Выйду в поле - твою мать! -
Просто божья благодать!
Никогда не будет НАТО
Русь священную топтать!

***

Вы хохлы, бычьё ваще!
Не видать вам ПДЧ!
В сытом НАТО нету места
Дурковатой саранче!

***

Не пробиться вам в ферзи,
Из черниговской грязи,
Если верен так России
Благородный Саркози!

***

Тётка Меркель башковита
И боится московита.
Помнит, с**а, 41-й,
Как была под Вязьмой бита!

***

Вся Европа, твою мать,
Любит русский газ сосать!
…У Москвы всегда сосали,
И сейчас сосут опять!

***

Хватит носом во всю прыть
Перед НАТО землю рыть:
Нет такого уговору,
Чтоб хохлам в Европе быть!

***

Если младший брат шалит,
То бывает старшим бит!
Младший брат не лезет в НАТО
Если старший не велит!

***

Повелось так с давних пор
Кто оранжевый - тот вор.
Значит вам, хохлы, не в НАТО,
А в Ташкентский договор!

***

Дж. Буш-младший нонче хром,
Не в почёте за бугром,
Так давайте же на Буша
Всей Европою нас**м!

***

Если ты, браток, хохол,
Не ползи за барский стол!
Забухаем на поляне,
Ты, да я, да брат-монгол!

***

Пусть трепещет мракобес, -
Русский дух уже воскрес!
Сдохнут Буш, ЕС и НАТО
От стихов ПДРС!

————————————————

© Группа товарищей.

Інтэрвію з Эдуардам Шэварднадзэ

Украінская вэрсыя (арыгінал)	Маскальская вэрсыя
- Эдуард Амвросиевич, сейчас всех мучает один вопрос: кто первый выстрелил 8 августа? Грузины или осетины? Вы об этом что-нибудь знаете? - Какое это имеет значение, кто первый выстрелил? Самое главное, что грузинские войска вошли в Южную Осетию. А выстрелить могли и те, и другие. Дело в другом. Противоречат ли действия грузинского правительства международному праву? Нет, не противоречат. Они имели право ввести войска на территорию, которая принадлежит нашей стране.	- Эдуард Амвросиевич, в Грузии многие считают, что войну начали осетины. Что они первыми начали стрелять 8 августа…   - Какое имеет значение, кто первый выстрелил. Главное - грузинские войска вошли в Южную Осетию…
- Но в Южной Осетии 90 процентов населения имеют российское гражданство… - Ну и что? Вспомните историю. Когда в 1921 году большевики вошли в Грузию, почти все население страны выступило против красных. Их поддерживали только Абхазия и Южная Осетия. И знаете почему? До революции в Абхазии проживало только 17% абхазцев, а грузин 50%. Та же картина наблюдалась в Осетии. Поэтому, чтобы добиться своей цели, советы насильно выслали грузин из этих регионов. А затем в благодарность за помощь предоставили оставшемуся населению автономию. Сейчас много говорят о грузинском геноциде против осетин. А разве тогда был не геноцид? Более 300 тысяч человек пострадало!	-
- Хорошо, поставлю вопрос иначе. Целесообразно ли было в сегодняшней ситуации вводить войска в Осетию?  - Знаете, когда началась война, грузинская оппозиция объявила о том, что прекращает критиковать Михаила Саакашвили. Сейчас надо президента поддерживать. Время тяжелое…	-
- А Михаил Саакашвили приезжает к вам советоваться? Вы знали о его планах?  - Нет. Мы, к сожалению, не общаемся, - Эдуард Амвросиевич не меняется в лице. Но я чувствую, что затронула его за живое. - А если бы пришел, знал бы как надо действовать. Сначала следовало занять Рокский перевал. Именно через него теперь идут войска из России. Это было бы стратегически правильным решением. А уж потом решать остальные вопросы. А мы, по сути, вступили в Цхинвали в борьбу с мирным населением. Разве так можно? Я всегда говорил: сначала надо определить, зачем и куда ты идешь. Какие проблемы у тебя возникнут в пути. И лишь потом отправляться в дорогу.	- А Саакашвили приезжает к вам советоваться?  - Нет. Мы, к сожалению, не общаемся. - Батоно Эдуард не меняется в лице. Но я чувствую, что затронула его за живое. - А если бы пришел, знал бы, как надо действовать. Если бы Саакашвили посоветовался со мной, кровопролития удалось бы избежать. Мы, по сути, вступили в Цхинвали в борьбу с мирным населением. Разве так можно? Я всегда говорил: сначала надо определить, зачем и куда ты идешь. Какие проблемы у тебя возникнут в пути. И лишь потом отправляться в дорогу.
- Медведев пообещал больше не бомбить Грузию. Почему бомбардировщики все еще летают над Гори? Погиб голландский журналист…  - Когда идет война, не все зависит от президента или премьера. Войсками командуют военные. Среди них есть люди, которые настроены в отношении других наций нормально. Но есть и шовинисты. Потребуется время, чтобы остановить эту смертоубийственную машину…	-
Пасьляслоўе…
…Покидая дом Шеварднадзе, на широкой лестнице, которая ведет к выходу на улицу, я замечаю мозаичный портрет царя Давида. Этот бородач правил в XI веке. Грузия тогда процветала. Уверена, Эдуард Амвросиевич мечтает, чтобы судьба снова повернулась лицом к его любимой родине. Сбудутся ли его надежды?	Эдуард Амвросиевич - человек, конечно, уважаемый. И не просто экс-президент Грузии, но и - на минуточку - бывший министр иностранных дел СССР! Чиновник, отвечавший за имидж и влияние Советской империи перед всем честным миром в конце 80-х годов. Что же мы теперь узнаем? Товарищ Шеварднадзе, оказывается, считает, что главная польза от Хрущева в том, что он лишил  Россию Крыма. Возможно, следуя этой логике, Эдуард Амвросиевич считает, что и его главная заслуга - это развал великой страны, Советского Союза? Тогда все встает на свои места. Обидно лишь, что так поздно мы узнаем истинные убеждения наших бывших «бонз». Чуть бы раньше. Может, и Крым был бы на законном месте, и много еще чего…

Хотят ли русские войны?
Не спрашивай у тишины,
Не спрашивай у тех солдат,
В мемориалах что лежат.

Спроси у цинковых гробов,
В которых молодых сынов
С земель соседских привозили
Старухам, чтоб те слёзы лили.

Спроси у бравых тех ребят,
В Кремле которые сидят,
К погонам звёзды пришивая,
Дубиной «мирною» махая.

Спроси у патриотов с бритыми главами,
Как «мирно» тёмными ночами,
Они «мочили» молдаван, таджиков,
Кавказцев , чёрных и узбеков.

Спроси у Польши и Литвы -
Им о России снятся сны.
Спроси у пражской у весны, -
Хотят ли русские войны?

Спроси у венгров, как когда-то
На танках русские солдаты,
По Будапешту рассекали,
Вугорцев к миру «приучали».

Тебе ответит старый финн,
Проживший много – до седин,
Как «мирно» русские войска
Рвались сквозь зиму и снега.

Есть что сказать и белорусу коренному,
Тому, чьи предки из литвин,
Какою жуткою ценою
Им мир и братство подарил москвин.

Когда Суворова орда
Палила сёла, города…
Спроси, спроси у Куропат-
Там непокорные лежат.

Спроси - Что Украине братской,
Заверенной в любви славянской,
Из цепких рук большого брата,
Зачем защит искать у НАТО?

Спроси всех западных славян,-
Как миру их учил Иван…

Миролюбив солдат-Иван
Бомбил Кабул, Афганистан.
В их кишлаки и города
Не мир пришел - пришла беда.

Спроси у вдов, детей Чечни, -
Хотят ли русские войны?
Кто такой русский «миротворец»,
Тебе ответит гордый горец.

Грузин, улыбчивый всегда,
Сквозь слёзы просто промолчит.
От миролюбия соседа
Сейчас его земля горит.

ХОТЯТ ЛИ РУССКИЕ ВОЙНЫ?
И от Китая до Литвы
Найдется ль хоть один сосед,
Который твёрдо скажет,- «НЕТ!»?

———————————–

via Хартыя-97

Я прачытаў, што адзін пачуў, як іншы распавёў, што яму распавялі…

50 год таму, калі мне было 5 год, я прыйшла ў госьці да свайго дзядулі ў сукенцы і белых пальчатках. Ён дазволіў мне пайсьці на кухню і ўзяць смачняшку. А там побач зь пірожкам была стопка чацьвяртакоў (манетак). Я ведала, што іх нельга было чапаць, але ўзяла-ткі адну.

Відаць, з майго выгляду было ўсё зразумела, бо калі я вярнулася, дзядуля паглядзеў на мяне ўсьміхаючыся і папрасіў паказаць яму мае белыя пальчаткі. Манетка была ў маёй правай руцэ, то я працягнула яму левую.

- А пакажы мне другую руку, - папрасіў ён. Убачыўшы там манетку, ён засмуціўся. Пасьля абняў мяне і сказаў:

- Родненькая, ты можаш мець любую рэч у сьвеце, якую маю я, але тое, што ты яе скрадаеш, разьбівае мне сэрца.

Я ніколі не забудуся тае ганьбы, і ніколі болей ня брала чужога.

Першакрыніца лічыць гэтыя крылатыя выразы Марка Твэна самымі найлепшымі. Што ж, мы проста ня ведаем іншых, дык хаця б адзначым яго пранікнёную і ня ўсім падуладную хаду думак. Сьпярша можна паставіцца да цытатаў скэптычна, аднак гэта проста азначае, што іх трэба перачытаць яшчэ раз.  Ну і, магчыма, я ня вельмі дакладна перадаў з ангельскае ў некаторых месцах - у такім разе можна папраўляць у камэнтах, балазе што спасылка на крыніцу ёсьць зьнізу (як і заўжды).

1. Абсалютнае ўстрыманьне - гэта настолькі дзіўная рэч, што можа сягаць неабмежавана. Напрыклад, я так стараюся ўстрымвацца, што напоўніцу ўстрымваюся ад самога абсалютнага ўстрыманьня.
2. Жыцьцё было б бязьмежна лепшым, каб мы нараджаліся ў восемдзесят гадоў і паступова станалі васемнаццацігадовымі.
3. Сярэднестатыстычны амэрыканец можа ня ведаць, кім быў ягоны дзед. Але гэты амэрыканец быў прынамсі на адну ступень лепшы за сярэднестатыстычнага француза, які ня можа дакладна сказаць, кім быў ягоны бацька.
4. Што датычна адрозьненьняў чалавека ад асла: некаторыя сьцвярджаюць, што іх няма. Але тады гэта няпраўда пра аслоў.
5. Быў толькі адзін хрысьціянін. Іншыя схапілі і адразу ўкрыжавалі яго.
6. У сьвеце шмат сьмешных рэчаў; між іх уяўленьне белага чалавека пра тое, што ён меншы дзікун за іншых дзікуноў.
7. Вопратка робіць чалавекам. Голыя людзі маюць малы альбо ўвогуле ня маюць ніякага ўплыву ў грамадзтве.
8. Акуратны чытальнік ніколі, ніколі не дазнаецца, якім закончаным гаўнюком ён можа стаць, пакуль ня выедзе за мяжу. Я кажу гэта, зразумела, спадзеючыся, што акуратны чытальнік ня быў за мяжой, а таму яшчэ не зрабіўся закончаным гаўнюком.
9. Зьвесткі пра маю хваробу зьявіліся праз яго (Джэймса Клеменса) хваробу. Зьвесткі пра маю сьмерць ёсьць перабольшаньнем.
10. Нябёсы заслугоўваюцца мілатой. Калі б яны заслугоўваліся ўчынкамі, вы б засталіся, а ваш сабака ўвайшоў.
11. Відавочна неразумныя два тыпы людзей: тыя, хто зьдзейсьнілі самагубства, і тыя, хто атрафаваў сваю разумовую дзейнасьць алькаголем.
12. Спачатку атрымай хвакты, а пасьля можаш пераварочваць іх як схочаш.
13. Ну добра, я вялікі і напышлівы дурань. Але ж я дурань ад Бога, і ўсялякае ягонае тварэньне павінна ўспрымацца з павагай.
14. Я абсалютна зараз упэўнены, што часта, даволі часта, у матэрыях, датычных рэлігіі і палітыкі, сіла перакананьняў чалавека ня большая за маўпавую.
15. Лепей я буду ў сваім няведаньні, ніж зь ведамі іншага чалавека, бо маю іх нашмат болей.
16. Сьпярша Бог стварыў ідыётаў. Гэта была трэніроўка. Пасьля Ён стварыў школьныя дошкі.
17. Давайце паспрабуем жыць так, каб пасьля нашае сьмерці нават трунару стала шкада.
18. Патрыёт - асоба, што можа найгучней крычаць, ня ведаючы, дзеля чаго ён крычыць.
19. Быць добрым - годнасьць; аднак больш годна і значна прасьцей паказваць іншым, як быць добрым.
20. Дзякуючы Боскай ласцы мы ў нашай краіне маем тры бясспрэчна каштоўныя рэчы: свабоду слова, свабоду сумленьня і разважлівасьць ніколі іх не спалучаць.

Цераз два гады пасьля першага падарожжа Юльлян Сямёнаў у другі раз наведаў Гішпанію (а разам зь ёй Францыю і Андору). Што адбывалася ў пэрыяд між 71-м і 73-м гадамі мінулага стагодзьдзя ў Старым Сьвеце, нам падкажа болей падрабязна, вядома ж, Вікіпэдыя, а што памянялася за гэты час на Пірэнэях, і вядзецца ў аповесьці “Пачатак семдзесят трэцяга”. Хаця хто-ніхто, магчыма, правядзе паралелі зь сёньняшнім часам. Такім чынам…

Гішпанія

«Прычым эканамічнае разьвіцьцё Гішпаніі цяпер нельга разглядаць ізалявана ад праблемаў “Агульнага рынку”. Як вядома, краіны “Агульнага рынку” адмовіліся прыняць Гішпанію ў Эўрапейскую эканамічную супольнасьць, прычым галоўны аргумэнт, які быў вылучаны супраць Мадрыду, фармулюецца так: “адсутнасьць у краіне інстытуту дэмакратычных свабодаў”. Лёндан, які падтрымоўвае расыстаў Солзбэры і калянізатараў у Кэйптаўне, вядзе барбарскую вайну супраць патрыётаў Ірляндыі, клапоціцца пра дэмакратычныя свабоды!»

«Эканамічныя праблемы Гішпаніі яшчэ неяк дыскутуюцца ў прэсе, аднак пытаньні палітычнага жыцьця краіны падлягаюць цэнзурнаму “табу”. Гэта й зразумела: калі ў эканоміцы відавочны “бум”, няхай нават папяровы, няхай нават ён пагражае магчымым крызысам, дык палітычныя інстытуты не трывалі аніякіх зьменаў за апошнія дзесяцігодзьдзі.»

«Каб адцягнуць увагу працоўных ад клясавае падаплёкі падзеяў, рэжым падаграе сэпаратысцкія тэндэнцыі ў краіне, дзе з даўніх часоў існуюць тры асноўныя нацыянальныя групы: галісійцы, каталёнцы й баскі. Кажуць, што сакрэтная паліцыя цераз падстаўных асоб арганізуе падпольле нацыяналістаў, якія патрабуюць поўнага аддзяленьня ад Гішпаніі Краіны Баскаў (дзе, між іншым, сканцэнтравана болей за палову вытворчых магутнасьцяў краіны), Каталёніі, якая здаўна імкнулася да Францыі, і Галісіі. Год дзесяць таму гэты трук, магчыма, і прайшоў бы, але цяпер – чым далей, тым болей – гішпанцы разумеюць, што нацыяналізм благі лекар эканомікі.»

«З Мадрыду я выехаў увечары, людзі на пэроне плакалі так, нібы зьяжджаеш не за пяцьсот кілямэтраў, а прынамсі за пяць тысячаў: відаць, параўнальна малыя адлегласьці Гішпаніі кампэнсуюцца агромністым тэмпэрамэнтам яе жыхароў.

[…]

У тым, як ходзяць аўтобусы, таксама выяўляецца стаўленьне да мясцовых адлегласьцяў: пасьля кожных ста кілямэтраў – прыпынак ля маленькае кавярні, бо сто кілямэтраў – гэта шмат для тутэйшых, ахінутых у цяжкія вясковыя пледы пасажыраў.»

Гэтая частка вытрымак з аповесьцяў Юльляна Сямёнава вымушае прызнацца самому сабе, што ведаць адно толькі пра хвакт амэрыкана-віетнамскае вайны недастатне. Якім чынам гэты канфлікт тычыўся Савецкага Саюзу, яшчэ можна зразумець. А вось пра тое, што Ляосу дасталося па поўнай праграме за тое, што па ягонай тэрыторыі праходзіла “сьцежка Хо Шы Міна“… ВОсь пра гэта і вядзецца ў першым разьдзеле другой часткі марлязонскага балету майго пасту.

• «Таварышы пакеплівалі зь мяне, але калі я некалькі разоў “прадбачыў” бамбёжкі па скугатаньні сабак, пакепліваць перасталі. Сабакі скавыталі так, як дваццаць шэсьць год таму, калі я жыў на Волзе і ішла Сталінградзкая бітва і фашысты наляталі на наш горад па два, тры разы на дзень. Я з тае пары запомніў, як жаласьліва, па-бабску галасіста мычалі каровы, а ім падвывалі сабакі. Вочы сабачыя заміралі, скіраваныя ў неба, якое абяцала ім нябачную і невядомую, але незваротна ідучую пагібель.»
• «Увечары сядзеў ля транзыстарнага прымача, слухаў навіны. Вашынгтон перадаваў апошнія дадзеныя апытаньня Інстытуту грамадзкае думкі Гэлапа. Палова апытаных амэрыканцаў была ня згодная зь віетнамскай агрэсыяй, і толькі трыццаць адсоткаў падтрымлівалі афіцыйны курс ураду Джонсана. Асьлі дэмакратыя ёсьць падпарадкаваньне меншыні большасьці, дык чаму Джонсан працягвае вайну? Бо большасьць амэрыканцаў жа супраць палітыкі кіраўніцтва ў Віетнаме.»
• «Сутыкнуўшыся тварамі з сёньняшняй вайной, я шмат разважаў над яе асаблівасьцю. Цяпер ідзе вайна хуткасьцяў. Чалавек сам стварыў звышхуткасьці, але нічога супроцьстаялага ім стварыць яшчэ ня здолеў. Раней вы маглі чуць вайну заранёў, асабліва як прыляталі самалёты. Цяпер вы гэтага пазбаўленыя: самалёт прылятае, аперажаючы гук. Так, па волі драпежнікаў, геній чалавецтва амаральна павернуты супраць яго ж самога…»
• «Бонза Кі Кэа, галава асацыяцыі будыстаў у правінцыі Самнёа, распавёў мне пра тое, як авіяцыя ЗША змагаецца з рэлігіяй. У пагадзе Бан Бан у Самнёа ішло набажэнства. У гэты час наляцелі “АД-6”. Яны сьпярша скінулі асьвятляльныя ракеты. Стала сьветла й халодна. Бонза Ін Тхонг і пяць маладых манахаў пачалі выводзіць вернікаў у сховішча. Яны зрэшты не асабліва верылі, што будуць бамбіць: хоць амэрыканскія лётчыкі і хрысьціяне, але ўсё адно яны веруючыя людзі – нельга бамбіць храм бога, нават асьлі ён мае іншы колер скуры, ніж у Хрыста. Але калі стала зусім сьветла, самалёты скінулі цяжкія бомбы. Бонза Ін Тхонг і пяць манахаў былі забітыя, дзесяць малельцаў, якія не пасьпелі схавацца, цяжка параненыя.»

/пераклікаецца зь Віетнамскай тэмай па той простай прычыне, што паездка Ю.Сямёнава туды была выкліканая жорсткім разгонам у Зах.Бэрліне студэнцкіх дэманстрацыяў супраць вайны ў Віетнаме./

• «Усе столікі ў кавярні занятыя “істэблішмэнтам”: паважныя сем’і змагаюцца адна з адной выкшталцонасьцю строеў, тупым самаздаволеньнем і фанабэрлівасьцю. І нечакана ля кавярні зьяўляюцца слаўныя барадатыя рабяты ў дзіравых джынсах і разношаных кедах. Яны раздаюць улёткі з пратэстамі супраць агрэсыі ЗША ў Віетнаме, супраць надзвычайных законаў. Ах, які гармідар пачынаецца! Як пабарвавелі твары буржуа, як люта матляюць склератычнымі кулачкамі старушэнцыі ў чорных карунках, як нямеюць твары маладых гандляроў… Хлапцоў абступаюць маўклівым, душным колам. Паліцыя непадалёк. Пасьмейваючыся, чакае пачатку сутычкі. Але сутычкі не выйшла: падбегла яшчэ адна група студэнтаў, прыйшлі на дапамогу да сваіх. Яны стаяць плячо да пляча, іх цяпер ня зьбіць. У іх цяпер выразная праграма, сфармуляваная ў гэтых двух лёзунгах. Мне падабаюцца гэтыя рабяты з СДС [сацыялістычны саюз студэнтаў].»
• «Знаёмлюся з адным зь лідараў ультралевага крыла СДС – Юргенам Хорлеманам. Ён літаратар, выпусьціў некалькі публіцыстычных кніг, дапамагаў у свой час зрабіць п’есу пра амэрыканскую агрэсыю. Ссінячы-бледны, экзальтаваны ў сваім супакоі, ён адразу ж прапанаваў “агрэсыўны” тэмп размовы. Мяне ўразіла: з такімі гнілымі, старадаўнімі нападкамі накінуўся ён на нас, на СССР! Аказваецца, мы першы раз “падманулі” Кітай у 1927 годзе…
  …Я ўзгадаў наш цяжкі, галодны пасьляваенны сорак дзявяты год. Я тады праходзіў вайсковую падрыхтоўку ў Беларусіі. Тысячы сем’яў яшчэ жылі ў зямлянках. А па чыгунцы адзін за адным ішлі эшалоны ў Кітай: дапамагаць братэрняму кітайскаму народу будаваць заводы, фабрыкі, электрастанцыі. Мы адрывалі ад сябе, дапамагаючы народу Кітая. Такія хвакты. Хорлеман можа іх ня ведаць – яму ў сорак дзявятым было восем год…»
• «Я заўважыў, што найбольш падрыхтаваная для мааісцкіх тэорыяў глеба, як зазвычай, знаходзіцца ў самых брудных антысавецкіх клааках. Адбываецца відавочнае змыканьне ультраправых з ультралевымі: ад тэорыяў “экспрапрыяцыі прцаўніка”, якія выдаюцца “крэмленолагамі” за “сацыялістычныя”, любы разважны, сур’ёзны працаўнік кінецца прэч, нібы чорт ад ладану. І правільна, між іншым, зробіць, бо гэтыя тэорыі ніякіх адносін да сацыялізму ня маюць. А тэорыі гэтыя блукаюць па Заходнім Бэрліне. Гэта бясспрэчна правакатарскія тэорыі, і буржуазная прэса ўсяляк іх рэклямуе, удзёўбваючы ў галовы працоўных, што гэта й ёсьць тая праграма, з якой да іх ідуць усе студэнты.»

/Паездка супала з “працэсам у Бургасе”. Таму ніжэйпрыведзеныя цытаты будуць цікавыя ня столькі самі па сабе, колькі як усьведамленьне таго, што, па-першае, нічога ня ведаеш пра новую гісторыю Гішпаніі, а па-другое, уявіць такое ў 70-х гадох мінулага стагодзьдзя ў эўрапейскай краіне даволі цяжка, ці ня праўда? На жаль, калі я пачаў “капАць” Вікіпэдыю, нарэшце даведаўся, чым быў у тыя самыя часы “рэжым чорных палкоўнікаў” у Грэцыі…/

• «- А дзе нарадзіўся Гарсыя Лёрка?
  Кіроўца доўга маўчаў. Пасьля не абарочваючыся адказаў:
  - Гэта неістотна, дзе нарадзіўся Гарсыя Лёрка. Галоўнае, што памяць пра яго жыве ў сэрцы кожнага гішпанца…
  Запаліўшы, ён спытаўся:
  - Адкуль сяньёр родам?
  - З Масквы.
  Вішчаць гамульцы, сыгналяць машыны, што ідуць ззаду, - кіроўца кінуў стырно, павярнуўся да мяне ўсім целам, толькі нага на аксэлератары:
  - Салюд, камарада! Но пасаран, камарада! Карош рус! Дравству, брад!
  Памятаюць. Усё памятаюць. Усе памятаюць. Напэўна, гэта было вельмі сьмешна збоку: сядзяць у машыне два дарослыя мужыкі, сьмяюцца і плачуць, хлопаюць адзін аднаго па плячох, задаюць пытаньні і, не чакаючы адказу, пераходзяць на іншае. Тэабольда, першы мой гішпанскі сябар, дзякуй табе…»
• «Я разумеў Антоніё: гішпанскае мастацтва цяпер ня хоча абмяжоўвацца алягорыямі, нават самымі адважнымі, - змаганьне гішпанцаў за свабоду адважнейшае за любую алягорыю. Усё часьцей і часьцей у тэатры, жывапісе, літаратуры “котку называюць коткай”. Так, цэнзура лютуе, так, забароне падвяргаецца ўсё хоць крыху апазыцыйнае рэжыму, але апазыцыя цяпер такая моцная ў Гішпаніі, што пачні забараняць – давядзецца забараняць усё запар, няма чаго будзе глядзець і чытаць, а на адных вэстэрнах нічога не даб’есься. Афіцыйная прапаганда паведамляе пра рост дабрабыту, пра разьвіцьцё эканомікі, пра “новы курс” рэжыму, які быў абвешчаны ў пяцідзясятых гадох, пра “нацыянальную гармонію” і пра вырашэньне ўсіх асноўных праблемаў у краіне. Але падзеі апошніх дзён – надзвычайнае становішча, салдаты на вуліцах гарадоў, масавыя выступы працоўных супраць рэпрэсыяў – сьведчаць пра тое, што краіна далёкая ад таго “гарманічнага грамадзтва”, як яе малююць на глянцавых буклетах для прыезжых іншаземцаў.»
• «Франка ніколі не сьпяшаўся, - працягвае генэрал, - ні ў палітыцы, ні ў партыі, ні ў войску. Зараз усе абмяркоўваюць надыходзячы працэс над баскамі ў Бургасе. Паверце майму слову: Франка схоча атрымаць палітычную карысьць з гэтага фарсу, якія войска – збольшага – адпрэчвае. У чым будзе выражацца гэтая палітычная карысьць? Тлумачу: пасьля таго, як сьмяротны прысуд, пра які зараз кажа ўся краіна, будзе вынесены, Франка напэўна зьлітуецца з асуджаных. Цемрашальства заўжды дапамагае дыктатарам. Запэўніваю вас, плебс выплесьнецца на вуліцы з крыкамі: “Слава каўдзільё, найсправядлівейшаму й найдабрэйшаму чалавеку Гішпаніі!”»
• «Гішпанскія сябры спрабавалі наладзіць мне сустрэчу з прадстаўнікамі цалкам лягальных тут нацысцкіх арганізацыяў. Першай зь іх па важлівасьці можна лічыць мадрыдзкі “Геапалітычны цэнтар”, што займаецца ідэялягічнай дзейнасьцю. Каля яго, непадалёк ад вакзалу Аточэ, знаходзіцца арганізацыя “Бальканскіх эмігрантаў”, якую ўзначальваў харвацкі фашыст, вайсковы злачынца Павеліч. Тут жа існуе “Эўрапейскі цэнтар дакумэнтацыі й інфармацыі” на чале з Габзбургам, у які ўваходзяць ня толькі нацысты, але й нядаўна памерлы камандзір “Блакітнае дывізыі”, у мінулым бліжэйшы супрацоўнік Франка.
  Гішпанскія сябры лічаць, што Мадрыд ня ёсьць цэнтрам сусьветнае падпольнае арганізацыі нацыстаў. Але, сьцвярджаюць яны, у Мадрыдзе ёсьць падпольнае кіраўніцтва нацысцкім рухам у Эўропе. А кіраваць ёсьць кім: у Англіі, напрыклад, лягальна існуе нацыянал-сацыялістычны рух, “Ліга абароны белых”; у Бэльгіі – “Рух грамадзянскага дзеяньня” і “Цэнтар контаррэвалюцыйных дасьледваньняў”; у Галяндыі – “Нацыянальны эўрапейскі сацыялістычны рух”; у Швайцарыі – арганізацыя “Новы эўрапейскі парадак”; у Швэцыі – “Паўночная імпэрская партыя”; у Нарвэгіі – “Саюз сацыяльнага абнаўленьня”; у ФРГ – нэанацысты НДП; у Італіі – адкрытыя пасьлядоўнікі дучэ, ультраправыя з “МСІ”, што мае месцы ў парляманце.»
• «У траўні мінулага году кардынал Таранкон быў навязаны Мадрыду Ватыканам – у імя шматлікіх пастырскіх патрабаваньняў, - каб перагарадзіць дарогу ў мадрыдзкае арцыбіскупства кандыдату рэжыму франкісту Гўэра Кампасу. Для Франка гэта было ўдарам, і тады ён прыбег да пагрозы. У сваім традыцыйным пасланьні з нагоды сканчэньня году, які быў адзначаны арыштам мноства царкоўных дзеячоў, Франка сказаў: “Дзяржава ня будзе бязьдзейнічаць у той час, як некаторыя службіты царквы занялі пазыцыі сьвецкага характару”. (Асьлі гэта разшыфраваць, перакласьці на сапраўдную мову падзеяў, то стане зразумелы сапраўдны сэнс гэтых словаў: дзясяткі гішпанскіх сьвятароў кінутыя ў турмы; на лаву падсудных службітаў культу саджаюць разам з камуністамі і баскамі, якія выступаюць за нацыянальную аўтаномію; падчас сьледзтва да сьвятароў прымяняюць такія сама катаваньні, як і да камуністаў.) Але гэтая заява апынулася на карысьць царквы. Афіцыйны друкаваны ворган біскупства ўпершыню палічыў патрэбным адказаць каўдзільё, нагадаўшы, што царква ня можа адмовіцца выконваць сваю місыю і выкрываць парушэньні справядлівасьці.»
• «…Адсюль усяго дванаццаць кілямэтраў да Торрэмалінас – самага касмапалітычнага гораду Эўропы, курортнае сталіцы на Беразе Сонца – Коста дэль Соль, які вырас на пустых дзюнах за апошнія дваццаць год. Турысцкія даведнікі сьцвярджаюць, што штогод курорты Торрэмалінас і Берагу Сонца наведваюць ня менш як 20 мільёнаў іншаземных турыстаў.
  Ізноў узгадаў Баўгарыю. І яшчэ раз адчуў высокі гонар за маіх сяброў з Альбэны і Сазопалю на Сонечным Беразе. Няма словаў, Торрэмалінас – гэта выдатны курорт, але Баўгарыя ўсё-ткі лепей з-за таго духу дэмакратызму, які жыве там. У Торрэмалінас адпачываюць багатыя людзі – працаўніку там месца няма, надта дорага. Кіроўца, які падвозіў мяне на сваім грузавічку на поўдзень, да Гібралтару, сказаў па-ангельску:
  - Гэтае месца стане сапраўдным курортам толькі пасьля рэвалюцыі, кампаньера Хуліян. Вось тады прыяжджай – слаўна адпачнем!»
• «У турмах Гішпаніі цяпер як ніколі шмат маладых людзей, арыштаваных за адмову ад вайсковае службы. Калі яны адбываюць пакараньне, іх зноўку прызываюць у войска і тых, хто па-ранейшаму адмаўляецца ад вайсковае службы, ізноў судзяць.»
• «Гаспадаром бару аказаўся ня немец, а эстонец, што зьбег у сорак пятым годзе, - відаць, з паліцаяў. Палічыўшы мяне амэрыканцам, ён красамоўна выкладаў сваё крэда. Ён казаў, што мы, “дурныя янкі”, не зразумелі сытуацыю сорак пятага году.
  - Вам, напышлівым янкі, - працягваў ён, - трэба было ўвайсьці ў канфрантацыю з чырвонымі. Тады Эўропа стала б зусім іншай. Тады б мы не адчувалі сябе нават тут, за Пірэнэямі, бы на чамаданах сядзімо. Мы ўвесь час чакаем, што чырвоныя прыйдуць і сюды. У гэтым вінаватыя вы, даверлівыя і наіўныя янкі.»
• «Хэмінгўэй ніколі не “цямніў” – ні ў жыцьці, ні ў творчасьці. Ён заўжды быў пісьменьнікам аднае тэмы – тэмы чалавека добрага, адкрытага, пяшчотнага, суворага. Ён заўжды спавядаў рэлігію антыфашызму, ён быў пасьлядоўны ў сваёй нянавісьць да нацыстаў і да вайны. Ён ніколі не дэкляраваў гэтага – ні ў інтэрвію, ні з трыбунаў. Ён проста такі быў.
  Я, насамрэч, ня ведаю, які быў бы цяперашні сьвет нашых уяўленьняў, калі б на зямлі ня жыў гэты добры барадаты Ваяр.
  Сьвет зьбяднеў, калі ён сышоў ад нас сам. Але сьвет стаў і багацейшы, і добразычлівейшы, і мужнейшы, таму што ён – антыфашыст, ваяр, Тата – жыў у ім, у гэтым нашым маленькім і агромністым сьвеце…
  Я падумаў пра ўсё гэта, калі ехаў ад Луіса Мігеля Дамінгіна на сустрэчу з адным з тых нацыстаў, які ваяваў з Кантўэлам, і з Хэмінгўэем, і з маім татам, і зь ягонымі сябрамі – Кастусём Лесіным, Іванам Кузьмянко, Аляксеем Вялікарэчным, і якога мы адлупцавалі, але які ўсё яшчэ жывы і з якім таму трэба працягваць бойку…»
• «Высокі прэстыж “савецкіх гішпанцаў”, якія вярнуліся ў Мадрыд пасьля трыццацігадовага перабываньня ў нашай краіне. Мне распавядалі, што ў адной сям’і бацька, які марна спрабуе быць “грандам”, спавядаючы “славутае гішпанскае нічоганерабленьне”, крычаў дачцы, якая вярнулася з Масквы: “Што вам дала Расея? Што вы прывезьлі адтуль? Дзе мяхі, золата?” Дачка адказала: “А два дыплёмы – мой і мужаў? Дзьве твае дачкі і мой зводны брат ня ўмеюць ні чытаць, ні пісаць. Яны хіба маюць “фіят” у растэрміноўку! Каб супакоіць тваё славалюбства, мы набудзем два “сытраены”. Але хіба ж у іх шчасьце? Ты ня ведаеш сапраўднага шчасьця! Мы – ведаем!”»

Справа ў тым, што я ўжо неўзабаве дачытваю (дакладней, спадзяюся зрабіць гэта) кнігу Юльяна Сямёнава (ага, “Сямнаццаць імгненьняў вясны”). Праўда, кніга гэтая, насуперак маім чаканьням, дакумэнтальная. А гэта значыць, што аўтар дзеліцца сваім жыцьцёвым вопытам… якім нельга не падзяліцца з тымі, хто кнігі ня бачыў.
У першай аповесьці вядзецца пра паездку сп.Сямёнава ў Японію і Паўднёва-Ўсходнюю Азію напрыканцы 60-х - пачатку 70-х гадоў. А гэта быў час… Гэххх, які гэта быў час… (пераацэнкі і магчыма нават ужо рэвізыі вынікаў другое сусьветнае вайны; халодная вайна між двума звышдзяржавамі; ускоснае змаганьне за перадзел сфэраў уплыву між імі ў Азіі і Афрыцы; уздым рухаў з удзелам недабітых нацыстаў; зь іншага боку - захоп улады “чырвонымі” паўстанцамі і наступны за гэтым жахлівы, бязглузды тэрор уласнага насельніцтва…) Адным словам, я зразумеў, што пра гэты час нічога ня ведаю. І таму, каб хоць крышачку ўнікнуць ў сэнс прачытанага, трэба хаця б ведаць, што ў гэты час у Кітаі разгарнулася гэтак званая “культурная рэвалюцыя“, якая не прывяла ні да чаго добрага (як паказвае сёньняшні стан падзеяў). Ага, гэта я пра “чырвоную чуму”, плошчу Цяньяньмэнь, Вялікую кітайскую “вогненную” сьцяну, Тыбэт… Зрэшты, тут не пра гэта. А вось жа пра “культурную рэвалюцыю” давядзецца даведацца глыбей, каб зразумець некаторыя цытаты Ю.Сямёнава.
Што яшчэ хацелася б заўважыць… Для зручнасьці разаб’ю, відаць, цытаты па тэматыцы. Апушчаныя месцы (каб надта шмат не цытаваць) аддзеленыя шматкроп’ямі з абодвух бакоў, мае камэнтары (каб лепей зразумелася) ў [квадратных дужках]. Болей не хацелася б нічога камэнтаваць, каб не навязваць сваё меркаваньне. Такім чынам,

• «Зайшлі ў маленькую закусачную. Іх у Японіі называюць на хранцузкі манэр – “бістро”. Усё ў дрэве. Дрэва – прадмет захапленьня японцаў. Вельмі прыгожа зробленыя гэтыя “бістро”, вельмі эканомна. Дзяўчына з усьмешкай абавязкова прынясе вам цылафанавы пакецік. Вы разарвеце яго і дастанеце гарачую вільготную сурвэтку. Абатрэце рукі і твар – гігіена і чысьціня перадусім.»
• «Сусі – гэта сырая рыба (скат, ікра, кальмар, васьміног) з рысам і соевым соўсам. Рыба толькі што прывезеная з рыбнага базару. Гэта тунец. Смак трох складнікаў – тунец, рыс і соя – казачны. Так сама ўражвае малады хлопец у крухмальным белым сьпінжаку, які гатуе гэтыя сусі на вашых вачох. У формачкі з далікатных рыбіных лупін кладзецца чырвоная ікра, потым рыс. Усё гэта хутка загортваецца, імнецца рукой. Рука хлапца стэрыльная, з адбіткам жоўтае сіні, бы ў хірурга. Вы загадваеце жаданьне (гэтым трэба заўжды карыстацца, частуючы новую, невядомую раней страву), кладзеце сусі ў рот і адчуваеце, што японская кулінарыя зусім не абжэрлівае, але высокахуп́авае гурманства.»
• «Уражвае памер будаўніцтва. Токіё ўночы ажывае. Як толькі клеркі пакідаюць свае офісы і пачынаюць пусьцець вуліцы, дык адразу ж на скрыжаваньнях зьяўляюцца лямпачкі, каб папярэджваць аўтамабілі пра вядзеньне работ. Прыходзіць агромністая колькасьць працаўнікоў у касках, з маленькімі мікрафончыкамі ў рукох. Гуканьняў: “Давай, давай!” – няма. Праца радыёфікаваная. Распараджэньні па радыё ідуць ад інжынэра да майстра, ад майстра да рабочых.»
• «У цэнтры, каля паліцэйскага пастарунку, трывожна мільгае электрычная шыльда: “Сёньня на вуліцах загінула тры і паранена 270 чалавек”. Шыльда пужае людзей. Мы часта “літасьцівыя” да нэрваў пешаходаў, а дарма. Лепей налякаць, чым пасьля насіць перадачы ў Інстытут Скліфасоўскага.»
• «…А дзеці ня сьпяць пасьля дзевяці гадзін вечару, бо яны да адзінаццаці мусяць разьвязваць алгэбраічныя і гэамэтрычныя заданьні, таму што аб’ём ведаў, які ім неабходна засвоіць у клясе, агромністы. Тое, што мы вывучалі ў дзявятай клясе, Дуня вывучае ў шостай. Усё зрушылася прынамсі гады на тры.»
• «…Аднойчы я вызваліўся каля адзінаццаці гадзін і, стаміўшыся, ляжаў у нумары – глядзеў ТБ. Перадавалі цудоўны італійскі фільм. Саракагадовы чыноўнік выпадкова трапіў у кампанію юных гіпі… [апісаньне фільму] …Як, відаць, аддавалі сябе – свае сэрцы, мары і гароты – і сцэнарыст, і рэжысэр, і актор гэтаму саракагадоваму герою, свайму другому “я”. Але праз кожныя дваццаць хвілін гэты фільм – сумны, кранальна пяшчотны – рэзала рэкляма: то на тэлевізійным экране зьяўляецца чыстая кашуля, паўстаючы з мыльнае пены, то з узьбітага крэму нараждаецца яблычны кекс. А потым ізноў кадры выдатнага фільма…
  …Калі пасьля гэтага вас ізноў вяртаюць на буйны плян Альбэрта Сордзі, які заліваецца сьлязьмі, глядзець карціну немагчыма – яе зьнішчылі. Мастацтва для рэклямы – гэта жахліва.»
• «Мы ехалі па горадзе паўтары гадзіны, але адолелі ня больш за дзесяць кіламетраў. Выбрацца на шашу няма ніякае магчымасьці. Таката спыніў машыну каля маленькага гатэлю, пабег да тэлефону. Уся Японія на аўтаматыцы: можна размаўляць зь любога тэлефону ў Токіё з Восакай, Хірасімай, Нагасакі.»
• «У заходніх краінах падпольны сьвет прамысловага шпіянажу ахоплены бурлівай дзейнасьцю. Амэрыканцы, напрыклад, выдаткоўваюць на гэта болей за мільярд даляраў на год.
  Цэнтар эўрапейскага прамысловага шпіянажу месьціцца ў Швайцарыі, дзе дзейнічаюць “канторы”, якія максымальна гарантуюць “сур’ёзнасьць ды эфэктыўнасьць”.»
• «Зайшоў у аптэку, шукаючы лекі ад галаўнога болю – запрацаваўся, усю ноч прасядзеў за машынкай і дыктафонам. Убачыў “залатыя” бранзалецікі, тыя самыя магнітныя бранзалеты ад ціску, за якімі ў нас так ганяюцца. Спытаўся прадаўца:
  - Як вы ставіцеся да гэтага тавару?
  [skipped]
  - Я люблю Савецкую Расею, таму магу вам даць параду – ні ў якім разе не купляйце бранзалета: магніт – гэта тайна, не разгаданая чалавецтвам, і ў нас гэтыя бранзалеты, як правіла, купляюць толькі іншаземцы.»
• «На шмат якіх скрыжаваньнях японскіх дарог стаяць вурначкі. У вурначках жоўтыя сьцяжкі. Гэта для малых, для шкаляроў. Малы бярэ сьцяжок, падымае яго над галавой і сьмела ідзе па вуліцы. І ўсе машыны спыняюцца. Гэта цудоўна: хуткасьць ХХ стагодзьдзя і антычнае стаўленьне да немаўляці.»

• «Адрозьніць талент можа адно толькі тое грамадзтва, дзе напоўніцу разьвіваюцца такія чалавечыя якасьці, як незалежнасьць думкі, праўдзівасьць, непрыняцьце адміністрацыйнай адказнасьці, дзе заахвочваецца пошук, дзе пастулят Карла Маркса “падвяргай усё сумневу” не выклікае пераляканае рэакцыі ўладароў.»
• «…Ля ўваходу – фота казачќа ў вышыванай кашулі і лапцях. “Манос” – рускі рэстаран. Іх тут некалькі. Ёсьць, да прыкладу, “Волга”, збудаваная ў форме маленькае царкоўкі. (Колькі я пасьля бачыў гэтых “рускіх” рэстаранчыкаў! Лапці, драўляныя ўслончыкі, самавар, шаўковыя кашулі, вышываныя рушнікі… Матэрыялізаваныя мары пра Расею, якой яе хацелі б бачыць напаўграматныя ўласаўскія і іншыя недабіткі. Паблажліва-барскае, “звыклае” з часоў Шкуро і Куцепава стаўленьне да вялікага народу, які падняў у космас і спадарожнік і Гагарына; азлаваная непадрыхтаванасьць да праблемаў, якія высунулі Каралёў, Ландаў, Шастаковіч… Натуральна, хрысьціцца на лапаць лягчэй, чым зразумець геніяльную думку Мікалая Дубініна, Аксэля Берга або Пятра Капіцы…)»
• «Толькі што прыйшоў новы пачак літаратуры з Пэкіну – яе тут распаўсюджваюць паўсюль. Паколькі “культурная рэвалюцыя” ў модзе, на гэтым можна зарабіць. Парадоксы капіталізму: зарабляць грошы на літаратуры, якая патрабуе “разьбіць сабачыя галовы ўсім японскім буржуям”.
  Паглядзелі вечаровыя паведамленьні тэлеграфных агенцтваў. Некалькі найбуйнейшых прамыслоўцаў Японіі выказаліся за прызнаньне Кітаю.
  - Што ж, - заўважыў Дэйў, - галаве спатрэбіліся рукі…»

• «У кітайскім Даўн-таўне, каля Маркет-стрыт і Тэлак-айерстрыт, у абшарпаных хатах, якія засталіся незалежнай рэспубліцы ў спадчыну ад каляніяльнага Сынгапуру, на падлозе ў кучы спалі і сядзелі сотні людзей; тут не было ня тое што эйркандзішэн – нават старамодныя прапелеры пад столяй і тое тут у рэдкасьць. Было нешта ненатуральнае ў гэтым магутным сутыкненьні галечы мінулага, каляніяльнага веку з асьвечанымі гмахамі рэклямаў “Філіпсу” і “Мэрсэдэсу”.
  Драпежнасьць заходняга імпэрыялізму для сьвету ня новая, і сьвет штодня і шточасу пашырае змаганьне супраць яго…»
• «Трэба ж дадумацца да такога вандалізму: выракаючы вялікі кітайскі народ на галечу, паказваць на Ўсходзе, а асабліва там, дзе жывуць кітайцы, “росквіт і прагрэс” Пэкіну! Ашуканства, нечуванае ў гісторыі! Нашая рэвалюцыя прайшла скрозь спусташэньне і голад, і Ленін не баяўся казаць праўду сьвету пра гэтае спусташэньне, выкліканае ўзброенай барацьбой Антанты супраць нас. Ленін вёў да перамогі людзей, разьняволеных рэвалюцыяй, а разьняволеньне азначае найперш свабоду веданьня праўды, якой бы цяжкай яна ні была.
  Пэкіну патрэбныя даляры, хвунты і маркі – асабліва маркі… …Замест кінутых на сынгапурскі рынак па дэмпінгавых коштах кашулечек і купальнічкаў Пэкін адвальвае велізарныя сумы канцэрнам, зьвязаным з вайсковай вытворчасьцю, - стырніку трэба золата для прац па стварэньні ядзерных бомбаў. Частка тавараў у гэтых мааісцкіх крамах зробленая ў Ганконгу, - толькі цэтлікі, што вісяць на іх, вырабляюцца ў Пэкіне, - паліграфію ж на друкаваньні цытатнікаў “вялікага стырнавога” яны разьвілі як сьлед. Рабочыя Сынгапуру ходзяць у гэтую краму (такіх, дарэчы, тут некалькі), зьдзіўляюцца, ды й пачынаюць паціху прыслухоўвацца да радыёперадачаў з Пэкіну.
  А ў перадачах, разьлічаных на кітайцаў, раскіданых па сьвеце, пэкінскае радыё абвяшчае пра “неверагодны эканамічны прагрэс у Кітаі”, пра “раскошу, якая штодня павялічваецца”.»
• «…Нотнай грамаце вывучыўся ў царкоўным хоры. Я сьпяваў “Авэ Марыя”. У каталіцкай арганнай музыцы я спасьцігаў законы гучаньня. Аднак я зразумеў тады (можа быць, гэта парадаксальна), што гэтая вялікая музыка зьнішчае мяне, зьядае ўва мне разьюшаную актыўнасьць муз́ыкі.
  У м́узыцы, складзенай для нас, каляніяльныя ўлады сумяшчалі каталіцкі супакой з будысцкай мэлядычнасьцю. Гэта быў у найвышэйшай ступені прадуманы прынцып працы, якую калянізатары праводзілі зь мясцовым насельніцтвам.»

• «У адрозьненьне ад Сынгапуру, у Кота-Кінабалу “Банк Кітаю” зачынены. Кітайская крама “Усходні стыль”, зрэшты, ёсьць і тут, але яе байкатуюць. Ёсьць невялічкая крамка, дзе прадаюцца маторы зь пячаткай: “Зроблена ў Кітаі”. Я папрасіў праспэкта – мне працягнулі брашурку, надрукаваную ў Пэкіне. Апісаньне матору па-ангельску і па-кітайску, а абазначэньні дэталяў – як прыглядзецца – расейскія… Наш матор жа, збудаваны на тым заводзе, які мы падарылі Кітаю пятнаццаць год таму…»

• «Барнс [міністар зьнешніх тэрыторыяў Аўстраліі] адмовіўся перагледзець сваё рашэньне. Мне было канчаткова забаронена завітаць у Папуа і Новую Гвінэю. Няхай прэса піша сабе, прафсаюзы – на здароўе, абурайцеся, а я яго не пушчу. Вось вам цудоўны прыклад дэмакратыі “свабоднага сьвету”. Газэты пісалі: “цяпер рускія маюць права зьвярнуцца ў ААН, у Камісію па апецы”. Аднак нават гэта не зьлякала Барнса…
  …Спадар міністар жахаецца нашай праўды ў вырашэньні нацыянальнага пытаньня. “Чырвоны пісьменьнік” расказаў бы пра гэтую нашую вялікую і чыстую праўду, калі б яго запыталіся.
  Можна ставіць бар’еры на шляху савецкага грамадзяніна ў Папуа і Новую Гвінэю. Нельга паставіць бар’еры на шляху праўды – шлях нашай праўды вышэй за бар’еры, усе і ўсялякія.»
• «Праз некалькі месяцаў пасьля майго вяртаньня дахаты я атрымаў ліст з Аўстраліі: “Джуліян, хочам цябе пацешыць: не без тваёй і нашай дапамогі міністар Барнс звольнены ў адстаўку. Запрашаем цябе ў Папуа. На даручэньне сіднэйскіх журналістаў Пол Маклай [унук Мікалая Мікалаевіча Міклухі-Маклая].”»

Цікава было б паслухаць меркаваньні гэтага чалавека (я пра Юльляна Сямёнявіча Ляндраса) на сёньняшні момант (сам ён памёр у далёкім ужо 1993-м…)

Той, хто задае пытаньне, застаецца дурны на пяць хвілін, але той, хто не пытаецца, застаецца дурны назаўсёды.

З дапамогай Шчэрбавых ідэяў накатаў яшчэ раз заяву на "аську". У гэты ж дзень яе атрымаў. Радасьці асаблівае не было. Усё адбылося па прынцыпе "абы адчапіўся". Затое ўсе, хто да гэтага спрычыніўся, яшчэ й павесяліліся. Шчэрба сам прапанаваў тое, пра што я мог толькі марыць. Пасьля выходных абяцаў пагаварыць наконт заробку. Вось толькі ня ведаю, ці каму ад гэтага лепей будзе.

The English language is your most versatile scientific instrument. Learn to use it with precision.

Але гэта будзе карысна і нам…

 

Замяняючы назоўнікі займеньнікамі, паклапаціцеся пра правільнае яго састыкаваньне.

 

Між нас кажучы: склон займеньніка таксама істотны.

 

Калі вы хаціцё ўжыць дзеяслоў, дык спрагаць яго трэба правільна, а ня як таго захочаць аўтар.

 

Дзеяслоў, акрамя таго, заўсёды павінны дапасавацца ў ліку да назоўнікаў.

 

Ня трэба нідзе не ўжываць лішніх адмаўленьняў.

 

Блага ведаючы граматыку, складаныя канструкцыі павінны ўжывацца ўважліва.

 

Якія зьяўляюцца прыдаткавымі сказамі, складаць трэба правільна.

 

Хочам заўважыць, што мяняць асобу, ад імя якой вядзецца аповед, аўтар гэтых радкоў ня раіць.

 

Што да няскончаных сказаў.

 

Аўтар карыстаючыся дзеепрыметнікавымі зваротамі не павінен забывацца на пунктуацыю.

 

У лістах артыкулах дакладах стаўце коскі пры пераліку.

 

Не ўжывайце коскі, там, дзе яны не патрэбныя.

 

Уводныя словы аднак трэба вылучаць коскамі.

 

Стаўце дзе трэба апостраф: абём артыкулу ўсё адно надта не зэканоміш.

 

Не скарач.!

 

Праверце ў тэксце прапушчаных словаў.

 

Каб ня хіла выступіць з артыкулам – завязвай з жаргонам.

 

Калі няпоўныя канструкцыі - блага.

 

Маленькая заўвага пра паўторы, якія часам сустракаюцца ў артыкулах, якія друкуюцца і ў нас, і за мяжой, якія часам засланяюць думку, якую хацеў выказаць аўтар, пра якіх мы й хацелі зрабіць гэту заўвагу.

 

На нашае глыбокае перакананьне, мы справядліва мяркуем, што аўтар, калі ён піша артыкул, дакладна ня мусіць ужываць дурную звычку, якая заключаная ў тым, каб выкарыстоўваць надта шмат непатрэбных словаў, якія насамрэч абсалютна не зьяўляюцца неабходнымі для таго, каб выказаць сваю думку.

 

Ужывайце паралельныя канструкцыі ня толькі для скарачэньня, але і ўдакладненьня.

 

Няма як спадзявацца, што ўжыціе архаізмаў ў грамаце будзе запабягаць разуменьню онае.

 

Мэтафара – гэта цьвік у боце, і лепей яе выкарчаваць.

 

Зьвярайціся са слоўнікам, каб пазьбегнуць памылак.

 

Недзяліце не падзельнае и не злучайце розна роднае, а што небудзь пішыце праз злучок.

 

Штампам не павінна быць месца на старонках нашай прэсы.

 

Не адзін аўтар, які ні адрозьнівае, калі пісаць "не", а калі "ні", ні можа разьлічваць на посьпех.

 

Нечаканая ўнутраная рыфма адрывае ад лягарыфма.

 

Нагрувашчаньне назоўнікаў адзін на аднаго прыводзіць да ўскладненьня разуменьня мэтаду разьвязкі раўнаньня.

 

Скланяць лічэбнікі можна сто дваццаць пяцьцю спосабамі, але толькі адзін зь іх слушны.

 

У працэсе апісаньня фізычных працэсаў пазьбягайце амонімаў.

 

Наяўнасьць у тэксьце паўтораных словаў словаў, як правіла, сьведчыць пра няўважлівую праверку.

 

Уважлліва адсочвайце падвойнныя зычныя.

 

Ужываньне тэрмінаў, значэньня якіх вы не зусім усьведамляеце, можа спрычыніцца да афэктаваных інсынуацыяў на ваш адрас.

 

Той, хто займаецца афармленьнем дакладу, сьпярша мусіць вывучыцца правапісаньню пачатковай формы дзеяслова.

 

Работа павінна быць карпатліва акуратна аздобленая.

 

^{Ужывайце такі кегаль, каб тэкст можна было чытаць без мікраскопу.}

 

Адначаснае УЖЫВАНЬНЕ мноства шрыфтоў замінае ч_ы_т_а_ц_ь тэкст.

 

Ужываньне некірылічнага шрыфту выклікае непрадказальныя вынікі.

Першы афарызм знайшоўся на адным з замяняльнікаў ЖДз. У выпадкова адкрытым блёгу дзяўчынкі-верніцы. "Не распавядайце Богу, які ў вас вялікі ўраган. Скажыце ўрагану, які вялікі ў вас Бог".

Шмат анэкдотаў і ня толькі іх ё на цудоўнай бачыне па вывучэньні ангельскае мовы. Першы анэкдот на рэлігійную тэматыку, што мне трапіўся: "А хіба ў Бібліі сказана, што хто паліць, то ня трапіць у царства Божае? - Не, не сказана. Але чым болей паліш, тым хутчэй туды трапіш". 

…А ў тым Мінску прапіска і гарвыканкам,
І Лядовы палац, і бэтонны паркан,
Зруйнаваных дамоў цені прывідныя.
І дзяцінства майго праляцелыя дні…

Горад руйнуецца будуецца. Паўсюль, дзе мы хадзілі, бэтонныя платы альбо драцяныя агароджы, пашпарты аб’ектаў, разкапаныя ямы і разкіданае сьмецьце. Ды іншыя атрыбуты новабудоўляў. Тут ніхто не разьвешваў на гаўбцах ці вокнах памерлых ужо будынкаў расьцяжкі з патрабаваньнем спыніць бязглуздае зьнішчэньне гісторыі. Тут проста ціха разбурылі паводле "генэральнага пляну рэстаўрацыі", які завецца "вялікія грошы і ні граму мазгоў".

Мяне не цікавіла, што будзе на гэтым месцы. Мяне засмучала тое, што ані я ня ведаю, ані нашыя нашчадкі ніколі больш ня ўбачаць таго, што там было. Што нават каштоўны гістарычны пляст зямлі будзе выкінуты на невядомую звалку ў невядомым накірунку і нікому зь іх няма да гэтага справы.

Я не хацеў пісаць гэты пост, калі б не…

Новыя беларускія показкі:
пра зьнесены флігель у  Горадні:
 - што праўда, той флігель XVIII ст. зьнесьлі?
 - ды не, што ты, па-беларуску трэба казаць "падрыхтавалі да рэстаўрацыі"

Як яно там, у пекле?..

Вопыт зносінаў у асьцы - гэта калі не вылазіш зь інвізыблу.

Калі жанчына мае што сказаць, але маўчыць пра гэта, то ейнае маўчаньне аглушае.

Таму проста квінтэсэнцыя ўчорашняга дню: сьвет не бяз добрых людзей.

Шаноўная дырэкцыя "Масфільму". Пішуць Вам сысадмін Сьцёпа і аўтааматар з дваццацігадовым стажам Дармідонт. Апошнім часам мы заўважылі ў айчыннай кінаіндустрыі радасную тэндэнцыю. Варта было толькі выпусьціць сэрыял "Майстар і Маргарыта", як нашыя суграмадзяне сталі чытаць аднайменны раман Міхайлы Булгакава. Пасьля быў зьняты сэрыял "У крузе першым", і грамадзкасьць зьвярнулася да творчасьці Аляксандра Салжаніцына. І ўжо зусім нікога ня зьдзівіла, што пасьля выхаду сэрыялу "Доктар Жывага" ў народу прачнулася зацікаўленасьць да Барыса Пастэрнака. Такім чынам, паважаная дырэкцыя… Ці ня цяжка Вам было б экранізаваць кнігі "Асновы работы з Windows" і "Правілы дарожнага руху"? Можа тады хоць нехта пачне іх чытаць…

via  Макс

<[Kujah]> Я памятаю, як мы прыйшлі на кансультацыю, што датычылася практыцы па праграмаваньні…
<[Kujah]> Выкладчык напісаў на дошцы вялікімі літарамі: RTFM
<[Kujah]> І сказаў: "Кансультацыя скончаная."

via  Макс

Жанчына-загадка можа загадзіць усё жыцьцё.

via  Макс

Пачаў знаёміцца з самым вядомым творам Тацяны Ліёзнавай.

- У вас баляць ныркі?

- Не.

- Шкада, вельмі шкада. (Гэта яна да таго, што вось нейкімі там кветкамі можна было б іх вылечыць ).

 

Самыя шчасьлівыя людзі на Зямлі - тыя, хто можа вольна ставіцца да часу, ніколькі не баючыся наступстваў. (Я б сказаў карацей: шчасьлівыя гадзін не заўважаюць. Хаця да мяне гэта, мажліва, ужо сказалі. )

Хм, пачытаць як-небудзь сямнаццаць імгненьняў вясны 73-га году.

Ніколі не пераставай быць дзіцёнкам, Рычард! Ніколі не пераставай адчуваць, чуць, бачыць і радавацца такім цудоўным рэчам, як паветра, маторы, гукі й колеры што вакол цябе. Насі сваю бяскрыўдную маску, асьлі гэта трэба для таго, каб абараніць дзіцёнка ад сьвету, але ведай, сябра, што асьлі ты не захаваеш у сабе гэтага дзіцёнка, то састарэеш і памрэш.

© Рычард Бах