We are the greatest!

	Ня ведаю, што б я без цябе рабіў, але вельмі хацеў бы паспрабаваць © Л.Глас Стаў разумець гэта толькі цяпер

Сьпярша не хацелася нічога казаць.

Пасьля Валеравага адказу на маё пытаньне наконт спосабу захаваньня проста добрых адносінаў зьдзіўляўся, за што гэта я павінен прасіць прабачэньня.

Але стаў задумляцца, а што будзе сказаць пры сустрэчы, каб не паламаць усё канчаткова. Адказ прыйшоў зьверху ўжо на трэці дзень.

Ведаю, у чым мая віна. Калі й гэта не дапаможа… Што ж, тады гэты запіс проста стане апошнім ужываньнем гэтага цэтліку.

Пятніца. "Трэба пагаварыць" - "Калі? Не, толькі ня заўтра! Я буду занятая, у мяне рэпэтыцыя і т.д. і т.п."

Субота. "Не хвалюйся, я ведаў, што ты мела на ўвазе пад рэпэтыцыяй. Але з гэтым вось… удотам?" - Гістэрыка. Моўчкі. пЫва.

Нядзеля. "Я гэта і хацела сказаць. Я зьбіралася. Прабач" - пЫва вярнулася. Не хачу нікога. Нарэшце буду спаць.

Яшчэ пераглядаючы свой першы фотаальбом (і з Табой, і пасьля з Наталькай - хаця ў другім выпадку мне было ўжо не да гэтага), шкадаваў, што перайшоў на лічбу. У зьвязку з чым запаўненьне трэцяга альбому спынілася. Дакладней, запаўняўся ён аднабакова - каб было на Каго няглядзецца (хаця ня ведаю, як гэта можна зрабіць у дачыненьні да Ненагляднае).

Сёньня перабраў кружэлку з лічбавымі фоткамі - і ўсё-ткі ёсьць што яшчэ зьмясьціць на паперу і пад цэляфан! Каб памяць засталася ня толькі мне…

Пра суботні валяйбол магу сказаць адно: прыдуркі.

    

Прыяжджала Танька. Шкада, што ў час працы, а пасьля ёй не было як. Яна ўсё-ткі зьдзейсьніла гэты круты паварот ў сваім жыцьці, а хутка, мажліва, зьменіць і месца працы, а разам зь ім - і горад. Тады што будзе іх лучыць з Сашам? Блін, гэта страшна, калі хочацца выгаварыцца, а няма каму (яна і так ледзь не расплакалася проста ў мяне на працы). Калі я здолею ў госьці вырвацца?..

Пытаньняў усё болей і болей, адказаў няма. Ды я і не спадзяваўся пачуць іх па тэлефоне.

З такой хярнёй перажываньнямі прытупляюцца ўсе астатнія пачуцьці. Я аніяк не паставіўся да таго, што ад суботы мне болей ня трэба будзе даіць Белку. Аніколі болей.

Фінал Welsh Open, ідзе апошняя вырашальная партыя, а я… задрых, мля. 

Глядзеў учора па сраным МузТБ сраную пяндоскую праграму пра сраных галівудзкіх "зорак". Пісец, яны ж там усе з усімі пераспалі і ўсе здымаліся калі ня ў порнафільмах, дык у эратычыных сцэнах. Цяпер ведаю, што меў на ўвазе Валера, кажучы пра тое, што ў яго пасьля прагляду нейкага галімага фільму было адпала нават жаданьне наведваць царкву.

Ты ж таксама чалавек…

І я, як ні дзіўна… І таму сёньня бачыў нават не ва сьне… Хм… Пакуль што лепей не трапляйся мне на вочы.  

Гэххх, калі ўжо ў мяне будзе ў рэшце рэшт кампутар… Так учора й не дабіў Алеся ў Гэрояў III-х…

Гэххх, як пратрымацца "нейкі там" месяц… Чаму. Ты. Такая.

Гэххх, калі я ўжо высплюся… Няўжо пакуль не пагаворым пра ўсё? І я ня ведаю чым гэта скончыцца. 

Выпадкова прачытаў Твае адкрыцьці на форуме. Блін, ну колькі можна ўжо сябе (і мяне) мучаць?

Цябе няма ўжо трэці дзень (калі не лічыць сноў), а я ўсё адно не магу аніяк выспацца.

…калі ўчора Ты ўжо тэлефанавала. Добра, што я быў недасяжны.

…тады б гэтым разам усё прайшло б лягчэй.

З самага пачатку ўсё пайшло ня так. Ваняша цэлы дзень тэлефанаваў, я пэўна ж не падымаў, але якраз у той момант, як я дарыў ружы, ён патэлефанаваў ізноў, урод .

Вельмі ўразіў Tigron. Прыемна - тым, што я называю "мужчынскай салідарнасьцю". І агаломшыў тым, што я пра Цябе, высьвятляецца, нічога ня ведаю. Непрыемна чуць такое, калі гэта ня зь першых вуснаў. Ці - хаця б тады не кажы няпраўду наконт "лепшага сябры".

Словы засталіся несказаныя, але на справе атрымаецца, відаць, так, як пасьля кожнае сэсыі. Мля, гэты сраны 31-ы аўтобус праяжджае міма Тваёй хаты! Якія тут нах два месяцы пратрымацца, калі ледзь на прыпынку ў той жа дзень ня выйшаў!

Настрою заставацца не было аніякага (а Алесь запрашаў), а вось лепей бы заначаваў. Няхай бы яны тут самі ўночы езьдзілі сыгналізацыю ставіць, заКАЛябалі! Па дарозе дахаты зайшоў у "Эўрыку". Зашыбісь, блін, гэта ж Лёшаў апошні дзень працы там. На разьвітаньне пабегалі (мо апошнім разам) ў контру. Яшчэ адзін спосаб забіцьця вольнага часу адсечаны.

Michelle, які самы апошні з усіх мяне абнадзейваў, заваліўся у "Эўрыку" ў аніякім стане. Натуральна, размаўляць зь ім не хацелася. Ды й плакацца - тым болей. Дзіўна, як хутка ў вас зьмяняюцца парады - ад "вам адна дарога - жаніцца" да "забудзься на Яе". Як быццам, калі б я мог, даўно не зрабіў гэтага.

Памяняў фотку ў кантакце на адну з апошніх, запампаваную ў Цябе. Дык ізноў зьявіуся… ммм… поцяг?

Дарэчы, калі б не мая мабілка, дагэтуль бы яшчэ ня ведаў, што Ты таксама ляўша. А ў астатнім - мы вельмі розныя.

Хацеў як лепей - а атрымалася, што камплімэнты ня ўмею казаць. Але ж я сапраўды балдзю ад Твайго голасу клёкату менавіта перад сном!..

Самае складанае - гэта разьвітвацца. Таму - прасьцей, калі гэта нядоўга цягнецца: проста ўскочыў ў маршрутку - і ўсё.

А вось такім чынам…  Цяпер фоткі ў Цябе. Хутка канец сэсыі. Цікава, як гэта будзе выглядаць гэтым разам?

Хацелася б хаця б не смс-кай, а вось так, у вочы.

Застаецца чакаць. 

пра ўчорашні дзень, але ж запомніцца хіба паездка ўтраёх (ня лічачы кіроўцу ) на пярэднім сядзеньні маршртукі. Мяне яшчэ зьдзівіла, чаму кіроўца толькі адзін раз раней бачыў такое. А потым, убачыўшы, што нам сігналяць мянты, міма якіх мы праяжджалі, зразумеў. Усё абышлося. Праўда, суседка зьлева панэрвавалася. Відаць, таксама схацелася на каленях пасядзець.

Ну і набыў нарэшце альбом для марак. 

Зараз быў перад працай навуліцы, вядома. Ёлкі, сапраўдная вясна. Чаго чакаць, калі па такім сама надвор’і я змагу ўбачыць Цябе хмм… прыгожай. Хіба толькі вецер перашкодзіць…

На гэтым думка абрываецца. 

Урэшце пабываў у гасьцёх у Валеры па справе. Бо ж калі на моладзевае прыйдзеш - дык да кампу там жа пэўна ня будзе як дарвацца. А гэтым разам пасядзелі паслухалі "Псальмяроў" і тую песьню, што мушу сыграць і сасьпяваць у імя Езуса. Акорды, аднак, цяжкія, блін.

Выбар чаго паслухаць, канечне, у яго небагаты. Дык паглядзелі фоткі з Аўстраліі, а напрыканцы ўжо ўратаваў ад немінучае пагібелі капэрту ад ягонага брата. Ёсьць першая аўстралійская марка ў калекцыю! Шкада, што ня ведаў пра гэта раней і да іншых марак не дабег… А. Паколькі ў суботу валяйбол адмяняецца, дык схаджу тады, відаць да іх на сьпеўку… Страаашна…

Апраўдаў сябе, што вось жа цэлы дзень быў "заняты" (ну патыркаўся яшчэ там крышачку з акумулятарам ад скутара, выпрастаў адшуканую зь Міколам срэбную манэту, пераклаў іх па-новаму і г.д.)… Але насамрэч я проста ня ведаю, як быць з Наташай. Пакуль на працы - зь ёй можна было папрышпільвацца. Як даўно гэта было… І як хутка скончылася.

Прыйшло віншаваньне з ЭШКН з навагоднімі сьвятамі. Крыху запозьнена, але справа ж ня ў гэтым… А ў тым, што я сам сабе паабяцаў, што калі яны прышлюць наступны ліст, запішуся ў рэшце рэшт на навучаньне. Гэта здарылася, чорт. Але пакуль ня ведаю, што абраць. Найхутчэй гэта будзе па прынцыпе "трох П". А! Не! Ведаю, на які курс пайду. Завецца ён "які-небудзь".

Хех, Ты не патэлефанавала, і добра. Усё адно песьню гэтую я б ніасіліў. Але ж вунь у адсутнасьць мажлівасьці пабачыцца стаў абалдзяваць часам ужо ад Твайго голасу. Асабліва такога, як у тую ноч, калі абудзіла а палове на трэцую, у мну заплятаўся спрасоньня язык, а Твой клёкат-выбачэньне я быў бы рады паслухаць яшчэ доўга.

Але - вучоба…

У Ружанах усё адно не было чаго рабіць. Бо, як распавяла Іра, прыехалі яны - адразу ў царкву, выступілі, пасядзелі - і назад.

А ад запрашэньня на молодёжный сочельнік (гл. топік) адмаўляцца ня стаў. І справа нават не ў ласунках (усё адно Іра цяпер ведае, што шлях да майго… ммм… хвасту лягае дакладна не цераз страўнік ). Дарэчы, а я цяпер таксама ведаю, дзе яна жыве, а то неяк асымэтрычна атрымоўвалася. Але гэта пазьней было.

Даўно не прымаў удзел у гульнях кшталту "Брэйн рынгу" параскінуць мазгамі. Хоць параскінуць мазгамі насамрэч цяжка было - хоць пытаньні і цікавыя, але ж трэба ведаць хоць крышачку Біблію, каб да нечага даперці. Тым ня меней тры запар пытаньні, што нам трапіліся з Новага запавету, узяў без абмеркаваньняў і зарабіў для каманды тры дадатковыя хвіліны. Хоць пытаньні насамрэч былі дзіцячыя.

Прыемна, што гасьцям зь Іванава (адна зь іх, Іра, была ў нашай камандзе) спадабалася ў нас болей, чым там. Шкада, калі нашая каманда не захаваецца ў яе першасным складзе (гэта залежыць ня толькі ад мажлівасьці гасьцей прыяжджаць штомесяц, але і ад маіх ведаў).

…У горадзе елачак, якія б яшчэ сьвяціліся з вокнаў, у такі позьні час пабачыць ужо не атрымалася. Але ж я ведаў, што ў суседзяў яна буде гарэць усю ноч.

А вось пра тое, што тамсама (толькі на бакавой сьценцы) ё яшчэ й Санта-Кляўз… Вось гэта сапраўды прышпільна атрымалася. Праўда, лепей бы гэта быў насамрэч Сьвяты Мікалай. Ва Ўкраіне, наколькі я зразумеў, гэтую традыцыю ўжо аднавілі.

Цікава, а калі б я не патэлефанаваў сам, ці ведаў бы ўвогуле пра тое, што ў Цябе зьявіўся тэлефон? Праўда, лепей было безь яго… Мне так прыемна было (да гэтага лета) чакаць штодня смс-ак… Настолькі ж зараз спакайней было б бяз гэтага… глупства філязофзкіх загонаў. Сьпішам гэта… ммм… на нецьвярозы стан.

Хаця, хутчэй за ўсё, Цябе стрымлівае пакуль што ад паўтарэньня (ужо ў трэці раз) гэтага глупства тое, што фоткі яшчэ не атрымала. Выдатна. Ня буду з гэтым сьпяшацца.

• Блін, праз год прыблізна пасьля набыцьця праверыў на "баяздольнасьць" Laser Squad Nemesis. Высьветлілася, што кружэлка не чытаецца, а гарантыя 15 дзён. Гэххх, а яшчэ ЦУМ называецца… Давялося за адсутнасьцю адпаведнае замены надраць Алеся ў "Бомбэра"… Двойчы.
• Пакуль шукаў флянэлевыя пялюшкі - спаткаў Камілу і выпадкова даведаўся пра ейны кароткі візыт на малую радзіму. Але істотны ня сам па сабе гэты факт, і нават ня тое, што пабачыў ейную малодшую (сястрычку, натуральна) у новай, толькі што набытай шубе; а тое, што вось так праз абыякавасьць некаторых (ня буду паказваць пальцам) мог і ўвогуле не даведацца пра гэта, калі б ня быў у горадзе.
• Тады ж падчас шопінгу сустрэўся і (двойчы нават) з Наташай. Першы раз - ізноў жа, ля флянэлевых пялюшак (цікава, што яна падумала? ), а другі раз дапамагла-ткі знайсьці "Ружу ў шампанскім". Гы, на церазнаступны дзень яна яшчэ высьветліла, што крэм для рук бывае для чыстых рук.
• А. Дык жа вяртаючыся ад Алеся - спадзяваўся, што гэтым пачнецца нарэшце зіма. Аднак гэта быў усяго толькі адзін вечар.
• Першай застрэльшчыцай у чарзе што да каляднага паштаваньня стала Аліска. Дык выбіраючы ёй маркі (прыгожыя, спадзяюся!) заадно і сабе набраў - і яшчэ болей абгастрыў праблему неабходнасьці набыцьця новага альбому.
• Берасьце стрэла тым самым брудам, што і ў нас. І - яшчэ злой Долпхінкай. Не скажу яшчэ раз, да гераіні якога дэбільнага сэрыялу яна падобная , бо я, зь ейных словаў, ужо трыццаты чалавек, што кажа ёй гэта.
• Я сапраўды ня ўмею ўгаворваць. Дык Алесь здолеў-такі ўламаць Цябе на "крыху спазьніцца". І - фотасэсыя магла б працягвацца, калі б я ня мусіў ехаць у Кобрын, ці не да вечара. У выніку Ты спазьнілася на палову пары, а я - на маршрутку. Замена квіткоў абышлася ў лішнія паўгадзіны чаканьня і дробязьзю ў грашох.
• А, яшчэ і гэтай самай лішняй паўгадзінай чаканьня мяне Танькай. Злой Танькай. Але затое выгаварылася і хутка астыла, бо гэтыя мэтраў чатырыста ад вакзалу да мэты нашага візыту мы блукалі доўга. Колькі разоў перапытвалі мінакоў, дзе ж гэты дом знаходзіцца, аднойчы міма яго праходзілі, і яшчэ пару разоў ператэлефаноўвалі ВіКу. Але знайшоўшы яго - доўга яшчэ блукалі па ўваходах/пераходах і паверхах у пошуках патрэбнае кватэры.
• Прабач, ВіК, але сьпярша ты замаўляў пялюшкі.  Але ж і "Энцыкляпэдыю маладое мамы" мы ўсё адно не забыліся. Гэта што датычна Адама-малюсіка (доўга мы да яго чапляцца ня сталі). А што да ВіКа - я ж не памыляўся наконт корушкі. Што да Лілі - яна стала заўважна падобная да свае другое паловы (то бок ізноў жа да ВіКа). Хаця ў Танькі на гэны конт іншая думка: мажліва, гэта і сапраўды пасьля родаў. У адным мы сышліся: Ліля схудала. А яшчэ ў тым, што… што мне без свайго сшытку з песьнямі і акордамі ў чужы манастыр да чужое гітары няма сэнсу падыходзіць. Альбо пачынаць вывучаць акорды (ня ведаю як! )
• Такі-масаж я ў той дзень атрымаў, і нават ад Наташы (ад другое, канечне). Ад аднае з двух. У Алеся. Пакуль ён… хм… разьбіраўся з другой Наташай (нешта яны пачынаюць мяне акружаць). Праўда, я разьлёгся ў спадзеве на… на больш працяглы сэанс. А тут - пшык. Адным словам, пару хвілінаў пасьля масажу сьпіна балець перастала… А пасьля адно крылышка працягнула рэзацца далей. Левае. Ай, усё адно гэтае дзяўчо відавочна інтэлектам не абцяжаранае (хацеў як мага мягчэй сказаць). А ад Алеся атрымаў нарэшце абяцаны штатыў. Дзякуй. Ён насамрэч мне вельмі дапамог у гэтую фотасэсыю з Табой.

 

Халодным сьнежаньскім днём
Я кратаю струны халоднай гітары.
Скажы, чаму гэты дзень
Пафарбаваны на колер хмары?..

Халодным сьнежаньскім днём
Ільлецца дождж на мёртвую пожню.
Даруй, але я хачу быць
Сёння слабым і бездапаможным…

Халодным сьнежаньскім днём
Ты так далёка, што не ўбачыць.
Ну як мне тут не сумаваць,
Ну а як тут мне не заплакаць?..

Халодным сьнежаньскім днём
Адчыняю сэрца браму.
Матка Боска Вастрабрамска,
Зьлітуйся над намі.
Халодным сьнежаньскім днём
Дай крыху цяпла і сонца.
Скажы, чаму гэты дзень
Такі халодны, такі бясконцы?..

——————————————–

© па матывах Народнага Альбому

Высьветлілася, Іра таксама ляўша. Не заўважыў бы гэтага, мабыць, ніколі, калі б яна ня стала маёй партнэркай. У валяйболе. Высьветлілася: яна ўмее няблага навешваць мне на падачу. А я навучыўся падаваць ёй нармалёва толькі пад канец учорашняе трэніроўкі. Затое атакаваў зь ейнае падачы ўсё лепей і лепей. Нам пачынае не ставаць трэнера.

 

 

А Табе - дубчыка. 

• Сёньня вернецца мой фоцік разам з Алесем (праўда, нешта ён (Алесь) затрымліваецца )
• Сёньня пастраляемся (мірна) зь яшчэ адным Алесем (а мо’ й мірна пап’ем пЫва)
• Заўтра ізноў пабачуся зь любімай малышкай Ірай на валяйболе (не люблю імя Іра )
• У нядзелю пабачуся з мяккімі цацкамі (і шабачкамі ў тым ліку) ў гасьцёх у Аліка
• У панядзелак пасьля доўгага перапынку (ня вельмі доўгага ў часавым разуменьні, але што да трэніровак - узнавіцца будзе цяжка) пабачымся з Танькай на рэпэтыцыі "Ойры"
• Блін, ну навошта браць мой нумар, калі вось так маўчаць??? І як з такім графікам (у абодвух) знайсьці імгненьне між Прасторай і Часам ізноў (хаця б) пачуцца???

Віні-Пуха так і не знайшоў. Zenya, ёлкі-палкі, хіба табе не перадавалі, што ўся загвоздка, каб убачыцца ізноў упяцярох - толькі ў табе!

Нешта я ўчора разтрындзеўся як ніколі. Хутка Ты будзеш ведаць пра мяне болей чым хто-небудзь яшчэ. А вершыкамі сама болей не раскрываесься… Але ж ня трэба казаць мне няпраўду, пра каго быў апошні верш… Бо я і так ня ведаю, ці змагу калі-небудзь паверыць…

Хм, "Ружа ў шампанскім". Трэ’ будзе запомніць. Як "Ойча наш" імя Тваёй мамы.

Праз розныя гульні (?) Ты даведалася, што я буду, за паўгадзіны да адпраўленьня аўтобуса.

Прыгод у дарозе меў столькі, што ня буду пра іх узгадваць. Пра іх мне нагадаюць абноўкі: Пальчаткі, Папруга, Піца…

Толькі запомніцца, што апрабаваў нарэшце на чужой скуры блюджэкінг. Ахвярай стаў таксама СонЭрык і дзяўчо ў сапожках атарочаных паверсе мехам.

Мдзя, сапраўды бутэрброд давядзецца дагрызаць нейкім іншым разам.

Затое я цяпер ведаю, які смак у Тваіх валасоў… Гэта было неспадзявана, аднак іначай і быць не магло - Ты цудоўна глядзісься ў кветачках…

…І ведаю, хто яшчэ любіць даўгія, мяккія, бліскучыя валасы (у хлапцоў) . І я так магу працягваць бясконца. Аднак гэта атрымалася неспадзявана.

А вось гэта проста неспадзявана апынулася на маім працоўным стале застаўкаю.

 

 ————————————————————————————————————————-

Шкада, што надта ўжо шмат нечаканасьцяў, супадзеньняў, безь якіх бы гэтага дню ніколі не было б. Наступным днём - калі б нечакана я быў у якім іншым месцы і ня змог прыехаць высьветліць усё адразу… Страшна й думаць пра тое, што так лёгка ўсё можна было парушыць адным словам. Быць можа, нездарма ў мяне цяпер ёсьць лішняя папруга на чыю-небудзь попу…