…як мы езьдзілі у Львіў
Мы ехалі самі (то бок без экскурсыяў усялякіх) і хоць я напачатку плянаваў хоць нешта пачытаць, каб ведаць, тым ня меней намеры гэтыя так і засталіся намерамі… Таму мы проста ішлі куды вочы бачаць. І гэта ў Львіве не найгоршы варыянт: там куды ні плюнеш - калі не царква, дык помнік. 
Падвечар мы набылі мапу Львіву…
Так, тут лірычнае адступленьне. Усё ж я на трэці дзень вандроўкі схіліўся да варыянту беларускае назвы ня "Львіў", а менавіта "Львоў". Бо менавіта так ён пішацца па-польску, а значыцца, так зваўся і за часамі Рэчы Паспалітай. Дарэчы, на шмат якіх будынках можна пабачыць адбітую тынкоўку з надпісамі па-польску.
Дык вось, без мапы мне цяжка арыентавацца, а яе нават проста пачытаць цікава. Якія там вуліцы (я маю на ўвазе - назвы)! Вуліца Францішка Скарыны і Івана Фёдарава (хоць помнік гэтай асобе падпісаны як Івану Федаровічу - ён беларус таксама); помнік Адаму Міцкевічу і вуліца Сьцяпана Бандэры; вуліцы Джахара Дудаева і Джорджа Вашынгтана… Грэка-каталіцкія храмы на кожным кроку. Як я глыбока памыляўся, калі думаў, што мы можам пахваліцца сваёй грэка-каталіцкай царквой…
На вуліцах Львову зьдзіўляесься, калі пачуеш маскальскую гаворку - так гэта не пасуе ўсяму духу гэтага месца. Так, ну тут я ўжо ў лірыку кінуўся. Карацей, па-ўкраінску я гаварыў, прыблізна напалову ўстаўляючы беларускія словы. Ня ведаю, як завецца гэтая сумесь.
З карыснага: грошы на вакзале не мяняць ні ў якім разе - курс там абсалютна нявыгадны, лепей прайсьціся 500 мэтраў у бок цэнтру. Вакзал зусім побач ад яго. На вакзале касір хацеў нам прадаць жэтон у аўтаматычную камэру захаваньня за 45 грывень замест 10-ці. Цяпер-то я ўжо ведаю, што варта паводзіць сябе з такімі людзямі адпаведна, а тады мы проста завярнуліся ды пайшлі ў іншае месца. Але ні ў якім разе ня варта пагаджацца на іхнія ўмовы. Ну, прынамсі адразу. 
Разам з мапай Львову мы набылі і кніжку-кіраўнічку па цікавых мясьцінах. Мне падабаецца іхняя вэрсыя назвы: "путівник" (калі хто ня ведае, чытаецца гэта "путівны́к"). Праўда, за тры дні мы яго так і не адчынялі: проста шкада было марнаваць час. Дарэчы, як мы ні бегалі па горадзе, тры дні - гэта вельмі мала. І калі нам здавалася, што ў першы дзень у нас адвальваюцца ногі, дык мы яшчэ ня ведалі, што значыць стаміцца ў другі дзень…
І калі ў першы дзень я яшчэ выкотваў вочы на кожны старажытны будынак і вапіў бы шалёны ад захапленьня, то на трэці дзень эмоцыі неяк прыгасьлі, і мы толькі варочалі галовы туды-сюды бы кітайскія балванчыкі. Ці не кітайскія. Кітайцаў, дзякуй Богу, дарэчы, было мала.
Так-ссс… Калі не былі ва Ўкраіне ні разу, дык будзьце гатовыя акрамя ўсяго гэтага ўбачыць страшэнны… даруйце за слова… срач на вуліцах. І гармідар. Хадзіць можна дзе заўгодна, аднак там паўсюль брукаванка, таму ногі можна паламаць нават у зручным абутку. А абцасы ў такім горадзе катэгарычна забараняюцца! Шкада таксама і машын: ня ведаю, колькі яны там вытрымваюць.
Карацей, зьменны абутак і парасоны не перашкодзілі нам: надвор’е ўвесь час зьмянялася. Штодня ішоў дождж, але максымум па паўгадзінкі, і потым пачынала парыць. Ветру ні павеву. Уффф, туды трэба езьдзіць, мабыць, увесну ці ўвосень, калі ня так задушна. Да таго ж яшчэ машыны і людзі, як я ўжо заўважыў.
У спадарынькі, у якой мы жылі, гарачая вада адключалася штодня рэгулярна. Праўда, ня ведаю дакладна, у які час. Але, відаць, і ў гатэлях тое самае - крызіс. Таму ў гатэлях жыць няма сэнсу, ды й дорага, са словаў нашае гаспадынькі. Цудоўна, як ё да каго прыехаць у госьці.
Нягледзячы на праблемы з вадой (спадзяюся, часовыя) ўся астатняя цывілізацыя працуе спраўна. Ёсьць і супэрмаркеты з неблагімі коштамі, і рынкі, і кавярні, дзе пахарчавацца. Мы па аналёгіі з Кыівам абіралі "Пузату хату" - як каму, а нам там падабаецца. Хутка, смачна, па-белаукраінску.
Карацей, дух суперніцтва адсутнічаў.
