We are the greatest!

Па гэтым запыце маем:

1. Беларусь займае пятае месца ў сьвеце па тэмпах сьмяротнасьці. Беларусь займае пятае месца па выміраньні насельніцтва. Што забівае Беларускую нацыю (сакавік 2007).
2. Беларусь ў рэйтынгу свабоды прэсы займае 151-е месца са 169 (лістапад 2007).
3. Беларусь заняла 64-е месца сярод краін свету па індэксу развіцця чалавечага патэнцыялу. Па індэксу чалавечага разьвіцьця Беларусь апярэдзіла ўсе краіны СНД (лістапад 2007).
4. Беларусь заняла толькі 94-е месца ў сьпісе міралюбных краінаў (травень 2008).
5. Па колькасьці асуджаных Беларусь займае другое месца ў Эўропе (лістапад 2007).
6. Беларусь на 153 месцы ў рэйтынгу свабоды (жнівень 2006).
7. Лічба дня: 150-е месца з 157 краінаў сьвету (студзень 2008).
8. Беларусь – сярод найгоршых паводле свабоды СМІ (ліпень 2008).
9. Беларусь оказалась в числе самых коррумпированных стран мира (чэрвень 2008).

Хто яшчэ ведае, якімі дасягненьнямі Беларусі за апошнія год гэтак… 14 можна ганарыцца?

Насельніцтва Расеі. Статыстыка, хвакты, камэнтары, прагнозы. Пажадана дачытаць да канца (хоць гэта й цяжка ўсё ўсьведамляць) - там ёсьць працяг…

1. Што такое Асэтыя і чаму так адбываецца. Артыкул напісаны задоўга да пачатку апошніх вайсковых дзеяньняў - амаль 2 гады таму. Чытаць доўга, але сутнасьць зразумелая: грузыны ненавідзяць паўднёвых асэтынаў, паўднёвыя асэтыны ненавідзяць грузынаў.
2. На жаль, працэс вырашэньня праблемы ўскладняецца тым, што ёсьць яшчэ трэці бок. Кроніка грузына-асэтынскага канфлікту з маскальскага погляду.
3. Калі й тую спасылку доўга чытаць, можна скласьці храналёгію падзеяў з часу развалу Саюзу. Каторы Савецкі.

Асабліва агідна чытаць камэнтары. Пачынаючы ўжо з самага першага. 

А вось самая слушная прапанова, дзякуй, Ірына Дзянісава: "Неблагая ідэя, каб як у сярэднія стагодзьдзі, любы палітык, што вырашыўся на вайну, абавязкова ішоў на яе сам ці дасылаў свайго сына. Са зброяй у рукох і менавіта ў бой". У Вікіпэдыі тут было б да месца ўставіць reference tag.

Дарэчы, банк "Хрещатик" яшчэ круцей, чым я думаў самыя крутыя яйкі! Ён настолькі круты, што працуе нават у выходныя, калі не працуе нават дурацкая 500-я філія "Беларусбанку".

Перанасны клязэт.

Можа служыць таксама і як складаная табурэтка. А яшчэ ў камплекце мае нешта кшталту, відаць, аднаразовых пакетаў - 10 штук.

via Падвойны боінг

• Пяндосская мытня можа без папярэдняга на тое дазволу пракурора ці яшчэ каго праверыць зьмесьціва вашага ноўтбуку, камэры, мабілкі і іншых электронных прыстрояў, калі Вы ўяжджаеце ўнутар краіны. Гэтак, у прыватнасьці, здарылася зь Білам Хоганам, які вяртаўся ў ЗША зь Нямеччыны ў лютым гэтага году. Ягоны ноўтбук заставаўся на мытні дзеля праверкі цягам яшчэ двух тыдняў. Дазвол на нагляд патрабуецца ва ўсіх іншых выпадках, акрамя таго, калі асоба ўяжджае ўнутар краіны, як было пастаноўлена судом, паведамляе Neatorama.
• Натуральна, што там з гістарычных прычынаў нямерана чарнажопых. І вось адзін з гэтых макакападобных "засьвяціўся" у сваім сапраўдным абліччы. Калі мама не схацела даць яму, 40-гадоваму абалдую, грошай, ён ударыў яе па шыі замарожанай тушкай кураняці. Гэтага яму паказалася мала, і ён агрэў яшчэ й суседку, а недзе праз гадзіну, выйшаўшы на вуліцу, накінуўся з лаянкай і гэтым самым кумпяком яшчэ на двух жанчын, што праходзілі міма.
• Мужчына нарадзіў-ткі дзіця. Зразумела, што гэта здарылася… Правільна, у Пендастане. Зразумела, мужчына гэты не адэкватны мужчына, а ў мінулым жанчына. Даведаўшыся, што яго (яе?) жонка ня ў стане сама вынасіць дзіцёнка, ён (яна? - усё, далей буду прыводзіць адзін варыянт займеньніку, усё ж мужчынскага роду) перастаў атрымваць штомесячныя ін’екцыі тэстастэрону. Некалькі месяцаў пасьля гэтага ягоны арганізм яшчэ самарэгуляваўся (відаць, ператвараўся назад у жанчыну), пасьля, пэўна, у ягонае лона ўвялі штучна аплоднены зародыш. Ну і ў выніку ўсё абышлося натуральнымі родамі, без кесаравых перасекаў. Дзяўчынка адчувае сябе нармалёва. Але мне адразу ўзгадалася даўняе абяцаньне - здаецца, гэта было неяк зьвязана з Арнольдам Шварцанэгерам - узнагародзіць шалёнымі бабкамі першага мужчыну, які народзіць дзіцёнка. Хіба ж гэта ня той выпадак? Ці ўсё-ткі Томас Біці ня лічыцца мужчынам? Гм, трэба пашукаць пра ўзнагароду…
• Чаму АйПоды такія дарагія, станае зразумела, калі пачытаць пра іхнія замарочкі з чыпам аўтэнтыфікацыі. З аднаго боку, вось да чаго прыводзіць нежаданьне дзяліцца сваімі сакрэтамі з усім сьветам. Зь іншага боку, "Эплаўцы" такім чынам трымаюць марку…

У нашай краіне няма судоў, бо ўсе підарасы.
У нашай краіне няма законаў, бо ўсе підарасы.
У нашай краіне няма СМІ, бо ўсе підарасы.
У нашай краіне няма сэціва, бо ўсе підарасы.
У нашай краіне няма адукацыі, бо ўсе підарасы.
У нашай краіне няма аховы здароўя, бо ўсе підарасы.
У нашай краіне няма навукі, бо ўсе підарасы.
У нашай краіне няма вытворчасьці, бо ўсе підарасы.
У нашай краіне няма культуры, бо ўсе підарасы.
У нашай краіне няма апазыцыі, бо ўсе підарасы.
У нашай краіне няма бізнэсу, бо ўсе підарасы.

Затое мы маем СУПЕРЛОТО - правільна, бо ўсе підарасы.

via Арцём Канцавой

Задача: трэба перакласьці слова "прайшоў". Заходзім на Гугаль транслэйт (пара "расейская -> ангельская" ўжо будзе выбраная), пішам слова, націскаем… Ааа! І тут ён!

via SilverRebel

Хоць ёсьць і ў нас тутака свае самыя кітайскія тралейбусы ў сьвеце. Блін, пакуль пад дожджыкам ішоў да прыпынку, змок менш, чым у траліку. Блін, у яго ж, гада, паміж пераборкамі зазорыскі, цераз якія вада льецца ня горш чым зь вядра!

А ў краму сёньня зайшоў толькі дзеля таго, каб паехаць… у краіну перамоглага сацыялізму і татальнага маразму цэнзуры. Праўда, зьвестак пра гэты конкурс няма ўжо ні ў самой краме, ні на бачыне банку-прадстаўніка паслуг па маёй плястыкавай картцы. А можа мне гэта здалося? Ну і правільна - нямашака там рабіць. Ну, акрамя як у турме сядзець за праўду.

• А я, высьвятляецца, кожны рабочы дзень праходжу міма ня толькі сьледчага ізалятару. Насупраць яго разьмешчаны гарадзкі цэнтар рэабілітацыі дзетак з псыханэўралягічнымі захворваньнямі. Вось як бывае - калі б да яго не хадзілі апошнія два дні наведвальнікі - не заўважыў бы… Ну а дзе ж “пакоі сьмеху”, паркі сабачых выгулаў культуры і адпачынку?
• А затое пасьля банку дасьледваў новы маршрут. Сапраўды іншы канец вуліцы надышоў нават хутчэй, чым я думаў. Не апошнюю ролю ў гэтым згуляў навакольны відарыс (бо ж зразумела, што калі цікава, то й час ляціць незаўважна ну ці нешта ў гэтым родзе). Напрыклад, у тым баку вуліцы знайшоў нейкую дзіцячую забаўку пад назвай “Субмарына” альбо “Падводны човен”. Шкада, не было з сабой побач дзіцёнка зайсьці пазырыць. Сама вуліца сканчалася, ўтыкаючыся ў вагонарамонтны завод з процілеглага нябачнага боку. І ўсё было б так цікава й годна, калі б не…
• Ды мне ня трэба ўсялякія “салёны-крамы”, “крамы-салёны”, “супермаркеты” і іжэ с німі! А гэта тое, што “перасьледавала” мяне ўсю адваротную дарогу. Няўжо нельга ва ўсім горадзе знайсьці нармалёвае, звычайнаге, старое добрае крамы гаспадарчых тавараў? (а яшчэ пры саветах кілбаса была па рубдваццаць, уга-уга ) Але я-ткі знайшоў, і прычым зусім побач з працай, і тым болей не адну (афігець, дайце дзьве), і добра, што не адну, бо ў адной таньнейшае тое, што ў другой ёсьць тое самае, толькі там яго ня трэба набываць, бо там можна набыць тое, што даражэйшае ў першай… ну і прынцып зразумелы, карацей (ні слова пра *опу!)
• Але ў прамежку між набыткамі ў першай і другой крамах я вырашыў на працы параіцца, ці невядома маім калегам пра якія-небудзь яшчэ годныя крамы гаспадарчых тавараў (а можа іх тут больш, чым дзьве ). Ну і Сяргей сам мяне навёў на (падзабытую, але даўно жаданую да выказваньня ў ягоны адрас) думку падзяліцца сваімі ўражаньнямі ад наведаньня Жданоў (не такі й страшны чорт, як мне яго размалявалі ). І тады яны дваёх зь ́Янай сталі пераконваць мяне, што я быў на “няправільных” Жданах альбо хадзіў ня там, калі не заблукаў. Гм, сканаваньне “аддзелаў” базару (вусна) не дало адназначнае ідэнтыфікацыі, ці там я насамрэч быў.
• На днях паспытаў памыць галаву шампунем вытворчасьці AmWay (ня буду рэклямаваць ўсуе .) Дарэчы, не забыцца “парадаваць” Кат́а. Як і ён, дарэчы, нас парадаваў парачкай камедый і да кучы “4-й цывілізацыяй” (вось толькі няма як). Хоць пачалося ўсё з таго, што я вырашыў яго парадаваць уніжкай пра яго. Пратрымалася яна, на жаль, нядоўга: сын жа ў тату расьце. (і будзе працягваць зарабляць усе грошы на сьвеце.)
• Тут трэба было яшчэ напісаць пра тое, што будзе і чаго няма. Хто мае і ў каго няма. І пра карысьць езьдзіць з халяўным праязным куды вочы бачаць. Вось толькі ўчора я яго здаў, і мне ад гэтага лягчэй, што ажно да наступнага тыдню ён мне не спатрэбіцца. Пра тое, што з такімі тэмпамі мне пачне падабацца працэс зьбіваньня цаны (бр-р-р-р!) Аднак паколькі адразу чарнавікі ня крэмзаць, дык пасьля яны нават і не згараць.

Асабліва гэтая перамога бачная ў “краіне-пераможцы”.

“Колькі год зьбіраў на кватэру ў Менску. Грошай не хапіла, давялося набыць вілу на Канарах”. Блін, а я думаў, што з гэтага можна сьмяяцца… А вось жа й не!

Ці пра тое, як правільна прымаць гасьцей на Беларусі. Акурат у працяг тэмы папярэдняга запісу, ня кажцчы ўжо пра "жывую заслону".

Радавацца з прычыны скасаваньня бясплатнага праезду свалачам-касманаўтам і іншых чорнагаловым гандонам у підарках я, значыцца, пасьпяшаўся…

У траліку сёньня стаўся сьведкам нараканьняў кандуктаркі. За дзень на іхнім маршруце з 9-ці тралейбусаў ужо па дарозе вывялі 3. Тупа разьбілі вокны перад канцавым прыпынкам. Ня ведаю, можа гэта й стасуецца нейкім чынам з правядзеньнем у гэтыя дні тэніснага матчу кубку Дэвісу, а ў астатнія дні сытуацыя з гэтым лепшая. А вось што да мянтоў - я не зьдзіўляюся ні разу, што для іх гэта рабіць нармалёва. А адбылося вось што.

П’яны мент (а яшчэ афіцэр, сцуко) адмовіўся аплочваць кандуктарцы праезд. Што ёй заставалася, як не выклікаць нарад? Альбо сьпярша былі кантралёры, якія ў сваю чаргу выклікалі нарад - сутнасьць ня ў гэтым, а ў тым, што нарад прызнаў скаціну-афіцэра сваім начальнікам і, зразумела, ні храна яму не было за гэта. Ну хіба што можа па галоўцы пагладзілі. ВЫ УБЛЮДКІ. ВЫ ЎСЕ УБЛЮДКІ.

У тралейбусе па дарозе на працу стаўся сьведкам такое вось размовы між "зайцам" і кандуктаркай:

- Ды я на наступным прыпынку выходжу.

Але гэта не ўратавала хлапака ад аплаты.

- Ну дык плаціць жа трэба, - парыравала кандуктарка. - Ужо калі нават міліцыянты бясплатна ня езьдзяць, то вы ж заплаціць тым болей можаце.

- Ааа, ну раз нават міліцыянты… - хлапак пацягнуўся ў кішэню.

Хм, хоць я і ня чуў пра скасаваньне ільготаў гэтым зажэрлым удодам, але ўсё адно радуець.

* * *

А вось сёньня ўвечары адзін з такіх "унікумаў" не дазволіў нам надалей мірна шчыкаць траўку ля будынку крыміналістычнае экспэртызы ці-як-яно-там-завецца. Малады яшчэ, зялёны, ды бачна было па ім, што яму самому сорамна такое глупства казаць - ён пачырванеў і толькі мармытаў, а мы ўжо самі яго распыталі, чаго яму ад нас трэба і ня сталі болей затрымоўвацца, а то раптам яшчэ на іхні газон дохлых пацукоў падкінем, ага.

Адразу узгадаліся нашыя кыіўскія. Відаць, у іх у такім выпадку прынята сьмяяцца ў вочы. Пасьля ўспомніўся 1943-і год. Як мы тады вось такіх, нячысьцікаў, пад Сталінградам…  

…што я не адшукаў на Акрэсьціна гэты хрэнаў спецпрымальнік-разьмеркавальнік.

Я не паеду на алімпіяду ў Пэкін на знак пратэсту супраць таго, што ў Тыбеце нахабна парушаюцца правы чалавека.

Высьвятляецца, што:

• пасьля 9-ці машынапаток не сьціхае, як я раней думаў, і таму…
• …таму нейкія няшчасныя 2 кілямэтры на грамадзкім транспарце можна пераадольваць паўгадзіны
• Быдла (на прыкладзе нейкага ўрода, побач зь якім давялося ехаць у мэтро да пляцу Каліноўскага) хаіць апошнімі словамі за перакрыцьцё цэнтру горада ня тых "чарнагаловых", хто яго перакрыў, а людзей, якія на гэтым пляцы зьбіраюцца адсьвяткаваць нашую Волю.
• у музычны тэатар можна болей не хадзіць. Ніколі.  Пакуль яго не разваляць і ў тры дні не збудуюць наноў.

І працяг. Газэта намерваецца выйсьці сёньня.

via Менск_бай

Хто там яшчэ сумняецца, што лайвджорнал у рукох маскалёў - ні да чаго добрага не прывядзе?

• Стоячы на сьветлафоры, нечакана стаў сыгналіць пешаходу, што пераходзіў перад ім дарогу. Ледзь дачакаўшыся, калі той ступіць на тратуар, рушыў цераз скрыжаваньне. Да моманту, як запалілася зялёнае сьвятло, заставалася яшчэ 5 сэкунд…
• Цётка, побач зь якой я сядзеў, у адказ на маё пытаньне, ці не выходзіць яна на наступным прыпынку, раптам падскочыла, скрозь зубы кінула зь ледзь схаванай агідай нешта ў тым сэнсе, што такія, як я, сядзець ня гэтым сядзеньні ня маюць права. Ці што – я не разабраўся. Нават забыўся спытацца, як даўно ёй калолі прывіўку ад шаленства.

Высьветлілася, гэта быў толькі пачатак…

• На абедзе зайшоў у царкву. Замаліць назьбіраныя грахі і іншае, чым акрамя хлеба жывы чалавек. Акрамя сваіх думак заміналі засяродзіцца й наведвальнікі, хоць іх зазвычай ня так шмат удзень. Але сёньня… Іх пэўна выпусьцілі аднекуль, дзе павінны стаяць двухмэтровыя платы і(ці) калючы дрот. Першым стаўся хлапак, якому не спадабалася, як вісіць укрыжаваны Хрыстос на сьценцы побач са мной. Так, каб падабалася, ён аніяк ня мог выраўняць. Таму й пачаў хістаць яго то ў адзін, то ў другі бок. Выгналі.
• Наўзамен яго зайшла цётка, якая, зь ейных словах, аказалася зусім і ня цётка, а дзяўчына, якая акурат выйшла з узросту паслухмянасьці бацькам. З усхліпамі ў голасе распавяла мне сваю сумную гісторыю. Сапраўды, лепшага месца для жабрацтва цяжка прыдумаць. Вось толькі нічога, што Я прыйшоў сюды зусім ня з гэтай мэтай?!
• Не пасьпела няшчасная пайсьці вонкі, як зьявіўся чарговы кадар. Блін, я ўжо спадзяваўся, што мяне ён ня здолее адарваць ад малітвы. Але ён пераўзышоў сваіх “папярэднікаў”. Проста падышоў да піяніна, што стаіць у царкве, і пачаў на ім іграць. Цудоўна. Чаму б і не сыграць, калі піяніна стаіць, хіба ня так? Вось толькі нешта я не назіраў ніколі чаргі наведвальнікаў да гэтага музычнага інструманту! Прагналі.

Здаецца, вакол усе “нармалёвыя”, толькі мне ўсё нешта не падабаецца. І таму ўсе мае словы, сказаныя пра гэты горад, застаюцца ў сіле.

Ўсё блытаецца   ў Мінску - хлеб і маца,   І Вялікі кастрычнік і Радаўніца   І п’яная сьляза, і такая папса, Што ратунку ня дасьць ні мізім, ні упса…

• Яшчэ ня ўсё… Яшчэ ж ёсьць дарога дахаты… Бачыць п’яныя ў дупель твары штодня – хіба да гэтага можна прызвычаіцца? Мала таго, што тыя дзьве дзеўкі з твару… ммм… ня вельмі, дык яшчэ й неўмяняльныя. Можа, яны калі нап’юцца, то самі сабе пачынаюць здавацца прывабнейшыя?..