Ну хіба ж яна не цудоўнінка?

Праўда, пагаварыць з Рысяняткай толкам не атрымалася, бо на кватэрнік сабралася даволі шмат, як па мне, людзей. І ім усім трэ’ было аддаць часьцінку ўвагі і забаўляць, а Рысянятка (для якой гэта стаўся першы выступ) стушавалася і ўвогуле хацела схавацца куды падалей ад усяго гэтага гармідару.

У рэшце рэшт усё атрымалася выдатна. Але выкажуся ў духу тамтэйшае аўдыторыі: крытычна. Усё магло б быць яшчэ крышачку лепей, калі б:

а) Маргольд надзяліў папярэдне зусім крышачку часу дзеля рэпетаваньня ўласных песьняў. Ды і ўвогуле склаў талкова іхні сьпіс, бо паўзы між выкананьнямі з прычыны роздумаў "што б яшчэ сыграць?.." Ці гэта так задумана было? Усё адно - гэты момант раздражняў (але зусім крышачку);

б) Рысяняткаў голас не перакрываўся гукам гітары/барабану/флейты. Але ж зразумела, што гэта ўсё праз хваляваньне. Значыцца, усё яшчэ наперадзе.

Тым ня меней, Рысянятка спадабалася больш і ў выкананьні, і па тэкстах песьняў. Ды й проста прыемна было на яе паглядзець. І паўсьміхацца, падбадзёрваючы. Цікава, ці пачую калі, што ж там на ейнай кружэлцы?.. І злавіць позірк у адказ. Ды ёлкі, там увогуле ў яе нельга было не закахацца!

Невялічкі кавалачак афтэпаты ў выглядзе вагнявога шоў мы засталі. А вось рыцарскі шалом па сымбалічным кошце - пакінулі. Гэххх, не пасьпею сабраць касьцюм жантальмэна да даты В.

Ну а вось і рэкляма, пра якую вялося раней і якая ледзь не вышыбла мне мазґі зь першага позірку.

Нават ня ведаю, што лепей: не жадаць вам таго ж, што перажыў у тыя моманты я; ці ўсё ж лепей даць вам магчымасьць атрымаць асалоду ад дызайнэрскіх вышукаў макдонікаў.

Па Вікіпэдыі

…калі скажу, што нашыя ходнікі (і ў тым ліку раварысцкія дарожкі) абсалютна не прызначаныя для таго, каб па іх катацца на ровары. А таксама такі спосаб паездак вымушае набыць званок, бо пешаходы - бы вадкасьць: займаюць увесь прадастаўлены ім аб’ём (то бок - шырыню ходніку). Пра стаянкі для равароў ля крамаў, напрыклад, увогуле й сказаць няма чаго… Усё, буркатаньне скончанае.

 

Лошыцкі парк

Пакуль ён яшчэ існуе ў тым выглядзе, у якім сама прырода распарадзілася. Бо калі ж дабяруцца гэтыя уродзкія рэстаўратары, то нешта глядзець будзе позна…

Ну, а пачалося ўсё, як і мае быць (хоць я сам гэтага не чакаў) са спатканьня з напамінам пра нашую "шчасьлівую савецкую мінуўшчыну". Не заўважыўшы сьпярша ўласна парк, я пераехаў на іншы бок вуліцы, дзе й пабачыў гэты крыж, усталяваны дзеля ўшанаваньня памяці бязьвінна закатаваных бальшавікамі беларусаў падчас рэпрэсіяў 30-40-х гадоў. Паводле Зянона Пазьняка, у Лошыцы расстраляныя ад 7 да 10 тысячаў чалавек.

 

Канечне ж, адразу бачнае адрозьненьне ў стаўленьні ўладаў да ўшанаваньня ўсялякіх хатыне-падобных вёсак, з аднаго боку, і замоўчваньня бальшавіцкіх злачынстваў, зь іншага боку.

Ну што ж, ня так сорамна ўсьведамляць, што ня ты адзін ня ведаеш дакладна, дзе тут "Лошыцкі паркава-архітэктурны ансамбаль". Але ўрэшце мы-ткі яго знайшлі. Далей рушылі хто роварам, а хто й подбегам за ім.

Пастраляць там не давалі, як сьпярша падумалася - гэта, відаць, была падрыхтоўка да якога-небудзь фэсту. То мы рушылі далей. Увогуле там раздольле, і месца хапае ня толькі для лучнікаў. Хто засвойваў лазаньне па дрэвах (са страхоўкай, відаць, нейкі альпініст), іншая моладзь дык і проста лазіла па камяніцы (на жаль, ня ведаю, парэшткі якога збудаваньня то былі), некаторыя купаліся ў рачулках (адна зь іх, што працякае там - Сьвіслач, а ёсьць другая, назоў не запомніў), але большасьць прыходзяць/прыяжджаюць сюды папіць гарэлкі/паесьці шашлыкоў…

Падчас ад’езду з Лошыцы, ужо на адваротнай дарозе, і прыйшло разуменьне таго, што… Што няма дзе ля крамы нават прыткнуць ровара! А пакідаць яго ля якога слупа на лёс моладзі, што прыйшла "патусавацца" надвячоркам, не схацелася. Таму так я ўчора ў краму й не патрапіў.

Пабачыўшы гэтае дзіва, адразу ўзгадалася, што трэба б зазірнуць было на бачыну РаянЭйр - здаецца, яны там абяцалі за 10 эўра зладзіць палёт з Польшчы да Вялікабрытаніі й назад…

Я паспрабаваў выбраць у іх маршрут "Ўроцлаў - Лёндан" (з Варшавы магчымы быў толькі адзін рэйс на Дублін). Пасьля 5-хвіліннага чаканьня мне прапанавалі наступныя кошты: мінімум 209 злотых з Уроцлава (€65), назад дык і ўвогуле ад 409 zł. Але й гэта было ня ўсё. Калі я выбраў канкрэтныя рэйсы са сьпісу прапанаваных, да кошту палётаў дадаліся яшчэ няўлічаныя ці то камісыйныя зборы, ці то падаткі (што праўда, мяне шчыра пра гэта загадзя папярэдзілі на папярэдняй бачыне). Кошт палёту "туды" падняўся яшчэ на 70 zł, "назад" - на 166. Гэххх… Праўда, магчыма, гэта й сапраўды таньней, чым на іншых авіялініях. Таму што, напрыклад, на галоўнай бачыне ў іх была прапанова зьлётаць ва Францыю за £5. Ня ведаю, чаму ў хвунтах стэрлінгаў - магчыма, дзейсна толькі для брытанцаў.

Зрэшты, калі абраць польскую вэрсыю бачыны, адразу зьявілася прапанова ў злотых. Ага, значыцца, "найтаньнейшыя авіялінія ад 50 PLN" (каля €16). Ну вось, зусім іншая справа. Падрабязьней атрымалася нават высьветліць, што ёсьць рэйс з Катавіцэ да Лёндану па ну зусім ужо сьмешным кошце 39 zł (крыху болей за €12). Зьдзяйсьняецца гэта так: зарэзэрваваць квіток неабходна да 31 ліпеня, а дата палёту - між 28 кастрычніка і 26 сьнежня. Ну добра, засталося яшчэ толькі атрымаць Шэнгенскую візу, якая абыдзецца даражэй за палёт да Лёндану. Вяртаемся ў рэальнасьць.

Атрымалася нарэшце ўбачыць, што ж за лясок месьціцца па дарозе дахаты. Адразу ўзгадаўся парк воінаў-інтэрнацыяналістаў у Берасьці: удзень прыемна зацішны й прахалодны, а падвечар жудаснаваты з прычыны розных тусовак, ад якіх невядома чаго чакаць.

Затое фарсыраваў (давялося ж) горку каля аўтацэнтру "Фальксвагену". Фотаздымак акурат зь яе вяршыні. Спуск яшчэ круцейшы. Але я не сьпяшаўся - фотапаляваньне абяцала быць захапляльным: ля будкі з вартавым сабакам варушыліся найагіднейшыя істоты…

Вось дзе гадуюць гэтых падлюкаў! На фотаздымку - яшчэ ня самы буйны асобнік (той пазіраваць ня надта зьбіраўся). Ну і - калі ня вельмі добра відно - я не вінаваты: падыходзіць бліжэй не наважыўся. А раптам яны галодныя?

Ну а гэта пабачыў ужо пасьля зьлёту з гары. Ууух! Нехта, відаць, таксама кайфаваў за стырном. Цікава, на колькі ж ён "дакайфаваўся"?

Але пра гэта задумляцца ўжо не было як, калі апошні кавалачак шляху давялося паезьдзіць па "раварысцкіх дарожках". Вось гэта, блін, паласа перашкодаў!  Ну і гэтак далей, глядзіце пачатак запісу…

P.S. Чым ёсьць Лошыцкі парк для менчукоў.

Ух, даўно я так не расьсякаў - прамок весь ушчэнт, яшчэ й пырскі ж ва ўсе бакі ляцелі! Даімчаў назад прыблізна за столькі ж, колькі й "туды" дабіраўся грамадзкім транспартам, але затое экалягічней наколькі й эканамічней! Ну сапраўдны Шумахер (ад слова спалучэньня "бясшумны пад дажджом" ). Прыляцеў дахаты і адразу гарачае гарбаткі.

А ўсё гэта дзякуючы таму, што…

Ну, пра такія дробязі, як запэцканая падлога, зьдзіўленыя позіркі жывёлаў на новага суседа і тое, што ў ліфт ледзь-ледзь ровар улазіць сам, а яшчэ б я хацеў скласьці яму кампанію, апавядаць ня буду. Цікава, цераз колькі часу мне будзе лягчэй скінуць яго з гаўбцу, чым спускаць сваім ходам? Ну не, фігушкі - ёсьць яшчэ ягады ў ягадзіцах!

А яшчэ сёньня прайшлі тэхагляд… Не, для равароў пакуль што гэта не патрабуецца. Але якім чынам мы яго прайшлі - аднаму Богу ведама. Затое цяпер на аб’екце хваляваньняў столькіх дзён Аладка катаець у дадзены момант украінскіх гасьцей недзе ў прасторы між Мірам ды Нясьвіжам. Не разумею, праўда, што там цікавага можа быць у такое надвор’е (яны ж схаваныя ў салёне, нават прамокнуць ня могуць нармалёва! ) і бяз фоціку .

Ну а пакуль мы там-сям, тут такое дзеецца!.. Віншаваньні прымаюцца ці пра гэта рана казаць?

А ўсё-ткі я дапіў гэты тан, "сакрэт прыгатаваньня" якога нам "так ветліва раскрылі невядомыя горцы" пасьля тысячагодзьдзяў захоўваньня "тайны гэтага напою", які "вылечыць вас ад усемагчымых хваробаў". І ведаеце, які сакрэт мне адкрыўся? Што акрамя ўсіх сваіх чароўных якасьцяў, тан цудоўна падыходзіць для… вось гэтага!

А пасьля ў мяне адкрыўся сусьветны розум выхад да сэціва, у якім мне адкрылася мноства спосабаў прыгатаваньня тану (ён жа айран, ён жа катык у розных народаў). І гэта ня ўлічваючы мноства рэцэптаў прыгатаваньня кшталту "айрану з катыку" ці "катыку зь індыку", ці "тану са сьмятаны" і ў такім родзе і г.д. Мала таго, некаму ён таксама вельмі ўставіў.

Што ж, па законах жанру патрабуецца яшчэ рэцэпт, а то раптам высакародныя горцы яго зьменяць ізноў ахінуць таемнай пячаткай. Вось гэты выбраў, бо падкупіў сваёй прастатой у параўнаньні зь іншымі (вынік то ўсё адно той самы - жыцьцё вечнае ):

Катык (узбэцкая кухня) 

• літар тлустага малака
• 100 г сьмятаны

У малако (тэмпература каля 30°С) дадаем сьмятану. Дбайна загортваем посуд з малаком у ватную коўдру, пакідаем на 8-10 гадзін у цёплым месцы, пазьбягаючы устрэсваньняў і зрухаў. У выніку атрымаецца ёгурт па-ўзбэцку.

Ну, а для тых, хто п’е малако без сьмятаны, нічога не застаецца, як… чытаць топік! І ў добры шлях!  

Вох, і цяжка ажывіць у памяці падзеі тыднёвай даўніны. Буду болей карыстацца фоткамі, чым словамі - на шчасьце, першых, як заўжды, аж занадта.

Першае, што адразу кідаецца ў вочы, альбо рэжа слых, альбо, калі хочаце, прыводзіць у роспач - гэта татальнае панаваньне маскальскай мовы ў гутарках, абвестках арганізатараў і г.д., карацей - паўсюль. Суцэльнае ігнараваньне беларускае мовы адбывалася ў такіх мясьцінах!.. Зрэшты, пра мясьціны крыху пазьней.

Яшчэ дзякуй Богу, што прыехалі мы ў пятніцу на Высокі Бераг пазьней за астатніх і "не пасьпелі" на цырымонію ўзьняцьця "закату над балотам". Таксама першы дзень запомніўся халаднюськім вечарам (але ўжо абышлося без дажджу, як ва ўсе папярэднія дні, і гэта вельмі абнадзейвала на ўвесь ўік-энд) і выступамі тых каманд, якія сапраўды падрыхтавалі прэзэнтацыі, асабліва тых зь іх, якія былі апранутыя не па надвор’і, затое прыгожа.

На другі дзень (о, так! ) цэлых хвілін мо зь пяць паперакідваліся ўсе ўчатырох талерачкай. Пакуль Дзіма пасьпеў абярнуцца дзеля пераапрананьня, на гэтым нашыя подзьвігі ўжо скончыліся. Праўда, траёх таксама даволі працяглы час дзяўчаткі пратрымаліся.

У афіцыйных (гэта значыць, тых, што ішлі ў камандны залік) спаборніцтвах паўдзельнічаць не дабеглі - былі лепшыя кандыдатуры. Але затое якая ў нас каманда сабралася на "Вясёлыя старты"! Ня тое што ня так страшна саступіць было, а прыемна ж і перамагчы дзякуючы каманднаму духу і супольнасьці. Што праўда, узнагароды потым уручылі толькі за першае каманднае, так што для нас гэтае трэцяе месца хутчэй дзеля задавальненьня, якое мы й сабраліся тамака атрымаць.

Калі ўжо пра каманду, то яшчэ немажліва абмінуць групу падтрымкі. Усё-ткі мне здалося, што самая дружная яна была менавіта ў нас. Ці - ня дружная, а шчырая, вось. Гэта, зразумела, яшчэ й таму, што нашая фірма паклапацілася, каб мы мелі два камплекты фірмовае вопраткі: для ўсіх супрацоўнікаў (гэтай часткай мы шчыра дзяліліся зь несупрацоўнікамі) і для спаборніцтваў. Вельмі мала было такіх каманд, дзе таксама было два камплекты формы. Таму й ішлі на розныя выкрутасы. Але, паўтаруся, нашыя заўзятары падтрымоўвалі сваю каманду неяк… арганізаваней, ці што, за ўсіх. (Хоць я й ведаю, што многа чаго ў фірме ня так, і што шмат каму што не падабаецца, і г.д. І ні ў якім разе не выхваляюся, што вось, круцейшыя за нас могуць быць толькі яйкі. Не. Проста вось перадаю свае эмоцыі на той час)

Ну, зразумела, у апошні дзень на цырымоніі ўзнагароджаньня нічога адносна беларускай мовы не зьмянілася. Хіба што прыемна было пачуць словы падтрымкі на адрас фірмы з боку арганізатараў. Сапраўды, нам для перамогі не хапіла зусім крышачку. Аднак там і сапраўды неістотна сама перамога. Заўважыў на прыкладзе нашых супрацоўнікаў плён тымбілдынгу: некаторыя дагэтуль незнаёмыя людзі абмяняліся нумарамі тэлефонаў.

Сапраўднае сьвята беларушчыны нас чакала кілямэтраў у двух ад лягеру. Гэта філія літаратурнага музэю Якуба Коласа ў Смольні. Мы заехалі туды на адваротным шляху, а нашыя партнэры зь ІВы дык і проста зайшлі туды з турбазы сваім ходам. Ізноў і тутака давялося пачуць ад бабулі-гіда шмат прыемных словаў у бок "моладзі, што ўсё разумее" на тле астатняе маскальскае хэўры. Канечне, бяз гэтай бабулі музэй шмат страціць (а ў яе за плячыма столькі жывых гісторый пра Якуба Коласа і яго сям’ю, а яшчэ ж асабістая сустрэча з паэтам і пісьменьнікам); але дзякуй Богу, што ў яе ёсьць пасьлядоўніца і (цудоўна) дачка. Ад яе мы й дасталі найлепшы падарунак - кнігу. А таксама зразумелі, што ўсе нашыя веды пра Коласа з Купалам сканчаюцца максымум на гадох біяграфіі і месцах, неяк зьвязаных з гэтымі прозьвішчамі (прычым як зьвязаных, невядома).

Ну, пры прыроду асобная размова. Але ж можна знайсьці мясьціны, дзе будзе тое самае зь меншым наплывам людзей. А яшчэ я згарэў - і гэта стаўся галоўны напамін пра паездку для тых, хто на яе не паехаў.

• А я, высьвятляецца, кожны рабочы дзень праходжу міма ня толькі сьледчага ізалятару. Насупраць яго разьмешчаны гарадзкі цэнтар рэабілітацыі дзетак з псыханэўралягічнымі захворваньнямі. Вось як бывае - калі б да яго не хадзілі апошнія два дні наведвальнікі - не заўважыў бы… Ну а дзе ж “пакоі сьмеху”, паркі сабачых выгулаў культуры і адпачынку?
• А затое пасьля банку дасьледваў новы маршрут. Сапраўды іншы канец вуліцы надышоў нават хутчэй, чым я думаў. Не апошнюю ролю ў гэтым згуляў навакольны відарыс (бо ж зразумела, што калі цікава, то й час ляціць незаўважна ну ці нешта ў гэтым родзе). Напрыклад, у тым баку вуліцы знайшоў нейкую дзіцячую забаўку пад назвай “Субмарына” альбо “Падводны човен”. Шкада, не было з сабой побач дзіцёнка зайсьці пазырыць. Сама вуліца сканчалася, ўтыкаючыся ў вагонарамонтны завод з процілеглага нябачнага боку. І ўсё было б так цікава й годна, калі б не…
• Ды мне ня трэба ўсялякія “салёны-крамы”, “крамы-салёны”, “супермаркеты” і іжэ с німі! А гэта тое, што “перасьледавала” мяне ўсю адваротную дарогу. Няўжо нельга ва ўсім горадзе знайсьці нармалёвае, звычайнаге, старое добрае крамы гаспадарчых тавараў? (а яшчэ пры саветах кілбаса была па рубдваццаць, уга-уга ) Але я-ткі знайшоў, і прычым зусім побач з працай, і тым болей не адну (афігець, дайце дзьве), і добра, што не адну, бо ў адной таньнейшае тое, што ў другой ёсьць тое самае, толькі там яго ня трэба набываць, бо там можна набыць тое, што даражэйшае ў першай… ну і прынцып зразумелы, карацей (ні слова пра *опу!)
• Але ў прамежку між набыткамі ў першай і другой крамах я вырашыў на працы параіцца, ці невядома маім калегам пра якія-небудзь яшчэ годныя крамы гаспадарчых тавараў (а можа іх тут больш, чым дзьве ). Ну і Сяргей сам мяне навёў на (падзабытую, але даўно жаданую да выказваньня ў ягоны адрас) думку падзяліцца сваімі ўражаньнямі ад наведаньня Жданоў (не такі й страшны чорт, як мне яго размалявалі ). І тады яны дваёх зь ́Янай сталі пераконваць мяне, што я быў на “няправільных” Жданах альбо хадзіў ня там, калі не заблукаў. Гм, сканаваньне “аддзелаў” базару (вусна) не дало адназначнае ідэнтыфікацыі, ці там я насамрэч быў.
• На днях паспытаў памыць галаву шампунем вытворчасьці AmWay (ня буду рэклямаваць ўсуе .) Дарэчы, не забыцца “парадаваць” Кат́а. Як і ён, дарэчы, нас парадаваў парачкай камедый і да кучы “4-й цывілізацыяй” (вось толькі няма як). Хоць пачалося ўсё з таго, што я вырашыў яго парадаваць уніжкай пра яго. Пратрымалася яна, на жаль, нядоўга: сын жа ў тату расьце. (і будзе працягваць зарабляць усе грошы на сьвеце.)
• Тут трэба было яшчэ напісаць пра тое, што будзе і чаго няма. Хто мае і ў каго няма. І пра карысьць езьдзіць з халяўным праязным куды вочы бачаць. Вось толькі ўчора я яго здаў, і мне ад гэтага лягчэй, што ажно да наступнага тыдню ён мне не спатрэбіцца. Пра тое, што з такімі тэмпамі мне пачне падабацца працэс зьбіваньня цаны (бр-р-р-р!) Аднак паколькі адразу чарнавікі ня крэмзаць, дык пасьля яны нават і не згараць.

Тэніс. Кубак Дэвіса. Беларусь - Швайцарыя. Добра, што да трэцяга дню яшчэ нічога не было вядома, і таму Ваўчкоў падтрымваў інтрыгу да апошняга моманту. Запомнілася, што “сымулянт” М.Мірны пасьля амаль кожнага выйгранага намі мячу стоячы апладзіраваў, як і ўся каманда, зрэшты.

У гэтай частцы футбольнага (ці ўсё ж тэнісна-выставачнага) манэжу яшчэ ня быў. Пакуль да пачатку матчу, прыняўся наварочваць колы вакол пляцоўкі. Хто піў пЫва, хто фоткаўся зь непамерна вялікай ракеткай на памяць, хто ў чарговы раз запаўняў нейкія дурацкія паперкі з надзеяй выйграць паездку на дваіх-не-памятаю-куды (я пра сябе). Ну ўсё зроблена дзеля таго, каб не па аднаму прыходзіць… Шкада, што хаджэньні на глядацкія лаўкі працягваліся і пасьля пачатку матчу.

Найстрашней стала ў чацьвёртым сэце, калі дастаткова было выйграць адну чужую падачу, але Ваўчкову не хапіла зусім крышачку. Але якая ўжо цяпер розьніца? Гульня забудзецца, вынік - застанецца. Таму маю на памяць фотку зь неверагодным для нас вынікам па ходу матчу.
Ну і вось яны - салодкія моманты канчатковай перамогі. Бо пасьля гэтага матчу лік у цэлым стаў 3-1 на карысьць швайцарцаў, і далей ужо заставацца глядзець “малышоў” не хацелася.

Ну а толькі што за маёй сьпінай нашыя калхозьнікі вучылі гуляць маскалёў у хакей. Але так і не навучылі. А шчасьце было так мажліва. Вой, недзе я ўжо гэта чуў…

Усё абышлося (прычым як учора, так і сёньня), яшчэ не пачаўшыся: да нашае падсыстэмы заяўка проста не дайшла. Затое якую карысную інфармацыю я засвоіў за гэты час "тэставае эксплюатацыі":

• ведаю, дзе ў банку сарцір;
• прысутнічаў пры рэінсталяцыі і канфігураваньні пэрвасыву (ну гэта быў такі пункт у прыкладзе рэзюме, які мне вельмі спадабаўся: "бачыў, як усталёўваецца тое й тое");
• блін, дарэчы, я думаў, што так з гонарам пералічаныя на бачыне нашае кампаніі тэхналёгіі мы карыстаем афіцыйна, то бок купляем праграмныя прадукты у дэвэляпэраў (цьфу, блін, карацей, у распрацоўшчыкаў). Як жа я памыляўся (асьлі незразумела - гэта я пра крэкі і г.д.);
• прасякнуўся аптымізмам што да працы любых іншых модуляў, калі толькі яны не ўзаемадзейнічаюць з нашым ;
• рады за нашага дырэктара, што ён зможа (а ён зможа) гэта прадаць.

У двукосьсі - бо ніхто мяне туды асабліва не запрашаў, толькі з прыватнае ініцыятывы майго супрацоўніка я меў магчымасьць паглядзець на нашую сыстэму ў дзеяньні і ва ўзаемадзеяньні ў амаль баявых умовах.

Прыемна, што акрамя ўсялякіх ранейшых прыемных сюрпрызаў, фірма праставіла і праязны на ўсе віды транспарту, то я ўжо пад канец дню і ў першы ранак "камандзіроўкі" адчуваў сябе каралём.

А ў "Трастбанку" найпеш кінуліся ў вочы вось гэтыя рыбкі! Так-так-так, ніякія ня пудзілы прыстрэленых у Афрыцы парачкі львоў, а замест іх парачка рыбак. Але першага дню мы ўсюды хадзілі ў суправаджэньні нейкага супрацоўніка банку. І добра, што ён нас вадзіў, а то мы назад з сэрвэрнага пакою нізавошта б ня выбраліся.

Ну а наступным днём я ўжо вадзіў Сяргея туды ўласнаручна. Ніхто на нас увагі не зьвяртаў, таму ўсе фоткі зробленыя менавіта на другі дзень.

Гэх, распавядаць пра саму дэманстрацыю няма сэнсу калі. Заўтра ізноў едзем - на пачатак тэставаньня…

Заўчора выказала жаданьне прыйсьці Наста. Бо даўненька ўжо ня бачыў. І раптам мне пасьля гутаркі зь ёй, а таксама з Валерам… А, з Валерам - каб не падтрымліваць плётак пра тое, што я нібыта не адказваю яму, бо за нешта пакрыўдзіўся (ізноў гэтае глупства!). Ну, канечне, яны й раней мяне называлі на "вы", але ўчора я зразумеў, што нічога дзіўнага ў гэтым няма: для іх я ўжо стары дзядзька.

Задумвацца няма як - учора ж "Мядовая прэмія". З прыгожага на якой была толькі… выдадзены зборнік твораў Міколы Купрэева "Палеская элегія". Гэх, няма таго, што раньш было, але, як кажуць, і на тым дзякуй. Панаехала гасьцей… Некаторыя да таго абарзелі, што спазьніліся нават больш за майго тату. Яшчэ й "прагулялі" (то бок прапалілі) ўласна ўручэньне. Яно й сапраўды неяк нечакана пачалося для ўсіх, у тым ліку і для самога Міколы: казалі-казалі пра Купрэева, і раптам неяк пераскочылі да прэміі. Ну што ж, у мяне-то фоткі свае застануцца. А ад "кур’ераўцаў" што ўзяць, акрамя хіба газэты было, і тая "нясьвежая", але ж затое колькі карыснае чытанкі адразу відно ў параўнаньні з аднастайнасьцю дзяржаўнае прэсы…

Тааак… Ну яшчэ нарэшце паставіў апошнюю мірандачку, хоць выйшла яна ўжо даўно, ды рукі неяк не даходзілі. Падумаць толькі: я лічыў, што беларускую мову яна не ўспрымае з-за таго, што віста - а вось і не: апошняя вэрсыя ня мае такіх праблемаў. Ці ня самае відавочнае новаўвядзеньне ў якіх-кольвечы новых вэрсыях якіх заўгодна праграмаў.

Цікавая ночка пачалася яшчэ ўвечары ў пятніцу. Дзьве шабачкі грэліся ў памяшканьні вакзалу, бы ўсе нармалёвыя людзі, а трэцяя - найболей зашуганая - прасілася да іх звонку. Бо там, звонку, было значна халадней, ніж унутры. Ніхто яе не ўпускаў (як яна ні скуголіла), бо як толькі хто падыходзіў адчыніць дзьверы - яна ўцякала. І так цікава перабягала ад аднаго ўваходу да іншага. А потым недзе зьнікла. Аказалася, што падперла сабой дзьверы здуру (і звонку), і калі я выходзіў, крыху яе прыдушыў…

Далей сядзеньне працягвалася ўжо на менскім вакзале: чакалі прыезду гасьцей адусюль. Вырашыў наведаць тое нашае месца, дзе між такога гармідару можна пабыць у цішы… І адкрыў для сябе заадно й чацьверты паверх вакзалу. Ну прынамсі адзін більярдны клюб ужо ведаю. А яшчэ ведаю, што на гэты паверх зь іншымі ягонымі забавамі нецікава хадзіць аднаму…

Ай, бегам. Як і ўся атмасфэра тых дзён Гэта - на выкупе нявесты.

Апошні пацалунак перад свабодай (ці ўжо пасьля яе?).

 

Цётка не без памылак, але ж усё-ткі па-беларуску правяла цырымонію (якую?). Памятаю, што падчас яе высьветлілася, што Волька будзе выдатнай гаспадыняй. А таксама што гаршчок унікальны хаця б тым, што дагэтуль ніхто такім чынам яго не падпісваў (і па-беларуску ў тым ліку таксама, цікава?). Ма-лай-цы!

 Канвэер, між іншым, быў ня толькі ў аддзеле ЗАГС, але й паўсюль, дзе традыцыйна фоткаюцца маладыя пасьля яго. Але нам спакойнае месца ў Траецкім адшукаць удалося.

 А гэта ўжо ў сталоўцы, дзе, абпіўшыся ліманаду, утварылася яшчэ адна прыгожая парачка. Праўда, ненадоўга - Арцём захварэў…

 Прышпільна зрабілі расповед пра тое, як жылі дагэтуль і як пазнаёміліся, зь ілюстрацыямі, зразумела. А яшчэ ні ў кога не сустракаў такое брамы, як падчас наразаньня пірагу ў выглядзе торту.

 

 

P.S. (папярэджваючы пытаньні зласьліўцаў) "Фамілія" - то ня ў вузкім сэнсе сям’я; гэта род. У гэты дзень род пашырыўся; дзеля таго, каб у будучыні працягвацца.

P.P.S. Як і паўсюль, Нехта ізноў жа спадабаўся ўсім…  Пытаньні ў духу вясельля і ўсё такое ліліся адно за адным. Але гэта - другаснае. Галоўнае, што ты - малайчынка.

У чым сутнасьць:
1. Вы адзначаецеся ў камэнтах;
2. Я называю Вам дзьве лічбы: нумар тэчкі й нумар малюнку ў гэтай тэчцы;
3. Вы адлічваеце патрэбны фотаздымак (асьлі тэчка з малюнкамі адна, нумар тэчкі ня ўлічваецца);
4. Зьмяшчаеце ў сябе флэшмоб і малюнак зь ягоным апісаньнем.

 

На абедзе мала таго, што сытна і смачна пад’еў, каб адразу ўжо і на вечар хапіла, бо трэба было пасьпець на валяйбол пасьля працы; дык акрамя таго, ужо адабедаўшы, знайшоў проста на дарозе бельгійскі франк 1989 году. Сьпярша нават не паглядзеў на год і зьдзівіўся, чаму гэта ў іх дагэтуль эўра не ўвялі. А то б ужо абагаціўся б… Затое даведаўся, што ў іх існавалі адначасна франка- і галяндзкамоўныя манэты. Напрыклад, знойдзенаму мной асобніку ёсьць аналяг з напісаньнем па-галяндзку назвы краіны і імя караля Бэльгіі Будэўайна (які стаў вядомы тым, што прыпыніў на два дні свае паўнамоцтвы, калі ў 1990 годзе парлямант Бэльгіі прыняў закон, што дазваляў аборты. Закон замест яго зацьвярдзіў урад). Ну а яшчэ пазнаёміўся з цікавай галярэей манет сьвету ад нейкага Дона. Міколцы спадабалася б. Праўда, зь беларускіх манэтаў там толькі памятныя (а зрэшты, і правільна - гэта ж каталёг манэт, а не папяровых купюр). Затое бэльгійскіх - пэўна, поўны збор за ўсе гады.

Ну, хопіць пра гэта. Яшчэ пад вечар наваліўся такі туман на горад, што нічога не было відно за некалькі мэтраў. ДАІшнікі езьдзілі па вуліцах і ласкава запрашалі раварыстаў сысьці на ходнікі і весьці равары ў рукох , а на пешаходаў складалі пратаколы за адсутнасьць флікераў.

Калі мы ўжо разыходзіліся (нарэшце, бо не хацелася спазьняцца), другі начальнік намякнуў, што ўсё ня мае часу са мной пра нешта там пагаварыць. Ну а я ў адказ - што таксама. Праўда, я пра тое, што яшчэ на гэтыя выходныя не адпрошваўся, меў на ўвазе, а ён - ведаю, што наўрад ці мяне якой новай прапановай зьдзівіць…

Алік ня здолеў прыйсьці на першую сходку валейбалістаў свайго заводу. Але затое Баранчык абяцаўся, бо надта мне схацелася прымазацца да іх… Недзе каля гадзіны, праўда, толькі пагуляць пасьпелі, але затое як! Без усялякіх прыдуркаватасьцяў, толькі гулялі й больш нічога. Пасьпелі толькі 5 партый правесьці, а як я (прыемна) стаміўся!.. У іх таксама ня менш эмоцыяў пасьля гульні засталося. Плянуюць пашыраць сьпіс удзельнікаў (бо на першы раз гулялі 4х4), а таксама ехаць куды-небудзь на спаборніцтвы ўжо (па настольным тэнісе, напрыклад, бо, зь іхніх словаў, у валяйбол яны гуляць ня ўмеюць ). То я адсядзеў яшчэ братэрскае сабраньне, прыйшоў дахаты й адрубіўся. Буду спадзявацца на працяг заняткаў.

На наступныя выходныя пасьля паездкі ў Берасьце былі шабачкі, шмат шабачак. І за гэта ніхто ня думаў іх ані біць нажом, ані кідаць галавой аб сьценку, ані марыць голадам. Наадварот - іх узнагароджвалі. Хаця тут, несумненна, нельга забывацца і пра іхніх гаспадароў. Праўда, яны былі не такія заўважныя, як іхнія гадаванцы: тут і пухлікі, і замухрышачкі, і кракадэлечкі… дакладней, цэлыя кракадэлі пацучыныя, гарцуны, пажмяклікі… Вось толькі пажмякаць да іх не пускалі самі гаспадары. 

Толькі другі раз за паўгады пабачыліся з Жонкаю. І яна нават паводзіла сябе па-даросламу, хоць і гуляючыся з малой, хоць такая яшчэ маленькая… Абедзьве. Хоць і радыя былі нас бачыць. І нават кот.  Праўда, мы зь ім не паразумеліся. Аднак вось у тэатры… ну, непрыгожа так рабіць - прасілі ж мабільныя тэлефоны адлучыць. Праўда, мы там былі толькі кропляй у моры (шкаляроў - тэатар-то быў юнага гледача). Надалей - альбо Жонка бяз мабілкі ў тэатар, альбо мабілка бяз Жонкі.

На наступны дзень было яшчэ больш знаёмстваў, новых і розных. Аднак сьпярша я усё-ткі пабачыўся (усяго толькі трэці раз за… хм… за год пяць знаёмства? ) з Гражынкай. Але ўсё-ткі слухаць асабліва многа не давялося - бо ў нас дзеля росказьняў ёсьць яшчэ й далькажыкі. Па хатах нам было гэтым разам па дарозе, а па дарозе яшчэ нарэшце разьвіртуаліліся яны й зь БелАнёлкай.