We are the greatest!

Арганізатары пазыцыянуюць гэты фэст як аналяг баварскага Актобэрфэсту і спадзяюцца… спадзяваліся, што фэст дапаможа павышаць культуру пЫвапіцьця. Да Актобэрфэсту дабірацца далекавата, таму мы вырашылі прызямліцца ў Лягойску. Далібог, атрымалася запрасіць у кампанію Сярогу (для канкрэтыкі будзем абазваць яго Зуем ) і Ваську (для канкрэтнасьці будзем абазваць яго Васькам ). Нарэшце пазнаёміліся зь легендарным амаль ужо (па шматлікіх ягоных аповядах) Зуевым сонцам.

Ну, тыя ж самыя арганізатары культуру пЫвапіцьця пачалі прапагандаваць нейкай пустой 800-літровай банкай “Балтыкі”, якая ўвесь час целяпалася сама і целяпала ўсім астатнім нэрвы. А мы распачалі вывучаць пЫвапіцьце з разгляду пясочных фігурак, якія невядома якім чынам там апынуліся.

Жаданьне ўдзельнічаць у конкурсах адпала пасьля таго, як пабачылі “адборачны тур” на яго. У ўдзельнікаў проста спасьціганьне культуры спажываньня пЫва пачалося крыху раней, і ім ужо было раўналежна, дзе ўдзельнічаць. А яшчэ ж і вядоўца была нейкая страшная, дык мы здаволіліся назіраньнем і стралянінай па пустых бутэльках у тыры.

Са здабытых артэфактаў каму дастаўся куфаль пЫва (справядліва заслужаны нашай тройкай за колькасьць выпітага пЫва беларускага гатунку, які ня стану называць не таму, каб не рэклямаваць, а проста таму, што нават язык не падымецца назваць гэта), назьбіраныя, але незрэалізаваныя жэтоны на яшчэ адзін такі самы куфаль (там на ім самім да таго ж налепленая рэкляма гэтага быррррррла) і халяўная падстаўка пад кружку, якую я аніяк не данясу на працу, дзе яна спатрэбіцца больш.

На другі дзень праграма абяцала быць цікавейшай, аднак і тут мы пабавіліся выступам “Палацу” ды фаяршоў, бо на наступны дзень не было ўжо як. Ды й бачна стала, што свайму дэклямаванаму прызначэньню – “падвышэньню культуры пЫвапіцьця” – фэст не адпавядае. Наведнікі ж тыя самыя, што й на ўсіх іншых папойках (хіба што іх там менш, бо ня ўсім так далёка ахвота выбірацца), а дзяржава пра якое-кольвечы адрозьненьне аднаго “празьніка” ад іншага таксама ня дбае. Тая ж “Балтыка” вісіць на ўсіх мерапрыемствах у Лагойску.

Учора пасьля працоўнага дню вырашыў нарэшце спакойна адпачнуць за пляшачкай пЫва. Але, на сваю бяду, сустрэў Алега. У сэнсе - ён мяне сам убачыў, бо я ў гэты момант акурат быў заняты працэсам выбару закускі для свайго ласунку. Аддаў ён мне свой ровар на захаваньне. Адкаркаваная ўжо бутэлька палезла ў сумку (не павяду ж я ровар у рукох), тым болей што пачынаўся дождж, а ровар павінен быў паскорыць працэс жыцьцядзейнасьці. Я Алегава папярэджаньне, відаць, праслухаў, а таму пра адсутнасьць на ягоным транспартным сродку тармазоў даведаўся ўжо па дарозе… Дык гэта яшчэ добра, што ў той час я пакуль што быў на ходніках. А пасьля - нічога, налаўчыўся гальмаваць нагамі.

Дождж пачакаў, пакуль мы з пЫвам высьветлім у парку свае адносіны, а пасьля пачаў паліваць і іншых такіх сама наведнікаў, і маладых, што фатаграфаваліся ў той момант на газоне; карацей, мне гальмаваць асабліва не спатрэбілася - і так пасьпеў прамокнуць, пакуль дахаты даехаў. 

Вырашыў, што магу адмовіцца ад усяго, але ня ўзяць з сабой фоціка… НІЖАФТО! Добра, што яго было дзе пакінуць і дзеля гэтага была нагода павітацца з Васілінкай.

Пачаў сустракаць знаёмых яшчэ ў аўтобусе, і яны ўсе таксама ехалі на тэставаньне. А пасьля яшчэ знаёмыя знаёмых, і г.д., аж да электрычкі. У ёй нам падымаў настрой дуэт гітары й гармошкі, пасьля сьпеваў якога ва ўсім вагоне зазьялі ўсьмешкі. А яны яшчэ пажадалі посьпехаў у тэставаньні ўсім, па кім гэта было бачна (гы-гы, нават на хадзе яшчэ некаторыя дазубрывалі), а астатнім - добрага шляху. Парадавала, што столькі людзей абралі беларускую мову.

У аўдыторыі ўсім давалі ўласнаручна выцягваць нумаркі, дзе каму сядзець (а потым высьветлілася, што гэта яшчэ й нумар варыянту адначасна).  Але наперад забягаць ня будзем… Я выцягнуў… ну канечне ж, свой улюбёны нумар (праўда, не памятаю які - здаецца, гэта быў 43-ці ). Увогуле на нашым шэрагу атрымаліся ўсе праз адзін. Такім чынам, я апынуўся сядзець між двума дзевачкамі. І - што самае галоўнае - ля вакна, бо дыхаць і так не было чым…

Нарэшце - раздача варыянтаў. Ого, іх ажно 10, і ўсе адпаведна месцам, так што мой спадзеў на сьпісаць у каго-небудзь растаяў, як ранішняя раса (асьлі яна была ). А яшчэ як раздалі самі заданьні - то я ўвогуле перастаў думаць, што пакіну аўдыторыю калі ня першы, то прынамсі адзін з такіх. Хех, калі хто абіраў беларускую мову з-за таго, што яе нібыта лягчэй здаваць - то памыляўся:там усё зроблена з мэтай заблытаць мазгі абітурыентаў. Затое я для сябе вынес новага, што па-беларуску правільней будзе казаць Некаму не "не хвалюйся", а "не бяры ў галаву". У сэнсе - я гэта ведаў, канечне, але ўжываць пачну толькі цяпер. Дарэчы, Нехта ў няведаньні спрабавала абудзіць мяне ў той дзень, хоць я ўжо быў на вакзале. Але наперад забягаць ня будзем…

Нарэшце выйшаў з аўдыторыі (на памяць не падаравалі блянк з заданьнямі ) і адразу запЫваць сваё гора сканчэньне тэставаньня. Ну і закусваць таксама. Разрываўся нямаўшы і паміж жаданьнем наведаць Натальку, і яшчэ неабходна проста было й да Алеся пасьпець… Да таго ж - калі да Наталькі, то таксама б давялося тлумачыць не праз блёг, а так проста, што я забыўся ў Берасьці. Але ня будзем забягаць наперад…

Па дарозе даведаўся, што ў сувязі з рамонтам дарогі мне давядзецца ісьці да бліжэйшага прыпынку тралікаў праз амаль усю Камсамольскую. То па дарозе наведаў яшчэ й берасьцейскую цырульню. На ўласнай галаве пераканаўся, што нашыя й іхнія - зямля й неба (у адпаведным парадку): пасьля мыцьця такія мяккія мае валасы ніколі яшчэ не былі; ніводнага "зачэпу" нажніцамі валасоў; ну й пасушылі фенам (!) не засушваючы (!). Праўда, дорага, але раз на паўгады - ня так і сьмяротна .

Нарэшце дабраўся ў госьці да Алеся, там адабралі неабходныя для нашага "юнага скульптара" Віталя такія-сякія паштоўкі (і для сябе таксама я знайшоў цікавы прыклад аздабленьня Фотажопай), і ўжо зусім галава звальвалася з плячэй у стол, таму прылёг падрамаць. Абудзіў мяне Алесь крыху пазнавата, таму па дарозе ў гэтую самую дарогу набыць нічога ўжо не пасьпяваў, але нарэшце набыў батарэек у свой пульт ад акустыкі. А, ну й маме "сюрпрыз" у выглядзе чахла для ейнае новае мабілкі, якую яна так пакуль што й не прыняла.

Назад - я й не падумаў, што канечне ж, паўэлектрычкі будзе занята абітурыентамі, і яшчэ палова зь іх выйдуць на нашай чыгуначнай станцыі. Але нават усе ўперліся сесьці. У тым ліку - і ў аўтобусах. Ну, калі ня сесьці, то тут ужо пастаяць няцяжка было. Нарэшце ў родным горадзе, нарэшце наталю смагу. ды што ж такое: два дні запар - два адбітыя горлышкі!!! Куды, дарэчы, падзеўся мой адкарковач?..

Шкада ўсё-ткі, што болей няма каму падараваць мяккага велізарнага шабачку. 

Зранку (каторы пад абед) сабраўся ў горад, апрануўся ў белае, прычасаўся, паглядзеў (у якія гады) у люстэрка – нават перадумаў пастрыгаць свае пасмы. Але ў здымках перадаць прыгажосьць сябе ня здолеў: не люблю свае партрэты, у тым ліку й аўта. Праўда, не спрабаваў яшчэ спрабаваць па ўсіх канонах партрэтнае здымкі, але тут гэта немагчыма было, стоячы перад люстрам. Мама чамусьці толькі не падтрымала ідэю па афарбоўцы ў чорны колер (праўда, ня ведаю, чаму яна думае ў чорны, калі трэба ў сіні).

Праславіўся ж наш басэйн на ўсю Эўропу краіну, дык думаў, што зайду – і людзі ўсё-ткі будуць там купацца. Але сьпярша па дарозе зайшоў у палацык – а мо’ яшчэ лукашысцкія дэпутаты ня зьехалі. Але, відаць, яны на той час ужо пайшлі піць. І есьці. Затое якраз Юрась чакаў з адкрытымі дзьвярыма. Ізноў абмеркавалі, куды ехаць і на чым; якія равары купляць, якія не… Дарэчы, вырашылі, што ня варта купляць равары, якія паламаюцца. Параіў яшчэ палётаць на дэльтапляне, хаця сам яшчэ не спрабаваў. Аднак кажа, што адзін зь іхніх працаўнікоў штотыдзень абавязкова палёт зьдзяйсьняе – і нічога, жывы ўсё яшчэ.  Гэх, далекавата толькі дабірацца да гэтага дэльтадрому, а з фоцікам нібыта можна будзе, але ж гэта ізноў усяго толькі са словаў. Увогуле гаварылі-гаварылі і пра лядовы палац, і пра магчымыя пэрспэктывы продажу пЫва на тэрыторыі парку (бо на шляху з цэнтру ажно да палацыку ўжо нідзе болей яго набыць немажліва – я пра гэта даўно бухцеў сабе) – сонца ж прыпякае; і пра басэйн, які ёсьць і які будзе; і што будзе з горадам далей… Размову перапыніла тэлефанаваньне – Юрася чакала праца.

А, яшчэ ж перад гэтым усё-ткі спыніў свой выбар не на «Прессболе», хай сабе яны й прыслалі пэрсанальнае запрашэньне падпісацца. І не ў апошнюю чаргу з-за таго таксама, што ў іх… нейкае лісьлівае стаўленьне да чыноўнікаў, якія таго ня вартыя хаця б таму, што маразм узьвялі ў катэгорыю дзяржаўнае ідэалёгіі (гэта ж так у іх цяпер завецца?). Ня ведаю, ці падтрымае высока ўзьнятую плянку першага чытанага мной нумару часопіс «Arche» й надалей, але наколькі я праглядаў назовы іхніх артыкулаў – гэта заўжды злобадзённа. Ну а па насычанасьці – думаю, што аднаго нумару ў месяц мне якраз хопіць, каб пасьпець асэнсаваць усё да прыходу наступнага. Гэта як “Наша Ніва” – чытанка якраз на тыдзень расьцягваецца, і тады атрымоўваецца больш асалоды. Але вось аднаго не зразумеў: чаму на нашым паштовым аддзяленьні ёсьць толькі каталёгі беларускае-маскальскае-украінскае прэсы. Раней прынамсі такога не было. І я ня бачу больш мажлівасьцяў выпісаць “National geographic”.

На басэйне насуперак маім чаканьням нікога не аказалася з купцоў. Відаць, усе чулі пра забарону купаньня. Уяўляю, што робіцца тады на возеры… Зрэшты, навошта ўяўляць, калі можна ўбачыць усё на ўласныя вочы? Тым болей, што па дарозе там прадаецца пЫва…

Чаканьні спраўдзіліся хіба часткова. Адток плыўцоў з басэйну не павялічыў такіх на возеры (куды ўжо іх там болей). Ну, да таго, што кліенты зьвяртаюцца, пытаюцца нешта, вітаюцца (я іх ва ўпор не памятаю!), то я ўжо прывык. А вось калі неспадзявана гукнула да сябе нейкая прыгожая цётачка ў акулярах і з загарам… То я сьпярша нават не пазнаў у грыме нашую супрацоўніцу. Я, між іншым, ня проста так апынуўся падалей ад натоўпу, а толькі сабраўся спаймаць птушку, што так прыгожа ціўкала з кустоў.Яна так і не зьявілася на аб’ектыў за ўвесь той час, што мы загаралі. Але затое сьпявала бесперапынку. Замест яе нам папазіраваў лебедзь. Дакладней, гэта я нібы папарацы ўлез са сваімі пяцьцю капейкамі нахабна пад ягоную кармёжку ў пастаронніх людзёў. Лебедзь, відаць, прывык да такіх знакаў увагі – а там набраўся цэлы натоўп зявакаў – і пасьля, скончыўшы ласавацца, падзякаваў нават крыламі ў паветра. Пасьля чаго працягнуў курсіраваць побач, нікога ў ваду з таго боку не пускаў і ўвогуле не сумаваў відавочна без свае (прыгажэйшае) палавінкі.

Адкрыў купальны сэзон, пазагараў згарэў, схадзіў пасушыўся на валяйбольчык. Зьявілася ідэя ў суботу зьбірацца ня ў душным памяшканьні, а тутсама, пад адкрытым небам. Патэлефанаваў Валеры з гэтай прапановай, але яны ўжо ўсё й так вырашылі. Цудоўна. Можа быць, гэтым разам не давядзецца ў камандзе выслухоўваць гаворку, ад якое вянуць вушы. Выйграваць – прыемна, але калі нават ад дзевак брыдоты – гэта нармалёвая гаворка… Аднае партыі зь мяне хапіла.

З Натальляй Віктараўнай загарэлі, упэўніліся ў абсалютнай нікчэмнасьці глянцавых глямурных часопісаў. Думаю, ніхто лепей за нас у той час не разумеў, што хоць як пара мы й выглядалі дзіўнавата (ну канечне, такая розьніца ва ўзросьце), але затое разбавілі адзін аднаму ягонае самотнае… Ну, па дарозе дадому яшчэ паелі марозіва. І гаварылі, гаварылі… Дзіўна, што нават на працы столькі ніколі не было часу пагаварыць. А вось цяпер нарэшце адарваліся пра ўсё. Добра ім па два выходных (гэххх), то б яшчэ й сёньня працяг быў. Толькі ўжо іх дваіх з сяброўкай перагаварыць было б цяжэй. А вось партрэтнае фота не люблю.

Пабачыў абвестку пра забраць пасылку на пошце зь Нідэрляндаў. Гы. Яны ўсё-ткі прыслалі мне на замову кружэлку з "Убунту"! На выкананьне замовы спатрэбіўся амаль месяц.

А батарэек для пульту для свае акустыкі так і не набыў.

Учора Баранчык упершыню бачыў мяне з бутэлькай. Свой шок вонкі не паказаў, але й на прапанову замачыць разам не пагадзіўся, і "абяцаў нікому не расказваць пра гэта". Гена з Толікам настолькі парадаваліся, што ледзь з рукамі не адарвалі і мабілку, і фоцік, і мамку. Ай, я не магу не зьбіраюся тлумачыць людзям, якія лічаць, што тэлефон без камэры… Вось таму й стараюся не афішаваць гэта. Але з фоцікам даў нагуляцца. Дарэчы, усё-ткі крылатая фраза са словам "даляр" неўміручая, відаць, бо ацэнку крутасьці пытаньнем "за колькі ўзяў?" заўважаў ня толькі за іншымі…

Пра тачку й софт. Паставіў сабе нармалёвую Нэру і ў тым ліку вырашыў паспрабаваць іхні Ін-СіДзі. Здурнець можна: я ўсё жыцьцё марыў, каб запісваць кружэлкі простым капіяваньнем у камандзёры! Паставіў яшчэ першы прызнак незадавальненья працай Вісты: віртуальны піс́юк. Дровы пад XP ёсьць ужо… Праўда, афіцыйна Virtual PC 2007 падтрымоўвае ўсе Вісты, акрамя мае, самае абдзеленае розумам. Ну і да ліку такіх сама дробнамяккія аднесьлі яшчэ й 95-98 (без SE), NT-шку і чамусьці Міленіюмную. Але пакруціць трэба будзе: быць можа, нЛайт мне дапаможа…

P.S. У, дарэчы, зараз чытаў пра нЛайт і ўбачыў у іх такую самую фішку для Вісты. Вось толькі спасылка для запампоўкі н епрацуе чамусьці…

Ну добра. Пазаўчора езьдзілі зь Michel’ем здуру здавацца на тэсьціраваньне. Ехалі, праўда, паасобку, дык ён на гадзіну пазьней прыяжджаў, а я за гэты час аббегаў ужо ўсе вакол пушкінскага ўнівэру, пад’еў (бо халадно было зраньня), адагрэўся крыху дзякуючы гэтаму і ўжо пасьпеў папускаць сьлінкі, натрапіўшы на проста-такі “мабільны Клёндайк” у “Спорце й турызьме”.

Надалей ужо грэліся зь Мішэлем самым лепшым берасьцейскім напоем  на сьвежым паветры, і вось тут… Такіх нахабных вераб’ёў яшчэ не сустракаў, аднак шанцу ўпускаць было нельга. Хавалі майго смажня і з рукі, і тыя кавалачкі, што я ім накрышыў побач; сам я баяўся паварушыць рукой, а фоцік аддаў у поўнае карыстаньне Мішэлю. Мдзя… Што ўжо ў параўнаньні з гэтым нейкія там галубы?..

Пасьля ўліваньня Мішэлю стала абыякава, куды мы пойдзем, дык я звадзіў яго таксама паказаў сьмешныя цэны на мабілкі; ён, праўда, не адразу дапёр, што ў краме не абавязкова могуць прадавацца новыя тэлефоны; галоўнае, што попыт ёсьць відавочна; ды яшчэ хоць нейкую гарантыю даюць; сапраўды можна было б набраць штучак так 5-6 Нокій-8800 (калі б яны па сутнасьці сваёй не былі… ммм… фуфлыжнай мадэльлю, але ж нехта іх набывае!). Так-к… Добра, што ва ўнівэры ёсьць бясплатны клязэт; а пасьля яшчэ доўга сядзелі пад дзьвярыма ў чарзе й тупілі, пакуль не зразумелі, што трэба ісьці назад у калідор запаўняць блянкі; пакуль іх запаўнялі і яшчэ раз праведалі… хммм… ну, адно халяўнае цікавае месцайка, дык паперад нас у чаргу паналазілі нейкія гандурасы. Але мы-ткі ўперліся, і адразу за мной зачыніліся дзьверы на абед. Сядзімо, пакуль нас афармляюць, а жанчына, якая прыйшла на перазьменку, папрасіла (нас траёх было ў пакоі такіх), паколькі мы хлапцы, адчыніць ім вакно. Я дык па дабраце душэўнай узяў і адкрыў, а Мішэль пастаяў побач, рукой патрымаўся, і выпрасіў за гэта ў цёткі… правесьці нас без чаргі ў іншую аўдыторыю.  Бо ў гэтай усе былі з тэхнічнага ўнівэру і прымалі заявы толькі на тыя тэсты, якія будуць у іх здавацца; а нам яшчэ пасьля гэтага трэ’ было прабівацца ў іншую аўдыторыю, на іспыты, што здаюца ва ўласна т.зв. пэдагагічным унівэры. Карацей, цётка да тых людзей, канечне, ніякога дачыненьня ня мела, але пагадзілася нам дапамагчы.  Ня ведаю, як бы яна гэта зьдзейсьніла, але на шчасьце, ў тую аўдыторыю чаргі зусім не было. Праўда, там мае дакуманты, запоўненыя па-беларуску (ізноў жа ў адрозьненьне ад “тэхнікаў”) прымаць адмовіліся…

Ну вось нарэшце праграма-мінімум скончаная, але ж мяне чакаў… дакладней, гэта сюрпрыз чакаў сустрэчы з Алесем; а па дарозе яшчэ паказаў Мішэлю, што такое “Успех”. Я прыкладна разумею – у самога былі такія самыя ўражаньні, калі ўпершыню пабываў у іх: “І гэта ўсё?.. А як жа ж… Дык яны не займаюць цэлы супермаркет?..” – ну і г.д. Але мяне гэтым разам вельмі зьдзівіў Юрась. Яшчэ раз нагадаю сабе, што зь ім мы выйшлі за рамкі проста адносінаў кшталту “пакупнік-пастаўшчык”; але я дагэтуль нават уяўленьня ня маю, чым яго аддзячыць хаця б за ўсё тое, што ён зьдзейсьніў для мяне ўчора.

Пакуль ішлі дахаты да Алеся – паказаў Мішэлю, дзе месьціцца такі родны тэхнічны ўнівэрсытэт. Яму там яшчэ тэст здаваць, у рэшце рэшт. Алесь сюрпрыз мой раскрытыкаваў (канструктыўна) уздоўж і ўпоперак у тым, пра што я нат не задумваўся. Выдатна, будзе яшчэ адна прычына наведаць гурток “Юны скульптар”. Ну, а пакуль даядалі ўсухую чыпсы (закускі аказалася занадта, ці то пЫва ўзялі замала), дык Алесь паказваў Мішэлю сваю калекцыю. А напрыканцы – на дэсэрт – натуральна, фоткі.  І ўсю дарогу назад Мішэль ня мог супакоіцца з прычыны прывабнасьці халасьцяцкага жыцьця.  Але я спаў сабе ціхенька. Праўда, сьпярша усё-ткі пад’елі (і падпілі), і нарэшце пабачыў жанчыну зь мяккімі цацкамі, якая была так патрэбная, калі іх было каму дарыць… Але ў яе шабачак ужо не засталося, дык абралі для Мішэлевае Насты ката. Ну, канечне, ня я выбіраў, бо ў такім разе гэты кот быў бы болей падобны да якога-небудзь сланяняткі ці прынамсі зайца. Адным словам, вярнуўся (як заўжды) поўны рукі сумак (Юра ж яшчэ аддаў заадно й наш заказ) і ўшчэнт задаўбаўшыся: у асноўным пешкі ўсюды хадзілі. На “Ойру” ізноў не было сілаў ісьці; ды й Аладцы ня даў выгаварыцца, бо так яшчэ б хутчэй заснуў…

Нарэшце мне атрымалася выцягнуць Алеся зь Інай "у сьвет". На ўсю залю нас было 7 гледачоў, ня лічачы "v-джэйкі", што круціла фільм і па сумяшчальніцтве абілечвала. Так што падозраньні ў натоўпе з бабулек, якім тут недалёка ад царквы прайсьціся, ня спраўдзіліся.  Як ня спраўдзіліся й мае чаканьні адносна зьяўленьня нейкіх там клёнаў, фантастыкі і г.д. Увесь сэанс прасядзеў у чаканьні завязкі, а ўжо ў Алеся даведаўся, што ёсьць яшчэ іншая "Выспа", каторая тупарылы пяндосскі баявік. Больш ніколі-ніколі ня буду слухаць чужыя меркаваньні пра фільмы перад праглядам.

Яшчэ казалі, нібыта ў кінатэатры халадно, аднак я мёрзнуць пачаў толькі ўжо на вуліцы - у залі было не да гэтага. Мярзьлячку ж Іну адправілі дахаты адагравацца, а мяне Алесь нарэшце павёў пяліцца на сваю новую тачку ціпа аўтамашыны. Хех, за рулём я пераблытаў зусім дзе якая пядаль, і добра, што ў мяне не было ключу запальваньня.

Пасьля яшчэ паслухаў выказваньні старонніх назіральнікаў адносна ракурсаў, зь якіх тачка найлепей выглядала - можа калі прыдасца, але што ж гэта за фотканьне ў гаражы? Так што ўсё наперадзе… А пакуль ня позна не за стырном - час быў грэцца пЫвам. Усё адно без акумулятару перацілі-мілі-трамквацца цяжка, ні патэлефанаваць таксама… Ды й куды мне ўгнацца адсылаць па тры аднолькавыя смс-кі.  Затое Аладка паказала на практыцы  дзеяньне дэдуктыўнага мэтаду імя сябе.  Хаця падазраю, што каб яго засвоіць, трэба было проста ўважліва слухаць і крышачку чытаць.

P.S. Хм, гэтыя капчоныя чыпсы - ня толькі добрая закуска пад запЫвон, але яшчэ й па-беларуску навучыліся маскалі нарэшце падпісваць. Засталося таму самаму беларусам навучыцца…

Нафакаўся за цэлы дзень фарбы, а ў канцы працы яшчэ й размалёўваў пэрылы на лесьвіцы… З вуліцы пасьля ўваходу ў памяшканьне зьяўлялася некамфортнае адчуваньне. Вырашыў, што пасьля "Ойры" трэба было б паболей падыхаць гэтым дзіўным пахам пад назовам "чыстае паветра". Аднак нешта на рэпэтыцыю ніхто не сьпяшаўся асабліва, і наклёўвалася пэрспэктыва ўзяць падыхаць з сабой Дружка. І тут… Юра дастаў грудку сушанае платвы! Якая прагулянка? Які зуб? Пайшлі хутчэй замест антыбіётыкаў спажываць запівон да салёнае рыбкі! Кожны экзэмпляр якое трапляўся зь ікрой… Таму запівону спатрэбілася шмат  Ну вось і добра, што сабраліся самыя стойкія - нам лішніх ртоў ня трэба.

З нашым акампаніятарам мы, высьвятляецца, амаль суседзі.

Учора падчас "уліваньня ў каляктыў" "Ойры" зразумеў… не, я ведаў, што хачу ў Бэльгію.

 

Але цяпер хачу яшчэ й у Харватыю.

Пазаўчора. Выконваючы ролю паштальёна, схацеў па дарозе нешта перажраць. Дык паха́ваў нейкую эстрэллу з сыра, але бяз пЫва! Бо сам ня ведаў, чаго хацеў. А вось прыйшоўшы дахаты, зразумеў, што пЫва не зашкодзіла б - гэта ж аднавілася Ліга Чэмпіёнаў! А вось мама лепей ведае, што мне трэба. І таму перад сном паеў-ткі халву. Без гарбаты.

Дарэчы, у той дзень ноч БелАнёлка вельмі мне дапамагла не заснуць. Каб даглядзець футбол. Але блін каб я ведаў, што Арсэнал так затупіць… Хаця - не. Я нават амаль не глядзеў тыя матчы, пофіг на іх. Болей слухаў адным вухам тэлевізар і двума вачыма - Аладку. Канечне, імя ейнае ведаю ўжо, але няхай будзе ідэнтыфікавацца такім чынам.

 

Учора. Вось гэта дык зіма! Але абавязкі Ніваношы выканаў-ткі напоўніцу. Во, і слова гарнае прыдумаў. Але ж у такое надвор’е нават шабака гаспадара б ня выпусьціў з хаты. А трэба было Кастусю аднесьці-ткі музыкі крыху. Ну і пЫва заадно пачаставаць. А, блін, і фільмамі памяняцца (заадно ўзгадаў, што "Плошчу" ўзяць з сабой забыўся; трэба будзе згуртавацца і яго пабачыць па папярэдніх прыкідках на Дзень Волі). Яшчэ заадно забраў у яго "Месяц і Сонца" ад WZ-Orkiestra і перавыданьне "Я ад вас далёка" Даньчыка, каб зрабіць ліцэнзыйныя копіі пірацкіх кружэлак.

Ну і па дарозе назад ледзь усё-ткі ня зьмерз, бы шабака. А потым адаграваўся ў кампаніі ізноў жа БелАнёлкі пад халву з гарбатай.   А потым, адагрэўшыся, пакінуў яе адну сам-насам з думкамі, бо спаць схацеў…

На Танькаў фоцік адпрацавалі мы ўдарна: яна забіла галаву ўсялякай вучонай лухтой; Андрэй флэшку прыцягнуў; ну а мне давялося аднавіць кантакт зь ім ну і адпаведна наладзіць кантакт між намі ўсімі.

…Па дарозе да вакзалу (і найболей да аўтобусу) нарэшце здолелі з Танькай выгаварыцца (наколькі гэта ў такім стане мажліва), наплакацца, наабдымацца і г.д… Аднак да "дарослых" пацалункаў усё-ткі не дайшлі. Не хацелася б стаць раз… Карацей, мяне задавальняе стан найлепшага сябры, аднак не з усімі… Праўда, ня ведаю ўжо нават тады, колькі трэба выпіць, каб зьдейсьніць (урэшце) нешта падобнае з Табой…

Гы, Наташа паводзіць сябе так, нібы на 5 год дур меншая за Цябе (а не наадварот). Але ж яна прынамсі тэлефануе…

Тым ня меней, не хацелася б пераканацца, што гульні - адзінае мажлівае выйсьце. Паслухаю ды зраблю наадварот.

Добра, што ё з кім пагаварыць падчас пагулянкі.

Шкада, што толькі па тэлефоне.

Добра, што гэта цябе парадавала.

Шкада, што гэта хутка скончылася.

Добра, што цябе ё каму радаваць.

Шкада, што ўкраiнскае пЫва ў гэтай дзярэўнi можа быць толькi 4-хмесячнае даўнасьцi.

Добра, што гэта не цягнулася доўга - не хачу прывязацца iзноў.

• Басаножкі. Ня здолеў учора хадзіць у пантофлях. І ня столькі з тае прычыны, што яны гумно, а таму што цёпла было.
• Здох урэшце мой гроб. Першы трывожны званочак прагучэў яшчэ ў нядзелю, калі ён некалькі сэкундаў працаваў ухаластую, а толькі пасьля пачаў заводзіцца. А ў панядзелак - проста не завёўся ўвогуле. Адна з трох прычынаў можа быць: а) засілковач (усё адно трэба было шукаць новы - ATX-форм-фактару); б) мамка (ёсьць запасная, якая будзе працаваць толькі з новым засілковачам ATX-форм-фактару ); в) проц (вось гэта жопа, бо я не хачу памяншаць градус частаты працэсара; тым ня меней, новы купляць не выпадае, бо яшчэ трэба разьлічыцца за скутар - пра які ніжэй; а вось як перажыць тое, што цяпер я не змагу бачыць штодня Тваю мордачку на маніторы-ы-ы-ы-ы-ы-у-у-у…). Але ў нядзелю яшчэ пасьпеў зрабіць дурасьць  і цяпер у мяне ў мабіле ужо дзьве фоткі рэальных людзей на рынгтонах.
• Зайшоў у Палац Культуры. Ведаю расклад заняткаў (ці як гэта абазваць) "Ойры". Мяне задавальняе. Вось толькі чаму той Саша не сказаў мне нічога? Так бы я там быў (хутчэй за ўсё) ужо ў панядзелак.
• На радасьцях пасьля гэтага візыту апрабаваў свой новы адкарковач для пЫва. Гы, працуе!
• Танька мне даўно казала пра курсы гітары. Аказваецца, яны афіцыйна адчыняюцца ў музычнай школе. Нядаўна туды запісаліся мае (ня вельмі) знаёмыя. Да таго ж адна з выкладчыцаў - мая аднаклясьніца. Праўда, я яе ня бачыў нармалёва з 9-е клясы. Расклад па папярэдніх прыкідках можа мяне задаволіць.
• Наша Ніва. Яшчэ колькі цікавых (і пэўна добрых) чалавечкаў пачулі ад мяне матчыну мову: у паштовым адзьдзяленьні, дзе Рысянятку ледзь не зрабілі румынкай ; у Белінвэстбанку, дзе кліентка сьпярша утрапёна глядзела на значак "Я за свабоду", а пасьля ня менш, відаць, агаломшана, слухала, што я намагаўся зрабіць ахвяраваньне, але мне не далі ; ахвяраваньне я-ткі зрабіў, толькі ў іншым банку, спадзяюся, гэты чалавечык ацэніць учынак іначай, чым Ты…
• Нарэшце набыў 92-га бэнзыну (няўжо каму цяжка было зрабіць гэта раней, калі я скруціў склееныя абломкі скутару ) - і Ямаха завялася! мама сьпярша харахорылася перад мамай (то бок маёй бабуляй), але сесьці ёй аказалася даволі складана. Нічога, відаць, што жаданьне ёсьць. Адзін круг за Палацам на першы раз дастатне. Навучаньне будзе доўгае і цяжкае. Адна справа езьдзіць па завулку, і зусім іншая - гальмаваць, уключаць павароты і г.д. у гарадзкім руху. А вось па пЫва езьдзіць цяжкавата У сэнсе - трэба прыкруціць кошыка будзе.
• Кэнан. Юрась прынёс буклецік, зроблены таварыствам "Гай" пасьля нашае паездкі. Я не адразу заўважыў, што на пярэднім баку вокладкі мой фотаздымак! Дакладней, я зусім не заўважыў быў, пакуль мне ня тыкнуў пальцам Юрась. Там, дзе Бэтлах, а да яго ўнізе ідуць яны траёх. А разгарнуўшы пабачыў яшчэ колькі здымкаў, вось толькі не памятаю, дзе там Юрасёвы, а дзе мае. Прыемна, што дапамог "гаёвым" стварыць адчот ад прадзеланай рабоце.
• Слухай сваё. Спадабалася ліцэнзыйная копія пірацкае кружэлкі "Чарнобыльскі вецер", зробленая сваімі рукамі. Вось толькі працяг завіс: не магу знайсьці нідзе ў сэціве задняга боку вокладкі "Песьняў Свабоды-2", чапляўся да ўсіх асечнікаў, каго спаймаў - ніхто ня мае. А Валькірыя чамусьці маўчыць… Пайду прыставаць разьбірацца.
• Алянятка. Ну і - шкада, што пра Цябе няма чаго тут напісаць. Ніводнага пункту. Зрабі што-небудзь…

Схацеў усё-ткі зразумець, як яны гэта п’юць. Сок яблычны быў , знайшлося і самае моцнае беларускае пЫва (бо разводзіць жа трэба будзе). Дакладней - «Жыгулёўскае». Прапорцыя – адвольная. Ну… Як звычайны перабрадзелы сок.

Але экспэрымэнт не зусім адпавядаў рэальнасьці, бо палякі пад «цёмным» падразумяваюць пЫва зь вішнёвым сокам. На другі дзень зайшоў ужо ў краму. Вішнёвага, на жаль, не было. Нічога, падумаў, што яго можа замяніць пэрсыкавы. У рэшце рэшт, якая розьніца, ці выглядацьме «цёмнае» пЫва як «цёмнае», ці не? Галоўнае – адчуць «смак».

Гэтым разам экспэрымэнт не прынёс нават асалоды.

Як яны гэта п’юць?!

Але сёньня зранку паспрабаваў гэтае пЫва без дабавак…

Адным словам, пакупайце біларюскае.

Учора зьездзіў нарэшце ў Берасьце.

Набыў кружэлку з альбомамі і відэа Norther. Алянятку ня ўставіла (канешне, пасьля такое папсы абслухаўшыся ).

Пабачыў Вазялінку Васілінку. Зьбіраецца ўвосень у адпачынак у Чарнагорыю з маім стрыечным братам, І.Дземідовічам, Crem’ам (з каналу #brest) і яшчэ адным хлапаком - нейкім дызайнэрам. Ну і кампанія падабралася. Адным словам, з пяці чалавек ведаю чатырох альбо вельмі добра, альбо па віртуале. Ууу… Хнык…

Папіў нармалёвага украінскага пЫва. Але недастаткова, каб здзейсьніць тое, чаго баялася Радасьць. Назаву Яе так, бо аказваецца, можа, калі хоча, гаварыць пра ўсё. Як раней. Шкада, што у асьцы замест яе сядзіць іншы зусім чалавек. Кожны раз, калі схочацца пагаварыць, не наезьдзісься ў госьці. А сяброўка прагаварылася, што прыйшла, каб мы не засталіся адныя. Ізноў гульні… Усё яшчэ такая ж маленькая, наіўная і бездапаможная…

Нарэшце з Зеням наведалі Натальку ў больніцы. Толькі там, зусім выпадкова, Зеня "прызнаўся", што ўжо месяц як жанаты. Жонка жыве і працуе ў Менску. І будуць жыць паасобку яшчэ год, пакуль ня скончыцца тэрмін абавязковага разьмеркаваньня. Што ж, можна пачакаць…

Наталька сёньня ўжо напісала, што яе выпісалі. Пасьпеў, значыцца, у апошні дзень.

Сбледчы, які тэлефанаваў у той час, як я праехаў Відамлю і набліжаўся да Берасьця, увечары не патурбаваў. І сёньня ўжо не прыставалі. Што ж там з гэтай казой з ІМПЗ? 

Вінаваты, я няправільна думаў пра цябе. Гэта было сапраўднае чэскае пЫва!!! Ня ведаю, якім чынам яно трапіла за месяц транзытам праз Маскалію да нас, але разьліта яно дакладна не ў Расеі!

А пакуль да пЫва, па дарозе (ну, у пару кроках ад ягонае кватэры) я спаймаў-такі (ну, я ўсё пра тое ж фотапаляваньне) - птушанят галубоў!

Гэта якраз быў тыдзень, як Ты даслала гэтую смс-ку… Але пра гэта пазьней.

Пакатаўся на скутэры. Хондзе. Потым начальнік прапанаваў навыперадкі - дарма. Скуцер - зьвер штука. Нават мне спадабаўся, як я на яго дагэтуль ні глядзеў з вышыні свайго жалезнага каню. Відаць, маме сапраўды не пашкодзіў бы. Правоў ня трэба…

Яшчэ на працы пачаў абтэлефаноўваць ўсіх патэнцыйных плыўцоў. Адна за адной магчымасьці схадзіць на возера паадпадалі: каго альбо дзень не задавальняў, а хто ўжо з ранку пакупаўся. Андрэю па парадзе Дзімазаўрыка тэлефанаваць ня стаў, і добра што адключыў тэлефон. Патэлефанавала (на хатні) Танька.

Убачыў-такі Дзінулю ў купальніку (і Таньку, адпаведна - прывітаньне, Ільлюха ).

 

 

Ня думаў, што без акуляраў пабачыць яе будзе цяжэй.

 

 

Ну, гэтую фразу ня я прыдумаў.

 

 

Фоткі на месцы з 610-га Кэнану забраць не атрымалася, але буду чакаць. 

Па дарозе да аўтастанцыі, ужо разьвітаўшыся з Танькай (ёй на дрыськатэку) спаймашлі Сярогу Зайко. Гэты добры чалавечык ня толькі даў нам мажлівасьці папіцы нармалёва пЫва ў Аранчыцах у чаканьні цягніку, але і забраў пасьля мяне дахаты! Сярога!!!

 

 

У выніку мы мелі гадзіну вольную, якую правялі ў размовах і між іншым ня толькі адно з адным, а і, як выразілася Дзіна, "з просты народам" (ну няма спакою ад кліентаў нават у выходны дзень увечары ).

Гэх. Шкада, што ўсё калі-небудзь сканчаецца. А ў Тушыне хадзіць цьвярозым… Прасьцей перачакаць год. Чакаем! Дзякуй, што хаця б гэтыя пару гадзінаў я здолеў ня думаць пра…

…Але я хацеў падзяліцца з Табой гэтым днём… Але працьверазеў праспаўся, перачытаў тую_самую_смс-ку пасярод ночы і ўбачыў, што Табе гэта не патрэбна.

А, яшчэ ўчора спаткаліся з Фёдзям (ці Фядотам), зь якім некалі разам вучыліся ў вучэльні (цяперака ўжо каледж). У прынцыпе, нічога ў гэтай стрэчы няма асаблівага. Акрамя таго, што размова зайшла пра пружанскіх дур і пра жанок.

Федзя ажаніўся са старэйшай за сябе жанчынай і шчасьлівы ў браку. Прынамсі, так ён мне распавёў. Ня бачу прычынаў не давяраць яму, тым болей, што мой аднаклясьнік жыве ўжо здаецца болей за год грамадзянскім бракам таксама са старэйшай за сябе супрацоўніцай ягонага камбінату.

Мне супрацьпаказана хадзіць пакуль што на выходныя. Затое цяпер ведаю, чаму мужыкі сьпіваюцца. Чорт, я нават нажрацца не магу!!! Відаць, таму, што не мужык. А добра гэта ці блага - вырашаць ня мне.

А, пакуль да выходнага - прыяжджала яшчэ Аленка з Ружанаў. Проста ў суседні аддзел, але зайшла і да мяне нас. Зь ёй спыніліся на пары смс-ак ды тэлефанаваньняў, і добра. А з Табой - ня здолею, відаць…

На выходным жа тэлефанаваньняў прыблізна каля 100 было (жартую, канешне). Нікому не перазваніў ні адразу, ні пасьля. А вось каму трэба было самому патэлефанаваць - канешне ж набраў (эгаізм).

Чорт, я нават раней ня мог падумаць, што магу падумаць, што змагу сесьці п’яны за руль!!! Калі б Алесь нікуды не зьбіраўся - дакладна б паехаў нах. Каб гэта дапамагло ня думаць пра…

Current music in my head: Haggard - Chapter I. The Day As Heaven Wept

 

…няспаўночы. 

Пакуль мы купаліся (у сэнсе - я вучыў плаваць Алеся), Аргентына прайгравала Нямеччыне па пэнальці. Усё, цяпер на гэтым ЧС мне няма чаго лаваць.

Затое на лягушатніку, дзе мы былі - былі і лягушкі.

 P.S. Дзякуй, Танька, за прыемны вечар. Было ўсё па душах і аж да самай… хм… глыбіні. У сэнсе - мы гаварылі толькі пра Цябе.

Ды і даўно не спрабаваў нармалёвага ўкраінскага пЫва.

Учора нарэшце скантактаваліся за паўтарашкай з Сярогам. Трэба ж было нарэшце адсьвяткаваць перамогу зборнае Аргентыны над Берагам Слановае Косткі, а яму карціла расслабіцца пасьля першага тэставаньня. Але ці тое я даўно ня бачыў, як зьмяніліся Пружаны, ці і сапраўды хутка канец сьвета, але ж вось у парку, дзе мы мірна сядзелі і нікога не чапалі, усе дзеўкі, што да нас прыставалі, жадалі аднаго: цыгарэтаў.

Добра, што нарэшце ніхто з нас дваіх   аказаўся няпалячы, так што мы ўсіх іх культурна пасылалі далёка. Адкуль яны болей не вярталіся. Пісец, што, дурных знайшлі? А нармалёвыя альбо ўсе павыміралі ў гэтай сранай дзярэўні, альбо (хацелася б верыць) сядзяць па хатах, дзе іх не дастанеш, альбо… ведаю аднаго чалавечка, якому на небе лепей - і спакайней будзе… 

 А сёньня яшчэ прачытаў на сваім старым блёгу запіс… Я падазраваў, што ў рэшце рэшт яна мяне адшукае. І здагадваюся, хто падказаў, дзе шукаць. Але ж я перастаў зьяўляцца ў ІРЦ менавіта таму, каб болей не надакучваць ёй сваімі загонамі пра паленьне. Хай ёй будзе спакайней.