We are the greatest!

Вярнуўся адтуль. Пабачыў (але не пабачыўся) Дашкевiча, Фiнькевiча, Iвашкевiча, Лябедзьку, Севярынца. Ну i, зразумела, Казулина. Гэххх, здавалася, што цяжэй, чым у турме, быць яму ня можа…

А ўвогуле - не разумею, навошта на такiя мерапрыемствы хадзiць з фоцiкамi i камэрамi. Цi можа гэта я так апраўдваюся, што ня ўзяў свайго…

Зьявілася нагода абнавіць свой Yahoo! 360°. Зайшоў і адразу ў вочы кінуўся пост ад распрацоўшчыкаў гэтага сэрвісу амаль месячнае даўніны. Папярэджваюць, што на іхняй тусоўцы вырашана ў пачатку 2008-га году распачаць новы праект замест цяперашняга, які ад пачатку саступаў канкурэнтам у галіне блёгаў. На новым праекце абяцаюць зрабіць "прасунутыя мажлівасьці для стварэньня блёгу", захаваць нашыя старыя запісы, профілі і нікі ўдзельнікаў, цяперашнія сьпісы сяброў. Для пераносу зьмесьціва блёгаў будуць распрацаваныя адмысловыя сродкі, і кожны будзе папярэджаны пра пачатак. Дарэчы, пра закрыцьцё свайго сэрвісу Yahoo! Photos яны таксама папярэдзілі лістом недзе за месяц.

Мажліва, што заменай Yahoo! 360° станецца нейкі Yahoo! Mash, які зараз знаходзіцца ў экспэрымэнтальнай стадыі. Пагляджу на яго.

Больш свой блёг працягваць там ня буду. 

Яшчэ раз пераканаўся, што папса – ня тое, што здольна мяне прывабіць. Але чаго ня зробіш дзеля мастацтва большай глыбіні пачуцьцяў падчас наступнага перагляду сапраўднага шэдэўру – таго самага, ды ўжо ў «гоблінскім» перакладзе.

Між тым, узгадваў сваё знаёмства з клясыкай фэнтазы ад самага што ні на ёсьць клясыка гэтага жанру Джона Рональда Толкіена, па твору якога, уласна, і стваралася гэтая галівудзкая падроба. Хоць у казках усё па азначэньні павінна скончыцца было гэпі-эндам, я тым ня меней ніколькі не разчараваны тым хвактам, што ў адрозьненьне ад многіх і многіх маю магчымасьць параўноўваць. Ды, зрэшты, няма сэнсу казаць, што ніводзін фільм аніяк ня зможа пераўзысьці кнігу.

Дык вось. Нягледзячы на скрупулёзную прапрацоўку аўтарам сьвету гобітаў, воркаў і эльфаў; нягледзячы на дзіцячую наіўнасьць галоўных герояў раману на шляху да свае мэты; і нягледзячы на поўную і непаваротную перамогу дабра над злапідарам Саўронам, - пасьля сканчэньня прачытаньня мне хацелася скавытаць ад таго, што на душы скраблі каты. Не, не таму, што кніга скончылася. На працягу незьлічонае колькасьці старонак на маіх вачох нараджалася, гартавалася цераз нягоды і сталела Дружба абсалютна розных і несумяшчальных, здавалася б, (ня скажаш людзей, хоць гэта насамрэч ня мае істотнага значэньня) расаў. У фільме, дзе Пітар Джэксан зрабіў галоўным героем нейкае дзіцятка, гэты хвакт адыграе зусім нязначную ролю, і асабліва ніякавата глядзіцца ў заключных кадрах з галівудзкай (альбо а-ля Аліса Селязьнёва перад адлётам на машыне часу) усьмешкай скрозь сьлёзы Фрода Бэгінса (ён жа Сумкінс) для сваіх такіх сама маларосьлікаў…

А вось кніга прымусіла мяне (мажліва ўпершыню) задумацца, чаму гэтая Дружба, што прайшла цераз страты і сьмерць таварышаў, павінна сканчацца ў той час, калі нішто ўжо не пагражае ня тое што жыцьцю – а проста спакойнаму сну Братэрства кальца? Вось тая заключная маленечкая частачка кнігі, якая зьмясьцілася між зьнішчэньнем Мордару й адваротным бокам вокладкі раману, аказала на мяне найбольшае ўражаньне. І я ніколі не зразумею, ці Толкіен таксама задаваўся пытаньнем, чаму Дружба сканчаецца. Я ведаю толькі адно: калі б Аляксандар Дзюма жыў стагодзьдзем пазьней, ён бы дакладна напісаў «Міжзем’е 20 гадоў пасьля»…

Проста канстатацыя факту.

Я вдpyг pасстался с тобой, я понимаю сейчаc,
Что это был всего лишь сон в тот полyночный час.
И я не знаю, почемy ты сделала так,
И почемy ты вдpyг pешила, что тепеpь я твой вpаг.
Мне говоpили дpyзья, что ты не стоишь меня,
А я не слyшал никого, я так любил тебя.
Я потеpял дpyзей и нажил кyчy вpагов,
Ты посоветyй скоpей, как избежать твоих оков.
Твои нежные плечи я любил обнимать,
Ты целовала меня, не в силах больше ждать.
Открой мне тайну сейчас, тепеpь не стоит молчать,
Кто был счастливей из нас, боясь любовь потеpять?
Я не бyдy с тобой…

Я возвpащался домой, когда светила лyна.
Мы так любили с тобой ночь коpотать до yтpа.
Hежный солнечный лyч твои глаза откpывал,
Я yходил, и то, что бyдет потом, я не знал.
А ты звонила томy, кто был за меня,
Я yзнал это потом, он был богаче, чем я.
Любовь доpоже, чем деньги, но тебе все pавно,
И ты стpемилась тyда, где звон монет и вино.
Hо я тебя не виню, ведь это можно понять,
И нам пpиходится всем в жизни что-то выбиpать.
Ты поймешь только потом, что сейчас пpоизошло,
Hо бyдет поздно, ведь наше вpемя пpошло…
И я не бyдy с тобой…

Ты посмотpи мне в глаза: мне одномy тяжело,
И может, вспомнишь то, что было междy нами давно.
Я помню твой каждый жест, я помню каждый твой взгляд,
Я вспоминаю все, хотя забыть это pад.
Hам хоpошо вдвоем - ты так считала тогда,
И нам не нyжен никто, мы бyдем вместе всегда…
У нас два pазных пyти, и очень тpyдно понять,
Что мне дpyгой не найти - я не хочy тебя теpять!
Hо наше вpемя пpошло, я забываю о тебе,
Я знаю навеpняка, что ты веpнешься ко мне.
Я не смогy тебя пpостить, как это было в пpошлый pаз,
И не смогy полюбить - yже пpошел этот час.
Я не бyдy с тобой…

———————————————-

© Мальчишник, "Я не буду с тобой"

Пра суботні валяйбол магу сказаць адно: прыдуркі.

    

Прыяжджала Танька. Шкада, што ў час працы, а пасьля ёй не было як. Яна ўсё-ткі зьдзейсьніла гэты круты паварот ў сваім жыцьці, а хутка, мажліва, зьменіць і месца працы, а разам зь ім - і горад. Тады што будзе іх лучыць з Сашам? Блін, гэта страшна, калі хочацца выгаварыцца, а няма каму (яна і так ледзь не расплакалася проста ў мяне на працы). Калі я здолею ў госьці вырвацца?..

Пытаньняў усё болей і болей, адказаў няма. Ды я і не спадзяваўся пачуць іх па тэлефоне.

З такой хярнёй перажываньнямі прытупляюцца ўсе астатнія пачуцьці. Я аніяк не паставіўся да таго, што ад суботы мне болей ня трэба будзе даіць Белку. Аніколі болей.

Фінал Welsh Open, ідзе апошняя вырашальная партыя, а я… задрых, мля. 

…тады б гэтым разам усё прайшло б лягчэй.

З самага пачатку ўсё пайшло ня так. Ваняша цэлы дзень тэлефанаваў, я пэўна ж не падымаў, але якраз у той момант, як я дарыў ружы, ён патэлефанаваў ізноў, урод .

Вельмі ўразіў Tigron. Прыемна - тым, што я называю "мужчынскай салідарнасьцю". І агаломшыў тым, што я пра Цябе, высьвятляецца, нічога ня ведаю. Непрыемна чуць такое, калі гэта ня зь першых вуснаў. Ці - хаця б тады не кажы няпраўду наконт "лепшага сябры".

Словы засталіся несказаныя, але на справе атрымаецца, відаць, так, як пасьля кожнае сэсыі. Мля, гэты сраны 31-ы аўтобус праяжджае міма Тваёй хаты! Якія тут нах два месяцы пратрымацца, калі ледзь на прыпынку ў той жа дзень ня выйшаў!

Настрою заставацца не было аніякага (а Алесь запрашаў), а вось лепей бы заначаваў. Няхай бы яны тут самі ўночы езьдзілі сыгналізацыю ставіць, заКАЛябалі! Па дарозе дахаты зайшоў у "Эўрыку". Зашыбісь, блін, гэта ж Лёшаў апошні дзень працы там. На разьвітаньне пабегалі (мо апошнім разам) ў контру. Яшчэ адзін спосаб забіцьця вольнага часу адсечаны.

Michelle, які самы апошні з усіх мяне абнадзейваў, заваліўся у "Эўрыку" ў аніякім стане. Натуральна, размаўляць зь ім не хацелася. Ды й плакацца - тым болей. Дзіўна, як хутка ў вас зьмяняюцца парады - ад "вам адна дарога - жаніцца" да "забудзься на Яе". Як быццам, калі б я мог, даўно не зрабіў гэтага.

Самае складанае - гэта разьвітвацца. Таму - прасьцей, калі гэта нядоўга цягнецца: проста ўскочыў ў маршрутку - і ўсё.

А вось такім чынам…  Цяпер фоткі ў Цябе. Хутка канец сэсыі. Цікава, як гэта будзе выглядаць гэтым разам?

Хацелася б хаця б не смс-кай, а вось так, у вочы.

Застаецца чакаць. 

• Ніколі яшчэ не даводзілася сустрэць прыход новага году у царкве. Неяк дзіўнавата было падчас размовы з Андрусём даведацца, што пад бой курантаў убачу ня пырскі шампанскага, а малітву. Неспадзявана "аддзякаваў" за запрашэньне - запрасіў чалавека з вуліцы, што прыехаў забраць дахаты сваю бабулю. Дык бабулю ён забраў… але ўжо пасьля сканчэньня службы. Прызнаўся, што сьпевы нашыя ён сапраўды ўпадабаў і ніколі не плянаваў такім чынам сустрэць новы год. Зрэшты, ня ён адзін.
• Прыемна было ў тую ноч пачуць усіх, хто патэлефанаваў сам, канечне… Няхай дзеля гэтага і даводзілася выйсьці з царквы і памерзнуць. Каму змог дазваніцца сам - таксама быў рады пачуцца. Прыемна, што першай сама аб’явілася Наташа. Ня ведаю, ці можна што было адчуць у маім голасе, як у ейным - горыч растаньня, але… я не хацеў бы, каб гэта сканчалася вось так. Здаецца, крышачку яе супакоіў.
• Наконт віншаваньняў астатніх - чамусьці запомнілася з тае кучы ўсяго, што мне нажадалі… Ну, па-першае, што я столькі ніколі ў жыцьці не падыму панесьці, а па-другое, што двое чалавечкаў пажадалі ўзаемнага каханьня (яны што, усё яшчэ вераць у казкі, а мо’ й у дзеда Мароза?), а яшчэ двое - у гэтым годзе ажаніцца (цікава, і як сумяшчальная гэтая частка пажаданьняў з папярэдняй?).
• Ну, зразумела, што на плошчы рабіць не было чаго пасьля царквы, бо культурная частка тамака ўжо скончылася ды працягнулася безкультурная. Але ж правадзіў дахаты Алеся зь Інай і за гэта быў пачаставаны 50-цю грамамі каньяку. Ледзь дапіў. Хоць быў жа наедзены торцікамі з царквы (пераспрабаваў усе) і не хацеў есьці зусім, але ж давялося закусваць, бо нізавошта гэтую чарку не асіліў бы. Што ж, радуець хоць, што падобныя напоі (па градусе) відавочна не для мяне.
• Паспаў усяго гадзіны чатыры і прачнуўся зусім бы агурок. Ня ведаю, зь якога пераляку спаць не хацелася. Ведаю хіба, што ўсе нармалёвыя людзі адсыпаліся да вечара і я нікога ня здолеў дабудзіцца. Першай - ужо пасьля абеду - стала Танька, якая (калі б ня я) - падумаць толькі, не зьбіралася на "Ойру"! Прыемна было пабачыць яе не на рэпэтыцыі, а… хм… прыгожай. Як і ёй - нас усіх. Што ж да маёй ролі - гэтым разам я быў у ролі вешалкі для вопраткі нашых выступоўцаў, ну і фатографам, несумненна. Другая роля мне спадабалася болей. Матэрыял для стварэньня новага (нефармальнага) буклету (чытай - кампрамат) назапашаны.
• Далей расштурхваньне людзёў пайшло весялей, аднак радасьці гэта не дадало. Стала зразумела, што ў пушчу ехаць ня мае сэнсу. Блін, Katalize, я, канечне, рады быў бы цябе пабачыць, але ж май сумленьне - падзяліся ў рэшце рэшт сваім Шчасьцем! Ну, не падзяліся, канечне, а проста пазнаём хаця б.
• Таму наступным днём сабраўся і паехаў… у процілеглы бок ад пушчы. Болей ня мог трываць захопленых расповедаў брата пра мой (мой!) мабільны. Няхай яму спакайней экзамены вучацца. Забраў. Вось і пост гэты набіраю ўжо на ім. Толькі набіраю. Сэціва пакуль што не дапёр як наладзіць.
• Добра, дарэчы, што меў кампутар. Дык наступны дзень прысьвяціў узаемадзеяньню яго з тэлефонам. Вынік, зрэшты, як заўсёды: беларускія мэлёдыі званкоў. Разбавіў іх, праўда, некалькімі іншымі. І астатняе ўсё да болю знаёмае. Уцешна, што нічога прынцыпова новага СонЭрыкі прыдумляць ня сталі і інтуітыўна ўсё зразумела, калі мяняеш адну іхнюю мадэль на другую. Канечне, думаць тутака трэба болей - статус смартфону абавязвае, але ж дзеля гэтага і існуюць форумы. Так што пакуль што кінуў чытаньне блёгаў і вывучаю гэны форум. Большасьць пералічаных там праблемаў мяне (дзякуй Богу) абышла, ад астатніх дапамагае (пакуль што) перазагрузка; нешта карыснае знайшоў, несумненна, але высьветлілася, што гэта апісана і ў інструкцыі. А вось што да праблемы наладкі жапарэзу - тут я не ўнікальны. Пакуль яе не перамагу - ня варта яшчэ за што брацца круціць. А, ну і яшчэ не ўнікальны мой тэлефон тым, што зборка французкая (калі б на форуме не прачытаў - далібог, не зьвярнуў бы ўвагі), бо ўжо дасталі гэтыя кітаяйцагаловыя. Такім чынам, я душой і хвастомцелам з той паловай форуму, што ў захапленьні ад тэлефону, адназначна, панімаіш.
• Першай, хто адгукнуўся на каляднае ліставаньне, стала (пэўна ж) Наталька. Праўда… ай, карацей, разумею сам, што цяжка прыдумляць нешта неардынарнае ў дзясяты раз. Адзіным з палітвязьняў, хто адказаў, стаў Паша Севярынец (хто б сумняваўся), а тое, што ліст да сп.Красоўскага вярнуўся назад, не засмучвае ні ў якім разе, бо яго ж выпусьцілі! Цікава было б даведацца, каго я яшчэ натхніў на напісаньне лістоў палітвязьням. Ці яшчэ натхню. Бо гэта ніколі ня позна зрабіць.
• Апошняй (пакуль што) даслала паштоўку Аліска. Пакуль што - бо ведаю бякаў (каб не паказваць пальцам), якія яшчэ не падарваліся нават капэрту набыць. Але можа з праблемамі сваімі разьбярэцца неўзабаве - і ўзгадае. Добра, што хоць сама прызналася. Шкада, што ад іншых ні слыху ні дыху. А мо’ паперапісвацца здуру яшчэ з Аліскай? Почырк у яе ня тое каб непрыгожы, але… ну недзявочы і ўсё тут. Хіба што у 2086 годзе так усе пісаць пачнуць. Тады - не хачу я туды.
• Першы дзень працы… Нязвыкла было хадзіць міма спусьцелага аддзелу, дзе раней маглі пасьміхнуцца, масажык… паабяцаць, а зараз тамака цёмна і страшна. Ну гэта быў першы і пакуль што апошні дзень, калі Наташа зайшла ўжо не як супрацоўніца, а проста ў госьці. Але я папярэджваў, што буду заняты. Усё адно часта так не находзісься - сапраўды на працы не да гэтага. І па тэлефоне - гэта ня тое, чаго б хацелася. Тэлефон пакінем для Тае, Каго мне і так ужо не хапае. Сёньня, дарэчы, пачынаецца сэсыя…
• Ай, ёлкі… Праз тыдзень сэсыя пачнецца і у Наташы таксама… Так што наконт тэлефону я, мажліва, і памыляўся.
• Ня ведаю, якім чынам Валера выбірае тэмы для моладзевае сходкі… Не чытае ж ён думкі, у рэшце рэшт! Ай, не, наўрад ці: "зачапіла" не аднаго мяне. І, як заўжды, ён выразна сфармуляваў па палічках тое, што ў маёй галаве круцілася як варыянт адказу на пытаньне, чаму Нічога Нельга Зьмяніць. Зашыбісь, блін, пачынаецца годзік…
• Гэта яшчэ ня ўсё. Што хацелася б пакінуць у памяці. Паабяцаў Валеру падумаць пра песьню, калі ён паабяцае падабраць да яе акорды. Ён паабяцаў без праблемаў. Можа занесьці яму кружэлку цалкам узамен на абяцаныя (даўно, між іншым!) акорды "Новага Ерусаліму" і іжэсьнімі. Карацей, час зьбіраць камяні выконваць абяцаньні.
• У "Эўрыцы" новая замарочка - Кантра з элемэнтамі ЎорКрафту. Празь яе спазьніўся на гадзіну на валяйбол і да таго ж прыйшоў бяз формы. Затое нарэшце і ў новым сьвінскім годзе папілі пЫва. На валяйболе, як заўжды, надралі ўсіх. Усіх - гэта ўсіх, каго спаймалі. Шкада, што дзеля перамогі хапіла намаганьняў усяго двух чалавек. Астатнія, як заўжды, прысутнічалі на пляцоўцы.
• Прыйшоўшы нарэшце дахаты, даведаўся, што на Раство-па-старым-стылі еду на курганы. Цудоўна, усё адно наўрад ці бы што добрага паказалі ў Палацы культуры. Уночы узгадаў (дзякуй, Юрась), што варта было б парассылаць смс-кі. Цікава, хоць хто-небудзь што-небудзь у іх зразумеў?
• Але Мікола, блін, усё паставіў на галаву. Мы паехалі пад Кобрын шукаць ягоны згублены мабільнік. Ну і яшчэ нешта. Я ня меў аніякае веры, што на такім велізарным полі можна знайсьці такую іголку. Тым болей што адказ быў адзін: "Абанэнт часова недасяжны". Але пакуль Мікола яго знаходзіў (і знайшоў жа, на дзіва), мы з татам вывучалі мэталашукальніка і таксама шмат чаго пазнаходзілі. Так у мяне зьявілася (ня першая ўвогуле, але першая знойдзеная мной) баратынка. А далей - пайшло-паехала… Дахаты вярнуліся позна, усе перапэцканыя (тату дасталося меней за ўсіх) і, несумненна, шчасьлівыя. Пачау абтэлефаноўваць усіх, з кім не было мажлівасьці пагаварыць удзень. Але ж вы мяне шукалі!
• Што я распавёў Натальцы, яна і так распавядзе (калі яшчэ не зрабіла) у сваім блёгу… Добра, што ў Цябе усё добра, а да астатняга няма справы, і добра: сэсыя як-ніяк. Я буду адцягваць гэты момант як мага надалей. Бо надакучыла папраўляць непапраўнае. Трэ’ будзе яшчэ раз парэфлексаваць і распавесьці каму-небудзь яшчэ адзін эпізод з жыцьцёвага шляху. Які я б вельмі хацеў… не, не вярнуць. Паправіць. Дарэчы, мы пра гэта якраз учора (і сёньня) размаўлялі з Нэлькай. Мажліва, Apreliya і сапраўды таксама была б радая гэтаму. Блін, ізноў усё ўпіраецца у праблему сабраць вас усіх разам. Нэлька ужо ў Менску…
• Наташа яшчэ раз нагадала, што ўважае гарэлку за хм… годнае баўленьне часу? Ня бачу сэнсу. Пакуль што ня толькі ў гарэлцы. Пажадаў дабраночы.
• Алесь сёньня дазваніўся сам. Гы, мог і не тэлефанаваць: усё адно ж у рэшце рэшт прыехаў. Так, ломка дала пра сябе знаць. Акрамя фотак атрымаў яшчэ й сувянір зь Менску. А вось бутэльку хатняга віна (салодкага ў меру) з сабою ў Берасьце ўжо не давёз… І пазнаёміўся яшчэ (і пасябраваў нават) з Дружком. Як там? Сябар майго сябра - мой сябар? Хто пасьля гэтага мне будзе даказваць, што шабачкі дурнейшыя за людзей?
• Гэтым разам на прагулянцы Дружок ня уцёк.

Ты не магла быць тады п’яная. Ні - нават - нападпітку.

Уначы зразумеў, за што Ты зможаш пачаць мяне ненавідзець. Ці я самога сябе. Але другое - ня мае абсалютна аніякага значэньня.

Не магу прыдумаць іншых варыянтаў працягу.

Але так - нельга. Дабра ад гэтага на Зямлі не дадасца.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Перачытваў сёньня усё тое, што засталося ў гісторыі аські. Тое нямногае, што засталося ад Цябе.

Гэта было дзівосна. Увесну.

Гэта быў абалдзенны сон. Дзякуй. 

…як нічога ня чуў і ня ведаю пра Цябе.

Затое было пра што (то бок каго) падумаць учора, ля Ружанскага палігону, у грыбах. Перасьпяваў усе песьні, якія толькі лезьлі ў галаву. Але яны не маглі заглушыць усё адно думак пра… Высновы - несуцяшальныя. Для мяне. Прагнозы?.. Пакуль што ня ведаю, ці можна што-небудзь зьмяніць. І як.

Грыбоў шмат. Але і грыбнікоў - ці ня болей, чым грыбоў. Прычым я да іх не адношуся. Ну так, назьбіраў тое-сёе. Затое ня толькі грыбалоўляй займаўся, але й паляваньнем (ну, на кэнан, натуральна ). Нарэшце уламаў коніка папазіраваць.

З дапамогаю Міколу справа пайшла хутчэй (я пра грыбы). Увесь час дождж то пачынаў марасіць, то выходзіла сонейка ізноў. Потым пайшлі грымоты. Але без дажджу. А раптам пачуліся адзін за адным два глухія выбухі, і мы ўзгадалі, што шрубалёты лётаюць вакол нас ня проста так, а грыміць гэта ня толькі маланка… Але тады мы ўжо былі адышлі на пару кілямэтраў ад палігону…

Задаўбаліся ўшчэнт па дарозе назад. Хадзілі разгружацца, бо ўжо ўся тара была забітая грыбамі. Мікола нават заблукаў (я нават і не прэтэндаваў на тое, што дарогу ведаю), але неяк выблыталіся. Прыпёрліся позна, я бяз задніх ног адразу брыкнуўся на бок і нічога не хацеў усьведамляць. Грыбоў паеў толькі сёньня.

Вось першы раз сутыкаюся з такой шняг… неспадзяванкай, калі рэальна гоніць аўтабалянс белага.

                        

Ніжэй - нешта кшталту экспазыцыі, наведзенае спачатку на неба, а пасьля на зямлю. Гэххх, як не хапае зараз Зэніту…

                        

Бачу, як Сонейка зьнікае. Але Нічога Зьмяніць Не Магу…

                        

Не прывязвайся ні да чаго; не прывязвайся, не прывязвайся, не прывязвайся… Не прывязвайся ні да чаго, і нават там, дзе ўжо няма да чаго прывязвацца - не прывязвайся ні да чаго. © Сасан

 

Учора Наталька пакінула нас на нявызначаны тэрмін…

Чалавечык, якая знайшла сваё шчасьце, таксама зьнікла з аські і хоць зьяўляецца часам у ЖЖ, зь ёй неяк не сьпісваемся болей… Нават па мыле нічога…

Ну і, само сабой, БУСЬлік…

Я стаміўся ўсіх вас губляць!!! Шукаць новых? Сэнс? Гэта будзе паўтарацца і паўтарацца наноў…