We are the greatest!

Такая ў мяне цяпер новая банкаўская плястыкавая картка пасьля таго, як у першае падышоў да сканчэньня тэрмін дзеяньня, а тут якраз на працы нам усім прапанавалі «абка́рціцца», каб пералічваць на іх заробкі. То я й ня стаў ужо пераафармляць тую сваю, першую, зь якой у мяне зьвязана столькі ўспамінаў… Успамінаў пра тое, як мне давялося яе літаральна зубамі вырываць у супрацоўнікаў «Беларусбанку» ў нашым горадзе, якія не хацелі прымаць маю заяву, запоўненую па-беларуску. Нават самому ня верыцца, што ўжо ў той час я быў настолькі цьвёрды, што картку-ткі атрымаў. Тады, праўда, у анкеце я ўсё-ткі тры палі (прозьвішча, імя, імя па бацьку) запоўніў па-маскальску, патасна перапісаўшы літару ў літару іх з пашпарту. Гэтым разам банк ня стаў прад’яўляць нават і па гэтых палёх прэтэнзыяў. Праўда, адзін раз яны-ткі мне патэлефанавалі. Наколькі я зразумеў, хацелі ўдакладніць, ці праўда тое, што ў мяне і ангельскі варыянт майго поўнага імя напісаны ў пашпарце па-беларуску. Вось дзівакі, няўжо першы раз бачаць беларускі пашпарт? Болей ніякіх праблемаў з атрыманьнем уласна карткі ад банку не было.

Праблема нечакана прыйшла адкуль не чакалі: з працы. На ўжо аформленую (засталося толькі забраць) картку мне адмаўляліся пералічваць грошы, бо аформленая яна на маё прозьвішча, ці бачыце, па-беларуску, а ў бугальтэрыі маё імя напісаць па-беларуску нібыта не дазваляе праграмнае забесьпячэньне. Такім чынам, я ведаў, што картка ў мяне ёсьць, а значыцца, да банку прэтэнзыяў быць ніякіх ня можа. Хаця нашая бугальтарка і запрапанавала мне перапісаць заяву на картку па-расейску, я ў гэтым сэнсу ня бачыў: картка-то ўжо зробленая. Тады бугальтарка прапанавала мне яшчэ адно выйсьце: прыяжджаць штомесяц да іх у бугальтэрыю і забіраць наяўныя грошы там. Зразумеўшы, што гэтая пэрспэктыва мяне зусім не спужала, мая суразмоўца кінула слухаўку.

Гэтая размова адбывалася на мінулым тыдні, і шчыра кажучы, я крыху хваляваўся пра тое, як жа вырашыць гэтае пытаньне як найлепей і так, каб усё-ткі картку скарыстоўваць дзеля таго, дзеля чаго яна й задуманая была. Праўда, сам бы я класьці грошы на яе мог, як і здымаць, натуральна. Але тым ня меней езьдзіць на край гораду ня надта хацелася. І вось сёньня праблема вырашылася, як высьветлілася, сама сабой: мне прыйшоў разьліковы лісток, які заўсёды прыходзіць перад выплатай заробку. Але прыйшоў з адным адрозьненьнем: цяпер маё імя там напісанае па-беларуску. Такім чынам, праграмнае забесьпячэньне ўсё-ткі «дазволіла» выканаць патрабаваньні Закону аб мовах. Вось каб жа толькі гэта быў не адзінкавы выпадак… Бо да канчатковага разварушваньня «балота» яшчэ вой як далёка.

Сёньня знайшоў памылку ў сыстэмных модулях - вотчыне галоўнага інжынэру. Прычым "памылку" - гэта сказана мякка, хутчэй КАНКРЭТНУЮ ЛАЖУ. Па гісторыі, гэтая памылка існавала з часу свайго зьяўленьня ў лютым 2002 году. Як працавалі ўвесь час усе нашыя модулі - незразумела.

Яшчэ раз пераканаўся, што не люблю вялікіх кампаніяў і шумных сьвяткаваньняў. Да таго ж напярэдадні даводзілася насіцца самому высалапіўшы язык і вылупіўшы вочы, каб затарыцца – гэта было маё першае сьвяткаваньне на новым месцы працы. Назаўтра зранку ехаў у траліку увесь абвешаны бы ідыёт пакетамі, і ніводная с…каціна не прапанавала падсунуць сваю с…ядзелку (як у такіх выпадках зрабілі б людзі). Так і целяпаўся туды-сюды ўсю дарогу.

Крыху супакоіўся, пабачыўшы, што мой незвычайны ход з фірмовай стравай усіх уразіў (у станоўчым сэнсе). На гэтым да вечару можна было сьцішыцца. Увечары, дзякуй Богу, надта шмат людзей не назьбіралася. Ды й доўга не сядзелі. Нарэшце гэты дзень скончыўся.

Дахаты завіталі ў госьці брат з жонкай (трэба ж некаму даядаць тое, што засталося ад неафіцыйнае часткі на працы ). Назаўтра пэрсанальны канцэрт у гонар мяне зладзіла Рысянятка, ды яшчэ й акурат падасьпелі тры паштоўкі ад посткросынгу зь віншаваньнямі. Вось такія дні народзінаў можна было б перажыць і некалькі разоў на год.

Не такое рэакцыі чакаў я ад Сяргея. Ну вось як можна вярнуцца з абеду, убачыць мяне на "чужым" месцы і аніяк не адрэагаваць? Толькі калі Яна ўвайшла і села туды, дзе раней быў я, Сяргею дайшло, што мы памяняліся месцамі. Прычым, здаецца, тут ня столькі Янава жаданьне да перасоўваньня мэблі перамены абстаноўкі, колькі хацела адсунуцца падалей ад вакна, дзе яе ўсю наскрозь прадула, бедненькую. А мне гэта навошта? Хм, значыцца, не адным дзяўчынкам патрэбныя перамены ў навакольным асяродку…

Добра ўсё-ткі, што існуюць дні народзінаў. Не, не таму, што можна на халяву паесьці смачняшак. Найпершая прычына - гэта нагода патэлефанаваць у такі дзень чалавечку і нагаварыцца. Вось жа і Віцяня выгаварыўся за ўсе тыя - хм?.. - паўгады, што прайшлі зь мінулае размовы. Ну а я калі пачуў пра ягонае працоўнае месца ў банку, дык адразу выцягнуў яго на тэматычную гутарку. Як я і здагадваўся, пра нас ён таксама чуў, і ня проста чуў. Вядомасьць фірмы проста бязьмежная.

Ну а яшчэ ён абагнаў і нас, і Натальку з Жэнькай па хуткасьці пачатку сумеснага жыцьця. Вось. І я напрасіўся разьдзяліць зь ім гэтую радасьць. Не, ня ў ложку!  

Учора першая тэлефонная размова з кліентам… OMG, атрымоўваецца, цяпер Сяргей павесіў на мяне яшчэ й АІС КБ.

Ну што ж, тое, пра што так доўга марылі бальшавікі, нарэшце зьдзейсьнілася. Дакладней, зьдзейсьніцца на наступным тыдні, калі наш яшчэ не даведзены да розуму праект пойдзе ў больш шырокія масы. І пакуль мы маем магчымасьць прэзэнтаваць яго так, каб абысьці хібы, чарга па яго будзе толькі расьці.

Зусім нечакана "крайнім" па інсталяцыі нашае часткі ПЗ стаўся я. Што ж, значыцца, я зрабіў крок наперад у гэтай галіне ня толькі ў сваіх вачох. Аднак усё-ткі гэта будзе практычна мой першы выхад "у людзі", і калі ўсё пройдзе няблага, то можна нарэшце разьлічваць на тое хаця б, што мяне дададуць нарэшце да сьпісу тых, з кім варта дзяліцца навінамі што да праекту. Дагэтуль я атрымоўваю хіба форварды ад Сяргея.

Нешта наш любімы сісадмінчык шмат на сябе ўзяў, што выклікала працяглыя разважаньні ў нашым кабінэце на тэму падвышэньня эфэктыўнасьці працы пасьля таго, як усе без выключэньня супрацоўнікі пазбавяцца выхаду ў сэціва. Праўда, тэрмін адключэньня можна скараціць утрая "яўкай з павіннай", куды па ідэі павінна ўтварыцца чарга на бліжэйшы тыдзень. Нарэшце адчуў сябе ў самым выгадным становішчы, бо няма чаго губляць у параўнаньні з астатнімі, акрамя ланцугоў. Астатнія - гэта тыя, хто цьвёрда ўпэўненыя, што сэціва ў іх болей ня будзе, але пакуль што на пакаяньне не пайшлі.

Па дарозе на працу разважаў (услых, як заўжды), як буду апiсваць Сяргею Казакова аблажаньне ў банку. Як яму там даводзiлася неаднаразова быць не Казаком, а  бураком.

А пасьля азiрнуўся - i павiтаўся з Казаком… Адкуль i калi ён узяўся - ня вем.

1. Учора-сёньня нас пацешыла служба тэхнiчнае падтрымкi.

From: Адзiн з нашых адмiнаў
Sent: Wednesday, March 12, 2008 10:12 AM
To: Наш офiс
Subject: Работы в серверной.

 

В связи с проводимыми работами в серверной (демонтаж/монтаж кондиционера) возможны кратковременные (5-10 минут) перебой в работе локальной сети в течении дня.

 

* * * 

From: Той самы любiмы адмiн
Sent: Wednesday, March 12, 2008 4:35 PM
To: Наш офiс
Subject: Сервер SCNW временно не доступен

 

В связи с выходом из строя системного диска на Новеловском сервере SCNW тома, размещенные на данном сервере, временно не доступны.

Ориентировочно информация будет восстановлена не раньше 9.00 13/03/2008 (завтра).

 

* * *

From: Ах ты любiмы, дарагi наш адмiнчык!
Sent: Thursday, March 13, 2008 9:22 AM
To: Наш офiс
Subject: RE: Сервер SCNW временно не доступен
Importance: High

 

Сервер SCNW как ресурс сети пока нет возможности восстановить.

Все данные с сервера SCNW пока перенесены на сервер SCKASSA:

 

Зашыбiсь усталявалi кандыцыянэра, блiн.

 

2. Сяргей усё-ткi зрабiў гэта замовiў сёньня славечка! Вынiкаў, праўда, асаблiвых гэта не дало, аднак жа ў такi момант добра ўжо тое, што як мiнiмум горш ня стала. Тое, што я й так ведаў, цяпер ведае й Сяргей; а тое, што ведаў ён, ведае цяпер i начальнiк. А вось гэтае "веданьне" i ёсьць станоўчы вынiк. Праграма-мiнiмум цяпер - дабiвацца досягу на так i не адкрыты мне разьдзел паслугачу пасьля вяртаньня галоўнага iнжынэру.

Той, хто задае пытаньне, застаецца дурны на пяць хвілін, але той, хто не пытаецца, застаецца дурны назаўсёды.

З дапамогай Шчэрбавых ідэяў накатаў яшчэ раз заяву на "аську". У гэты ж дзень яе атрымаў. Радасьці асаблівае не было. Усё адбылося па прынцыпе "абы адчапіўся". Затое ўсе, хто да гэтага спрычыніўся, яшчэ й павесяліліся. Шчэрба сам прапанаваў тое, пра што я мог толькі марыць. Пасьля выходных абяцаў пагаварыць наконт заробку. Вось толькі ня ведаю, ці каму ад гэтага лепей будзе.

Калі трапляю з ранку ў "16Д", то слухаю абвесткі прыпынкаў па-беларуску. Нядаўна пабачыў кіроўцу на ўласныя вочы. Выглядае малодшым, чым здаецца з голасу. Сёньня пабачыў яго з цыгарэтай. Як гэта спалучаецца адно з адным, цікава?

Па выхадзе з траліку мінаю тумбу з абвесткамі канцэртаў. Адна з абвестак - нашчадак "шлюбу" лукашыстаў зь беларускімі рок-музыкамі. Рок-каранацыя сёлета пройдзе на шырокую нагу. На расейскай.

Ну што ж, значыцца, і з Ораклам я пралятаю. Добра, тады будзем адшчыкваць кавалачкі ласага пірагу па-іншаму. Напісаў сёньня заявы на аську, зьнешнюю пошту і доступ на адзін з разьдзелаў сэрваку да кучы. Хоць нешта павінны ж адказаць. Але гэта ўсё лухта. Далей адступаць няма куды. Трэба ісьці размаўляць пра заробак.

Ну і - на апошнюю партыю фіналу Welsh Open-то я пасьпеў, але… Канечне, Марк Сэлбі таксама добры чалавечык, але! Роні! Ну што ж такое!..

Усё абышлося (прычым як учора, так і сёньня), яшчэ не пачаўшыся: да нашае падсыстэмы заяўка проста не дайшла. Затое якую карысную інфармацыю я засвоіў за гэты час "тэставае эксплюатацыі":

• ведаю, дзе ў банку сарцір;
• прысутнічаў пры рэінсталяцыі і канфігураваньні пэрвасыву (ну гэта быў такі пункт у прыкладзе рэзюме, які мне вельмі спадабаўся: "бачыў, як усталёўваецца тое й тое");
• блін, дарэчы, я думаў, што так з гонарам пералічаныя на бачыне нашае кампаніі тэхналёгіі мы карыстаем афіцыйна, то бок купляем праграмныя прадукты у дэвэляпэраў (цьфу, блін, карацей, у распрацоўшчыкаў). Як жа я памыляўся (асьлі незразумела - гэта я пра крэкі і г.д.);
• прасякнуўся аптымізмам што да працы любых іншых модуляў, калі толькі яны не ўзаемадзейнічаюць з нашым ;
• рады за нашага дырэктара, што ён зможа (а ён зможа) гэта прадаць.

Ну, па першай частцы назвы - гэта пра сёньняшнюю паездку на тэставаньне ў банк. Ды ўсё б нічога, вось толькі Сяргей-то застаўся ў офісе, а паехаў я адзін…

"Тэставаньне" аказалася зусім ня страшным хаця б таму, што… яго не было насамрэч, а ў сэрвернай прасьцей схавацца. Да таго ж цераз гадзіну Сяргей пад’ехаў.

…І мы высьветлілі, што тое, што будзе заўтра… А гэта і ёсьць другая частка назвы посту. 

Добра, што не пасьпяшаўся зробленае выкладаць на тэставаньне ў суботні дэдляйн, а спакойна пачакаў магчымасьці праверыць сваю пісаніну. Здаецца, за цэлы дзень сёньня тым ня меней заўваг не прыйшло.

Толькі вяртаўся з абеду, як асноўныя дзеяньні на Пляцы ўжо скончыліся, так і не пасьпеўшы распачацца… Тым ня меней, у мяне быў шанец не пасьпець на працу, бо тупарылыя касманаўты нікога не прапускалі на выхадзе зь пераходу. Такі шанец мяне ня надта задавальняў, таму пайшоў у абыход, па дарозе перасекшыся з купкай ВЦ у чорным і атрымаўшы ад аднаго зь іх у пах. Не зразумеў за што, да таго ж яшчэ выслухаў ягоныя гнілыя базары.

Дзякуй Богу, пад канец працы непаладкі з каналам сувязі зьніклі. Але яшчэ перад гэтым патэлефанавалі аднекуль (відаць, з новага офісу) і прапанавалі сэмінар па Оракле. Ня стаў адмаўляцца.

Разам з начальнікам выбілі нарэшце (першы) заробак. (Ці гэта я яго так дастаў, што ён выбіў).

Ну а на канец дню самае прыемнае: паездка да чалавечка, зь якой даўно ня бачыўся… 

У двукосьсі - бо ніхто мяне туды асабліва не запрашаў, толькі з прыватнае ініцыятывы майго супрацоўніка я меў магчымасьць паглядзець на нашую сыстэму ў дзеяньні і ва ўзаемадзеяньні ў амаль баявых умовах.

Прыемна, што акрамя ўсялякіх ранейшых прыемных сюрпрызаў, фірма праставіла і праязны на ўсе віды транспарту, то я ўжо пад канец дню і ў першы ранак "камандзіроўкі" адчуваў сябе каралём.

А ў "Трастбанку" найпеш кінуліся ў вочы вось гэтыя рыбкі! Так-так-так, ніякія ня пудзілы прыстрэленых у Афрыцы парачкі львоў, а замест іх парачка рыбак. Але першага дню мы ўсюды хадзілі ў суправаджэньні нейкага супрацоўніка банку. І добра, што ён нас вадзіў, а то мы назад з сэрвэрнага пакою нізавошта б ня выбраліся.

Ну а наступным днём я ўжо вадзіў Сяргея туды ўласнаручна. Ніхто на нас увагі не зьвяртаў, таму ўсе фоткі зробленыя менавіта на другі дзень.

Гэх, распавядаць пра саму дэманстрацыю няма сэнсу калі. Заўтра ізноў едзем - на пачатак тэставаньня…

Зьнянацку сёньня паднапрог начальніка - і ўсё неяк само сабой выдалі, наладзілі ўсялякія аўтглюкі зь лётасамі па remote assistant (так цікава выглядала, паперапісваліся нават - праз нататнік - з сысадмінамі). Але празь іхнюю кансэрватыўнасьць хіба што не атрымалася раскруціць назваць свой комп не па прозьвішчы, а нікам. Гэх, будзе два амаль ідэнтычных у сетцы…

Затое працуе ўсё, што мне пакінуў у спадчыну мінулы гаспадар кампутару і на што я так спадзяваўся. Праўда, хутка стане не да гэтага - праца не чакае… 

Што ж, даводзіцца прызвычайвацца падымацца а 7-й раніцы. Дакладней, пасьля 7-й. Ну хоць крышачкууу…
Яшчэ няблага б навучыцца. Дакладней, неяк пераразьмеркаваць свой час. Каб яго ставала яшчэ й на жыцьцё пасьля працы.
Жытло нечым нагадвае часы інтэрнату. Але цяпер сам сабе гаспадар. Ну, праўда, не зусім сам.
Вось ня думаў, што зьнікне жаданьне адсыпацца па выходных. Дакладней, жаданьне-то яшчэ не зусім зьнікла. Але час не чакае.
А яшчэ пачынаю прыблізна разумець, што значыць жыць па сродках. У сэнсе - гэта-то зразумела. Вось як жыць у адсутнасьць сродкаў?..
Ну, гэта, зрэшты, усё не сьмяротна. Заўсёды ёсьць да каго зьвярнуцца. Усё з часам раскладзецца па палічках. Справа ў часе.
P.S. І столькі чэскага пЫва пастаянна мігціць перад вачыма… Калі я ўжо буду мець магчымасьць бачыць яго на сваім стале?

…Ці пра тое, што ў сэціве я, відаць, буду зьяўляцца вельмі рэдка.

Ня ведаю, як там на былую ўжо працу - ці прыходзяць яшчэ кліенты і ці зьдзіўляюцца, ня ўбачыўшы мяне, але сёньня абрынуўся на мяне шквал (ну, хутчэй шквальчык) тэлефанаваньняў ад тых, хто яшчэ гэтага ня ведаў.

Затое цяпер у адказ на пытаньне: "А ты сёньня на працы?" - з чыстым сумленьнем магу адказваць: "Так."

А яшчэ ў адказ на пытаньне: "А ці ня мог бы ты дапамагчы зрабіць тое й тое?" - "Так, калі прыеду".

  Я улетаю на Марс,
Чтобы было вам всем
Без меня хорошо.
Вам оставляю цветы
И открытки про то,
Что вы счастливы здесь…

…А тут пакуль што ад мяне ніхто асабліва нічога надзвычайнага не патрабуе, таму ўсё ў маіх рукох. І ў рукох маіх куратараў.

Я улетаю на Марс,
Я собрал свой багаж,
Он совсем небольшой.
В нем только пара носков,
Только пара трусов
И большой контрабас…

Дзякуй усім, хто дапамог мне не згубіцца між натоўпу такіх самых (а можа й больш годных) і прабіцца. Вы ведаеце, пра каго я. Такога спрыяльнага моманту магло больш ніколі й ня здарыцца.

Я улетаю на Марс
Затеряться в толпе
Из таких марсиан.
Здесь остается река,
Среди ночи плывут
Одинокие сны…

© Аляксей Шадзько

Друкую Мiколавы фоткi.

Усё, разышлiся палюбоўна. 

Выбіраў на днях у нашай дзярэўні паштоўкі для каляднага ліставаньня (так, гэтую традыцыю варта працягнуць і сёлета). Ну, у камэрцыйныя шапікі нават і зазіраць ня стаў, а мо’ проста да іх не дайшоў - наведаў пошту. І што ж там? Велізарны выбар маскальскамоўных на стэндах, і толькі ўнізе, на апошнім шэрагу, дзе найгорш бачна - парачка беларускіх. Падтрымаў (ня скажаш - беларускага вытворцу, бо тыя, што на мове суседняй дзяржавы, таксама чамусьці нашымі выдадзеныя) мову тытульнае нацыі. Праўда, наконт таго, ці ўсім здолею адаслаць, заставаліся сумненьні…

…Калі б не зайшоў учора на працу па навіны ну й можа тое-сёе забраць. Зусім забыўся, што там заставаліся мой халат з кубачкам, ды яшчэ нарэшце далі капэрту зь нечым - дарэчы, трэба паглядзець, што у ім такое. Спадзяюся, хопіць на ліставаньне.  Але ўсё адно яшчэ давядзецца ісьці выбіваць працоўную ксёнжку - гэтым разам адмазка прагучала такая: падрыхтоўка усялякіх адпісак-дакумэнтаў для ДФРу. Ух, як я пасьпеў своечасова адтуль сысьці!.. А пакуль што яшчэ й дагэтуль некаторыя знаёмыя зьдзіўляюцца, ня ўбачыўшы мяне на звыклым месцы, бо спадзяваліся атрымаць кансультацыю.

Усё, нарэшце. Учора схадзіў на абед апошні раз. Чамусьці ў апошні дзень усім спатрэбілася бачыць мяне на працы. Затое нарэшце буду ведаць, што “Мядовая прэмія” вярнулася ў наша места пасьля гадавое адсутнасьці. Чакаецца таксама прыезд шмат якіх літаратараў. Відаць, дзеля таго, каб у бібліятэцы раптоўна не “прарвалі трубы”.

А пасьля абеду праведаў інспэкцыю па працы. Проста каб ведаць, дзе яна хоць знаходзіцца. Ну й ад кансультацыі не адмовіўся заадно. Абнадзеілі й там мяне. Значыцца, колькі дзён пачакаем.

Добра, што ёсьць з кім проста паблукаць і пагаварыць. Бо зранку перад працай зайшоў у краму – а адтуль Наташу, высьвятляецца, ужо перавялі. А ўвечары яна якраз гуляла ў цэнтры на сваім выходным. Ну, нейкія яе камплімэнты недарэчныя ў канцы перарасьлі ў пажаданьні нават; а яшчэ паблукалі ў мясьцінах, дзе я б яшчэ няхутка быў, відаць; рыбкі ў акварыюмах і ў нас ёсьць, высьвятляецца, толькі не на выставу, а на продаж. Ну і – сама спыталася, дзе я пляную быць на Новы год. То патлумачыў як мог. Спадзяюся, зразумела, хто ёсьць такая Танька. Ну й болей гэтай тэмы не краналіся.

Дарэчы, Новы год сам па сабе для мяне ня ёсьць нейкім адмысловым сьвятам. Ён для мяне існуе толькі ў повязі з Боскім Нараджэньнем, і нездарма ў Эўропе сьвяткаваньні пачынаюцца ўжо падчас куцьці, то бок на ноч з 24 на 25 сьнежня. Ну я яшчэ, відаць, улічваючы старое летазьлічэньне, працягваюцца да 7 студзеня, калі не памыляюся. Толькі, паўтаруся, для мяне тое, як сьвяткуюць эўрапейцы і (тым болей!) амэрыкосы, ня мае значэньня. Істотна тое, што ў гэтыя дні адбываецца не прыход новага году ці провады старога, а найперш – прыход Хрыста на зямлю.

Новы год жа хай прыходзіць з адраджэньнем прыроды.

Чарговая размова з начальствам. Цяжка-а-а-а-я…

Ну чаму яны проста не зразумеюць, што я не жадаю…

Цяпер ачарнёны аказаўся ня толькі Ваняша, але й ці ня ўсе супрацоўнікі фірмы - яны ворагі, сабатажнікі й раскрадальнікі прыватнае маёмасьці (адзін я станоўчы і ва ўсіх сэнсах сьвяты).

Значыцца, ён так і не зразумеў, што кожнага трэба цаніць?

Гэтым разам загаварыў ужо пра грошы. Пра тое, што я буду грэсьці іх шуфлёй. Што выходныя ў мяне будуць выходнымі, а не рабочымі. Што для поўнага шчасьця не хапае аднаго месяцу, які я павінен папрацаваць, бо безь мяне там усё разваліцца (гы-гы, я й так гэта ведаю; але якая мая справа?).

Зразумела, што будуць старацца ўтрымаць як мага далей. Толькі пакуль што ня ведаю, навошта. Бо так проста такія ўмовы прапаноўваць - глупства. Адчуваю, што нешта ў іх наўме. Вось толькі што?..

І гэта яшчэ хай будзе (знайшоў там сябе выпадкова на 6-й старонцы побач з Ташкай).

А ўчора я меў заплянаваную размову з кіраўніцтвам. Ну, мала таго, што з моманту майго выхаду з адпачынку яны мяне амаль не зачэпаюць, дык учора быў амаль верх галянтнасьці. Начальнік хацеў падвезьці мяне да хаты, спытаўся мяне дазволу на паленьне, папрасіў прабачэньня за свае паводзіны і словы ў мой бок, сказаныя за некалькі дзён да адпачынку… Але гэта ўсё я чакаў і прадбачыў. Я чакаў нават болей, ды так і не дачакаўся. Выслухаў, падзяліўся сваім бачаньнем разьвязаньня іхніх праблемаў. Карацей, далікатна адмовіўся перадумаць. У той вечар усё было спакойна. Дай Бог, каб ужо і дарабіць так атрымалася. Баяўся, што гэта ня спраўдзіцца ўжо сёньня. Пакуль што ўсё ціха, як і раней. А, не, ня ўсё: сьнег парыпвае пад нагамі.

А яшчэ выцыганіў-ткі у Вадзіка мядзьвядзяняціка.  Ужо недарма на малую групу схадзіў. Хаця там і акрамя гэтага ёсьць дзеля чаго хадзіць, канечне. Напрыклад, папіць кавы пасьля цяжкое размовы. Вой, паглядзець сэмінар пра сэкс. Праўда, сэмінар датычыўся толькі адносінаў у шлюбе, а таму пакуль што карыснага мала прынёс. Акрамя таго, што сэкс ёсьць. І ён ня можа ня быць. А таксама тое, што мала тупа ўтыкаць ва ўсялякія апостальскія пасланьні - трэба яшчэ й галавой думаць. Іначай можна прыносіць партнэру не задавальненьне, а галаўны, зубны боль і ўвогуле сардэчныя раны. А яшчэ добра, што я магу дзеля разуменьня інтэрпаляваць гэты сэмінар на свой… на сваю рэчаіснасьць. І пры гэтым ня кідацца ў крайнасьці. 

А яшчэ добра, што там можна падзяліцца сваімі патрэбамі зь людзямі, якія будуць прасіць за іх Бога на працягу наступнага тыдню. То вось чаму сёньня ўсё так спакойна… Вось бы яшчэ навучыцца й самому не забывацца маліцца пра патрэбы іншых людзей, бо падчас супольнага сходу на "дамашцы" столькі імпэту і жаданьня гэта рабіць, аднак назаўтра яно ўжо некуды зьнікае. Відаць, мне трэба болей агульных сабраньняў цягам тыдню, чым адно. Сёньня пасьля валяйболу трапім на братняе.

Добра, што нарэшце сёньня ідзе на валяйбол і Алік. Людзей усё большае й большае. Магчыма, хутка я стану там лішні, але пакуль са мной Баранчык ды Алег - каго мне баяцца? 

А яшчэ сёньня ўначы, відаць, пасьля вышэйназваных думак сьніў сон… Ну і пасьля нядаўняе сустрэчы, зразумела (як і ў некаторых ). Перагрэўся, відаць…

На абедзе мала таго, што сытна і смачна пад’еў, каб адразу ўжо і на вечар хапіла, бо трэба было пасьпець на валяйбол пасьля працы; дык акрамя таго, ужо адабедаўшы, знайшоў проста на дарозе бельгійскі франк 1989 году. Сьпярша нават не паглядзеў на год і зьдзівіўся, чаму гэта ў іх дагэтуль эўра не ўвялі. А то б ужо абагаціўся б… Затое даведаўся, што ў іх існавалі адначасна франка- і галяндзкамоўныя манэты. Напрыклад, знойдзенаму мной асобніку ёсьць аналяг з напісаньнем па-галяндзку назвы краіны і імя караля Бэльгіі Будэўайна (які стаў вядомы тым, што прыпыніў на два дні свае паўнамоцтвы, калі ў 1990 годзе парлямант Бэльгіі прыняў закон, што дазваляў аборты. Закон замест яго зацьвярдзіў урад). Ну а яшчэ пазнаёміўся з цікавай галярэей манет сьвету ад нейкага Дона. Міколцы спадабалася б. Праўда, зь беларускіх манэтаў там толькі памятныя (а зрэшты, і правільна - гэта ж каталёг манэт, а не папяровых купюр). Затое бэльгійскіх - пэўна, поўны збор за ўсе гады.

Ну, хопіць пра гэта. Яшчэ пад вечар наваліўся такі туман на горад, што нічога не было відно за некалькі мэтраў. ДАІшнікі езьдзілі па вуліцах і ласкава запрашалі раварыстаў сысьці на ходнікі і весьці равары ў рукох , а на пешаходаў складалі пратаколы за адсутнасьць флікераў.

Калі мы ўжо разыходзіліся (нарэшце, бо не хацелася спазьняцца), другі начальнік намякнуў, што ўсё ня мае часу са мной пра нешта там пагаварыць. Ну а я ў адказ - што таксама. Праўда, я пра тое, што яшчэ на гэтыя выходныя не адпрошваўся, меў на ўвазе, а ён - ведаю, што наўрад ці мяне якой новай прапановай зьдзівіць…

Алік ня здолеў прыйсьці на першую сходку валейбалістаў свайго заводу. Але затое Баранчык абяцаўся, бо надта мне схацелася прымазацца да іх… Недзе каля гадзіны, праўда, толькі пагуляць пасьпелі, але затое як! Без усялякіх прыдуркаватасьцяў, толькі гулялі й больш нічога. Пасьпелі толькі 5 партый правесьці, а як я (прыемна) стаміўся!.. У іх таксама ня менш эмоцыяў пасьля гульні засталося. Плянуюць пашыраць сьпіс удзельнікаў (бо на першы раз гулялі 4х4), а таксама ехаць куды-небудзь на спаборніцтвы ўжо (па настольным тэнісе, напрыклад, бо, зь іхніх словаў, у валяйбол яны гуляць ня ўмеюць ). То я адсядзеў яшчэ братэрскае сабраньне, прыйшоў дахаты й адрубіўся. Буду спадзявацца на працяг заняткаў.