перарасьлі ў пажаданьні нават; а яшчэ паблукалі ў мясьцінах, дзе я б яшчэ няхутка быў, відаць; рыбкі ў акварыюмах і ў нас ёсьць, высьвятляецца, толькі не на выставу, а на продаж. Ну і – сама спыталася, дзе я пляную быць на Новы год. То патлумачыў як мог. Спадзяюся, зразумела, хто ёсьць такая Танька. Ну й болей гэтай тэмы не краналіся.

Дарэчы, Новы год сам па сабе для мяне ня ёсьць нейкім адмысловым сьвятам. Ён для мяне існуе толькі ў повязі з Боскім Нараджэньнем, і нездарма ў Эўропе сьвяткаваньні пачынаюцца ўжо падчас куцьці, то бок на ноч з 24 на 25 сьнежня. Ну я яшчэ, відаць, улічваючы старое летазьлічэньне, працягваюцца да 7 студзеня, калі не памыляюся. Толькі, паўтаруся, для мяне тое, як сьвяткуюць эўрапейцы і (тым болей!) амэрыкосы, ня мае значэньня. Істотна тое, што ў гэтыя дні адбываецца не прыход новага году ці провады старога, а найперш – прыход Хрыста на зямлю.

Новы год жа хай прыходзіць з адраджэньнем прыроды.

На наступныя выходныя пасьля паездкі ў Берасьце былі шабачкі, шмат шабачак. І за гэта ніхто ня думаў іх ані біць нажом, ані кідаць галавой аб сьценку, ані марыць голадам. Наадварот - іх узнагароджвалі. Хаця тут, несумненна, нельга забывацца і пра іхніх гаспадароў. Праўда, яны былі не такія заўважныя, як іхнія гадаванцы: тут і пухлікі, і замухрышачкі, і кракадэлечкі… дакладней, цэлыя кракадэлі пацучыныя, гарцуны, пажмяклікі… Вось толькі пажмякаць да іх не пускалі самі гаспадары. 

Толькі другі раз за паўгады пабачыліся з Жонкаю. І яна нават паводзіла сябе па-даросламу, хоць і гуляючыся з малой, хоць такая яшчэ маленькая… Абедзьве. Хоць і радыя былі нас бачыць. І нават кот.  Праўда, мы зь ім не паразумеліся. Аднак вось у тэатры… ну, непрыгожа так рабіць - прасілі ж мабільныя тэлефоны адлучыць. Праўда, мы там былі толькі кропляй у моры (шкаляроў - тэатар-то быў юнага гледача). Надалей - альбо Жонка бяз мабілкі ў тэатар, альбо мабілка бяз Жонкі.

На наступны дзень было яшчэ больш знаёмстваў, новых і розных. Аднак сьпярша я усё-ткі пабачыўся (усяго толькі трэці раз за… хм… за год пяць знаёмства? ) з Гражынкай. Але ўсё-ткі слухаць асабліва многа не давялося - бо ў нас дзеля росказьняў ёсьць яшчэ й далькажыкі. Па хатах нам было гэтым разам па дарозе, а па дарозе яшчэ нарэшце разьвіртуаліліся яны й зь БелАнёлкай.

Нарэшце ўсе перазнаёміліся з усімі, пазапрашалі ўсіх куды ня позна, памарылі пра што-небудзь, паразважалі пра тое, што ў жыцьці бачылі… Я нарэшце пабачыў чорную трусіху Грымзу… і маму. А таксама пачуў колькі нечаканых (і прыемных) словаў у свой адрас ад сяброўкі. На тым і разышліся, а мяне нават падвезьлі да вакзалу на машыне ўсёй (дружнай) сямейкай. Відаць, за тое, што паўсталу зьеў. Каб астатняе не даеў ад граху падалей.

Назаўтра прыпёрся здуру зраньня на працу - ніхто ні слыхам, ні дыхам, чаго я тамака забыўся. Каб ведаў, на ехаў бы на ноч гледзячы дахаты… Выслухаў нярадасныя навіны ад калег, пачакаў прыезду начальніка, апісаў сваё гледжаньне праблемы і пайшоў далей дасыпаць. Ды толькі дзе там - сон ужо перабіў.

Наконт нярадасных навін. Гэххх, ня думаў я, што перажыву каго-небудзь з нашых на гэтай фірме… Ажно вось увасьлед за Алегам сышоў і другі прадавец таго аддзелу. Значыцца, гэты ўрок іх нічому гэтых "капіталістаў" нічому не навучыў. У першы дзень выйшаў і атрымаў так, нібы мімаходзь, прапанову стаць кладаўшчыком на ўсе аддзелы. Сёньня да гэтага дадалася яшчэ й пэрспэктыва сядзець друкаваць фотаздымкі. Цікава, што-то будзе заўтра.  Але самага істотнага-то я так і не пачуў. І не пачую…

А яшчэ проста так супала, што ў першы дзень працы быў яшчэ й нібыта дзень студэнта. То Алянятка палічыла гэта нагодай для размовы. Я ж нібыта таксама цяпер студэнт. Ізноў… 

Не стае часу (а значыцца, жаданьня) ўдзяліць увагу старым знаёмым, ня кажучы ўжо пра новых. Вось так і перацякаюць "новыя" пакрысе празь некалькі месяцаў зносінаў у "старых", а значыцца, зь імі ўжо можна маўчаць і заводзіць новыя знаёмствы. Гэта я пра аську ўсё.

Але зрэдку яны вяртаюцца… Такім чынам, зьявілася нагода панастальгіраваць.

Больш за год таму, магчыма ўлетку, але можа быць і дзе-небудзь напрыканцы вясны, бо Барабулька тады ўсё яшчэ сядзела ў Польшчы, а ў мяне большая частка рэсурсаў (і фінансаў) мабілкі выдаткоўвалася на жапарэз… Але ў тыя часы мне думалася зусім пра іншае… Каб схавацца дзе-небудзь ад сваіх думак, я вырашыў абысьці тады возера зь недасьледаванага боку. Ну, само сабой, бяз фоціку не абышлося. Праграму-мінімум (фарсыраваньне возера) выканаць не атрымалася - рэчка, што плаўна перацякала ў забалочаную мясцовасьць, аказалася даўжэйшай, чым думалася; праграму-максымум (зьнікнуць са сьвету ці зьбегчы ад сваіх думак) таксама пасьпяхова(?) заваліў. І вось калі, пакарміўшы ўдосталь на тым балоце камароў, стаў выбірацца ў адваротны шлях, у асьцы, якая чакала запушчаная  ўвесь гэты час, амаль адначасна зьявіліся Барабулька з Рысяняткай. Канечне, яны не маглі ведаць, наколькі яны мне ў той момант дапамаглі лягчэй успрымаць рэчаіснасьць паднялі настрой. Няма цяпер тае мабілкі, таго чалавечка (цьфу-цьфу-цьфу, яна то ёсьць, несумненна, і будзе яшчэ доўга, дай Божа!); з Барабулькай  згубілі сталы кантакт і кропкі паразуменьня; ды й Рысянятка ўжо ня такая, якая была, калі я дадаваў яе ў іЛЖэ-сябры (а вось гэтая перамена да лепшага). Але мне пакрысе пачынае недаставаць зносінаў зь імі ўсімі…

Авіда, Мулашка, Алівія… Ці ня ў той пасьлядоўнасьці, але вынік будзе той самы. Першую дык увогуле нецікава стала чытаць у жж, але ж гэта не перашкода для далейшае перапіскі. Нібыта… Вось жа прыклад другое зь іх паказвае, што калі б не жж - то й ня ведаў бы нават, зь якога боку прычапіцца завесьці размову было б. Сама-то яна, хітрушка, не сьпяшаецца ў гутарку ўступаць чамусьці, і ўсё даводзіцца рабіць таму, каму прасьцей памаўчаць. Вось так і маўчым кожны сабе ужо мабыць апошні месяц… З трэцяй знаёмства параўнальна нядаўна склалася, то яшчэ зносіны пакуль што такія-сякія маем. Заўчора няблага пагаварылі. Ну, адзін паслухаў, другі(-ая) пагаварыла. Хоць і давялося ёй зьвесьці шабачак з прычыны недахопу часу й сродкаў, але відно, што тым ня меней чалавечык жывёлу любіць. Падзялілася любоўна пра сваіх гадаванцаў-пацукоў, а таксама высьветлілася, што не ў мяне аднаго жывуць мяккія шабачкі пад бок…

Як ні дзіўна, Вера ўсё яшчэ не стамляецца радавацца за іншых і перадаваць ім прывітаньні пачкамі. Відно, што чалавечык радуецца нягледзячы ні на якія свае жыцьцёвыя пэртурбацыі… Сьпіс "адпаднікаў" можна працягваць яшчэ доўга: Дзінуля - посьпехаў у ахове сямейнага агменю; Наталька - так прапушчу момант, як станеш сама чарговай ягонай ахоўніцай; Наташа - заходзіла нядаўна у госьці, і добра што па працы; Насту таксама больш цікавіць халяўная сэціва, чым што іншае… А вось наступная прэтэндэнтка на знаёмства аніяк у асьцы не зьяўляецца. Можа, згуляць на ейных пачуцьцях дзеля дасягненьня сваёй (паганай) мэты?..

 

P.S. Паганая - таму што дзевачак лублу.

Дарэчы, успомніў яшчэ адзін момант з пагулянак па Маскве.

Мама Веры ўспрымае ў штыкі любыя даччынавы сустрэчы зь незнаёмымі хлапцамі. Ды ўвогуле, відаць, з хлапцамі, але зь незнаёмымі - тым болей.

Калі Вера сказала маме, што вось, прыяжджае хлапец, якога я ведаю толькі па інтэрнэце і ня разу ня бачыла фотак, прыяжджае зь Беларусі, зь нейкага ледзь там ці не забытага Богам месца…   Маці адразу занепакоілася, са словаў Веры, а ці ёсьць мне дзе пераначаваць, а ці быў я да гэтага раней у Маскве і ці не сустрэць ёй мяне на вакзале самой з машынай, і ці не адвезьці да іх у госьці, ну і г.д. І падчас пагулянак - калі Вера ня ведала, дзе якое месца, адразу тэлефанавала маме і тая з радасьцю ёй (нам) усё тлумачыла.

 х х х

"Учора было сумна, і таму я хацела з табой пагаварыць". Бо ўчора на смс я не адказаў. Сёньня па слухаўцы стараўся "вытрымваць дыстанцыю". А на працы "быў заняты" і проста скінуў.

Ды што ж гэта такое?!

• Дастаткова было зайсьці паесьці разок марозіва да Наташы на працу, як пасыпаліся бы з рогу багацьця прапановы: у госьці (гы, на працу), паабедаць ну і г.д. Блін. Гэта было паўгады таму!..
• Навіна ад Наталькі прыйшла ну зусім ужо запаздалая. Але тым ня меней нечаканая - і таму прыемная… Бо прыемна, што без заказу. І што пра мяне ўзгадвалі. Толькі ўсё адно не разумею, навошта так было рабіць, каб цяпер цераз перадаста…
• Ну што ж, сам вінаваты - ня трэба было цягнуць за язык і слухаць абяцанкі-цацанкі: усё з часам скажацца само сабой. Проста трэба чакаць. А я ж словам - бальней, чым кіем. А яна ж - мне нічым не абавязаная (дзякуй яшчэ раз, сп.М.Казлоў).

Вярнуўшыся ўчора дахаты, застаў Дружка за працэсам бавеньня з… катом!!! І я зразумеў, што яму даўно пара на прагулянку.

Так і мяне - калі Нехта ня выгуляе, таксама пачну да ўсялякіх котак прычапляцца.

P.S. Да прагуляць Дружка так і ня здолеў прачнуцца.

Мдзя… Зьяўленьне маё ў паліклініцы нават а 10-й гадзіне было таксама пасьпешным, а бацькі выпраўлялі сунуцца мяне туды за нейкім чортам яшчэ раней. Да таго моманту, калі я нарэшце дарваўся ўзяць у рэгістратуры картку, зразумеў, навошта людзям выкарыстоўваць яе як веер - сапраўды вельмі дапамагала. Але гэты быў усяго толькі першы кабінэт…

Заадно пасачыў за ходам касмэтычнага рамонту будынку паліклінікі, павывучаў іншыя будынкі, у якіх яшчэ не бываў (вох і параскідвала кабінэты паліклінікі гэтая перабудова), ну і насіўся ад аднаго зь іх да другога бы… ну, які-небудзь венік, адным словам. Пасьля абеду засталося прайсьці ўсяго нічога, чым нямала зьдзівіў настроеную скэптычна маму. Пару разоў у бегатні, дарэчы, між кабінэтамі перастрэліся і перакінуліся колькімі словамі з адной прыгожай чалавечкай, якая таксама праходзіла медкамісыю і ўсё ў чарзе трапляла ці то перада мной, ці то пасьля. Але яна, відаць, стартавала раней за мяне, і таму па абедзе мы ўжо не пабачыліся…

Андрусь яшчэ вельмі цікавы чалавечык. Колькі разоў ужо пераконваўся - і гэты дзень ня стаўся выняткам - што ён тэлефануе да мяне спытацца што-небудзь датычнае працы акурат у такія дні, калі ў мяне выходны. Даводзіцца пасьмяяцца зь ім разам (каторы ўжо раз) і перанакіраваць яго да свайго калегі.

А калі нарэшце гэта ўсё пекла скончылася, дык пакуль на скутары - папёрся за горад вывучаць месца ўзьлёту/пасадкі дэльтапляну. Шкада, высьветлілася, што ў гэты дзень ён ня лётаў. Так і не зразумеў, дзе яго будзе шукаць пры жаданьні.

Наведаў па дарозе дахаты вузел электроннае сувязі зь вядома якою мэтай.  Там мяне абнадзеілі: мадэм яны прадастаўляюць бясплатна на ўвесь час карыстаньня adsl-ем. То бок абсалютна бясплатна. Ну ў сэнсе - калі абраць пэўны тарыфны плян. Чамусьці я менавіта яго й абраў.   Вольныя парты ёсьць, мадэмы таксама, здаецца; засталося толькі чакаць. Учора калега ўжо падключыўся. А на працы пачаўся кліенцкі бум па набыцьці adsl-мадэмаў.

На вечар засталося забраць нарэшце Валеравы кыеўскія фоткі і паказаць іх адразу Баранчыку з Настай, каб яны мне што-небудзь пракамэнтавалі. Фоткі зь іх рабіць, канечне, ня мела сэнсу, ібо гнусмас.  Затое фотак зь іншых фоцікаў выбраць было ў каго. Мдзя… Вось мне й давялося праводзіць ім экскурсыю па гэтых фотках; бо ўсё, што яны бачылі тамака са сваёй экспэдыцыяй, так і ня здолелі мне ўцямна адкамэнтаваць. Яшчэ раз упэўніўся, што мы значна болей атрымалі, паехаўшы асобна цягніком і правеўшы там 2 дні (дзякуй, Аладка).

Дарэчы, усталяваны новы рэкорд па размовах слуханьні Таньку па тэлефоне. Дзьве гадзіны - такога выніку мы й блізка не дасягалі нават з…  Прывітаньнямі, адным словам, завочна абмяняліся.

Учора зайшла-ткі на працу Наташа. Сама. Бо цяпер і нагода была (ну нібыта), а яшчэ сказала, што і надалей прычына будзе часьцей заходзіць. Гэта стаўся яе першы дзень працы цераз дарогу ад мяне.

Але ж зусім невыпадкова Рэнесансік папытаў у мяне пра Zenya…  

І я так даўно аб ім нічога не чула. Загарэлась, падумала, абавязкова яго знайду. Нават калі Мірку пампаваць прыйдзецца   

Але, як гаворыцца, на лаўца і звер бяжыць.

Чую "тук-тук", гляджу ў ліст – Zenya.  :) Хаціце - верце, хаціце - не, але справа была такая…

Niki (20:07:06 11/07/2007)
что нового у тебя?

zenya (20:08:12 11/07/2007)
та чтотут особо нового )

zenya (20:08:13 11/07/2007)
нас трое )

Niki (20:08:23 11/07/2007)
уже? O:-)

zenya (20:08:28 11/07/2007)
ну )

Niki (20:08:35 11/07/2007)
сын/дочка?

zenya (20:08:39 11/07/2007)
юлька)

Niki (20:08:46 11/07/2007)
поздравляю!!!

zenya (20:08:51 11/07/2007)
угу )

Niki (20:09:17 11/07/2007)
и насколько вы уже выросли?

zenya (20:09:37 11/07/2007)
мэсяц)

Niki (20:09:58 11/07/2007)
ооо! уже большие *THUMBS UP*

Niki (20:10:06 11/07/2007)
скоро папу за нос цапать будет

zenya (20:10:18 11/07/2007)
))

Вось так. Нас ставае больш.

З.Ы. А я вось думаю, можа й добра, што Жэнька раней нічога не казаў. Затое якую прыемную нечаканасць зрабіў!

Яшчэ раз пераканаўся, што папса – ня тое, што здольна мяне прывабіць. Але чаго ня зробіш дзеля мастацтва большай глыбіні пачуцьцяў падчас наступнага перагляду сапраўднага шэдэўру – таго самага, ды ўжо ў «гоблінскім» перакладзе.

Між тым, узгадваў сваё знаёмства з клясыкай фэнтазы ад самага што ні на ёсьць клясыка гэтага жанру Джона Рональда Толкіена, па твору якога, уласна, і стваралася гэтая галівудзкая падроба. Хоць у казках усё па азначэньні павінна скончыцца было гэпі-эндам, я тым ня меней ніколькі не разчараваны тым хвактам, што ў адрозьненьне ад многіх і многіх маю магчымасьць параўноўваць. Ды, зрэшты, няма сэнсу казаць, што ніводзін фільм аніяк ня зможа пераўзысьці кнігу.

Дык вось. Нягледзячы на скрупулёзную прапрацоўку аўтарам сьвету гобітаў, воркаў і эльфаў; нягледзячы на дзіцячую наіўнасьць галоўных герояў раману на шляху да свае мэты; і нягледзячы на поўную і непаваротную перамогу дабра над злапідарам Саўронам, - пасьля сканчэньня прачытаньня мне хацелася скавытаць ад таго, што на душы скраблі каты. Не, не таму, што кніга скончылася. На працягу незьлічонае колькасьці старонак на маіх вачох нараджалася, гартавалася цераз нягоды і сталела Дружба абсалютна розных і несумяшчальных, здавалася б, (ня скажаш людзей, хоць гэта насамрэч ня мае істотнага значэньня) расаў. У фільме, дзе Пітар Джэксан зрабіў галоўным героем нейкае дзіцятка, гэты хвакт адыграе зусім нязначную ролю, і асабліва ніякавата глядзіцца ў заключных кадрах з галівудзкай (альбо а-ля Аліса Селязьнёва перад адлётам на машыне часу) усьмешкай скрозь сьлёзы Фрода Бэгінса (ён жа Сумкінс) для сваіх такіх сама маларосьлікаў…

А вось кніга прымусіла мяне (мажліва ўпершыню) задумацца, чаму гэтая Дружба, што прайшла цераз страты і сьмерць таварышаў, павінна сканчацца ў той час, калі нішто ўжо не пагражае ня тое што жыцьцю – а проста спакойнаму сну Братэрства кальца? Вось тая заключная маленечкая частачка кнігі, якая зьмясьцілася між зьнішчэньнем Мордару й адваротным бокам вокладкі раману, аказала на мяне найбольшае ўражаньне. І я ніколі не зразумею, ці Толкіен таксама задаваўся пытаньнем, чаму Дружба сканчаецца. Я ведаю толькі адно: калі б Аляксандар Дзюма жыў стагодзьдзем пазьней, ён бы дакладна напісаў «Міжзем’е 20 гадоў пасьля»…

Страляў збольшага па флёры, фаўне і антрапалягічных ляндшафтах.

Родная alma mater успрыняла, але ўжо не як свайго. Я не памятаў, каб кольвечы даводзілася вучыцца ў аўдыторыі, дзе заставаўся апошні тэст, а ніхто ва ўнівэры ўжо не памятаў мяне. Ды й шмат зьмянілася: яшчэ на вуліцы прыбіральшчыца, што даўно ўжо адвыкла ад падобнага сьвінства праз наплыў двуногіх, з праклёнамі зьбірала вакол прыступак недакуркі. Яны былі паўсюль. І сьцяна цыгарэтнага дыму ў туалеце з напамінам пры ўваходзе: “паліць забаронена”. Сорамна. Такога ў тым, другім унівэры сабе нават дуры дзеўкі не дазвалялі…

Як заўжды, мой нумар – самы любімы.  Такім чынам, сярэдняе арыфмэтычнае майго любімага нумару… Вой, гэта ж не матэматыка, а фізыка ўсё-ткі! Вось і аўдыторыя пераважна мужчынская (прычым такы яскравы кантраст з папярэднімі двума тэстамі…). Што адразу ж вылілася і ў роўна ўдвая скарачэньне людзей з “маім” прозьвішчам, і ў рознаполае суседзтва вакол… Зрэшты, яшчэ на аўтастанцыі аніякага ажыятажу не пабачыў, ды і ў электрычцы было зусім амаль пуста, нібыта й тэст праводзіўся ня ў гэты дзень.

На правядзеньне тэсту па фізыцы выдзяляецца найболей часу з усіх прадметаў – 4 гадзіны. Тым ня меней – і тут я ўжо дакладна не памыліўся з вызначэньнем часавае адлегласьці – першы чалавек здаўся (так, менавіта здаўся/склаў рукі/склеіў ласты і г.д.), як не прайшло шчэ й 5 хвілінаў ад пачатку. Гм, і ў гэтым ён быў не самотны… Было пару абітурыентаў у пагонах – яны таксама надоўга не засядзеліся. Сапі-не сапі, а забытыя формулы ня мае сэнсу зараз узгадваць, як раней не даўмеўся іх паўтарыць. Але затое, як што, цераз год буду ведаць, што мяне можа чакаць.

А надалей чакаюць ужо зусім іншыя клопаты… Добра, што застаўся ў Берасьці. Узгадаў, што даўно ня гутарылі нармалёва ў асьцы зь Юрасём, дык хуценька забабахаў заказік і папярэдзіў, што заеду забяру. Заадно й нагода будзе аддзякаваць нарэшце. Ну па дарозе з фотастудыі падмацавацца фаст-фудам яшчэ ж. Паштоўка з трапным апісаньнем характару Юрасю дала нагоду пасьмяяцца, а фотка… Хм, ну нешта падобнае да папугаяў на ёй ёсьць, канечне…

Далей ужо тыркаўся паўсюль з цяжкім пакункам неабходнага нам тавару, але ж мядовы фэст (не, так, фэсьцік) прапусьціць нельга – Міколе далажыў, што ён фактычна пражыў паўжыцьця дарма. Можа, наступным летам ужо не прапусьціць паўдзельнічаць. Хаця… беларускага нічога там пачуць не атрымалася. Ці гэта я можа ня ў той краіне жыву?..  Аніяк не магу прызвычаіцца. Мяркуючы па візытоўках удзельнікаў-прадаўцоў, уся гэтая дзея адбывалася ў нейкай маскальскай глыбінцы. Толькі гарэлкі хіба не было. А вось мёдам мяне пачаставалі, па вусах цякло і ў рот трапіла.

Ад “Сьвету мёду” недалёк заставалася да гарадкога парку, дзе я плянаваў пабыць у цішы, аднак не ўлічыў, што ў гэты дзень там адбываецца сьвяткаваньне нейкага ці то дню моладзі, ці то яшчэ нейкая п’янка гулянка. А вось сярэднявечная мода – гэта цікава. Найхутчэй за ўсё там будзе й… сярэднявечныя танцы каторыя.

Да гэтага дню я думаў, што бугурт – гэта добра адрэжысаваная пастаноўка. Аднак цяпер я быў бліжэй да месца баталіяў. Божухна, яны біліся не на жыцьцё, а на сьмерць! Усё, як і гадоў шэсьцьсот таму, толькі хіба што зброя незагостраная (і добра). Недзе ў гэтых ваколіцах павіталіся з Валікам, жонку ягоную ня бачыў, а на дачку ўвагі не зьвярнуў: маленькая яшчэ .

Дарэчы, Ціма зарганізаваў-ткі  свой каляктыў сярэднявечных танцаў і пасьпяхова перадае ім вопыт, набыты ў “Берасьцейскім замку”. Настолькі пасьпяхова, што гэтага самага “замку” відаць на танцах не было, акрамя хіба што асобных людзей, якія былі ў Цімавай тусоўцы “на падтанцоўцы”. Бо відаць, што займацца ён пачаў нядаўна; шмат новых людзей прыйшло; ня ўсе яшчэ разумеюць, што трэба рабіць і зь якое нагі; але гэта – справа часу… Адно хвалюе: што ж сталася зь “Берасьцейскім замкам”?.. Ніхто ня мог мне пра гэта нічога ўцямна патлумачыць. “Ніхто” – гэта дзяўчына па суседзтве, што зацікаўлена сачыла за гуртом людзей у старажытных строях на чале з Цімонам, якія пад музыку спрабавалі сынхронна паўтараць адны й тыя ж рухі ды яшчэ пры гэтым пераканаць гледачоў, што яны таньчаць.  Адначасна яна нешта занатоўвала сабе на паперцы і крытыкавала танцы сваёй сяброўцы. Крытыкавала – маючы права – яна прадставілася харыёграфам. Думаю, што такі чалавек Ціме прынамсі на першыя час не зашкодзіў бы, а то й праўда – аніякае экспрэсыі, ня кажучы ўжо пра станоўчыя пачуцьці. Хіба што самім танцорам гэта прыносіць задавальненьне. Але, паўтаруся, па іхных тварах гэтага не было відно…

Такім чынам, гэты сурагат, як я і здагадаўся, адбыўся замест паказу сярэднявечных мод. Ну, зрэшты, гэта ня мела вялікага значэньня – я чакаў выступу “Літуусу”. На фаяршоў, натуральна, пасьпець ужо не было аніякае мажлівасьці. Ды й тут час падціскаў, а “танцоры” пачалі ўжо па другім коле свае скокі… Але ўсё-ткі баранавічкі гурт выйшаў на сцэну. Мдзя… Я думаў, яны хоць што-небудзь зьменяць у гэтым панаваньні татальнае русыфікацыі. Аднак ужо ў сьпіну мне ляцела агаламшальнае ў сваёй абсурднасьці: “полацкая цітрадзь”. Не пабачыў каго спадзяваўся, ды й тут яшчэ такое – нават пашкадаваў, што прапусьціў дзеля гэтага ранейшую электрычку. Усё адно фаяршоў бы аніяк не пабачыў.

Што яшчэ заставалася рабіць у напаўпустым цягніку, як не паспаць? Прыемна (і дзіўна ў той самы час), што перад нашым прыпынкам мяне абудзіла нейкая дзяўчына і папярэдзіла, што час выходзіць. Так і не зразумеў, хто гэта, бо пакуль прачухаўся, яна ўжо сышла і зьнікла на заднім сядзеньні легкавікую. Нават падзякаваць не пасьпеў…

Абазваць ліст-ад-чыстага-сэрца спамам… Разпакаваў яго ўжо толькі на наступны дзень, прыйшоўшы з працы, уважліва паглядзеўшы яшчэ раз і заўважыўшы, што адрэса напісаная няправільна. Ну тут ужо сумненьняў заставацца не магло.

Апошнім часам усё часьцей прыходзяць успаміны. Зьнянацку, без папярэджаньня, у любым месцы - па дарозе да працы, дадому, у размове зь іншымі людзямі… Усплываюць у галаве.

Гэтая хрэнава прывязанасьць робіць мяне слабым. Бо так ня мусіць быць.

Але каб хоць нейкую зьвестачку пра (спадзяюся) ўсё добра… Вось і ўчора так і не дабіўся нічога на сярэднявечных танцах…

…Адразу ўзгадваецца, што яшчэ летась, падчас свайго прыезду, Дзіна запрашала зь візытам у адказ. Цяпер вось - яшчэ адзін цікавы Чалавечык з арыгінальным поглядам на жыцьцё мог бы там павесяліць… Праўда, паглядзеўшы ўчора прысланыя ейныя фоткі, пераканаўся, што й яна не ідэальная, і добра. Трэба быць гатовым да ўсяго калі-небудзь.

Таксама ўчора на маёй скрынцы зьявілася фотка Фляй-кі.  Яшчэ пакуль не паглядзеў, чым, відаць, яе засмуціў. Але лісты буду разграбаць па чарзе. Два дні не чытаныя яшчэ валяюцца… А яна, як схоча, ведае, дзе шукаць.

Сёньня нагаворацца (спадзяюся, сілы ўсё-ткі будуць) Наталька зь БалБелкай. Як я жадаў, каб у іх усё пасябравала, вось толькі ня думаў, што гэта зьдзейсьніцца так хутка. Чакаў не раней, чым прыблізна скок з парашутам. А тут вось як усё выдатна атрымалася. Першымі ўражаньнямі ўжо падзялілся. Астатняе на падыходзе.

Лепей позна, чым ніколі… І лепей хоць што-небудзь, чым нічога… Ну, відаць, што усё як заўсёды: зараз сэсыя, ізноў даводзіцца вучыцца, каб дапусьціцца… Спадзяюся, Яе ёсьць каму цяпер падтрымаць…

Аніяк не магу прызвычаіцца, што так не бывае…

Каб матацыкал - з паўабароту; скутар - з паўтыку; чалавек чалавека - з паўслова; а Радасьць - каб назаўжды…

 

Ледзь не забыўся, што ўчора… Не, не забыўся, што пасьлязаўтра - дзень Варэньня… Зплагіяціў "абалдзенна  прыгожае" Аладкава віншаваньне… Сам бы так не прыдумаў…

 

Ніхто не забыты, нішто не забытае.

Ну й жыцьцё настала… Па тэлевізыі - футбол, у хаце яшчэ шмат сухое рыбкі - а пЫва піць страааашна…

Гэх, на футболе зацыклівацца доўга тады ня стаў: паказвалі "Госьцю з будучыні"! Увогуле апошнім часам пабачыў колькі старых савэцкіх фільмаў: "д’Артаньян і 3 мушкетэры" пабачыў усе сэрыі, нават спампаваць хацеў на пэрспэктыву - ажно ён бясплатны толькі хіба ў хвайлаабменных сетках. Нарэшце давялося паглядзець "Кін-дза-дзу", і нават двойчы запар за два дні, хоць і не спачатку. У "мушкетэрах" вартыя да сьпяваньня ўсе песьні Дунаеўскага; а гіронія да жыцьця чатырох Сяброў і разам з тым іхняя адданасьць справе гонару й Дружбе - недасягальная ня толькі ў шматлікіх галівудзкіх-хранцузкіх-якіх яшчэ там экранізацыях, але й у жыцьці вельмі рэдка сустракаецца. Дарэчы, між чатырма гэтымі акторамі ў жыцьці падобнага задзіночаньня так і не атрымалася… А вось што можа атрымацца з "грамадзтва, дзе няма колеравае дыфэрэнцыяцыі штаноў" - трэба яшчэ думаць і думаць.

Ну хто каму падабаўся ў "Госьці з будучыні" - пра гэта мы, спадзяюся, яшчэ пагаворым. А на сёньняшні дзень… Хай сабе піраты й тупыя й няўклюдныя - але затое яны ніякім бокам не падобныя да барадатых мусульманаў ці рускіх мядзьведзяў у вушанках і бутэлькай джыну з галівудзкіх фільмаў; хай я цяпер не ўцякаю ў іншы пакой, каб ня бачыць гібель робата Вэртара - бо ведаю, што ён не тэрмінатар, які пераможа ўсіх адным пальцам і з дапамогай набору разнастайных сродкаў зьнішчэньня сабе падобных; даўно ня піў кэфір з бутэлек з накрыўкамі з фальгі і тэрмінам годнасьці па цэнтры - "а я всё время думал о кефіре" © Коля Герасімаў; чакаю, пакуль ня зьнікне апошні тытар у канцы кожнае сэрыі - бо мэлёдыі, якія так сама бяруць за душу, трапіліся хіба толькі яшчэ ў "Амэлі" (і ён не галівудзкі, між іншым!); мы не шукаем лёгкіх шляхоў - і таму ня дзівімся, чаму піраты ня "сьцелюць" усіх направа й налева: каб у рэшце рэшт атрымаць магчымасьць стаць на "шлях выпраўленьня й супрацоўніцтва з адміністрацыяй"… Ды што тут казаць! Усё адно гэтага ўсяго нізавошта не зразумеюць ня толькі тыя, хто выхаваны на джэкічанах-сьцівэнасыгалах-кіянурыўзах-піратахкарыбзкагамора, але й пасьлядоўнікі брыгадаў-антыкілераў-ваўкадаваў-параграфаў…

Вось таму я даволі рэдка гляджу фільмы.

Танька aka Фляй нарэшце расказала, адкуль яна мяне ведае. Усяго толькі выступалі разам у шахматах, а прытэнзыяў было столькі, нібы я павінен быў… сам ня ведаў ужо, што й думаць сабе. Хех, дзіўна, але й гэты тык носам у хвакт не дадаў прасьвятленьня майму старэчаму склярозу. А аб’ект зьнік адразу пасьля свайго "прызнаньня" (відаць, нялёгка ёй даўся гэты крок), не дачакаўшыся мяне (і маіх пытаньняў) з абеду… Адным словам, зноўку адныя Танькі ды Наташкі наўкол.

Амэлі; Госьця з будучыні; д’Артаньян і тры мушкетэры CD1, CD2, CD3; Кін-дза-дза CD1, CD2; Наведаньне… Відаць, усё-ткі давядзецца засвойваць p2p-сеткі…

Пражужжэў ужо сталькім людзям вушы… Што калі яны ўрэшце выканаюць маю прозьбу, то можна будзе прадаваць кружэлкі з гэтымі фільмамі на базары. Калі ж не… Ну, хаця б будуць ведаць, што выспа - гэта частка сушы, з усіх бакоў абкружаная вадой.

• Учора ўпершыню мой мабільнік разблякавалі без пастаронняе дапамогі (то бок без маіх падказак). Прыйшоў Валодзя падзівіцца, што то за дзіва, ну я яму і даў яго круціць - маўляў, круціся як хочаш. Хвілін дзесяць ён яго тыркаў ва ўсіх месцах, а я як разблякаваў - сам абамлеў. Пайшоў ад нас у поўным замяшаньні і з вачыма 9х12. Прыблізна вось так. Ці так:
• Абмеркавалі ўчора з Аладкай усё "па-даросламу". Не хацелася б набіваць ізноў той самы гузак на ілбе.
• Гэх, як недарэчы рана пачалася вясна… Цяпер кожная красуня на вуліцы ня будзе спрыяць таму, каб ня ўзгадваць пра…

Яшчэ пераглядаючы свой першы фотаальбом (і з Табой, і пасьля з Наталькай - хаця ў другім выпадку мне было ўжо не да гэтага), шкадаваў, што перайшоў на лічбу. У зьвязку з чым запаўненьне трэцяга альбому спынілася. Дакладней, запаўняўся ён аднабакова - каб было на Каго няглядзецца (хаця ня ведаю, як гэта можна зрабіць у дачыненьні да Ненагляднае).

Сёньня перабраў кружэлку з лічбавымі фоткамі - і ўсё-ткі ёсьць што яшчэ зьмясьціць на паперу і пад цэляфан! Каб памяць засталася ня толькі мне…

Я заўсёды прыходжу на моладзевае адразу з працы ня жрамшы, Валера! Аднак учора ты пра гэта ўпершыню даведаўся і мяне пачаставаў. Нагадаўшы… (ммм, ну каго вы можаце мне нагадваць ) у лепшыя часы. Хіба што не абагрэў. Але й там (пра каго нагадаў) не заўжды гэта атрымоўвалася…

Адпаведна, ізноў ня здолеў чыста фізычна быць у двух месцах адразу, каб запаліць удома Зьнічку Салідарнасьці. Але ж я зьбіраўся! Накупіў у рэшце рэшт нават у Менску араматызаваных зьнічак, але ня ўлічыў пры гэтым, што ў пятніцу ў мяне будуць іншыя пляны… Зьнічку запаліў-ткі �