Расповед, як дабрацца, ёсьць гэтым годам шмат дзе.

Фэст адбываецца на месцы Аршанскае бітвы 1514 г. – левым беразе Дняпра, дзе ў яго ўліваецца рэчка Крапівенка. Ён доўжыцца ўсю ноч, каб за нядзелю ўдзельнікі змаглі адпачыць і спакойна дабрацца дадому. Фэст праходзіць на адкрытым паветры ля ракі, варта падумаць пра цёплую вопратку, ежу і намёт. Дровы для вогнішча будуць на месцы.

Даезд:

З чыгуначнага вакзалу на аўтобусе ці маршрутцы №11 да аўтавакзалу (канцавы). З аўтавакзалу – аўтобусам «Ворша–Дуброўна» да прыпынку «Гацькаўшчына». Гуртам можна наняць маршрутку з вакзалу проста да Гацькаўшчыны.

Таксама аўтобусам або маршруткай можна ад’ехаць ад прывакзальнае плошчы да прыпынку «Цэнтар», затым ад Цэнтральнай плошчы, што ля «Дому гандлю» (прыпынак за помнікам Леніну), можна сесьці на аўтобус ці маршрутку «Ворша — Дуброўна» і ехаць да прыпынку «Гацькаўшчына». Ад прыпынку «Гацькаўшчына» да месца фэсту каля 1 км.

Але ж з мапай усё-ткі больш зразумела.

 

* * *

8 верасьня - Дзень беларускай вайсковай славы!

Таму 8 верасьня 2008 году а 18:00 сустракаемся каля ўваходу ў Чыгуначны вакзал.

Вазьмі, калі ласка, з сабою якую-небудзь мяккую рэч (спальнік, ручнік ці падушку).

І трошкі смачнай ежы – для цябе і сябра!

Гэта ўсё вельмі неабходна для пабудовы сапраўднага войска – Канстанціна Астрожскага!

А значыцца, можна адсылаць лісты з заказамі на падарункі.

Прычым, не абавязкова рабіць гэта традыцыйнай поштай: Санта Кляўс умее працаваць з кампутарам і прымае электронныя лісты! 

Але! Для тых, хто любіць атрымоўваць звычайныя лісты, нягледзячы ні на што, Санта падае сваю адрэсу для ліставаньня:

Santa Claus
The North Pole
H0H 0H0
Canada

Усе, хто пазначыць на капэрце сваю зваротную адрэсу, атрымаюць у адказ ліст з адмысловай марачкай і штампікам на ёй ад самога Санты. Адасланыя ўнутры ЗША, лісты прыдуць да Санты, нават калі яны будуць бяз марак - Санта можа ўсё! А ўвогуле ў 2005 годзе Санта атрымаў у сваёй рэзыдэнцыі на Паўночным полюсе 120 тысяч лістоў з 26 краінаў.

Галоўнае зараз - не адаслаць надта рана, а пазьней - не забыцца адаслаць увогуле. 

Насельніцтва Расеі. Статыстыка, хвакты, камэнтары, прагнозы. Пажадана дачытаць да канца (хоць гэта й цяжка ўсё ўсьведамляць) - там ёсьць працяг…

"Гран-каньён" і яшчэ колькі чалавекападобных зьяваў у прыродзе. Аўтар распачынае аповед цікавай алюзыяй, ацэньваючы свае здольнасьці ў распазнаваньні сылюэтаў такім чынам (цытую): "Я заўсёды пачуваўся блага ў гульні, дзе трэба глядзець на аблокі і вынаходзіць у іх розныя фігуркі. Я распавёў пра гэта свайму сябру некалькі тыдняў таму, у дзень, калі было прыгожае сіняе неба і мноства пухкіх аблокаў для падобнага дасьледваньня. Я: "цукерка з хлопку?" - Ён: "Не, гэта падобна да перакуленае дагары нагамі каўчукавае качкі з крышталёвымі крылцамі ў моры.""

8 найбольш варя’цкіх чампіянатаў. Ну, пра ўдзел і перамогу беларускі ў чампіянаце па сядзеньні ў саўне чуў, пра спаборніцтвы на падушках ведае кожны піянэр. Але астатнія… А яшчэ ў камэнтах чытачы падкінулі столькі чампіянатаў… Усе ніасіліў нават, але думаю, што ніхто там не падкінуў прыклад такога нашага спаборніцтва, як чампіянат па паяданьні дранікаў. Зараз нешта яго не чуваць, а якім чынам я пра яго пачуў тады? Ну, цяпер гэта ўжо невядома, але тады я падбухторыў свайго суседа па пакоі ў інтэрнаце "паўдзельнічаць". Згодна з правіламі чампіянату мы "прыйшлі" са сваімі дранікамі. І так аб’еліся! Недзе пад 30 штук кожны зьелі. Што праўда, рэкорд, які прыводзіла крыніца, быў блізу 56-і зьедзеных дранікаў ці недзе ў гэтым абсягу. Так што - трэніравацца ды трэніравацца.

10 рэлігіяў, пра існаваньне якіх вы й не ўяўлялі. Як і спадзяваўся аўтар, маё "адно вуха" "іншым краем" чула пра Асатру (праўда, мне чамусьці здавалася, што гэта нейкая багіня), а "царква ўніфікацыі" - хіба ж ня прошукі ЦРУ? Гэта ў ЗША такія назвы распаўсюджаныя. Ну і, як заўжды, чытачы актыўна дадаюць свае варыянты.

12 манумэнтаў, прысьвечаных выбітным жанчынам.

10 цэркваў з "Боскім" дызайнам. Збольшага, насамрэч нечым выбітным там можна назваць толькі пару будынкаў (па мне, дык толькі Hallgrimskirkja ды Jubilee Church), але ізноў жа - камэнты хваляць, наколькі разумею, тое, што для іх бліжай геаграфічна. І гэта даволі слушна. Хіба ж мы ня маем нестандартовых дызайнаў цэркваў? Ды ў пратэстантаў яны ўвогуле ўсе адна на адну непадобныя! Не хапае толькі фотаздымкаў і артыкулаў у Вікіпэдыі. Пачаць можна адсюль…

+7 твораў чалавецтва ў сьпісе сусьветнай спадчыны UNESCO. Ну, тут нам пахваліцца можна хіба тым, што мы са шмат большай хуткасьцю зьнішчаем свае гістарычныя й архітэктурныя помнікі. Што тут сказаць… UNESCO знойдзе замену беларускім "адрэстаўраваным" падробам. А мы - ніколі…

10 неадзначаных (ці пакуль што незаслужана забытых) бацькоў тэхналёгіяў. Ну, гісторыю з узьнікненьнем мабільнае сувязі цікава ведаць (хоць я й так яе ведаю). Канечне, "бацька Фартрану" - гэта таксама гучыць годна, у (непараўнальна) меншай ступені - "бацька джавы". А вось пра тое, што вынаходца кампутарнае мышкі Дуг Энгельбарт (а ўсё-ткі нейкае знаёмае імя) не атрымаў абсалютна ніякіх дывідэндаў ні ў ганаровым, ні ў матэрыяльным сэнсе, дзіўна чуць. Зрэшты, калі б тэхналёгія была запатэнтаваная на ўжываньне толькі адной фірмай ці чалавекам… Нам бы ў цяперашні час давялося б забыцца на мышку… І карыстацца тачскрынам. Так, да астатніх "бацькоў": не разумею, чаму ў гэтым сьпісе вынаходцы такіх дэвайсаў, як БлэкБэры ды АйПод (хіба толькі таму, што астатнія ўсё-ткі атрымалі сусьветнае прызнаньне). А вынаходцу спама дык і проста варта было б !

10 уражвальных дзівосаў. Незвычайная колькасьць камэнтароў, таму нават ня стаў шукаць між іх іншыя спасылкі - большасьць камэнтатараў абвяргаюць ці скэптычна ставяцца да розных праяваў дзівосаў. Сапраўды, можа й праўда зашмат увагі надаецца людзямі самім цудам. Канечне, нельга не прымаць той хвакт, што цуды існуюць (гэтыя, ці якія яшчэ іншыя), аднак галоўная выснова з гэтага павінна быць адна - мы верым ня ў цуды, а ў Бога. А наўскідку зь найбліжэйшых цудаў магу прывесьці прыклады, калі недзе год ці два таму плакалі іконы недзе на Віцебшчыне (зрэшты, такое здараецца рэгулярна і ў розных месцах), але ў калямэталёва-папсовых колах найболей, відаць, распаўсюджаная гісторыя пра таямнічае зьнікненьне цэлага палку ў воблаку, пра што вядзецца ў адной зь песьняў "Арыі". Вось ёлкі, зусім не памятаю, ці тое полк быў ангельскага войску, ці тое нямецкага, і ці здарылася гэта падчас першай сусьветнай вайны. Вох, калі перачытаць яшчэ раз гэты пост цалкам, дык можна так напрэгчы гугаль…

6 найболей ілюмінаваных пабудоваў на Зямлі. Вось тут беларусы выдзеліліся. Дакладней, адзін. І тое не беларус, а так, невядома хто. Ну, сутнасьць у тым, што "чупа-чупсавая бібліятэка" на першым месцы. І вось тут у камэнтах мяне цікавіла найболей, якія будуць водгукі менавіта пра гэты будынак. Не дачакаўся нічога абсалютна. Акрамя "вялізныя траты эклектраэнэргіі на такія патрэбы", што адносіцца да ўсіх шасьці будынкаў, натуральна. А яшчэ ў нас ёсьць вакзал… Ну а мне з усіх шасьцёх спадабалася… 7-я пабудова, прапанаваная ў камэнце - АльянцАрэна (на здымку).

Проста тэлевізыйная вышка. Жудаснавата выглядае, але гэта толькі зь першага позірку.

7 дзетак, якія зьмянілі сьвет. 5 зь гэтых сямі пражылі надта кароткае жыцьцё, так і не пасьпеўшы стаць дарослымі. Але пасьпелі зрабіць столькі, каб пра іхнія справы дарослыя памяталі заўжды. Не магу сказаць, што жадаў бы бачыць у будучыні ў гэтым сьпісе дзяцей зь Беларусі, аднак калі не дзяцей, дык моладзь нашая ўжо заслугоўвае падобнага прызнаньня дзякуючы сваім ідэалам. Нашым ідэалам. Якія не памяняеш ні на якія "празьнікі".

• Вось у Індыі, напрыклад, думаеце, жыць лепей, чым у ЗША? Ня ведаю, ці ёсьць там чарнажопыя макакі, але сьвіньні там дакладна ёсьць. І яны маюць звычку… ммм… мачыцца проста на вуліцах. Што прыдумалі ўлады гораду Мусіры ў штаце Таміл Наду, здагадваецеся? Перасаджалі ўсіх у турмы? Неее, так толькі ў Беларусі робяць. Перастралялі? Неее, так пакуль што нават у Беларусі яшчэ ня робяць. Дык вось: муніцыпалітэт вырашыў плаціць жыхарам за наведаньне грамадзкіх прыбіральняў. Паведамляецца, што такім чынам можна зарабіць да аднаго даляру ў месяц. Але найцікавей было пачытаць камэнтары да гэтага запісу. Калі ў блёгу агенцтва Ройтэрз яны яшчэ даволі ўдумлівыя, разважлівыя і г.д., дык на самой Neatoram’е камэнтатары зьбіраюцца езьдзіць у Індыю адмыслова ў клязэты, вынаходзяць прынцып "вечнага рухавіку" (выпіў пЫва-памачыўся-атрымаў грошы-выпіў пЫва…), пагражаюць "нарабіць не адыходзячы ад касы, калі ім не заплоцяць даляр"… Розныя кантынгенты зусім на гэтых бачынах, адразу заўважна.
• Блёг, прысьвечаны туалетнай паперы.
  
  
  Дакладней, пра тое, што ў галаве людзей у той момант, як яны… бавяць час у гэтым пакойчыку. Праўда, нешта ня надта абнаўляецца гэты рэсурс. А абнаўляцца ён па ідэі мусіў крыятывамі саміх наведнікаў. Маўляў, вывальваеце на туалетную паперу ўсё, што вам стукнула ў галаву ў гэты момант, і дасылаеце (фотаздымак, не паперу!) на іхнюю паштовую скрыню. Але ж далей адзінага запісу справа не пасунулася…
  
• Дык вось якім бокам быў Арнольд Шварцанэгер да цяжарнасьці: ён здымаўся ў фільме ў якасьці навукоўца, што згадзіўся дзеля навукі зацяжарыць!.. А прэмія ўсё-ткі была прызначаная, і самая што ні на ёсьць рэальная, хоць зьвесткі я пра яе знайшоў толькі ўскосныя на адным з форумаў. Ну і, акрамя таго, цяпер вакол гэтай ідэі з мужчынскай цяжарнасьцю распачынаецца нездаровы ажыятаж… Але гэта ўсё ня мае ніякіх адносінаў да клязэтаў. Ні нават да гендэрнае роўнасьці. А то потым давядзецца, глядзі й таго, скасаваць падзяленьне "кабінак" на "мэ" і "жо"…

• Пяндосская мытня можа без папярэдняга на тое дазволу пракурора ці яшчэ каго праверыць зьмесьціва вашага ноўтбуку, камэры, мабілкі і іншых электронных прыстрояў, калі Вы ўяжджаеце ўнутар краіны. Гэтак, у прыватнасьці, здарылася зь Білам Хоганам, які вяртаўся ў ЗША зь Нямеччыны ў лютым гэтага году. Ягоны ноўтбук заставаўся на мытні дзеля праверкі цягам яшчэ двух тыдняў. Дазвол на нагляд патрабуецца ва ўсіх іншых выпадках, акрамя таго, калі асоба ўяжджае ўнутар краіны, як было пастаноўлена судом, паведамляе Neatorama.
• Натуральна, што там з гістарычных прычынаў нямерана чарнажопых. І вось адзін з гэтых макакападобных "засьвяціўся" у сваім сапраўдным абліччы. Калі мама не схацела даць яму, 40-гадоваму абалдую, грошай, ён ударыў яе па шыі замарожанай тушкай кураняці. Гэтага яму паказалася мала, і ён агрэў яшчэ й суседку, а недзе праз гадзіну, выйшаўшы на вуліцу, накінуўся з лаянкай і гэтым самым кумпяком яшчэ на двух жанчын, што праходзілі міма.
• Мужчына нарадзіў-ткі дзіця. Зразумела, што гэта здарылася… Правільна, у Пендастане. Зразумела, мужчына гэты не адэкватны мужчына, а ў мінулым жанчына. Даведаўшыся, што яго (яе?) жонка ня ў стане сама вынасіць дзіцёнка, ён (яна? - усё, далей буду прыводзіць адзін варыянт займеньніку, усё ж мужчынскага роду) перастаў атрымваць штомесячныя ін’екцыі тэстастэрону. Некалькі месяцаў пасьля гэтага ягоны арганізм яшчэ самарэгуляваўся (відаць, ператвараўся назад у жанчыну), пасьля, пэўна, у ягонае лона ўвялі штучна аплоднены зародыш. Ну і ў выніку ўсё абышлося натуральнымі родамі, без кесаравых перасекаў. Дзяўчынка адчувае сябе нармалёва. Але мне адразу ўзгадалася даўняе абяцаньне - здаецца, гэта было неяк зьвязана з Арнольдам Шварцанэгерам - узнагародзіць шалёнымі бабкамі першага мужчыну, які народзіць дзіцёнка. Хіба ж гэта ня той выпадак? Ці ўсё-ткі Томас Біці ня лічыцца мужчынам? Гм, трэба пашукаць пра ўзнагароду…
• Чаму АйПоды такія дарагія, станае зразумела, калі пачытаць пра іхнія замарочкі з чыпам аўтэнтыфікацыі. З аднаго боку, вось да чаго прыводзіць нежаданьне дзяліцца сваімі сакрэтамі з усім сьветам. Зь іншага боку, "Эплаўцы" такім чынам трымаюць марку…

А ўсё-ткі я дапіў гэты тан, "сакрэт прыгатаваньня" якога нам "так ветліва раскрылі невядомыя горцы" пасьля тысячагодзьдзяў захоўваньня "тайны гэтага напою", які "вылечыць вас ад усемагчымых хваробаў". І ведаеце, які сакрэт мне адкрыўся? Што акрамя ўсіх сваіх чароўных якасьцяў, тан цудоўна падыходзіць для… вось гэтага!

А пасьля ў мяне адкрыўся сусьветны розум выхад да сэціва, у якім мне адкрылася мноства спосабаў прыгатаваньня тану (ён жа айран, ён жа катык у розных народаў). І гэта ня ўлічваючы мноства рэцэптаў прыгатаваньня кшталту "айрану з катыку" ці "катыку зь індыку", ці "тану са сьмятаны" і ў такім родзе і г.д. Мала таго, некаму ён таксама вельмі ўставіў.

Што ж, па законах жанру патрабуецца яшчэ рэцэпт, а то раптам высакародныя горцы яго зьменяць ізноў ахінуць таемнай пячаткай. Вось гэты выбраў, бо падкупіў сваёй прастатой у параўнаньні зь іншымі (вынік то ўсё адно той самы - жыцьцё вечнае ):

Катык (узбэцкая кухня) 

• літар тлустага малака
• 100 г сьмятаны

У малако (тэмпература каля 30°С) дадаем сьмятану. Дбайна загортваем посуд з малаком у ватную коўдру, пакідаем на 8-10 гадзін у цёплым месцы, пазьбягаючы устрэсваньняў і зрухаў. У выніку атрымаецца ёгурт па-ўзбэцку.

Ну, а для тых, хто п’е малако без сьмятаны, нічога не застаецца, як… чытаць топік! І ў добры шлях!  

Гэтая частка вытрымак з аповесьцяў Юльляна Сямёнава вымушае прызнацца самому сабе, што ведаць адно толькі пра хвакт амэрыкана-віетнамскае вайны недастатне. Якім чынам гэты канфлікт тычыўся Савецкага Саюзу, яшчэ можна зразумець. А вось пра тое, што Ляосу дасталося па поўнай праграме за тое, што па ягонай тэрыторыі праходзіла “сьцежка Хо Шы Міна“… ВОсь пра гэта і вядзецца ў першым разьдзеле другой часткі марлязонскага балету майго пасту.

• «Таварышы пакеплівалі зь мяне, але калі я некалькі разоў “прадбачыў” бамбёжкі па скугатаньні сабак, пакепліваць перасталі. Сабакі скавыталі так, як дваццаць шэсьць год таму, калі я жыў на Волзе і ішла Сталінградзкая бітва і фашысты наляталі на наш горад па два, тры разы на дзень. Я з тае пары запомніў, як жаласьліва, па-бабску галасіста мычалі каровы, а ім падвывалі сабакі. Вочы сабачыя заміралі, скіраваныя ў неба, якое абяцала ім нябачную і невядомую, але незваротна ідучую пагібель.»
• «Увечары сядзеў ля транзыстарнага прымача, слухаў навіны. Вашынгтон перадаваў апошнія дадзеныя апытаньня Інстытуту грамадзкае думкі Гэлапа. Палова апытаных амэрыканцаў была ня згодная зь віетнамскай агрэсыяй, і толькі трыццаць адсоткаў падтрымлівалі афіцыйны курс ураду Джонсана. Асьлі дэмакратыя ёсьць падпарадкаваньне меншыні большасьці, дык чаму Джонсан працягвае вайну? Бо большасьць амэрыканцаў жа супраць палітыкі кіраўніцтва ў Віетнаме.»
• «Сутыкнуўшыся тварамі з сёньняшняй вайной, я шмат разважаў над яе асаблівасьцю. Цяпер ідзе вайна хуткасьцяў. Чалавек сам стварыў звышхуткасьці, але нічога супроцьстаялага ім стварыць яшчэ ня здолеў. Раней вы маглі чуць вайну заранёў, асабліва як прыляталі самалёты. Цяпер вы гэтага пазбаўленыя: самалёт прылятае, аперажаючы гук. Так, па волі драпежнікаў, геній чалавецтва амаральна павернуты супраць яго ж самога…»
• «Бонза Кі Кэа, галава асацыяцыі будыстаў у правінцыі Самнёа, распавёў мне пра тое, як авіяцыя ЗША змагаецца з рэлігіяй. У пагадзе Бан Бан у Самнёа ішло набажэнства. У гэты час наляцелі “АД-6”. Яны сьпярша скінулі асьвятляльныя ракеты. Стала сьветла й халодна. Бонза Ін Тхонг і пяць маладых манахаў пачалі выводзіць вернікаў у сховішча. Яны зрэшты не асабліва верылі, што будуць бамбіць: хоць амэрыканскія лётчыкі і хрысьціяне, але ўсё адно яны веруючыя людзі – нельга бамбіць храм бога, нават асьлі ён мае іншы колер скуры, ніж у Хрыста. Але калі стала зусім сьветла, самалёты скінулі цяжкія бомбы. Бонза Ін Тхонг і пяць манахаў былі забітыя, дзесяць малельцаў, якія не пасьпелі схавацца, цяжка параненыя.»

/пераклікаецца зь Віетнамскай тэмай па той простай прычыне, што паездка Ю.Сямёнава туды была выкліканая жорсткім разгонам у Зах.Бэрліне студэнцкіх дэманстрацыяў супраць вайны ў Віетнаме./

• «Усе столікі ў кавярні занятыя “істэблішмэнтам”: паважныя сем’і змагаюцца адна з адной выкшталцонасьцю строеў, тупым самаздаволеньнем і фанабэрлівасьцю. І нечакана ля кавярні зьяўляюцца слаўныя барадатыя рабяты ў дзіравых джынсах і разношаных кедах. Яны раздаюць улёткі з пратэстамі супраць агрэсыі ЗША ў Віетнаме, супраць надзвычайных законаў. Ах, які гармідар пачынаецца! Як пабарвавелі твары буржуа, як люта матляюць склератычнымі кулачкамі старушэнцыі ў чорных карунках, як нямеюць твары маладых гандляроў… Хлапцоў абступаюць маўклівым, душным колам. Паліцыя непадалёк. Пасьмейваючыся, чакае пачатку сутычкі. Але сутычкі не выйшла: падбегла яшчэ адна група студэнтаў, прыйшлі на дапамогу да сваіх. Яны стаяць плячо да пляча, іх цяпер ня зьбіць. У іх цяпер выразная праграма, сфармуляваная ў гэтых двух лёзунгах. Мне падабаюцца гэтыя рабяты з СДС [сацыялістычны саюз студэнтаў].»
• «Знаёмлюся з адным зь лідараў ультралевага крыла СДС – Юргенам Хорлеманам. Ён літаратар, выпусьціў некалькі публіцыстычных кніг, дапамагаў у свой час зрабіць п’есу пра амэрыканскую агрэсыю. Ссінячы-бледны, экзальтаваны ў сваім супакоі, ён адразу ж прапанаваў “агрэсыўны” тэмп размовы. Мяне ўразіла: з такімі гнілымі, старадаўнімі нападкамі накінуўся ён на нас, на СССР! Аказваецца, мы першы раз “падманулі” Кітай у 1927 годзе…
  …Я ўзгадаў наш цяжкі, галодны пасьляваенны сорак дзявяты год. Я тады праходзіў вайсковую падрыхтоўку ў Беларусіі. Тысячы сем’яў яшчэ жылі ў зямлянках. А па чыгунцы адзін за адным ішлі эшалоны ў Кітай: дапамагаць братэрняму кітайскаму народу будаваць заводы, фабрыкі, электрастанцыі. Мы адрывалі ад сябе, дапамагаючы народу Кітая. Такія хвакты. Хорлеман можа іх ня ведаць – яму ў сорак дзявятым было восем год…»
• «Я заўважыў, што найбольш падрыхтаваная для мааісцкіх тэорыяў глеба, як зазвычай, знаходзіцца ў самых брудных антысавецкіх клааках. Адбываецца відавочнае змыканьне ультраправых з ультралевымі: ад тэорыяў “экспрапрыяцыі прцаўніка”, якія выдаюцца “крэмленолагамі” за “сацыялістычныя”, любы разважны, сур’ёзны працаўнік кінецца прэч, нібы чорт ад ладану. І правільна, між іншым, зробіць, бо гэтыя тэорыі ніякіх адносін да сацыялізму ня маюць. А тэорыі гэтыя блукаюць па Заходнім Бэрліне. Гэта бясспрэчна правакатарскія тэорыі, і буржуазная прэса ўсяляк іх рэклямуе, удзёўбваючы ў галовы працоўных, што гэта й ёсьць тая праграма, з якой да іх ідуць усе студэнты.»

/Паездка супала з “працэсам у Бургасе”. Таму ніжэйпрыведзеныя цытаты будуць цікавыя ня столькі самі па сабе, колькі як усьведамленьне таго, што, па-першае, нічога ня ведаеш пра новую гісторыю Гішпаніі, а па-другое, уявіць такое ў 70-х гадох мінулага стагодзьдзя ў эўрапейскай краіне даволі цяжка, ці ня праўда? На жаль, калі я пачаў “капАць” Вікіпэдыю, нарэшце даведаўся, чым быў у тыя самыя часы “рэжым чорных палкоўнікаў” у Грэцыі…/

• «- А дзе нарадзіўся Гарсыя Лёрка?
  Кіроўца доўга маўчаў. Пасьля не абарочваючыся адказаў:
  - Гэта неістотна, дзе нарадзіўся Гарсыя Лёрка. Галоўнае, што памяць пра яго жыве ў сэрцы кожнага гішпанца…
  Запаліўшы, ён спытаўся:
  - Адкуль сяньёр родам?
  - З Масквы.
  Вішчаць гамульцы, сыгналяць машыны, што ідуць ззаду, - кіроўца кінуў стырно, павярнуўся да мяне ўсім целам, толькі нага на аксэлератары:
  - Салюд, камарада! Но пасаран, камарада! Карош рус! Дравству, брад!
  Памятаюць. Усё памятаюць. Усе памятаюць. Напэўна, гэта было вельмі сьмешна збоку: сядзяць у машыне два дарослыя мужыкі, сьмяюцца і плачуць, хлопаюць адзін аднаго па плячох, задаюць пытаньні і, не чакаючы адказу, пераходзяць на іншае. Тэабольда, першы мой гішпанскі сябар, дзякуй табе…»
• «Я разумеў Антоніё: гішпанскае мастацтва цяпер ня хоча абмяжоўвацца алягорыямі, нават самымі адважнымі, - змаганьне гішпанцаў за свабоду адважнейшае за любую алягорыю. Усё часьцей і часьцей у тэатры, жывапісе, літаратуры “котку называюць коткай”. Так, цэнзура лютуе, так, забароне падвяргаецца ўсё хоць крыху апазыцыйнае рэжыму, але апазыцыя цяпер такая моцная ў Гішпаніі, што пачні забараняць – давядзецца забараняць усё запар, няма чаго будзе глядзець і чытаць, а на адных вэстэрнах нічога не даб’есься. Афіцыйная прапаганда паведамляе пра рост дабрабыту, пра разьвіцьцё эканомікі, пра “новы курс” рэжыму, які быў абвешчаны ў пяцідзясятых гадох, пра “нацыянальную гармонію” і пра вырашэньне ўсіх асноўных праблемаў у краіне. Але падзеі апошніх дзён – надзвычайнае становішча, салдаты на вуліцах гарадоў, масавыя выступы працоўных супраць рэпрэсыяў – сьведчаць пра тое, што краіна далёкая ад таго “гарманічнага грамадзтва”, як яе малююць на глянцавых буклетах для прыезжых іншаземцаў.»
• «Франка ніколі не сьпяшаўся, - працягвае генэрал, - ні ў палітыцы, ні ў партыі, ні ў войску. Зараз усе абмяркоўваюць надыходзячы працэс над баскамі ў Бургасе. Паверце майму слову: Франка схоча атрымаць палітычную карысьць з гэтага фарсу, якія войска – збольшага – адпрэчвае. У чым будзе выражацца гэтая палітычная карысьць? Тлумачу: пасьля таго, як сьмяротны прысуд, пра які зараз кажа ўся краіна, будзе вынесены, Франка напэўна зьлітуецца з асуджаных. Цемрашальства заўжды дапамагае дыктатарам. Запэўніваю вас, плебс выплесьнецца на вуліцы з крыкамі: “Слава каўдзільё, найсправядлівейшаму й найдабрэйшаму чалавеку Гішпаніі!”»
• «Гішпанскія сябры спрабавалі наладзіць мне сустрэчу з прадстаўнікамі цалкам лягальных тут нацысцкіх арганізацыяў. Першай зь іх па важлівасьці можна лічыць мадрыдзкі “Геапалітычны цэнтар”, што займаецца ідэялягічнай дзейнасьцю. Каля яго, непадалёк ад вакзалу Аточэ, знаходзіцца арганізацыя “Бальканскіх эмігрантаў”, якую ўзначальваў харвацкі фашыст, вайсковы злачынца Павеліч. Тут жа існуе “Эўрапейскі цэнтар дакумэнтацыі й інфармацыі” на чале з Габзбургам, у які ўваходзяць ня толькі нацысты, але й нядаўна памерлы камандзір “Блакітнае дывізыі”, у мінулым бліжэйшы супрацоўнік Франка.
  Гішпанскія сябры лічаць, што Мадрыд ня ёсьць цэнтрам сусьветнае падпольнае арганізацыі нацыстаў. Але, сьцвярджаюць яны, у Мадрыдзе ёсьць падпольнае кіраўніцтва нацысцкім рухам у Эўропе. А кіраваць ёсьць кім: у Англіі, напрыклад, лягальна існуе нацыянал-сацыялістычны рух, “Ліга абароны белых”; у Бэльгіі – “Рух грамадзянскага дзеяньня” і “Цэнтар контаррэвалюцыйных дасьледваньняў”; у Галяндыі – “Нацыянальны эўрапейскі сацыялістычны рух”; у Швайцарыі – арганізацыя “Новы эўрапейскі парадак”; у Швэцыі – “Паўночная імпэрская партыя”; у Нарвэгіі – “Саюз сацыяльнага абнаўленьня”; у ФРГ – нэанацысты НДП; у Італіі – адкрытыя пасьлядоўнікі дучэ, ультраправыя з “МСІ”, што мае месцы ў парляманце.»
• «У траўні мінулага году кардынал Таранкон быў навязаны Мадрыду Ватыканам – у імя шматлікіх пастырскіх патрабаваньняў, - каб перагарадзіць дарогу ў мадрыдзкае арцыбіскупства кандыдату рэжыму франкісту Гўэра Кампасу. Для Франка гэта было ўдарам, і тады ён прыбег да пагрозы. У сваім традыцыйным пасланьні з нагоды сканчэньня году, які быў адзначаны арыштам мноства царкоўных дзеячоў, Франка сказаў: “Дзяржава ня будзе бязьдзейнічаць у той час, як некаторыя службіты царквы занялі пазыцыі сьвецкага характару”. (Асьлі гэта разшыфраваць, перакласьці на сапраўдную мову падзеяў, то стане зразумелы сапраўдны сэнс гэтых словаў: дзясяткі гішпанскіх сьвятароў кінутыя ў турмы; на лаву падсудных службітаў культу саджаюць разам з камуністамі і баскамі, якія выступаюць за нацыянальную аўтаномію; падчас сьледзтва да сьвятароў прымяняюць такія сама катаваньні, як і да камуністаў.) Але гэтая заява апынулася на карысьць царквы. Афіцыйны друкаваны ворган біскупства ўпершыню палічыў патрэбным адказаць каўдзільё, нагадаўшы, што царква ня можа адмовіцца выконваць сваю місыю і выкрываць парушэньні справядлівасьці.»
• «…Адсюль усяго дванаццаць кілямэтраў да Торрэмалінас – самага касмапалітычнага гораду Эўропы, курортнае сталіцы на Беразе Сонца – Коста дэль Соль, які вырас на пустых дзюнах за апошнія дваццаць год. Турысцкія даведнікі сьцвярджаюць, што штогод курорты Торрэмалінас і Берагу Сонца наведваюць ня менш як 20 мільёнаў іншаземных турыстаў.
  Ізноў узгадаў Баўгарыю. І яшчэ раз адчуў высокі гонар за маіх сяброў з Альбэны і Сазопалю на Сонечным Беразе. Няма словаў, Торрэмалінас – гэта выдатны курорт, але Баўгарыя ўсё-ткі лепей з-за таго духу дэмакратызму, які жыве там. У Торрэмалінас адпачываюць багатыя людзі – працаўніку там месца няма, надта дорага. Кіроўца, які падвозіў мяне на сваім грузавічку на поўдзень, да Гібралтару, сказаў па-ангельску:
  - Гэтае месца стане сапраўдным курортам толькі пасьля рэвалюцыі, кампаньера Хуліян. Вось тады прыяжджай – слаўна адпачнем!»
• «У турмах Гішпаніі цяпер як ніколі шмат маладых людзей, арыштаваных за адмову ад вайсковае службы. Калі яны адбываюць пакараньне, іх зноўку прызываюць у войска і тых, хто па-ранейшаму адмаўляецца ад вайсковае службы, ізноў судзяць.»
• «Гаспадаром бару аказаўся ня немец, а эстонец, што зьбег у сорак пятым годзе, - відаць, з паліцаяў. Палічыўшы мяне амэрыканцам, ён красамоўна выкладаў сваё крэда. Ён казаў, што мы, “дурныя янкі”, не зразумелі сытуацыю сорак пятага году.
  - Вам, напышлівым янкі, - працягваў ён, - трэба было ўвайсьці ў канфрантацыю з чырвонымі. Тады Эўропа стала б зусім іншай. Тады б мы не адчувалі сябе нават тут, за Пірэнэямі, бы на чамаданах сядзімо. Мы ўвесь час чакаем, што чырвоныя прыйдуць і сюды. У гэтым вінаватыя вы, даверлівыя і наіўныя янкі.»
• «Хэмінгўэй ніколі не “цямніў” – ні ў жыцьці, ні ў творчасьці. Ён заўжды быў пісьменьнікам аднае тэмы – тэмы чалавека добрага, адкрытага, пяшчотнага, суворага. Ён заўжды спавядаў рэлігію антыфашызму, ён быў пасьлядоўны ў сваёй нянавісьць да нацыстаў і да вайны. Ён ніколі не дэкляраваў гэтага – ні ў інтэрвію, ні з трыбунаў. Ён проста такі быў.
  Я, насамрэч, ня ведаю, які быў бы цяперашні сьвет нашых уяўленьняў, калі б на зямлі ня жыў гэты добры барадаты Ваяр.
  Сьвет зьбяднеў, калі ён сышоў ад нас сам. Але сьвет стаў і багацейшы, і добразычлівейшы, і мужнейшы, таму што ён – антыфашыст, ваяр, Тата – жыў у ім, у гэтым нашым маленькім і агромністым сьвеце…
  Я падумаў пра ўсё гэта, калі ехаў ад Луіса Мігеля Дамінгіна на сустрэчу з адным з тых нацыстаў, які ваяваў з Кантўэлам, і з Хэмінгўэем, і з маім татам, і зь ягонымі сябрамі – Кастусём Лесіным, Іванам Кузьмянко, Аляксеем Вялікарэчным, і якога мы адлупцавалі, але які ўсё яшчэ жывы і з якім таму трэба працягваць бойку…»
• «Высокі прэстыж “савецкіх гішпанцаў”, якія вярнуліся ў Мадрыд пасьля трыццацігадовага перабываньня ў нашай краіне. Мне распавядалі, што ў адной сям’і бацька, які марна спрабуе быць “грандам”, спавядаючы “славутае гішпанскае нічоганерабленьне”, крычаў дачцы, якая вярнулася з Масквы: “Што вам дала Расея? Што вы прывезьлі адтуль? Дзе мяхі, золата?” Дачка адказала: “А два дыплёмы – мой і мужаў? Дзьве твае дачкі і мой зводны брат ня ўмеюць ні чытаць, ні пісаць. Яны хіба маюць “фіят” у растэрміноўку! Каб супакоіць тваё славалюбства, мы набудзем два “сытраены”. Але хіба ж у іх шчасьце? Ты ня ведаеш сапраўднага шчасьця! Мы – ведаем!”»

Справа ў тым, што я ўжо неўзабаве дачытваю (дакладней, спадзяюся зрабіць гэта) кнігу Юльяна Сямёнава (ага, “Сямнаццаць імгненьняў вясны”). Праўда, кніга гэтая, насуперак маім чаканьням, дакумэнтальная. А гэта значыць, што аўтар дзеліцца сваім жыцьцёвым вопытам… якім нельга не падзяліцца з тымі, хто кнігі ня бачыў.
У першай аповесьці вядзецца пра паездку сп.Сямёнава ў Японію і Паўднёва-Ўсходнюю Азію напрыканцы 60-х - пачатку 70-х гадоў. А гэта быў час… Гэххх, які гэта быў час… (пераацэнкі і магчыма нават ужо рэвізыі вынікаў другое сусьветнае вайны; халодная вайна між двума звышдзяржавамі; ускоснае змаганьне за перадзел сфэраў уплыву між імі ў Азіі і Афрыцы; уздым рухаў з удзелам недабітых нацыстаў; зь іншага боку - захоп улады “чырвонымі” паўстанцамі і наступны за гэтым жахлівы, бязглузды тэрор уласнага насельніцтва…) Адным словам, я зразумеў, што пра гэты час нічога ня ведаю. І таму, каб хоць крышачку ўнікнуць ў сэнс прачытанага, трэба хаця б ведаць, што ў гэты час у Кітаі разгарнулася гэтак званая “культурная рэвалюцыя“, якая не прывяла ні да чаго добрага (як паказвае сёньняшні стан падзеяў). Ага, гэта я пра “чырвоную чуму”, плошчу Цяньяньмэнь, Вялікую кітайскую “вогненную” сьцяну, Тыбэт… Зрэшты, тут не пра гэта. А вось жа пра “культурную рэвалюцыю” давядзецца даведацца глыбей, каб зразумець некаторыя цытаты Ю.Сямёнава.
Што яшчэ хацелася б заўважыць… Для зручнасьці разаб’ю, відаць, цытаты па тэматыцы. Апушчаныя месцы (каб надта шмат не цытаваць) аддзеленыя шматкроп’ямі з абодвух бакоў, мае камэнтары (каб лепей зразумелася) ў [квадратных дужках]. Болей не хацелася б нічога камэнтаваць, каб не навязваць сваё меркаваньне. Такім чынам,

• «Зайшлі ў маленькую закусачную. Іх у Японіі называюць на хранцузкі манэр – “бістро”. Усё ў дрэве. Дрэва – прадмет захапленьня японцаў. Вельмі прыгожа зробленыя гэтыя “бістро”, вельмі эканомна. Дзяўчына з усьмешкай абавязкова прынясе вам цылафанавы пакецік. Вы разарвеце яго і дастанеце гарачую вільготную сурвэтку. Абатрэце рукі і твар – гігіена і чысьціня перадусім.»
• «Сусі – гэта сырая рыба (скат, ікра, кальмар, васьміног) з рысам і соевым соўсам. Рыба толькі што прывезеная з рыбнага базару. Гэта тунец. Смак трох складнікаў – тунец, рыс і соя – казачны. Так сама ўражвае малады хлопец у крухмальным белым сьпінжаку, які гатуе гэтыя сусі на вашых вачох. У формачкі з далікатных рыбіных лупін кладзецца чырвоная ікра, потым рыс. Усё гэта хутка загортваецца, імнецца рукой. Рука хлапца стэрыльная, з адбіткам жоўтае сіні, бы ў хірурга. Вы загадваеце жаданьне (гэтым трэба заўжды карыстацца, частуючы новую, невядомую раней страву), кладзеце сусі ў рот і адчуваеце, што японская кулінарыя зусім не абжэрлівае, але высокахуп́авае гурманства.»
• «Уражвае памер будаўніцтва. Токіё ўночы ажывае. Як толькі клеркі пакідаюць свае офісы і пачынаюць пусьцець вуліцы, дык адразу ж на скрыжаваньнях зьяўляюцца лямпачкі, каб папярэджваць аўтамабілі пра вядзеньне работ. Прыходзіць агромністая колькасьць працаўнікоў у касках, з маленькімі мікрафончыкамі ў рукох. Гуканьняў: “Давай, давай!” – няма. Праца радыёфікаваная. Распараджэньні па радыё ідуць ад інжынэра да майстра, ад майстра да рабочых.»
• «У цэнтры, каля паліцэйскага пастарунку, трывожна мільгае электрычная шыльда: “Сёньня на вуліцах загінула тры і паранена 270 чалавек”. Шыльда пужае людзей. Мы часта “літасьцівыя” да нэрваў пешаходаў, а дарма. Лепей налякаць, чым пасьля насіць перадачы ў Інстытут Скліфасоўскага.»
• «…А дзеці ня сьпяць пасьля дзевяці гадзін вечару, бо яны да адзінаццаці мусяць разьвязваць алгэбраічныя і гэамэтрычныя заданьні, таму што аб’ём ведаў, які ім неабходна засвоіць у клясе, агромністы. Тое, што мы вывучалі ў дзявятай клясе, Дуня вывучае ў шостай. Усё зрушылася прынамсі гады на тры.»
• «…Аднойчы я вызваліўся каля адзінаццаці гадзін і, стаміўшыся, ляжаў у нумары – глядзеў ТБ. Перадавалі цудоўны італійскі фільм. Саракагадовы чыноўнік выпадкова трапіў у кампанію юных гіпі… [апісаньне фільму] …Як, відаць, аддавалі сябе – свае сэрцы, мары і гароты – і сцэнарыст, і рэжысэр, і актор гэтаму саракагадоваму герою, свайму другому “я”. Але праз кожныя дваццаць хвілін гэты фільм – сумны, кранальна пяшчотны – рэзала рэкляма: то на тэлевізійным экране зьяўляецца чыстая кашуля, паўстаючы з мыльнае пены, то з узьбітага крэму нараждаецца яблычны кекс. А потым ізноў кадры выдатнага фільма…
  …Калі пасьля гэтага вас ізноў вяртаюць на буйны плян Альбэрта Сордзі, які заліваецца сьлязьмі, глядзець карціну немагчыма – яе зьнішчылі. Мастацтва для рэклямы – гэта жахліва.»
• «Мы ехалі па горадзе паўтары гадзіны, але адолелі ня больш за дзесяць кіламетраў. Выбрацца на шашу няма ніякае магчымасьці. Таката спыніў машыну каля маленькага гатэлю, пабег да тэлефону. Уся Японія на аўтаматыцы: можна размаўляць зь любога тэлефону ў Токіё з Восакай, Хірасімай, Нагасакі.»
• «У заходніх краінах падпольны сьвет прамысловага шпіянажу ахоплены бурлівай дзейнасьцю. Амэрыканцы, напрыклад, выдаткоўваюць на гэта болей за мільярд даляраў на год.
  Цэнтар эўрапейскага прамысловага шпіянажу месьціцца ў Швайцарыі, дзе дзейнічаюць “канторы”, якія максымальна гарантуюць “сур’ёзнасьць ды эфэктыўнасьць”.»
• «Зайшоў у аптэку, шукаючы лекі ад галаўнога болю – запрацаваўся, усю ноч прасядзеў за машынкай і дыктафонам. Убачыў “залатыя” бранзалецікі, тыя самыя магнітныя бранзалеты ад ціску, за якімі ў нас так ганяюцца. Спытаўся прадаўца:
  - Як вы ставіцеся да гэтага тавару?
  [skipped]
  - Я люблю Савецкую Расею, таму магу вам даць параду – ні ў якім разе не купляйце бранзалета: магніт – гэта тайна, не разгаданая чалавецтвам, і ў нас гэтыя бранзалеты, як правіла, купляюць толькі іншаземцы.»
• «На шмат якіх скрыжаваньнях японскіх дарог стаяць вурначкі. У вурначках жоўтыя сьцяжкі. Гэта для малых, для шкаляроў. Малы бярэ сьцяжок, падымае яго над галавой і сьмела ідзе па вуліцы. І ўсе машыны спыняюцца. Гэта цудоўна: хуткасьць ХХ стагодзьдзя і антычнае стаўленьне да немаўляці.»

• «Адрозьніць талент можа адно толькі тое грамадзтва, дзе напоўніцу разьвіваюцца такія чалавечыя якасьці, як незалежнасьць думкі, праўдзівасьць, непрыняцьце адміністрацыйнай адказнасьці, дзе заахвочваецца пошук, дзе пастулят Карла Маркса “падвяргай усё сумневу” не выклікае пераляканае рэакцыі ўладароў.»
• «…Ля ўваходу – фота казачќа ў вышыванай кашулі і лапцях. “Манос” – рускі рэстаран. Іх тут некалькі. Ёсьць, да прыкладу, “Волга”, збудаваная ў форме маленькае царкоўкі. (Колькі я пасьля бачыў гэтых “рускіх” рэстаранчыкаў! Лапці, драўляныя ўслончыкі, самавар, шаўковыя кашулі, вышываныя рушнікі… Матэрыялізаваныя мары пра Расею, якой яе хацелі б бачыць напаўграматныя ўласаўскія і іншыя недабіткі. Паблажліва-барскае, “звыклае” з часоў Шкуро і Куцепава стаўленьне да вялікага народу, які падняў у космас і спадарожнік і Гагарына; азлаваная непадрыхтаванасьць да праблемаў, якія высунулі Каралёў, Ландаў, Шастаковіч… Натуральна, хрысьціцца на лапаць лягчэй, чым зразумець геніяльную думку Мікалая Дубініна, Аксэля Берга або Пятра Капіцы…)»
• «Толькі што прыйшоў новы пачак літаратуры з Пэкіну – яе тут распаўсюджваюць паўсюль. Паколькі “культурная рэвалюцыя” ў модзе, на гэтым можна зарабіць. Парадоксы капіталізму: зарабляць грошы на літаратуры, якая патрабуе “разьбіць сабачыя галовы ўсім японскім буржуям”.
  Паглядзелі вечаровыя паведамленьні тэлеграфных агенцтваў. Некалькі найбуйнейшых прамыслоўцаў Японіі выказаліся за прызнаньне Кітаю.
  - Што ж, - заўважыў Дэйў, - галаве спатрэбіліся рукі…»

• «У кітайскім Даўн-таўне, каля Маркет-стрыт і Тэлак-айерстрыт, у абшарпаных хатах, якія засталіся незалежнай рэспубліцы ў спадчыну ад каляніяльнага Сынгапуру, на падлозе ў кучы спалі і сядзелі сотні людзей; тут не было ня тое што эйркандзішэн – нават старамодныя прапелеры пад столяй і тое тут у рэдкасьць. Было нешта ненатуральнае ў гэтым магутным сутыкненьні галечы мінулага, каляніяльнага веку з асьвечанымі гмахамі рэклямаў “Філіпсу” і “Мэрсэдэсу”.
  Драпежнасьць заходняга імпэрыялізму для сьвету ня новая, і сьвет штодня і шточасу пашырае змаганьне супраць яго…»
• «Трэба ж дадумацца да такога вандалізму: выракаючы вялікі кітайскі народ на галечу, паказваць на Ўсходзе, а асабліва там, дзе жывуць кітайцы, “росквіт і прагрэс” Пэкіну! Ашуканства, нечуванае ў гісторыі! Нашая рэвалюцыя прайшла скрозь спусташэньне і голад, і Ленін не баяўся казаць праўду сьвету пра гэтае спусташэньне, выкліканае ўзброенай барацьбой Антанты супраць нас. Ленін вёў да перамогі людзей, разьняволеных рэвалюцыяй, а разьняволеньне азначае найперш свабоду веданьня праўды, якой бы цяжкай яна ні была.
  Пэкіну патрэбныя даляры, хвунты і маркі – асабліва маркі… …Замест кінутых на сынгапурскі рынак па дэмпінгавых коштах кашулечек і купальнічкаў Пэкін адвальвае велізарныя сумы канцэрнам, зьвязаным з вайсковай вытворчасьцю, - стырніку трэба золата для прац па стварэньні ядзерных бомбаў. Частка тавараў у гэтых мааісцкіх крамах зробленая ў Ганконгу, - толькі цэтлікі, што вісяць на іх, вырабляюцца ў Пэкіне, - паліграфію ж на друкаваньні цытатнікаў “вялікага стырнавога” яны разьвілі як сьлед. Рабочыя Сынгапуру ходзяць у гэтую краму (такіх, дарэчы, тут некалькі), зьдзіўляюцца, ды й пачынаюць паціху прыслухоўвацца да радыёперадачаў з Пэкіну.
  А ў перадачах, разьлічаных на кітайцаў, раскіданых па сьвеце, пэкінскае радыё абвяшчае пра “неверагодны эканамічны прагрэс у Кітаі”, пра “раскошу, якая штодня павялічваецца”.»
• «…Нотнай грамаце вывучыўся ў царкоўным хоры. Я сьпяваў “Авэ Марыя”. У каталіцкай арганнай музыцы я спасьцігаў законы гучаньня. Аднак я зразумеў тады (можа быць, гэта парадаксальна), што гэтая вялікая музыка зьнішчае мяне, зьядае ўва мне разьюшаную актыўнасьць муз́ыкі.
  У м́узыцы, складзенай для нас, каляніяльныя ўлады сумяшчалі каталіцкі супакой з будысцкай мэлядычнасьцю. Гэта быў у найвышэйшай ступені прадуманы прынцып працы, якую калянізатары праводзілі зь мясцовым насельніцтвам.»

• «У адрозьненьне ад Сынгапуру, у Кота-Кінабалу “Банк Кітаю” зачынены. Кітайская крама “Усходні стыль”, зрэшты, ёсьць і тут, але яе байкатуюць. Ёсьць невялічкая крамка, дзе прадаюцца маторы зь пячаткай: “Зроблена ў Кітаі”. Я папрасіў праспэкта – мне працягнулі брашурку, надрукаваную ў Пэкіне. Апісаньне матору па-ангельску і па-кітайску, а абазначэньні дэталяў – як прыглядзецца – расейскія… Наш матор жа, збудаваны на тым заводзе, які мы падарылі Кітаю пятнаццаць год таму…»

• «Барнс [міністар зьнешніх тэрыторыяў Аўстраліі] адмовіўся перагледзець сваё рашэньне. Мне было канчаткова забаронена завітаць у Папуа і Новую Гвінэю. Няхай прэса піша сабе, прафсаюзы – на здароўе, абурайцеся, а я яго не пушчу. Вось вам цудоўны прыклад дэмакратыі “свабоднага сьвету”. Газэты пісалі: “цяпер рускія маюць права зьвярнуцца ў ААН, у Камісію па апецы”. Аднак нават гэта не зьлякала Барнса…
  …Спадар міністар жахаецца нашай праўды ў вырашэньні нацыянальнага пытаньня. “Чырвоны пісьменьнік” расказаў бы пра гэтую нашую вялікую і чыстую праўду, калі б яго запыталіся.
  Можна ставіць бар’еры на шляху савецкага грамадзяніна ў Папуа і Новую Гвінэю. Нельга паставіць бар’еры на шляху праўды – шлях нашай праўды вышэй за бар’еры, усе і ўсялякія.»
• «Праз некалькі месяцаў пасьля майго вяртаньня дахаты я атрымаў ліст з Аўстраліі: “Джуліян, хочам цябе пацешыць: не без тваёй і нашай дапамогі міністар Барнс звольнены ў адстаўку. Запрашаем цябе ў Папуа. На даручэньне сіднэйскіх журналістаў Пол Маклай [унук Мікалая Мікалаевіча Міклухі-Маклая].”»

Цікава было б паслухаць меркаваньні гэтага чалавека (я пра Юльляна Сямёнявіча Ляндраса) на сёньняшні момант (сам ён памёр у далёкім ужо 1993-м…)

Некалі мне б гэты артыкул дапамог не лапухнуцца…
Зусім ужо абалдзелі - анляйнавая фотажопа!

El pueblo unido jamás será vencido - вялізнае бачнае на адлегласьці: ТОП-5 дзівоснага зьверху

Цяпер на мапах Гуглю можна назіраць за начным небам, не вылазячы з ложку.

Подбегам рэгіцца на посткросынг! Прыемна тое, што пра Беларусь там ведаюць ня толькі назву краіны, а таксама можна выбраць сваю вобласьць і раённы цэнтар - прычым на самай што ні на ёсьць сапраўднай лацінцы.

Так, а цяпер разважлівей. Каб нешта ўзяць, сьпярша трэба нешта даць. Максымум можна даслаць адначасна 5 паштовак. Што ж далей? Чакаем, калі пачнуць дасылаць вам. Аьмежаваньне ўведзенае дзеля таго, каб хцівыя людзі не захапалі адразу ўсю базу дадзеных адрэсаў (рэальны адрас трэба пазначаць абавязкова, натуральна). Мала, але ж як зрабіць іначай у такім злым сьвеце…

Атрымаўшы паштоўку, абавязкова трэба яе зарэгістраваць на бачыне: на ёй будзе ідэнтыфікацыйны код. Гэта лічыцца паведамленьнем пра дастаўку, каб надалей адпраўніку можна было дасылаць паштоўкі іншым.

Ну вось і ўсе асноўныя патрабаваньні, а вось што пісаць у паштоўцы - давядзецца прыдумляць самім.

Для абмену кнігамі я хіба ўжо… ммм… немалады, а вось лісты атрымоўваць (ну і дасылаць), думаю, нішто не зашкодзіць. Дзякуй за інфармацыю Фотажожо.

Недостоєн єси щоб кишки твої псам
запитає суддя та не в янка чи в яцка
а у тебе хоча ти не відаєш сам
чи дівчини хотів чи хотів її пляцка…

© Плач Єремії

А заадно каб паведаміць, што шматмоўны анляйнавы слоўнік ужо працуе дзякуючы Шчо. Праўда, там я не знайшоў перакладу гэтага слова, таму зьвярнуўся да аўтара наўпрост (ну хоць для нечага жж спатрэбіўся). Слоўнік можна і спампаваць, бо з/на беларускую таксама перакладае.

На абедзе мала таго, што сытна і смачна пад’еў, каб адразу ўжо і на вечар хапіла, бо трэба было пасьпець на валяйбол пасьля працы; дык акрамя таго, ужо адабедаўшы, знайшоў проста на дарозе бельгійскі франк 1989 году. Сьпярша нават не паглядзеў на год і зьдзівіўся, чаму гэта ў іх дагэтуль эўра не ўвялі. А то б ужо абагаціўся б… Затое даведаўся, што ў іх існавалі адначасна франка- і галяндзкамоўныя манэты. Напрыклад, знойдзенаму мной асобніку ёсьць аналяг з напісаньнем па-галяндзку назвы краіны і імя караля Бэльгіі Будэўайна (які стаў вядомы тым, што прыпыніў на два дні свае паўнамоцтвы, калі ў 1990 годзе парлямант Бэльгіі прыняў закон, што дазваляў аборты. Закон замест яго зацьвярдзіў урад). Ну а яшчэ пазнаёміўся з цікавай галярэей манет сьвету ад нейкага Дона. Міколцы спадабалася б. Праўда, зь беларускіх манэтаў там толькі памятныя (а зрэшты, і правільна - гэта ж каталёг манэт, а не папяровых купюр). Затое бэльгійскіх - пэўна, поўны збор за ўсе гады.

Ну, хопіць пра гэта. Яшчэ пад вечар наваліўся такі туман на горад, што нічога не было відно за некалькі мэтраў. ДАІшнікі езьдзілі па вуліцах і ласкава запрашалі раварыстаў сысьці на ходнікі і весьці равары ў рукох , а на пешаходаў складалі пратаколы за адсутнасьць флікераў.

Калі мы ўжо разыходзіліся (нарэшце, бо не хацелася спазьняцца), другі начальнік намякнуў, што ўсё ня мае часу са мной пра нешта там пагаварыць. Ну а я ў адказ - што таксама. Праўда, я пра тое, што яшчэ на гэтыя выходныя не адпрошваўся, меў на ўвазе, а ён - ведаю, што наўрад ці мяне якой новай прапановай зьдзівіць…

Алік ня здолеў прыйсьці на першую сходку валейбалістаў свайго заводу. Але затое Баранчык абяцаўся, бо надта мне схацелася прымазацца да іх… Недзе каля гадзіны, праўда, толькі пагуляць пасьпелі, але затое як! Без усялякіх прыдуркаватасьцяў, толькі гулялі й больш нічога. Пасьпелі толькі 5 партый правесьці, а як я (прыемна) стаміўся!.. У іх таксама ня менш эмоцыяў пасьля гульні засталося. Плянуюць пашыраць сьпіс удзельнікаў (бо на першы раз гулялі 4х4), а таксама ехаць куды-небудзь на спаборніцтвы ўжо (па настольным тэнісе, напрыклад, бо, зь іхніх словаў, у валяйбол яны гуляць ня ўмеюць ). То я адсядзеў яшчэ братэрскае сабраньне, прыйшоў дахаты й адрубіўся. Буду спадзявацца на працяг заняткаў.

Анатолий Вассерман исправил все ошибки и неточности в «Codex Seraphinianus».

Што ж такое гэтая кніга, пра якую ведае сп.А.Васэрман, а я ні разу ня чуў? І хутка яна знайшлася ў неабсяжных прасторах сэціва.

У 1978 годзе ў мілянскае выдавецтва Франка Марыі Рыццы прыбыў вялікі пакунак. Калі яго адчынілі, то замест рукапісу знайшлі аб’ёмісты збор праілюстраваных старонак. Тэкст на старонак прачытаць ніхто ня здолеў, і малюнкі былі дзіўныя і мудрагелі�