We are the greatest!

• Дастаткова было зайсьці паесьці разок марозіва да Наташы на працу, як пасыпаліся бы з рогу багацьця прапановы: у госьці (гы, на працу), паабедаць ну і г.д. Блін. Гэта было паўгады таму!..
• Навіна ад Наталькі прыйшла ну зусім ужо запаздалая. Але тым ня меней нечаканая - і таму прыемная… Бо прыемна, што без заказу. І што пра мяне ўзгадвалі. Толькі ўсё адно не разумею, навошта так было рабіць, каб цяпер цераз перадаста…
• Ну што ж, сам вінаваты - ня трэба было цягнуць за язык і слухаць абяцанкі-цацанкі: усё з часам скажацца само сабой. Проста трэба чакаць. А я ж словам - бальней, чым кіем. А яна ж - мне нічым не абавязаная (дзякуй яшчэ раз, сп.М.Казлоў).

Аладкаўна згадзілася быць маёй насіль зьезьдзіць са мной на "Фестиваль надії".

…А ўжо падведзеныя вынікі ЦТ па беларускай мове.

78 баляў - на такі вынік я ня тое што не чакаў, а нават і не спадзяваўся.

Чытаньне майго блёгу (ды ўвогуле зносіны), высьвятляецца, нэгатыўна ўплывае на несфармаваную дзіцячую псыхіку…

Нават Наталька пачала думаць, што пЫва - то фішка ня ўласна мая, а беларускае мовы ў цэлым.

Ды ўжо нават Аладка лічыць тое месца, дзе нядаўна наводзіла меншы бардак, чым ён быў дагэтуль, лаянкай…

Што тады казаць пра залётных чытачоў. У іх, пэўна, склалася ўражаньне, што на Беларусі Бог жыве ёсьць места, дзе па вуліцах ходзяць шабачкі з хвастамі вусамі, якія п’юць пЫва! Ну і, натуральна, слухаюць, слухаюць…

…смс-ку ня зьмесьціцца (на калямбуры пацягнула).

• Учора дадаваў новых фотак/пераглядаў свой фотальбом. Той, што апошняе вэрсыі. Нават сьмяяўся быў са сваіх жа раней зробленых камэнтароў подпісаў. На радасьцях пачаў падпісваць далей. Мне падабаецца мой фотаальбом! Толькі, блін, зусім з галавы выляцеў генэральны спонсар "Сваёй гульні"…
• Учора дачакаўся-ткі аповеду пра сустрэчу двух харошых чалавечкаў, дык мог спаць са спакойнай душой і нават бяз сноў. І хоць ніхто не будзіў - прачнуўся сам за паўгадзіны да працы. Сёньня чуў, што чамусьці ўначы зваліўся некуды мабільнік, а зраньня яшчэ паўгадзіны яго шукаў, пакуль Michelle, тэлефануючы пад дзьвярыма, спрабаваў улезьці ў хату.   Пакуль улез - заставалася мала часу. Хапіла толькі на знаёмства з маім нованабыткам. Таму пасьнедаць атрымалася ўжо толькі ў абед.
• Ну і яшчэ раз напамін, прыйшоў па пошце. Хоць і нічога не заслужыў - а ўсё адно прыемна.

   

  "Шаноўны сябар!

  Сёння, 1 чэрвеня, у 18.00 у офісе ГА "Беларуская асацыяцыя журналістаў" (Мінск, пл. Свабоды, 17-304) адбудзецца ўзнагароджанне пераможцаў акцыі  "ФотаPositive".
  Запрашаем Вас на імпрэзу."

  А можа й добра, што нічога не выйграў, а то нават не было б каму й прыза забраць. 

• А сёньня, панаставіўшы нейкіх (сам ужо не памятаю якіх) прымочак, з дапамогаю РэпГету дабіваўся першае запампоўкі з РапідШары. 
• Ну і яшчэ абнавіў нарэшце тэму аздабленьня на сваёй (любімай) мабілцы. Завецца яна "Нокія_Н60_сырыэс_фо_М600". Ну а якую ж яшчэ: болей жа нармалёвых вытворцаў тэлефонаў, акрамя гэтых двух, і не засталося. 

Больш за ўсіх мне падабаецца мой блёг.

Калі я задумваю пісаць чарнавік - я ня ведаю, што ён будзе ўяўляць, у якім выглядзе.

Калі я пачынаю пісаць пост - ён атрымоўваецца неардынарны, непаўторны, нечаканы. 

Сабж першы. Чаму, калі я прыходжу на працу заранёў, там ужо хто-небудзь сядзіць заўжды? А калі прыходжу… ммм, скажам так, своечасова , то ключа ні ў кога няма і ўсе чакаюць мяне?  Не зусім задаволеныя… Апошнім разам яшчэ й начальнік прыпёрся зраньня. Але ані слова не сказаў. Увогуле апошнім часам неяк зьмяніліся, паспакайнелі што да мяне. Аднак іншых маіх калегаў гэта, на жаль, ня тычыцца.

Сабж другі. А можа, ну яго нафіг мець у хаце кампутар? Ну добра, яшчэ калі, скажам, лячэньне зубоў плянавалася заранёў і комп тут ні пры чым, дык чаму пасьля зубарваньня павінна расколвацца галава?  Але гэта было на другі дзень…

У першы ж дзень увечары забіў на ўсё/ўся і ўсеўся асвойваць новы стары софт, зь якім давядзецца працаваць. Гэта вось набіраю ўжо ў 2007-м вордзе, туды яго ў качэль.  Маштабаваньне з дапамогаю паўзунка – гэта, канечне, арыгінальна. Ну і гэтак далей, каб нам, дурням юзэрам, трэба было ня думаць, а тыркаць пімпачкі. Адзін калега, дарэчы, на новамодным офісе ўжо быў апёкся: прынёс на працу зробленыя ў хаце на ім вордаўскія дакуманты, а яны ў новым сваім фармаце *.docx. Цяпер дакуманты да 2003-га ворду ўлучна ў гэтым завуцца ўжо ўбогімі “абмежаванае функцыянальнасьці”. Канчаткова ўпэўніўся, што лязэрная галяндзкая мышка крывая, нязручная для фоташопы аніякім бокам, пастаянна націскаў на левую бакавую клявішу…

Пераглядзеў нарэшце ўсе фоткі, з такой цяжкасьцю адабраныя ў… тае, кім жыў апошнія паўтары гады… Цяпер гэта нашмат лягчэй. Тым болей што цешыла адно: хоць у нечым я застануся лепшым. Я не кажу, што фоткі іншых зусім нягодныя, нават і з мабілкі… Ды пры чым тут мабілка, справа ня ў гэтым… Мае фотаздымкі ўсё адно самыя лепшыя… й цнатлівыя.

Але ж фонавы малюнак будзе цяпер новы. Гэтыя вочкі застануцца хай надалей толькі для мяне… Можа быць, таму ўпершыню з тае пары, як дамовіліся з Аладкай, не зрабіў зарадку… Ці мо’ галава пачала балець ужо тады?..

Чым запомніўся наступны дзень…

Я теряю корни-и-и

И улетаю в небо-о-о-ррррррррРРРРРРР

Карані я губляў з дапамогаю кусачак, малатка й зубіла. А вось не “адляцеў” ні разу.

Сілы на исходзе,

І кговоточат ганы.

І жіць ещё не поздно,

А умігать так гано…

Гэтак працягвалася (наконт ран) да самага вечара, аднак можа й лепш, што галаўны боль не даваў адчуць боль зубны. Праваляўся бяз сэнсу, а калі надумаў сабрацца пайсьці спаць… Гэх, лепей бы нічога ня еў у гэты дзень.

Только дождзь і вецег

Со мной осталісь гядом

І с ночі до гассвета

Я напіваюсь ядом.

Добра, што няшмат зусім падсілкаваўся.

Остался безответным

І этот вдох последній

Его унёс дождзь с ветгом

І не пгінёс спасенья…

Выратаваньне прыйшло пасьля ванны. Якраз украінцы фільм пра д’Артаньяна й трох мушкэтэраў падагналі, было з кім яго абмеркаваць (і шмат іншых фільмаў, і ня толькі іх, дзякуй, БелАнёлак); вырашыў не адкладаць працу на заўтра; высьвятляецца, далучэньне да сэціва праз фірмовы СонЭрыксанаўскі софт і мабілку настрайваецца усяго некалькімі пстрычкамі мышкі. Паважаю. Але як паглядзеў на трафік… Відаць, Касьперскі палез адразу абнаўляцца!  Праз маю мабілку! Без папярэджаньня!  Цярпець такога ненавіжу! Хех, а Касьпер, відаць, не пераносіць, калі яму не даюць усю ноч пампаваць антывірусныя базы: як толькі я зрабіў дысканэкт ад граху падалей – комп перагрузіўся.  Ня стаў болей абломваць Кашпіроўскага й да аські так і не дабраўся. Непрыгожае атрымалася б разьвітаньне… Калі б не… мабілкі.

P.S. Усе цытаты (ня лічачы рыка́ньня) – з творчасьці дуэту “Піва ўдваёх”.

P.P.S. Гэх, так не хацеў жа сынхранізаваць дату/час на тэлефоне з кампом… Павёўся ў рэшце рэшт на "правільны" рэжым летняга часу. У выніку сёньня прачнуўся - і зразумеў, што нібыта спазьніўся на працу… Мяне спыніла мама, якая якраз вярталася з начное зьмены. Комп перавёў гадзіньнік тэлефона на гадзіну наперад…

Пакінуў вісець аську на ноч на працы. Дома заходзіць у яе ня мае сэнсу - да панядзелку БелАнёлка зьнікла. Ці можа знайсьці якога іншага суразмоўцу?.. Гадаць пра прычыны ня варта - трэба ж будзе ёй хоць пра нешта распавядаць у жывым дзёньніку.

Нямаў (і астатнія елі таксама, натуральна) учора ў Валеры вішні. Зрабіць нацюрморт ужо не пасьпеў.

Увесь вечар Тайс спрабаваў дабіцца ад нас "прызнаньня" ў эгаізме. Чаму ж я пачуваўся так, нібыта гэтая праблема ад мяне далёка? Астатнія спрабавалі заснуць пад ягоныя словы ці пад цытаваньне Бібліі. Нядобры знак.

Кепска таксама й тое, што маю прапанову адлучаць назусім тэлефоны падчас моладзевае групы ўспрымаюць у штыкі, але злоўжываньне гэтым пераходзіць усе мажлівыя нормы. Вібравыклік - не панацэя ад бескультур’я і (зноў жа) эгаістычнага стаўленьня да бліжніх. Чым бы гэта ні апраўдвалася.

Учора прыходзілі ў госьці. Сьпярша на працу Michelle, праўда, не зразумеў, чаго ён хацеў: патыркаўся, пабачыў, што начальнік сядзіць (і працаваць замінае) і пайшоў сабе. Гы.

Пасьля завітаў Віцяня. Значыцца, прыпёрла яму фоціка ўсё-ткі. Але нарэшце спусьціўся зь нябёсаў на зямлю і зразумеў, што лічбалюстраўку аніяк не пацягне. Праставіўся пЫвам, узяў майго ў карыстаньне.

Увечары ужо атрымаў аддачу ад мяне. Ня ведаю, як ён так даўмеўся зьмерзнуць (бы сабака), але адагрэўся, павесялеў, падзяліўся праблемамі. А праблемы ёсьць. Дык чаго было раней гэтыя псіхі паказваць? Чым змагу - дапамагу. На жаль, нямногім, канечне… Але можаш ведаць, куды зьвяртацца.

Прачнуўся без пятнаццаці праца. Ёлкі, Натальля Віктараўна ж прасіла не затрымвацца доўга, каб ёй ня мёрзнуць! Без пяці быў на месцы. Хоць кавай сагрэўся.

Аладка, калі так, то трэба было зранку абудзіць хаця б… Сама нябось жа прачнулася. А ўвогуле - было чудо́во.

Пазаўчора. Выконваючы ролю паштальёна, схацеў па дарозе нешта перажраць. Дык паха́ваў нейкую эстрэллу з сыра, але бяз пЫва! Бо сам ня ведаў, чаго хацеў. А вось прыйшоўшы дахаты, зразумеў, што пЫва не зашкодзіла б - гэта ж аднавілася Ліга Чэмпіёнаў! А вось мама лепей ведае, што мне трэба. І таму перад сном паеў-ткі халву. Без гарбаты.

Дарэчы, у той дзень ноч БелАнёлка вельмі мне дапамагла не заснуць. Каб даглядзець футбол. Але блін каб я ведаў, што Арсэнал так затупіць… Хаця - не. Я нават амаль не глядзеў тыя матчы, пофіг на іх. Болей слухаў адным вухам тэлевізар і двума вачыма - Аладку. Канечне, імя ейнае ведаю ўжо, але няхай будзе ідэнтыфікавацца такім чынам.

Учора. Вось гэта дык зіма! Але абавязкі Ніваношы выканаў-ткі напоўніцу. Во, і слова гарнае прыдумаў. Але ж у такое надвор’е нават шабака гаспадара б ня выпусьціў з хаты. А трэба было Кастусю аднесьці-ткі музыкі крыху. Ну і пЫва заадно пачаставаць. А, блін, і фільмамі памяняцца (заадно ўзгадаў, што "Плошчу" ўзяць з сабой забыўся; трэба будзе згуртавацца і яго пабачыць па папярэдніх прыкідках на Дзень Волі). Яшчэ заадно забраў у яго "Месяц і Сонца" ад WZ-Orkiestra і перавыданьне "Я ад вас далёка" Даньчыка, каб зрабіць ліцэнзыйныя копіі пірацкіх кружэлак.

Ну і па дарозе назад ледзь усё-ткі ня зьмерз, бы шабака. А потым адаграваўся ў кампаніі ізноў жа БелАнёлкі пад халву з гарбатай.   А потым, адагрэўшыся, пакінуў яе адну сам-насам з думкамі, бо спаць схацеў…

Міхалыч, ну я сур’ёзна зьбіраўся пайсьці ўчора на "Ойру"! Аднак жа падчас раздрукаваньня матэрыялаў для запаўненьня альбому зрабіў яшчэ і колькі фотак для царквы раздаць. І тут (як ведаў) прыйшоў Баранчык… Першы, карацей, з тых, хто атрымаў на халяву фотку з апошняга, дурацкага валяйболу. А мне прапанаваў пайсьці да іх на малую групу… Цяпер у некага зь іх зьявілася жаданьне пачытаць Біблію па-беларуску; хто проста будзе рады мяне ўбачыць яшчэ ня раз; а хто абяцаў дапамагаць малітвамі за Аленку й Таньку. Дзякуй, людзі.

А я падзяліўся зь імі сакрэтам, што будзе разыграна ў якасьці прыза на наступным валяйболе заміж гэтых адцісканьняў/прысяданьняў. Маленькія фоткі раздам так, канечне, а групавыя, дзе ўсе разам, няхай стануць прыемным сюрпрызам пераможцам. На тым і вырашылі.

Канечне, прамільгвала эгаістычная думка "вось, хто б мяне за гэта па галаве пагладзіў" (хіба таго, што будуць маліцца ў тым ліку і за мае патрэбы, недастатне). Але! Па дарозе дахаты знайшлі згубленыя некім грошы. Дзіва, але ўсе пагадзіліся з тым, што гэта паслужыць хоць нейкай кампэнсацыяй за дастаўленыя валейбалістым прыемныя хвіліны й сувэніры. А для мяне - яшчэ адным сьведчаньнем таго, што я раблю ўсё правільна. Не чакаў, праўда што гэта адгукнецца настолькі хутка. Дзякуй, Езус. Ну і яшчэ - калі так пойдзе й далей, то я ня буду пасьпяваць заладоўваць акумулятары. А хацелася б дачакацца таго моманту, калі Наста вырашыць разьдзяліць свае праблемы й са мной. А пакуль што пайду выдаляць плён яе намаганьняў у няпростай навуцы фатаграфаваньня.

Учора скончыўся Кубак Палесься.

Сьпярша я і сам радаваўся быў, як беларус швырнуў гэтага канадца аб борт. Бо ўжо дасталі і мяне нават, ня кажучы ўжо пра нашых хакяістых. Аднак калі яго вынесьлі на насілках… Узгадалася наступная фотка.

Астатняе дачытаць/даглядзець можна тутака.

Як заўжды, ставіў сябе на ягонае месца. Наўрад ці бы я плакаў з гэтае нагоды. А вось калі нейкі чалавек, якому ты бясконца верыў, як высьвятляецца, усяго толькі кажа табе няпраўду… Гэта ж усяго толькі чалавек, а такія эмоцыі…

Выпадкова прачытаў Твае адкрыцьці на форуме. Блін, ну колькі можна ўжо сябе (і мяне) мучаць?

Такім чынам, я ня проста эгаіст. Я ўнікальны. Не, я ня проста ўнікальны - я эгаіст. Не, я ўнікальны эгаіст.

Ай, карацей, ня ведаю хто я. І ня ведаю, нашто ў гэтым блёгу цэтлікі, калі…

И в каждой песне моей

Несколько строчек

Всё равно о Тебе,

Как ни читай…

Юрась жа ўчора заходзіў нарэшце, дык сёньня зранку (я яшчэ не прачнуўся быў) даслаў смс-ку з патрэбнай мне адрэсай. Ян Мардань будзе (прыемна) зьдзіўлены.

Пасьля аніяк ня здолелі пасварыцца з Палярным, Белым і Пухкім Ваўчаняткам (а і не хацелі). Мне пачынае падабацца (крышачку) імя Наташа. Калі яна вывучыць да ўсіх сваіх моваў яшчэ і беларускую…

Пасьля прыйшла смс-ка ад Барабулькі (зусім ужо ледзь не забыўся пра існаваньне). Пустая, як заўжды. Але гэта навявае на думкі, што нешта адбылося. Блін, не прывядзі Божа чаго дрэннага, што і так у апошнія дні хапала.

Пасьля патэлефанавала Ты. Гэта можа азначаць альбо тое, што ў Цябе зьявіўся нарэшце новы тэлефон, альбо… што, як заўжды, пачалася ломка ў чаканьні фотак. Ператэлефаноўваць не было як.

І, нарэшце, адказала (таксама смс-кай) Каця з больніцы. Я так разумею, гэта запрашэньне наведаць. Трэба зьбірацца, пакуль тамсама ляжыць яшчэ й Алесь. Ці мо хто яшчэ зьляжа, каб адразу да ўсіх завітаць?

Алесь, блін, я ня ведаю, колькі вам тады ўжо яшчэ форы даваць.

Учора ў "Бомбэра"… Ну добра, першы раз парваў так, што ўдваёх супраць мяне не змаглі набраць 20-ці ачкоў. А ў другой партыі… Гэта п***ц: прайграваў даваў фору 2:16. У выніку - аба… эээ… перамог 20:19:1. Ну гэтым разам хоць 20 ачкоў удваёх ледзь-ледзь набралі. І пайшлі з парванымі… эээ… трусамі.

Блін, заракаўся ж не даваць тэлефона болей… Навошта ён табе, калі не зьбіраесься тэлефанаваць?.. 

Заўчора Ты была на канцэрце.

Учора Ты хадзіла да сястры ў госьці.

Сёньня ня стаў тэлефанаваць.